Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ

Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ
Το νέο συγκλονιστικό μυθιστόρημα

Friday, February 26, 2010

Grand Canyon, Το ρόζ που δεν χόρτασα

Εδώ στην ηρεμία της πόλης μου, όπου όλα έχουν ισοπεδωθεί απο τη λευκότητα του χιονιού, τέτοιες επαναλαμβανόμενες μέρες ανατρέχω στα ταξίδια μου. Κι αναθυμούμαι όμορφους τόπους που σημάδεψαν τις εντυπώσεις μου.

Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας ένα ταξίδι στο Γκράν Κάνυον της Αμερικής, που αποτελεί θαύμα και μεγαλείο της φύσης. Φτιαγμένο θαρρείς απο γλύπτη, σμιλεμένο με την τέχνη της φυσικής τελειότητας, το βαθύ φαράγγι έχει πάρει με τους αιώνες δεκάδες αποχρώσεις του ρόζ, του κόκκινου, του κεραμμυδιού χαρίζοντας στον ταξιδιώτη το δέος του βάθους και του κάλλους.

Καθώς ακροπατείς στα χείλη του και το βλέμμα προσπαθεί να φτάσει στην κοίτη του ποταμού, θαρρείς πως βρίσκεσαι μετέωρος ανάμεσα στον κόσμο της αλήθειας και του παραμυθιού.

Η ζέστη της ερήμου σε κάνει να ιδρώνεις, μα ένα απαλό αεράκι έρχεται να σβήσει τη δίψα βουτώντας σε στην αγριότητα του βάθους αλλά και στην απαλή αλληλουχία των αποχρώσεων του ρόζ.

Περπατήσαμε με γενναιότητα στην κόψη του ξυραφιού με τον Τέντ, αχόρταγα ρουφώντας την ερημία του τόπου, απολαμβάνοντας τις έντονες ηλιαχτίδες του δειλινού που έβαφαν εντονότερα τα ροζ χρώματα.

Πραγματικά, ένα ταξίδι στο Γκράν Κάνυον είναι απο αυτά που δεν πρέπει να χάσει κανείς αν βρεθεί στη μεγάλη και πλούσια Αμέρικα.

Οσο για τον πηγαιμό ως εκεί μέσα απο την έρημο με τους μεγάλους κάκτους, τα φίδια, τις σαύρες και τα λαγουδάκια, η αίσθηση ήταν πως βρισκόμασταν σε ταινία του φάρ ουέστ.

Τζουστινάκι



Το δειλινό ρίχνει τις αποχρώσεις στο φαράγγι ζωγραφίζοντας σκιές
Το ύψος είναι τρομακτικό, αλλά το βλέμμα σβήνει στην κοίτη του ποταμού
Τζουστινάκι καλοκαιρινό
Η γλυπτική της φύσης σε όλο της το μεγαλείο
Οι αποχρώσεις του ρόζ εναλλάσσονται με εκείνες του πορτοκαλί στο πέτρωμα
Χρώματα και γραμμώσεις επι βράχων
Ατσράφτει η κοίτη


Τζουστινάκι με Μεγάοο Φαράγγι στο βάθος
Η λιοκαμμένος Τέντ απολαμβάνει
Μια ελάχιστη συστάδα πράσινου, μοναδική και σπάνια για την περιοχή
Ο δρόμος περνάει απο ατέλειωτη έρημο με κάκτους , φίδια και λαγούς
Η ίδια εικόνα σε όλη τη διαδρομή
Η αιωρούμενη πάνω απο το Γκράντ Κάνυον γέφυρα έχει διάφανο πάτο
Και οι σκηνές των Ινδιάνων που εκμεταλλεύονται τον τουρισμό
Δίνοντας παραστάσεις στο κέντρο του πλατώματος
Μια τεράστια οπή σκαμμένη απο τη φύση
Σχηματα και χρώματα εξπρεσσιονιστικής φύσης
Το αγαπημένο καουμπόϊκο τοπίο του Λούκυ Λούκ
Ο Τέντ είχε ξεχάσει τα γυαλιά ηλίου αλλά του δάνεισα τα δικά μου Channel κι έτσι κατάφερε να ανταπεξέλθει στη φωτεινότητα του εκτυφλωτικού ήλιου

Tuesday, February 23, 2010

The perennial complex with Greece’s Predominent Position in Western Civilization



By Justine Frangouli-Argyris

The cover of the German magazine Focus with Venus showing the finger, a clear depreciation of the ancient Greek symbols, is the epitomy of an effective anti-Hellenic frenzy, which in recent weeks has become pandemic as it is launched not only to demonstrate the economic problems of Greece, but to deeply offend the identity of the Hellenes at large.

At the same time of the German magazine’s publication came an article by the renowned energy trader Gwayn Morgan published in the popular Canadian newspaper « The Globe and Mail » under the title « Greece should face its own Olympic Rules ». This article shows a clear hostility against Greeks , a world wide sentiment that seems to revive in any case the country faces a major problem.

Both Venus, the ancient Greek symbol of perfection and beauty (Focus), as well as the Olympics, a symbol of sportsmanship ( Gwayn Morgan), hit directly to the very foundation of the identity of the Greek people, who with all their difficulties through the ages managed to keep the eternal values of democracy, philosoply, art etc despite the wars and slavery, sharing the gifts of civilization with the rest of the world.

Reading the following article written by Gwayn Morgan, one discovers that behind the furious attack against Greece following the recent crisis, unfortunately, lies the complex of inferiority and jealousy of the western world towards the ancient Greek civilization, which is the centerpiece stone of Western societies.

Without wishing to undermine the responsibilities and mistakes committed by the Greek governments in relation to the management of the economic deficit, I should confess that I regret that our cultural identity, lent to the modern society is used against us all by the ones who live on its principales.

We, despite the attack, the Greeks of the World , will stand up with the pride of our origin, that sealed the mankind in the last 2500 years.


Greece should face its own Olympian rules
GWYN MORGAN


The H1N1 virus first emerged in Mexico and soon spread into a global pandemic. But there is another pathogen more lasting and damaging to the health and well-being of society. First diagnosed in the 1600s, moral hazard disease is a condition caused by protecting people from the consequences of their actions. The recent economic crisis has launched a full-fledged moral hazard pandemic.

The spread of a disease requires both vulnerable victims and mobile carriers. The original victims of the financial crisis were low-income Americans who, aided by their government's "a home for all" policies and by mortgage brokers earning bonuses based on volume, took on mortgages they couldn't afford. The carriers were Wall Street investment bankers who, aided by scandalously unprofessional credit rating agencies, earned even bigger bonuses for packaging these toxic loans and selling them to a second set of unsuspecting victims.

Then came governments, the most effective disease carriers of all. Again starting in the United States: bank, insurance company and auto bailouts placed those whose actions helped cause the pandemic in the same or even better position than those who had acted prudently. Soon after, governments in the United Kingdom and Western Europe were infected by moral hazard disease, backing failed banks with sovereign credit that provided them with a cost-of-capital advantage over those banks whose prudent capital ratios and lending practices had immunized them from the pandemic.
Moral hazard disease doesn't strike only individuals and companies. It's most virile and devastating strain strikes the governance of an entire country. Greece - with its dysfunctional governance, out-of-control deficits, bloated and unaccountable public service, business-crippling bureaucracy and institutionalized corruption - has long been a prime example. Its immediate crisis is that €25-billion ($35.3-billion) of public debt must be refinanced in April and another €30-billion before year end. No sane banker is going to participate without seeing a clear reversal of Greece's upward spiralling deficit.

Yet denial of responsibility, the classic symptom of moral hazard disease, is virulent in the country. Commenting on the skyrocketing costs of Greek credit-default insurance, Finance Minister George Papaconstantinou told reporters: "Any European country can fall prey to speculative forces." Meanwhile, public-sector unions paralyzed airports, schools, hospitals and government offices protesting government proposals to merely freeze salaries. Rather than face the reality of the country's impending economic collapse, union leaders are betting that fear of collateral damage from a sovereign credit default by a euro zone country will push the European Union into bailing out Greece. Such action would inevitably lead to bailouts of the EU's other over-extended members, including Spain, Portugal and Italy.

While other trembling EU leaders support such a bailout, German Chancellor Angela Merkel's government understands such action could ultimately destroy the euro zone. German economy committee member Michael Fuchs summed up this sentiment by stating: "If we start now, where do we stop?"

There is a much better way to ensure the Greek moral hazard pandemic doesn't infect the whole euro zone: Cut them loose. And there is a very strong argument as to why this is justified. Greece has perpetuated a decade-long fraud that hid real debt ratios well beyond the limits that were a condition of euro-zone membership. And, mirroring the U.S. economic crisis, the enablers were Wall Street investment bankers.

In 2001, shortly after Greece was admitted to the euro zone, Goldman Sachs devised a way to hide billions of dollars of borrowings from view. The government traded away streams of future revenues such as airport fees and lottery profits under a Goldman-designed structure that disguised otherwise disclosable debt as a currency trade. And Goldman president Gary Cohn and team arrived in Athens last November with another financing plan that reportedly would have pushed the country's health-care debt off the books. Fearing it might not get away with the same ruse twice, Athens rejected the deal.

The bottom line is that Greece entered the European Monetary Union hiding a far larger debt and deficit than permitted under admission rules. This Greek tragedy is playing out while athletes in Vancouver pursue the high ideals of ancient Olympia. When competitors are caught cheating, they are tossed out. Modern Greece has cheated its way into the euro zone, and it should face the same rules its ancient citizens passed on to the world.

The economic crisis has triggered a series of bailouts protecting companies, individuals and unions from the consequences of their actions. Now countries themselves are expecting to be relieved of that responsibility. An EU bailout of Greece would surely lead to the rampant spread of moral hazard disease deadly to the future of the world's largest economic zone.

Το σύμπλεγμα εναντίον της ελληνικής ιστορίας



Της Ιουστίνης Φραγκούλη Αργύρη

Η κυκλοφορία του γερμανικού περιοδικού Focus με την Αφροδίτη στο εξώφυλλο σε μια παραμορφωτική κίνηση απαξίωσης είναι η επιτομή μιας πραγματικής ανθελληνικής φρενίτιδας, η οποία τις τελευταίες εβδομάδες είναι φανερό πως δεν έχει στόχο να καταδείξει μόνο το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας αλλά να μειώσει συνολικά το λαό της.

Την ίδια ώρα που κυκλοφορεί το εν λόγω περιοδικό, ένα άρθρο του καταξιωμένου στην ενέργεια επιχειρηματία Gwayn Morgan στην μεγάλης κυκλοφορίας καναδική εφημερίδα Globe and Mail με τίτλο «Η Ελλάδα θα πρέπει να αντιμετωπίσει τους δικούς της Ολυμπιακούς Κανόνες» δίνει μια σημειολογική διάσταση στην εχθρότητα εναντίον της Ελλάδας που φαίνεται ότι αναπτύσσεται σε κάθε ευκαιρία με αφορμή την όποια κρίση.

Τόσο η Αφροδίτη, σύμβολο της αρχαίας Ελληνικής τελειότητας και του κάλλους (Focus) , όσο και οι Ολυμπιακοί Αγώνες, σύμβολο της ευγενούς άμιλλας στη γραφίδα του Gwayn Morgan, γίνονται όργανα απαξίωσης του ελληνικού λαού, ο οποίος με τα όποια προβλήματά του κατόρθωσε να κρατήσει την ταυτότητά του μέσα απο τις αντιξοότητες, τα προβλήματα και τη σκλαβιά μεταφέροντας τα δώρα του πολιτισμού του στον κόσμο όλο.

Διαβάζοντας το παρακάτω άρθρο, το οποίο μετέφρασα κατα λέξη, ανακαλύπτει κανείς ότι πίσω απο την λυσσαλέα επίθεση εναντίον της Ελλάδας με αφορμή την πρόσφατη κρίση, κρύβεται δυστυχώς το σύμπλεγμα κατωτερότητας και ζήλειας του δυτικού κόσμου για τα σύμβολα του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού, που αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο των δυτικών κοινωνιών.

Χωρίς να θέλω να αποσείσω τις ευθύνες και τα λάθη των ελληνικών κυβερνήσεων σε σχέση με τη διαχείριση του κράτους, θα πρέπει να πώ ότι θλίβομαι που η πολιτισμική μας ταυτότητα, δανεισμένη εν πολλοίς στους λαούς του κόσμου μέσα απο τις διάφορες μορφές της γίνεται το σκοινί της αγχόνης του σήμερα.

Εμείς, παρά τις κακόπιστες επιθέσεις, οι Ελληνες της Γής, θα διατρανώνουμε την περηφάνεια μας για την καταγωγή μας, αυτήν που σφράγισε την ανθρωπότητα τα τελευταία 2500 χρόνια.

Το άρθρο της ανθελληνικής φρενίτιδας

Με τίτλο «Η Ελλάδα θα πρέπει να αντιμετωπίσει τους δικούς της Ολυμπιακούς Κανόνες» ο καναδός οικονομολόγος Gwayn Morgan στην έγκριτη καναδική εφημερίδα Globe and Mail ραπίζει κυριολεκτικά σήμερα την Ελλάδα για το ενεξέλεγκτο χρέος της , την αλλοίωση των οικονομικών μεγεθών σε συνεργασία με την αμερικάνικη επενδυτική εταιρεία Goldman Sachs καλώντας τους Ευρωπαίους να μην υποστηρίξουν την Ελλάδα γιατί θα προκαλέσουν αλυσιδωτές απώλειες στην ευρωζώνη.

Ο αρθρογράφος με πραγματική εμπάθεια γράφει εναντίον της Ελλάδας σημειώνοντας πως η χώρα πάσχει απο την ασθένεια του ηθικού διολισθήματος που μπορεί να γίνει πανδημία στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Ο Μόργκαν καλεί την Αθήνα να εφαρμόσει τους ηθικούς κανόνες του Ολυμπισμού αποχωρώντας απο την ΕΕ.

Παρατίθεται αυτούσια η μετάφραση του κομματιού που αφορά στην ελληνική οικονομία πλήν του γενικόλογου προλόγου.

«Η ασθένεια του ηθικού διολισθήματος δεν χτυπάει μόνο εταιρείες και άτομα. Η πιο επιθετική και καταστροφική μορφή της χτυπάει τη διακυβέρνηση μιας ολόκληρης χώρας.

Η Ελλάδα - με τη δυσλειτουργική διακυβέρνηση , τα ελλείμματα εκτός ελέγχου, τον παραφουσκωμένο και ασύδοτο δημόσιο τομέα , την παράλυτη γραφειοκρατία και τη θεσμοθετημένη διαφθορά - είναι από καιρό ένα κάκιστο παράδειγμα. Η άμεση κρίση του συνίσταται στο ότι ότι € 25 δισ. ευρώ (35,3 δολάρια-δις) του δημοσίου χρέους πρέπει να αναχρηματοδοτηθούν μέχρι τον Απρίλιο και επίσης € 30 δισ. ευρώ πριν από το τέλος του έτους. Κανείς σώφρων τραπεζίτης δεν πρόκειται να συμμετάσχει αν δεν δεί μια σαφή αντιστροφή του ανεξέλεγκτου ελλείμματος στην Ελλάδα.

Ωστόσο, η άρνηση της ευθύνης, το κλασικό σύμπτωμα της ηθικής νόσου, είναι έντονο στην χώρα. Σχολιάζοντας την εκτίναξη του κόστους των σπρέντς, υπουργός Οικονομικών Γιώργος Παπακωνσταντίνου δήλωσε στους δημοσιογράφους: «Κάθε ευρωπαϊκή χώρα μπορεί να πέσει θύμα κερδοσκοπικών δυνάμεων." Εν τω μεταξύ, τα συνδικάτα του δημόσιου τομέα έχουν παραλύσει αεροδρόμια, σχολεία, νοσοκομεία και κυβερνητικά γραφεία διαμαρτυρόμενα στις προτάσεις της κυβέρνησης για το πάγωμα των μισθών. Αντί να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα για την επικείμενη οικονομική κατάρρευση της χώρας, οι ηγέτες των συνδικάτων στοιχηματίζουν ότι ο φόβος της παράπλευρης απώλειας από την καταστροφή μιας χώρας της ευρωζώνης θα ωθήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση σε οικονομική στήριξη της Ελλάδας. Μια τέτοια ενέργεια όμς θα οδηγούσε αναπόφευκτα σε στήριξη και άλλων μελών της ΕΕ, , όπως είναι η Ισπανία, η Πορτογαλία και η Ιταλία.

Ενώ άλλοι τρομοκρατημένοι ηγέτες οι της ΕΕ στηρίζουν μια τέτοια προοπτική διάσωσης, η κυβέρνηση της Γερμανίδας καγκελαρίου Άνγκελας Μέρκελ κατανοεί πως μια τέτοια τέτοια απόφαση θα μπορούσε να καταστρέψει τελικά τη ζώνη του ευρώ. Το μέλος της Γερμανικής οικονομικής επιτροπής Michael Fuchs συνόψισε αυτό το συναίσθημα, δηλώνοντας: «Αν αρχίσουμε τώρα, πού θα σταματήσουμε;"

Υπάρχει ένας πολύ καλύτερος τρόπος για να εξασφαλιστεί το γεγονός ότιη ελληνική πανδημία του ηθικού διολισθήματος δεν θα μολύνει το σύνολο της ευρωζώνης: Κόψτε την Ελλάδα επιτόπου. Και υπάρχει ένα πολύ ισχυρό επιχείρημα γιατί αυτή η στάση είναι δικαιολογημένη. Η Ελλάδα συνέχιζε επι μια δεκαετία την απάτη καθώς έκρυβε την πραγματική αναλογία χρέους πολύ πέρα από τα όρια που ήταν προϋπόθεση για την συμμετοχή της στην ευρωζώνη. Και, αντανακλώντας την αμερικανική οικονομική κρίση, οι υποστηρικτές αυτού του παιχνιδιού ήταν οι επενδυτικές τράπεζες των ΗΠΑ.

Το 2001, λίγο αφότου η Ελλάδα έγινε δεκτή ευρωζώνη, η Goldman Sachs επινόησε έναν τρόπο για να κρύψει τα δισεκατομμύρια δολάρια των δανείων της χώρας από την κοινή θέα. Η κυβέρνηση διαπραγματεύθηκε μακροπρόθεσμες ροές μελλοντικών εσόδων, όπως είναι τα τέλη αεροδρομίου και η κλήρωση λαχνών σε μια σχεδιασμένη δομή της Goldman που συγκάλυπτε το αλλιώς ανακοινώσιμο χρέος ως νόμισμα συναλλαγών. Και ο πρόεδρος της Goldman κ. Gary Cohn έφτασε με την ομάδα του στην Αθήνα τον περασμένο Νοέμβριο με ένα άλλο σχέδιο χρηματοδότησης που θα είχε ωθήσει την οικονομική υγεία της χώρας πέρα απο τα βιβλία. Φοβούμενη ότι δεν μπορούσε να ξεφύγει με το ίδιο τέχνασμα δύο φορές,η Αθήνα απέρριψε τη συμφωνία.

Η ουσία είναι ότι η Ελλάδα εισήλθε στην Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση κρύβοντας ένα πολύ μεγαλύτερο χρέος και έλλειμμα από ό, τι επιτρεπόταν από τους κανόνες εισδοχής. Αυτή η ελληνική τραγωδία παίζει έξω, ενώ οι αθλητές στο Βανκούβερ συνεχίζουν τα υψηλά ιδανικά της αρχαίας Ολυμπίας. Όταν οι αθλούμενοι συλλαμβάνονται για απάτη τότε αποβάλλονται απο τους αγώνες. Η σύγχρονη Ελλάδα έχει εξαπατήσει για τον τρόπο εισαγωγής της στην ευρωζώνη και θα πρέπει να αντιμετωπίσει τους ίδιους κανόνες που οι αρχαίοι πρόγονοί της έδωσαν στον κόσμο.

Η οικονομική κρίση προκάλεσε μια σειρά από μέτρα προστασίας για εταιρείες, ιδιώτες και ενώσεις από τις συνέπειες των πράξεών τους. Τώρα οι ίδιες οι χώρες περιμένουν να απαλλαγούν από αυτή την ευθύνη. Μια απόπειρα διάσωσης της Ελλάδας απο την ΕΕ θα οδηγήσει σίγουρα ατην ανεξέλεγκτη εξάπλωση της νόσου της ηθικής διολίσθησης η οποία θα είναι θανάσιμη για το μέλλον της μεγαλύτερης οικονομικής ζώνης του κόσμου.»

Sunday, February 21, 2010

Δυό βιβλία, δυό ιστορίες

Της Ιουστίνης Φραγκούλη

Ανάμεσα στα βιβλία που διάβασα φέτος ήταν και εκείνα δύο νέων σχετικά συγγραφέων στην ηλικία και την πεζογραφία. Το ένα με τίτλο «Το Παιδί της Αγάπης» της Μαρίας Τζιρίτα (εκδόσεις Ψυχογιός) και το άλλο «Καθρέφτες στο Χώμα» του Νίκου Διακογιάννη (εκδόσεις Αρμός).

Το παιδί της Αγάπης της Μαρίας Τζιρίτα




«Έτσι απλά, τον πέταξαν στο ίδρυμα νεογέννητο μωρό κι ύστερα τον πήγαν πίσω στη φυσική του οικογένεια δυο χρονών παιδάκι. Έτσι απλά, τον έφεραν στην Αθήνα στα τέσσερά του κι ύστερα τον έδωσαν σε ανάδοχη οικογένεια στα δέκα του. Έτσι απλά, τώρα τον φέρνουν πάλι πίσω στο ίδρυμα, δώδεκα χρονών παιδί. Πόσο απλό ακούγεται, μα την αλήθεια! Με τη διαφορά ότι δε μιλάμε για βαλίτσα, αλλά για έναν άνθρωπο, για ένα αθώο παιδί. Η αληθινή ιστορία του Στέλιου και της μοναδικής μητέρας που γνώρισε ποτέ.», γράφει το οπισθόφυλλο του βιβλίου.

Πρόκειται για ένα βιβλίο απο τη νεομεφανιζόμενη το 2008 Μαρία Τζιρίτα του οποίου οι πωλήσεις εκτοξεύθηκαν στις 39.000 αντίτυπα. Τί έφερε όμως τις αναγνώστριες εν πολλοίς σ΄αυτό το βιβλίο;

Πιστεύω πως η ίδια η ανθρώπινη ιστορία με την αληθοφάνειά της δημιούργησε αισθήματα συγκίνησης στο αναγνωστικό κοινό. Διαβάζοντάς το έχεις την αίσθηση πως παρακολουθείς απο κοντά μια σχεδόν αληθινή ιστορία ενός ορφανού παιδιού που δεν κατέκτησε ποτέ την αγάπη των δικών του ή του συστήματος μένοντας στιγματισμένο με την ορφάνια και την αποβολή εκ μέρους της κοινωνίας στο περιθώριο μιας ζωής χωρίς ελπίδα.

Οι επανειλημμένες προσπάθειες μιας κοινωνικής λειτουργού να του προσφέρει δανεική αγάπη, πέφτουν στο κενό αφού οι συγκυρίες είναι εναντίον του ανήλικου παιδιού. Η ενηλικίωσή του στα ιδρύματα και έξω απ΄αυτά τον οδηγούν στην εύκολη λύση της εκπόρνευσης του σώματος και της ψυχής.

Θα πρέπει να πώ ότι η αφήγηση με παρέπεμεψε σε μυθιστορήματα συνεχειών στα παλιά περιοδικά της Ελλάδας, στον καθημερινό τρόπο γραφής της Ιωάννας Μπουκουβάλα. Το μυθιστόρημα δεν διεκδικεί θέση στη λογοτεχνική σκηνή αλλά ξεδιπλώνει την αφηγηματική αρετή της Μαρίας Τζιρίτα η οποία ακολουθεί την παλιά καλή συνταγή της δακρύβρεχτης ιστορίας.

Βρήκα το βιβλίο αξιοπρεπές και με απόλυτο αντίκρυσμα σε αυτό που διακηρύσσει η περίληψή του, συνεπές και έντιμο ως προς το υλικό και τον τρόπο αξιοποίησης μιας ανθρώπινης ιστορίας.

Η Μαρία Τζιρίτα βγήκε με ένα τρίτο μυθιστόρημα πριν απο μερικές μέρες υπό τον τίτλο «Αν δεν υπήρχε αύριο» (εκδόσεις Ψυχογιός).

Καθρέφτες στο Χώμα Του Νίκου Διακογιάννη



Το Νίκο Διακογιάννη τον γνώρισα ερήμην του μέσα απο το ιστολόγιό του. Τον παρακολούθησα κρυφά χωρίς να με κοιτάει όταν ξεδίπλωνε τη Νίσσυρο και τις χαρές της καθώς εγώ σε τούτη την όχθη του Ατλαντικού έγραφα μια ιστορία που ξετυλίχθηκε στο ηφαιστειογενές νησί στα πέτρινα χρόνια της Ιταλοκρατίας. Μπορώ να πώ ότι μέσα απ΄τα δικά του μάτια με οδήγησε στην καθημερινότητα ενός νησιού που είχα γνωρίσει τουριστικά αλλά και μέσα απο την ιστορική έρευνα για την εποχή.

Το πρώτο του μυθιστόρημα «Τέρα Αμμου» απέφυγα να το διαβάσω επειδή υλικό αποτέλεσε ο γενέθλιος τόπος του Νίκου Διακογιάννη συμπίπτοντας με το φόντο της δικής μου ιστορίας «Για την Αγάπη των Αλλων». Πιστεύω ότι θα μπορούσα να πέσω θύμα ενός διακειμενισμού τον οποίο προσπαθώ να αποφύγω όσο συνειδητά μπορώ στη συγγραφή μου.

Ετσι αγόρασα το δεύτερο λογοτεχνικό του εγχείρημα με τίτλο «Καθρέφτες στο Χώμα» (εκδόσεις Αρμός). Αλλωστε, ο εκδότης του Νίκου μου είναι ιδιαίτερα συμπαθής και πιστεύω πως κάνει μια αξιοπρεπή επιλογή στα βιβλία που εκδίδει προτάσσοντας την ποιότητα έναντι της εμπορικότητας. (Τα λευκώματα του Κορδού καθώς και τα ψυχαναλυτικά εγχειρίδια του πατρός Φιλόθεου Φάρου είναι εξαιρετικές στιγμές των εκδόσεων Αρμός).

Διάβασα τους «Καθρέφτες στο Χώμα» με το νέο έτος. Πρόκειται για μια οικογενειακή σαγκά που ξετυλίγεται στην ορεινή Αρκαδία με αιχμή του δόρατος την μεγαλόπρεπη Δημητσάνα.

Δύο κόρες η πρωτότοκη Βενιώ και η δευτερότοκη Αργυρώ, ένα πιάνο, η μεγαλομανία της μητέρας Μάρθας για τα ωραία του κόσμου, το καλά κρυμμένο ένοχο μυστικό της για τη σχέση της με την πατρική της οικογένεια στοιχειοθετούν ένα καλά πλεγμένο μυθιστόρημα με τα στέρεα υλικά της αρχής, της μέσης και του τέλους. Η ψυχοκόρη Υακίνθη με τις γνωσεις της στη μουσική, η αποκάλυψη του οικογενειακού μυστικού, ο παραδοσιακός γάμος της Βενιώς, η αποκοτιά της Αργυρώς να τα μάθει όλα, ο πόλεμος και ο εμφύλιος σπαραγμός αποτελούν το πλαίσιο της ιστορίας που δεν ξετυλίγεται ισομερώς.

Αναλυτικό και πανέμορφο στο πρώτο μέρος το βιβλίο, θαρρείς πως βιάζεται να τελειώσει προς το δέυτερο αφήνοντας τον αναγνώστη με την αίσθηση πως θάθελε κάτι ουσιαστικότερο να συμβεί στους ήρωες και τις ηρωίδες πέρα απο την απλή περιγραφική αλληλουχία των γεγονότων.

Ευρηματικό το παιχνίδι με τις Κολυμπήθρες που επιτρέπουν στον συγγραφέα να θέσει ορισμένα υπαρξιακά ερωτήματα των ηρωίδων του προσθέτοντας κάποιο βάθος στο πόνημα. Κορυφαίο κεφάλαιο του έργου «Ο πιάνος, ο πιάνος» που αποθεώνει το δέος των χωρικών μπροστά στα άγνωστο και πρωτοφανές πιάνο. Η σκηνή της έλευσης του πιάνου πάνω στο κάρο με τιμές αρχηγού κράτους για να καταλήξει στο αρχοντικό της οικογένειας είναι επιεικώς συγκλονιστική.

Πιστεύω πως το έργο, που θα μπορούσε να αναδειχθεί σε μια ιστορία με βαθύτερες διαστάσεις, φρενάρει σε μια επιδερμική εναλλαγή σκηνών που δεν καταλήγουν στην πολυπόθητη ανατροπή, αυτήν που υπαγορεύει ο νόμος της κάθαρσης.

Ευχάριστο στην ανάγνωση και συνεπές ως προς το γλωσσικό και ιστορικό ιδίωμα της περιοχής και της εποχής είναι ένα συμπαθητικό βιβλίο.

Thursday, February 18, 2010

Η τιμωρία του δημόσιου τομέα

Της Ιουστίνης Φραγκούλη

Στη δίνη του κυκλώνα έχει μπεί η τάξη των δημοσίων υπαλλήλων εν Ελλάδι μετά τα γεγονότα της αποκάλυψης του μεγάλου δημοσιονομικού ελλείμματος στη χώρα μας για το οποίο καλούμαστε να πληρώσουμε αλλά ταυτόχρονα και να τιμωρηθούμε. Οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι η τάξη που απο το υστέρημά της οφείλει να πληρώσει για όσα λάθη και παραλείψεις έχουν διαπράξει επι σειρά ετών ή μάλλον δεκαετιών οι κυβερνήσεις της Ελλάδας.

Σίγουρα έχει κατασπαταληθεί αλόγιστα το δημόσιο χρήμα επι δεκαετίες τώρα. Απο την κρατική τηλεόραση με τις φανφάρες της Γιουροβίζιον, τις εκπομπές με τα πολλά χρυσοπληρωμένα πρόσωπα μέχρι τα πολυτελή ταξίδια των πολιτικών δι ασήμαντον αφορμήν στις ξένες χώρες (20 μέλη της Βουλής βρέθηκαν πέρισι στη Νέα Υόρκη για την παρέλαση και διακοπές με δαπάνες του Ελληνικού Κοινοβουλίου) και άλλες σπατάλες ών ουκ εστι αριθμός, η χώρα κυβερνήθηκε χωρίς καμία συναίσθηση ότι ανήκε στην ευρωζώνη που έχει τους δικούς της νόμους αλλά και σε μια παγκόσμια αγορά η οποία δεν συγχωρεί ανόητα παιχνίδια.

Ετσι, η ελληνική κυβέρνηση, που δυστυχώς δεν έχει δείξει έργο σε κανένα τομέα μέχρι σήμερα κατά τους τέσσερις μήνες στην εξουσία, αποφάσισε να ρίξει τη δαμόκλεια σπάθη της περισυλλογής των φόρων στις πλάτες των δημόσιων υπαλλήλων, αφού είναι η μοναδική τάξη απο την οποία μπορεί να εισπράξει χειροπιαστά ευρώ.

Οι δημόσιοι υπάλληλοι θα είναι οι τιμωρημένοι της καταχρεωμένης Ελλάδας, καθότι είναι η εύκολη λεία. Ηδη είναι απο χρόνια οι «δακτυλοδεικτούμενοι», οι «τεμπέληδες», οι «αραχτοί», οι «λίγοι» μιας κοινωνίας η οποία τους λοιδωρεί και τους ζηλεύει για τη θέση τους προσπαθώντας ταυτόχρονα να προωθήσει τα παιδιά της σ΄αυτό το χώρο.

Θα πρέπει να πώ ότι καμία ελληνική κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν έχει αποδεχτεί το γεγονός ότι ο δημόσιος τομέας είναι ένας απο τους μεγαλύτερους χώρους στους οποίους απασχολείται το ελληνικό εργατικό δυναμικό και τούτο γιατί η χώρα ζεί απο τον τουρισμό και τη ναυτιλία, ενώ ο βιομηχανικός τομέας (πλήν του αγροτικού) βρίσκεται σε διαρκή συρρίκνωση.

Αντί, λοιπόν, κάποια απο τις κυβερνήσεις της Ελλάδας να εγκύψει στο θέμα του δημοσιοϋπαλληλικού τομέα, να αποδεχτεί το γεγονός ότι το ¼ των Ελλήνων απασχολούνται σ αυτόν και να αναβαθμίσει το έργο τους ασκώντας ποιοτικό έλεγχο στις προσφερόμενες υπηρεσίες, όλοι οι πολιτικοί αναθεματίζουν το δυσκίνητο δημοσιοϋπαλληλικό σώμα αποδίδοντας τις προσλήψεις στις προηγούμενες κυβερνήσεις και ούτω καθεξής. Ετσι συνεχίζεται ο φαύλος κύκλος.

Ωστόσο, οι δημόσιοι υπάλληλοι της Ελλάδας αμείβονται με τους χαμηλότερους μισθούς απ΄όλη την υπόλοιπη Ευρώπη και ο δημόσιος τομέας χρησιμεύει ως απορροφητικός για την απασχόληση εργατικού δυναμικού κατεβάζοντας τα ποσοστά της ανεργίας.

Αν έτσι τον έβλεπαν οι κυβερνήσεις , αν αξιοποιούσαν τους πολυάριθμους δημοσίους υπαλλήλους, τους οποίους έτσι κι αλλοιώς πληρώνουν , ίσως οι υπηρεσίες της χωρας να ανέβαιναν σε ένα ανεκτό επίπεδο. Αντ΄αυτού, ο δημόσιος τομέας είναι ανεξέλεγκτος , οι υπάλληλοι υποσαπασχολούνται, χάνουν το ενδιαφέρον για τη δουλειά τους και συνεχίζεται το γαϊτανάκι της κακής λειτουργίας και διαχείρισης του κράτους.

Τώρα οι δημόσιοι υπάλληλοι κυρίως καλούνται να κατεβάσουν το δημοσιονομικό έλλειμμα και βέβαια θα γίνουν θύματα αυτής της οικονομικής τιμωρίας απο την Ευρώπη και τις χρηματαγορές του κόσμου.

Πάντως, η κυβέρνηση αντί να επιτεθεί ανηλεώς στις ασθενείς τάξεις των δημοσίων υπαλλήλων που είναι η εύκολη λεία, θα πρέπει να διορθώσει το σύστημα της φοροδιαφυγής, που οφείλεται εν πολλοίς στο σώμα ελέγχου εκ μέρους των εφοριακών οι οποίοι δυστυχώς και αποδεδειγμένα «τα παίρνουν» απο το μεγάλο κεφάλαιο για να κάνουν διευκολύνσεις.

Αυτή η κυβέρνηση, που έχει καλή και τίμια πρόθεση ας προσπαθήσει να εξυγειάνει το δημόσιο τομέα, επανεφευρίσκοντας το σύστημα ελέγχου της αξιότητας των δημοσίων υπαλλήλων και τιμωρώντας τη λαμογιά και την κλοπή υποδειγματικά επιτέλους. Ολοι οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ γνωρίζουν α δρώμενα πίσω απ΄τις κουρτίνες!!!

Tuesday, February 16, 2010

Για την Αγάπη μου τόσα και τόσα!



Η Κατερίνα πήγε την Τζαννή μου στα χιόνια του Πηλίου

Ηθελα να πώ ότι αυτή η μπλογκογειτονιά με έχει γεμίσει τόσες χαρές απο τόσους μακρινούς και κοντινούς φίλους.

Η αγάπη αυτή των φίλων μου γεμίζει τις μέρες και τιχ νύχτες μου, καθώς είναι άδολη, απρόσμενη, μοναδική. Για το βιβλίο μου γράφουν οι φίλοι και οι φίλες με μια ματιά άκρως πρωτότυπη καθώς δεν ΄γράφουν απο καρδιάς χωρίς να επηρεάζονται απο τις νόρμες και τους συσχετισμούς.

Σήμερα καταθέτω τις μπλογκοπαρουσιάσεις του βιβλίου μου σε διάφορες μορφές. Απο τα υπέροχα βιντεάκια της Κατερίνας μου μέχρι τα κείμενα της Εφης, του Δεποινάριου, της Μαίρης και πρόσφατα την καλλιτεχνική παρουσίαση αποσπάσματος απο την Μαρίνα μου, η μπλογκογειτονιά με έχει γεμίσει απίστευτες χαρές. Και προπάντων, μια αγαλλίαση ότι έχω ανθρώπους που με νοιάζονται, με σκέφτονται, ταυτίζονται μαζί μου και γίνονται συνοδοιπόροι σ΄αυτό το ανηφορικό μονοπάτι της συγγραφής.

Σας ευχαριστω όλες και όλους απο καρδιάς.

Για την Αγάπη των Άλλων", Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη

Της Εφης Πυλαρινού

Το βιβλίο γράφτηκε στη γειτονιά που ζούσα το πρώτο χειμώνα στο Μόντρεαλ. Η ιστορία βρήκε τον σπόρο της στην πόλη που έζησα πριν πληγωθεί από την 11 Σεπτεμβρίου. Τη Νίσυρο δεν την περπάτησα. Μα μα το Θεό, τον Στρατή τον συνάντησα, τον ξέρω και τον βλέπω παντού. Είναι όλα αυτά που περιμένει κάθε θηλυκό από το αρσενικό, και που δεν γίνεται να εκπληρωθούν. Ο Στρατής της Τζαννής είναι το αρσενικό αρχέτυπο της πατριατριαρχικής κοινωνίας που είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος των συναισθηματικών και πνευματικών αναγκών κανενός θηλυκού; της γυναίκας του, της οικογένειας του. Και συνάμα, εμείς τα θηλυκά σαν ατελείωτα δημιουργικά πλάσματα, βρίσκουμε τρόπους να συμφιλιωθούμε με αυτή την πραγματικότητα. Βρίσκουμε τρόπους να γλύφουμε τις πληγές και στερημένες να στολιζόμαστε και να πλάθουμε οικογένειες.

Γράφοντας για ένα ήδη πολυσυζητημένο βιβλίο δεν είναι απλό. Τα κύρια στοιχεία του μυθιστορήματος, χαρακτήρες, χρονική και κοινωνική τοποθέτησή, έχουν ήδη καλυφθεί και συζητηθεί.

H έμπειρη συγγραφέας παρότι δημοσιογράφος, έχει βαθιά κατανοήσει ότι η αλήθεια είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από τα γεγονότα. Οι αναγνώστες φυσικά θέλουν να ανακαλύψουν την αλήθεια στα: γιατί, πως οδηγήθηκε, για ποιο λόγο, τι έφταιξε, πως το άντεξε κτλ.

Στη ζωή δεν έχει τόσο σημασία το τι συμβαίνει αλλά το πως το διαχειριζόμαστε, και σε αυτό ακριβώς μιλάει η συγγραφέας που χρησιμοποιεί άριστα “συναισθηματικά αγκίστρια” και μας “αρπάζει” και μας κρατάει παρακαλοθούντας τα βιώματα των χαρακτήρων της.

Η ανάλυση του έργου από τεχνική άποψη, πλοκή, υποπλοκές, το λεγόμενο στο κινηματογράφο “inciting incident”, δηλαδή το καταλυτικό επεισόδιο, η κρίση που επακολουθεί, ο ρυθμός που εναλλάσσονται οι σκηνές; θα αποκάλυπτε ένα έργο έτοιμο να ειπωθεί κινηματογραφικά και χωρίς λόγια.

Κλείνω λέγοντας ότι διαβάζοντας το μυθιστόρημα της Ιουστίνης, δεν μπορώ παρά να προσμένω τις καλοκαιρινές γυναικείες συζητήσεις στην Ελλαδα για το “τι θα έκανες εσύ αν ήσουν η Τζαννή και η Μαργαρίτα? Γιατί ο Στρατής δεν εμφανίστηκε ποτέ?”

Κάθε άνθρωπος κάνει αυτό που θεωρεί “σωστό” αλλά μοιραία από την δική του την οπτική γωνία και κοσμοθεωρία.

Εφη Πυλαρινού
Καθηγήτρια Οικονομίας McGill, Συγγραφέας

http://efipyl.blogspot.com/




Και μια βόλτα στη θάλασσα της Μαγνησίας απο την Κατερίνα

Αγάπη απο το Δεσποινάριον

Σημερα θελω να αλλαξω θεμα. Η κατασταση εδω εχει ως εξης: Ολημερις φτυαριζουμε, τη νυχτα ριχνει χιονι. Και δεν το κρυβω οτι με εχει κουρασει πολυ. Φοβαμαι οτι οσο ασχολουμαι μαζι του τοσο θα με καταδυναστευει. Ξεφευγω λοιπον για λιγο για να μιλησω για την αγαπη των μπλογκοφιλων.

Συγκεκριμενα για την αγαπη δυο κυριὠν. Η μια ειναι η σχολιαστρια με το ονομα Μαρθα που γραφει απο το βορεινο Σικαγο. Η αλλη ειναι η γνωστη μας και αγαπημενη Καναδεζα του ακομα πιο βορεινου Μοντρεαλ. Η πρωτη με σκεφτηκε οταν ηταν σε διακοπες στην Θεσσαλονικη. Μπηκε σε ενα βιβλιοπωλειο και αγορασε το βιβλιο που εγραψε η δευτερη και που δεσποζε σε ολες τις προθηκες,

” Για την αγαπη των αλλων”

Επιστρεφοντας στην Αμερικη η Μαρθα μου ταχυδρομησε το βιβλιο. Αρχισα να το διαβαζω πριν δυο εβδομαδες, κλεφτα τα Σαββατοκυριακα. Το Σαββατοκυριακο ομως της μεγαλης χιονοθυελλας, εκει διπλα στο τζακι, ολοκληρωσα την αναγνωση του.

Δεν μπορουσα ποτε να φανταστω ποση δουλεια εκανε η Καναδεζα φιλη μου περσυ οταν ειχε παει και ειχε καθησει με τις εβδομαδες στη Ροδο. Εγω νομιζα οτι εκανε μπανακια και βιζιτες σε φιλους. Εκεινη ομως μελετουσε κι εγραφε. Μια Επτανησια στα Δωδεκανησα. Μελετησε την ιστορια, τα ηθη, τα εθιμα, και εγραψε την ιστορια της Τζαννης απο την Νισυρο. Εγραψε την ιστορια της Μαργαριτας που προδοθηκε απο μια αγαπη, και ομως συνεχισε να ζει γιατι οπως ειπε: Η ζωη ειναι μεγαλυτερη απο την αγαπη. Δεν ξερω αν αυτη η εκφραση ειναι της συγγραφεως, η αν ανηκει στην ηρωϊδα της. Και φανταζομαι εξαρταται απο την δυναμη και τον εσωτερικο κοσμο της καθε Μαργαριτας να πει αν η αγαπη ειναι μεγαλυτερη απο την ζωη η η ζωη μεγαλυτερη απο την αγαπη.

Εζησα λοιπον νοερα για λιγο στα Δωδεκανησα των Ιταλων δικτατορων προπολεμικα και μεταπολεμικα. Εζησα για λιγο στην Αθηνα της κατοχης μεσα απο τις περιπετειες των δυο παιδιων απο τη Νισυρο. Κι εμαθα αρκετες πολιτιστικες και πολιτισμικες λεπτομερειες που δεν τις ηξερα.

Σκεφτομαι οτι οταν κατι γινεται στον κοσμο δεκα η εικοσι χρονια πριν ερθουμε εμεις στον κοσμο, φαινεται τοσο μακρυνο και αγνωστο μονο και μονο γιατι δεν το εχουμε ζησει. Τα ηθη και τα εθιμα, οι σκεψεις και οι πραξεις των ανθρωπων που εζησαν πριν απο μας φανταζουν σαν να υπηρξαν στατικα καπου στο παρελθον. Οι διηγησεις των συγγραφεων οπως εδω της Ιουστινης, μας βοηθανε να τις δουμε νοερα σε εξελιξη. Να αντιπαραβαλλουμε πολιτισμους και να συγκρινουμε ιστοριες. Να απορησουμε με την εξελιξη και να αναλογιστουμε μια ζωη στο παρελθον και σε αλλες κοινωνιες.

Η σημερινη γραφη δεν αποτελει κριτικη. Αυτα τα αφηνω για τους ειδικους. Στην φιλη μου την Ιουστινη που γνωρισα τον Δεκεμβρη, θελω να ευχηθω να μας χαριζει παντα ωραιες στιγμες με τα βιβλια της. Και καθε καινουργιο βιβλιο να ειναι καλυτερο απο τα προηγουμενα, οπως τουτο δω. Και την ευχαριστω για οσα εμαθα.

Και ενα μεγαλο ευχαριστω στην Μαρθα που εστω κι αν δεν εχει μπλογκ, ειναι ενα μεγαλο κομματι της μπλογκογειτονιας. Και μια απιστευτα γενναιοδωρη γυναικα.
Τις δυο αγαπημενες μου φιλες, τις φιλω γλυκα.

Δεσποινάριον
http://despinarion.wordpress.com/




Η όμορφη φωτογραφική προσαρμογή του αποσπάσματος ανήκει στη Μαρίνα Καβαλιεράκη


Αγάπη απ΄τη Λευκάδα της Μαίρης Καλυβιώτου

Το Τζαννή το ήξερα γι ανδρικό όνομα. Στα Δωδεκάνησα είναι και γυναικείο. Για την αγάπη των άλλων. Από τη Νίσυρο στη Ρόδο και μετά στην Αθήνα. Πιο πριν και σε όλο το βιβλίο παρούσα η Αμερική. Η Νέα Υόρκη. Και στο βάθος η Πόλη. Η θάλασσα ανάμεσα τους.Δυο κοπέλες, η Μαργαρίτα και η Ματούλα δένονται από μικρές με μια μοναδική φιλία, φιλία χωρίς διακυμάνσεις, χωρίς προδοσίες. Τα χρόνια της ιταλοκρατούμενης Δωδεκανήσου.

Το βιβλίο, αν και δωρικό, όπως γράφτηκε, έχει μια πολυπλοκότητα και είναι πολυεπίπεδο. Αγγίζει και αναλύει σχέσεις των ζευγαριών που η ανάγκη ή ο έρωτας τα έσμιξε αταίριαστα.

Αναλύει τα αυστηρά ήθη της μητριαρχικής κοινωνίας των Δωδεκανήσων, την προσήλωση στο καθήκον, στην οικογένεια, στην αγάπη.Φόντο η θάλασσα, ο μισοχαμένος πατέρας, η μικρή κοινωνία, το ηφαίστειο που στον κρατήρα του η Τζαννή, ως νέα Πυθία, ανασαίνοντας τις αναθυμιάσεις, ψάχνει να μαντέψει το καλύτερο για την οικογένεια της.Ο Αθανάσης με την προσήλωση του στην οικογένεια, η Ματούλα που ακολουθεί τον έρωτα άδολα και αυθόρμητα κι εκείνος της χαρίζεται.

Το βιβλίο της Ιουστίνης Φραγκούλη μιλάει για την αγάπη. Για τα διλήμματα της. Για τον ξενιτεμό, για την αυτοθυσία.Είναι η ζωή μεγαλύτερη από την αγάπη? Αυτό είναι το ερώτημα που θέτει το βιβλίο.Για τον Αθανάση που αρνείται να αρραβωνιαστεί επίσημα επειδή είναι πιστός στα πατροπαράδοτα ήθη, τελικά επιστρέφει στην αγάπη του στην οποία έμεινε πιστός.

Ο Γεράσιμος διαλέγει τη ζωή μακριά από το πατρογονικό νησί , ψάχνει να βρει την αγάπη αλλά στο τέλος παραδίνεται στη ζωή και ακολουθεί την τύχη του, προδίδοντας την αγάπη του για χάρη της αναρρίχησης.Για την Πατρικία που η ζωή τη λύτρωσε από το άγχος της αριστοκρατίας, για το Στρατή που αψήφησε οικογένεια κι αγάπη για να φύγει μακριά, όπως ο Σταύρος στο "Αμέρικα, Αμέρικα", , για την Μαργαρίτα που αποζητά την αρμονία και την αξιοπρέπεια μέσα από τη θυσία της. Διότι ξέρει με τη σοφία της πως η ζωή είναι μεγαλύτερη από την αγάπη και σε παρασύρει στο πέρασμα της με την ορμή της.

Η Αμερική είναι ο τελικός προορισμός, η λύτρωση την οποία η οικογένεια περίμενε τόσα χρόνια με τη μορφή του πατέρα.Το βιβλίο της Ιουστίνης Φραγκούλη μιλάει για μια αληθινή ιστορία που τη γέννησε η Νίσυρος, μεγάλωσε στη Ρόδο, ενηλικιώθηκε στην Αθήνα και έβλεπε στα όνειρα της την Αμερική.

Μαίρη Καλυβιώτου

http://merologies.blogspot.com/

Sunday, February 14, 2010

Chère Monica, Αγαπητή Μονικά,



Καλή σας Μέρα,

Εύχομαι η Γιορτή της Αγάπης να ξυπνήσει μέσα στα σπλάγχνα σας χαλασμό!

Σήμερα αποφάσισα να ανατρέξω στους παιδικούς έρωτες του Αλεξανδρίνου, ο οποίος κάθε χρόνο έπεφτε τάβλα για ένα κοριτσάκι της τάξης του.

Ο έρωτας για τη Μονικά, κράτησε πολλές τάξεις. Κι ο Αλεξανδρίνος της έγραφε πονήματα αγάπης κάθε χρόνο. Διάλεξα εκείνο των 8 του χρόνων γιατί το βρήκα ιδιοφυές στη σύλληψή του. Της λέει πως σκέφτεται το χαμόγελό της μέσα στο πιάτο με τα μπιζέλια! Εκληκτικό, αθώο κι αληθινό!

Η μέρα του Αγίου Βαλεντίνου αποτελεί αφορμή για ν' αναλογισθούμε πόσο ενστικτώδης, ορμητικός και διαχρονικός είναι ο ΕΡΩΤΑΣ!

Χρόνια πολλά στον Αλεξανδρίνο και σε όλους!



Chère Monica,

Je m’ apelle Alexandre. Je sais qu tu ne m’ aimes pas, mais mois j’ éprouvre des sentiments pour toi. Mais toi je pense que non, qu tu n’ èprouves pas de sentiments, je t’ aime a la folie sûrement. Tu connais le proverbe "Les roges sont rouges, les violettes sont blues au guenon proquois es tu gumens"

Monica, je pleure a chaque nuit, je rêve tois en classe et plus encore dans mon assiette de manger je vois ton sourire sur mes petits poids du midi.

Alexandre Argyris 1998

Αγαπητή Μονικά,

Ονομάζομαι Αλέξανδρος. Ξέρω πως δεν μ΄αγαπάς αλλά εγώ απολαμβάνω τα αισθήματά μου για σένα, αλλά νομίζω πως εσύ όχι, δεν έχεις αισθήματα. Σ΄αγαπώ τρελλά σίγουρα. Γνωρίζεις την παροιμία « Τα ρόδα είναι κόκκινα, οι βιολέττες είναι μόβ , είσαι μαϊμουδίτσα γιατί είσαι μαϊμουδίτσα»

Μόνικα κλαίω κάθε βράδυ, σε ονειρεύομαι στην τάξη και προπάντων στο πιάτο μου βλέπω το χαμόγελό σου μέσα στα μπιζέλια του μεσημεριού.

Αλέξανδρος Αργύρης 1998

Saturday, February 13, 2010

Περήφανη Ελληνίδα! Greece leads the Way!


Περήφανη Ελληνίδα

Με κομμένη την ανάσα παρακολουθήσαμε χθές τη φαντασμαγορική έναρξη των Χειμεριών Ολυμπιακών Αγώνων του Βανκούβερ, όπου η Ελλάδα έκανε πάλι περήφανα τα τέκνα της με την ιστορία της. Οπως αντιγράφω απο δημοσιογραφική ανταπόκριση:

“Ως συνήθως, η Ελλάδα, άνοιξε το δρόμο με τους αθλητές της να κυματίζουν την γαλανόλευκη σημαία περήφανοι και τιμημένοι ως οικοδεσπότες των Ολυμπιακών Αγώνων».

Αυτή η σκηνή στις τελετές έναρξης των Αγώνων με τους Ελληνες να ηγούνται των Ολυμπιακών αθλητικών ομάδων μου φέρνει δάκρυα χαράς και περηφάνειας καθώς αναλογίζομαι πως η μιρκή παραγκωισμένη πατρίδα μου αποτελεί το σημείο αναφοράς ολάκερης της παγκόσμιας κουλτούρας.

Κι ενώ απο τη μιά αισθάνομαι την ανάγκη ν΄απολογούμαι για τη σύγχρονη εκρυθμία της, ύστερα έρχεται αυτό το κύμα της περηφάνειας να καταλάβει τα στήθη μου και να σαρώσει ακόμη και τις πιο αρνητικές σκέψεις.

Σήμερα, επ’ ευκαιρία της έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων στο Βανκούβερ θα φέρω τις αναμνήσεις απο την επισκεψη της Γενικής Κυβερνήτου του Καναδά Μικαέλ Ζάν στην Αθήνα τον Οκτώβρη του 2009 για την παρουσία της στην αφή της Ολυμπιακής Φλόγας στο Παναθηναϊκό Στάδιο.

Επίσης, θα μοιραστώ μαζί σας μια επίσκεψη με τη Γενική Κυβερνήτη στην Αρχαία Ολυμπία, που όσες φορές κι αν την περιδιαβαίνω ποτέ δεν είναι αρκετές για να ρουφήξω την αθάνατη ομορφιά αυτής της μήτρας του πολιτισμού μας. Τα ερείπα του ναού λουσμένα στο φθινοπωρινό ήλιο διατράνωναν την ιστορία μας χωρίς λόγια!

Ιουστίνη Φραγκούλη

ΥΓ. Γι αυτό το ταξίδι ήθελα να πώ ότι ήταν μια ανεπανάληπτη εμπειρία. Ωστόσο, το πρωτόκολλο της Γενικής Κυβερνήτου καταδίκασε δημοσιογράφους και υπαλλήλους της Γενικής Γραμματείας Τύπου να νιώσουν πολίτες β κατηγορίας. Η Ελλάδα προσέφερε πρώτης τάξης φιλοξενία στους καλεσμένους της, δηλαδή τη Γενική Κυβερνήτη και το εντουράζ της γιατί γνωρίζει καλά την τέχνη της φιλοξενίας. Δυστυχώς, το προσωπικό της Γενικής Κυβερνήτου δεν φέρθηκε με ανάλογο τρόπο στην ελληνική αποστολή, που πλαισίωσε και ανέδειξε την επίσημη επίσκεψη της Εξοχοτάτης κας Μικαέλ Ζάν.

Greece leads the Way!

With lots of anticipation I watched yesterday night the spectacular opening of the Winter Olympics in Vancouver 2010, where Greece led the way proving its history and contribution to humanity.

"As usual, Greece, led the way with athletes waving their blue and white stripes proudly, honoured as the inaugural Olympic hosts " (CBC)

This scene in the opening ceremonies of the Games with the Greek Olympic team leading the way brought me tears of joy and pride as I was thinking once again that my little country is the benchmark of the world culture.

And while on and off I feel the need to apologize about the wrong goings in modern Greece , such moments bring a wave of pride to fill my breasts and keep away even the most negative thoughts.

Today, after the inauguration ceremony of the Winter Olympics in Vancouver I will bring fresh memories of the visit of Governor-General of Canada, her Excellency Mme Michaëlle Jean in Athens in October 2009 in order to attend the lighting of the Olympic Flame at the Panathenaic Stadium.

I will also tell you about a visit of the Governor General to the Ancient Olympia site last October , as it’s never enough to see and walk around that magic place.

I feel blessed for being Greek, being able to caprure deep inside me the eternal beauty of my history and culture. The ruins of the ancient Greek civilization lie everywhere bathed in the sunshine to remind me of who I am!

Justine Frangouli


PS. For this trip I would say it was a fantastic experience. However, the Protocol of the Governor-General has condemned journalists and officials of the Greek Press Ministry to feel second-class citizens. Greece has provided first class hospitality to its guests, namely the Governor General and her entourage as Greeks know well the art of hospitality. Unfortunately, the staff of Governor-General has not behaved in a similar way to the Greek mission, spreading feelings of disappointment to the people who covered the best way possible the official visit of her Excellency Mme Michaëlle Jean



Με την εξοχοτάτη κα Μικαέλ Ζάν στην Αρχαία Ολυμπία
Ο Σεβασμιότατος μητροπολίτης κ. Σωτήριος ήταν η σεμνότερη παρουσία της αποστολής της Γενικής Κυβερνήτουνστην Ελλάδα. Εδώ τη συγχαίρει που έτρεξε στο αρχαίο Ολυμπιακό Στάδιο
Πρώτη στον αγώνα η γενική κυβερνήτης απέδειξε πως ήταν σε καλή φυσική κατάσταση
Το ζεύγος δεν χόρταινε να θαυμάζει τις αρχαιοτητες
Αρχαία Ολυμπία, μοναδική και σπάνια
Οι αρχαίες κολώνες του θυσιαστηρίου
Στην επίσημη επίσκεψη της Αθήνας τη Γενική Κυβερνήτη συνόδευε αριστερόθεν προς δεξιά, ο πρέσβης της Ελλάδας στον Καναδά Νικόλαος Ματσής, ο εσβασμιότατος μητροπολίτης Καναδά κ. Σωτήριος και ο καναδός γερουσιαστής Λίο Χουσάκος
Ερείπια αναδυόμενα απο το καταπράσινο της γής
Πόση τελειότητα στην αρχαία γλυπτική κι αρχιτεκτονική
Πόσος θαυμασμός για τον αρχαίο ναό
Η κόρη της γενικής κυβερνήτου περίπου βαρυστημένη
Η υπεύθυνη πολιτιστικών υποθέσεων της Καναδικής πρεσβείας Ζωή Δελήμπαση
Αρχαίο κάλλος αθάνατο
Η Γενική Κυβερνήτης του Καναδά Μικαέλ Ζάν με τον πρόεδρο της επιτροπής Ολυμαικών Αγώνων του Καναδά κρατώντας την πολύτιμη ολυμπιακή φλόγα έξω απο το Παναθηναϊκό Στάδιο
Το τελειότερο άγαλμα της Αρχαιότητας υπήρξε και θα παραμείνει ο Ερμής του Πραξιτέλους. Εμεινα άφωνη όταν το πρωτοείδα στο παλιό Μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας καθώς ο φυσικός φωτισμός αναδείκνυε όλες τις λεμπτομέρειες του τέλειου σώματος. Φοβάμαι πως η επανατοποθέτηση του αγάλματος με τεχνητό φώς αφαιρεί απο την πολυδιάσταση ομορφιά του
Στο νέο Μουσείο της Αρχαίας Ολυμπίας είναι πασιφανής η διαφορά της γλυπτικής των Αρχαίων Ελλήνων με εκείνη των Ρωμαίων
Η γαλανόλευκη κυματίζει συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν
Ολοι η προσοχή στραμμένη στη φλόγα που συμβολίζει την ευγενή άμιλλα και την παύση των εχθροπραξιών
Ιέρειες ψάλλουν τον Ολυμπιακό ύμνο
Στο βωμό του Παναθηναϊκού Σταδίου έγινε η αφή της φλόγας
Ο Μάκης Παπαδόπουλος έτρεξε στην Ελλάδα μεταφέροντας την πολύτιμη φλόγα
Τζουστινάκι μετα΄υπουργού αθλητισμού Γκάρυ Λάν και ελληνικής καταγωγής βουλευτή Τζόν Κάνης
Απο αριστερά ο Τζόν Κάνης, ο σεβασμιότατος μητροπολίτης Καναδά κ. Σωτήριος, ο υπουργός αθλητισμού Γκάρυ Λάν και ο πρέσβης της Ελλάδας στον Καναδά Νικόλαος Μάτσης