Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ

Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ
Το νέο συγκλονιστικό μυθιστόρημα

Sunday, May 26, 2013

Η γέφυρα που συγχωρήσαμε!

 
Πριν από μια δεκαετία και βάλε στην είσοδο της Λευκάδας, ακριβώς μετά τον Πόντε ξεπρόβαλε μια παράξενη γέφυρα, που ένωνε τον δυτικό μώλο με ένα κομμάτι ξηράς στη λιμνοθάλασσα της πόλης.
 
Εμείς οι Λευκάδιοι νιώσαμε μια έκπληξη και μια δυσφορία γι αυτό το ουρανοκατέβατο αρχιτεκτονικό στοιχείο, που δεν είχε καμία απολύτως σχέση με την αισθητική του χώρου. Και αποφασίσαμε πως δεν θα περπατούσαμε πάνω σ΄αυτή την ουρανοκατέβατη γεφυρούλα.
 
Τα χρόνια πέρασαν, ο τόπος άλλαξε, τα μπάρ διαμόρφωσαν την προσωπικότητα του Πίσω Μώλου αλλοιώς. Και η γέφυρα ενσωματώθηκε στην αισθητική της νέας εποχής της Λευκάδας. Ολοι οι τουρίστες φωτογραφίζονται πάνω στο γεφυράκι, η Λευκάδα φιγουράρει στις κάρτες με το γεφυράκι της, το γεφυράκι έχει γίνει η ατραξιόν της πόλης.
 
Ετσι, εμείς τα κορίτσια χθές βράδυ αποφασίσαμε πως ήρθε ο καιρός να συγχωρήσουμε τη γέφυρα και να ξεχάσουμε την παλιά μας υπόσχεση. Είπαμε να δοκιμάσουμε να περπατήσουμε πάνω της και να περάσουμε στο δρομάκι της λιμνοθάλασσας.
 
Ηταν υπέροχα καθως φωτογραφήσαμε αλύπητα τους ευατούς μας πάνω στο γεφυράκι, παίρνοντας πόζες και πόζες
 
Τζουστινάκι
 
Με τη Μάριον μας συνδέουν οι αθωότερες αναμνήσεις
 Τσακπινιές στη γέφυρα της συγχώρεσης

 Στο βάθος η φωταγωγημένη Λευκάδα μας



Η Μάριον πάτησε τη γέφυρα για πρώτη φορά από της κατασκευής της. Κι εγώ το ίδιο. Γιορτάσαμε τη συγχώρεση της γέφυρας, την ενσωμάτωσή της στη Λευκάδα!

Sunday, May 12, 2013

Μαμούλα


Παιδάκι και Μαμούλα!


Σήμερα είναι η γιορτή της μητέρας και πρέπει να πώ ότι αν και προέρχομαι από τη μικρή Λευκάδα, ο πατερούλης πάντοτε είχε αυτή τη γιορτή στο ημερολόγιό του. Ο πατερούλης ήταν διεθνής κι έτσι κάθε πρώτη Κυριακή του Μαίου έφερνε λουλούδια να τα προσφέρουμε στη μητέρα. Ετσι κι αλλοιώς της έφερνε λουλούδια κάθε Σάββατο να στολίζει τα βάζα της.

Οταν έμεινα έγκυος , τρόμαξα με το ρόλο που ανοιγόταν μπροστά μου. Πανικοβλήθηκα, φοβήθηκα. Τους εννιά μήνες της εγκυμοσύνης αναρρωτιόμουν διαρκώς αν θα μπορούσα να τα καταφέρω να μεγαλώσω αυτό το πλασματάκι που αναπτυσσόταν μέσα μου. Τυραννιόμουν με τη σκέψη αν θα μπορούσα να του  μάθω το περπάτημα, τα γράμματα, τις αξίες της ζωής.  αν είχα την ικανότητα να το κάνω.

Οταν γεννήθηκε ο Αλέξανδρος, όλα ήρθαν φυσικά όπως συμβαίνει στη ζωή. Η φύση παίρνει τα ηνία και διορθώνει τις αγωνίες και την ανικανότητα. Οταν άρχισε να μιλάει στα ελληνικά και είπε τη λέξη μαμά, εγώ τρελλάθηκα. Αυτη ήταν η ανταμοιβή μου.

Λίγο αργότερα θέλησε να με αποκαλέσει χαϊδευτικά. Η μητέρα μου του είπε να με φωνάξει μαννούλα. Ο Αλέξανδρος γύρισε και της απάντησε, μαμούλα θα την λέω που βγαίνει από το μαμά.

Εκτοτε εγώ είμαι η μαμούλα κι εκείνος το παιδάκι. Ετσι αλληλοαποκαλούμαστε και για μένα είναι ο πιό γιορταστικός προσδιορισμός.

Χρόνια πολλά στις μαμούλες του κόσμου!
Justinaki

Tuesday, May 7, 2013

Η Λευκαδίτισσα που υπηρετεί την Ελλάδα στο εξωτερικό

justine

Πώς να μη συγκινηθείς από τους πατριώτες σου όταν δακρύζουν μαζί σου για τη Λευκάδα μας; Ευχαριστώ το MyLefkada για την τιμή που μου έκανε να αναδείξει τη μίνι συνέντευξη στην εκπομπή του Γιώργου Αυτιά και της Μάγδας Τσέγκου!

Η Λευκαδίτισσα που υπηρετεί την Ελλάδα στο εξωτερικό.
Τελικά όποια πέτρα κι αν σηκώσεις , από κάτω έναν Λευκαδίτη ή μια Λευκαδίτισσα θα βρεις . Στην εκπομπή του Γιώργου Αυτιά φιλοξενήθηκε το Σάββατο η συγγραφέας – δημοσιογράφος Φραγκούλη – Αργύρη Ιουστίνη , κόρη του πολύ γνωστού παπα-Νίκου Φραγκούλη , που ζει κι εργάζεται στο Μόντρεαλ του Καναδά . Η χαρισματική Λευκαδίτισσα αφού περιέγραψε τις ετοιμασίες της ομογένειας για το Πάσχα , δεν έχασε την ευκαιρία να διαφημίσει και την γενέτειρά της την Λευκάδα βουρκώνοντας από συγκίνηση.


Πιο κάτω παραθέτουμε και συνέντευξή της στο yousmile.gr

Βρισκόμαστε στο σπίτι της κυρίας Φραγκούλη. Διαλέξαμε να είναι η πρώτη μας συνέντευξη του Υousmile. Σας ευχαριστούμε πολύ που μας δεχθήκατε στο σπίτι σας.
Κι εγώ ευχαριστώ που ήρθατε στο σπίτι μου...το θεωρώ το οχυρό, το κάστρο μου.
Είναι πάρα πολύ όμορφο... Ζείτε εδώ και πολλά χρόνια στο Καναδά.
Ναι ζω στο Μόντρεαλ.
Πόσο εύκολο είναι για κάποιον να αφήσει τη πατρίδα του και να ξενιτευτεί;
Είναι πάρα πολύ δύσκολο αλλά όταν έχεις δυνατή αδρεναλίνη, είσαι ερωτευμένη και θέλεις να ζήσεις με τον άνδρα της ζωής σου, η λογική καταργείται, όλα τα άλλα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Όταν έχεις διαλέξει τον άνθρωπό σου, δεν υπάρχει πατρίδα στο μυαλό σου.
Η ελληνική κοινότητα στον Καναδά, πως βλέπει τα εξελίξεις στη χώρα μας;
Η ελληνική παροικία στον Καναδά βλέπει με μεγάλη θλίψη τις εξελίξεις στη χώρα μας και πρέπει να πω πως υπάρχει μια ομάδα γυναικών στο Μόντρεαλ που συγκεντρώνει χρήματα και είδη για να αποστείλει σε διάφορους οργανισμούς που περιθάλπουν παιδιά. Ένας από αυτούς τους Οργανισμούς είναι «Το χαμόγελο του παιδιού» και είμαι πολύ περήφανη γι' αυτό.
Ναι είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό που βοηθά πολύ κόσμο και κυρίως τα παιδιά .ως δημοσιογράφος, πιστεύετε ότι εν μέσω κρίσης, τα ΜΜΕ ανταποκρίνονται στην αποστολή τους;
Ως δημοσιογράφος λυπάμαι που θα το πω αλλά σε αυτή τη συγκυρία που θα έπρεπε και τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης να σταθούν στο ύψος τους, συμπαρασύρονται στη φθηνή ακόμη δημοσιογραφία και αντί να δίνουν ευκρινείς και αδέκαστες ειδήσεις αναπαράγουν αυτόν τον ορυμαγδό της φημολογίας, του φόβο,υ του τρόμου.Νομίζω ακόμη περισσότερο συμπιέζουν την ελληνική κοινωνία που υφίσταται στο πετσί της αυτή την τρομερή κρίση χρέους σε όλα τα επίπεδα.
Εκτός από την ειδησεογραφία ασχολείστε και με τη συγγραφή . Πως αποφασίσατε από τη δημοσιογραφία να περάσατε στη συγγραφή βιβλίων;
Από τη δημοσιογραφία πέρασα εκεί γιατί μεταξύ 1996-1999 γνώρισα τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Σπυρίδωνα, ακολούθησα την τριετή ποιμαντορία του στην Αμερική που ήταν θυελλώδης διότι δεχόταν πόλεμο από τα παράκεντρα της εξουσίας. Οταν τελείωσε η ποιμαντορία και έπεσε από το θρόνο, μου εμπιστεύθηκε να γράψω τη βιογραφία του που φέρει τον τίτλο «Η μοναξιά ενός ασυμβίβαστου». Εκεί κατάλαβα ότι το μεγάλο έργο χρειάζεται πρώτα αυτοσυγκέντρωση, και μετά ταλέντο. Ωραίο είναι το ταλέντο, να ξέρεις να γράφεις, αλλά για να προχωρήσεις από ένα ρεπορτάζ στο μεγάλο έργο είναι μακρύς δρόμος.
Μιλήστε μου λίγο για το τελευταίο σας βιβλίο που είναι προσωπικά το αγαπημένο μου.
Ο «Ερωτας στην ομίχλη» είναι μια ιστορία που ξετυλίγεται στη βόρεια Ελλάδα εκεί που τα νερά του ποταμού γίνονται ευλογία, γιατί είναι εύφορο το μέρος, αλλά και κατάρα. Μια μικρή δασκάλα, πρωτοδιόριστη η Αμαλία, πάει στο χωριό όπου ερωτεύεται το γιο του ευπατρίδη του χωριού, είναι αρχιτέκτονας αυτός. Την ίδια ώρα που προσπαθεί να προσαρμοστεί στη μικρή κλειστή κοινωνία που κρύβει διάφορα μυστικά, μαθαίνει να παρακολουθεί τις μεταπτώσεις του αρραβωνιαστικού της. Η Αμαλία θα περάσει ένα εντονότατο χρόνο μέσα σε αυτό τον καταιγισμό του έρωτα , του μικρόκοσμου, του σχολείου για να μεταλαμπαδεύσει στη γνώση και στο τέλος θα βρεθεί αντιμέτωπη με μία κορύφωση η οποία για πολλά χρόνια θα της είναι μυστήριο, αλλά στο τέλος θα αποκαλυφθεί τι είναι αυτό που είναι κατάρα του μικρού εκείνου τόπου.
Ας μην αποκαλύψουμε άλλο το βιβλίο... Ακολουθώντας τη σύγχρονη μόδα , υπάρχει το e-book. Tι προτιμάτε, το e-book ή το βιβλίο;
Book, book, book! Τα e-books τα διαβάζω μόνο στο αεροπλάνο , όταν κάνω download τις ταινίες που θέλω να δω και τα βιβλία που θέλω να δω το συγκεκριμένο χρόνο. Αυτό γίνεται όταν πηγαίνω στο νότο διακοπές, όπου δε μπορώ να κουβαλάω 10 βιβλία. Είναι πολύ ενοχλητικό να ασχολείσαι συνέχεια με ηλεκτρονικά. Χαλάνε τα μάτια σου, δε έχεις την επαφή, δε έχεις τη μυρωδιά... Όταν όμως είμαι στο σπίτι απαρεγκλίτως διαβάzω το αληθινό χάρτινο βιβλίο. Είναι μια ερωτική σχέση του αναγνώστη με το βιβλίο. Το ξεφύλλισμα , ο ήχος, η ποιότητα του χαρτιού, τα γράμματα.
Αν δε το μυρίζεις , αν δε το αισθανθείς ....
Εγώ ούτε τα δίνω τα βιβλία μου...τα έχω όλα σημειωμένα, τα moto κρεμασμένα στα ψυγεία μου και ξαναγυρνώ, τα διαβάζω και πάλι μένω στα σημεία που είχα μείνει την 1η φορά . Αυτό πραγματικά είναι μια σχέση ανυπέρβλητη.
Η νεολαία σήμερα έχει απομακρυνθεί από το βιβλίο. Για ποιο λόγο πιστεύετε ότι γίνεται;
Είναι αυτονόητο αυτό...υπάρχουν αυτά τα διαβολικά μηχανηματάκια, τα κομπιούτερς, τα οποία δε είναι μόνο ότι έχουν απομακρύνει από το βιβλίο...είναι συνέχεια αυτή η ατομικότητα που προκαλεί η χρήση των νέων έξυπνων τηλεφωνικών συσκευών η οποία είναι τραγική για τη νεολαία. Σε μια 10ετία πως θα εξελιχτεί αυτή η νεολαία που πάει σε ένα πάρτυ και αντί να μιλάει μεταξύ της κάνει sms; Από τις μεγαλύτερες ευτυχίες μου είναι να έρχεται η Μαρίνα , η Ελένη, η Αγγελική, οι φίλες μου να πίνουμε καφέ και να μιλάμε...να μιλάμε!
Είπατε κάτι πολύ σημαντικό για την οικογένεια. Πόσο μεγάλο ρόλο παίζει στο να ολοκληρωθεί ο άνθρωπος;
Παίζει καθοριστικό ρόλο η οικογένεια και οι καλοί δάσκαλοι. Το καλό σχολείο, το καλό περιβάλλον. η οικογένεια που διαλέγει τους σωστούς φίλους. Η οικογένεια αγαπάει και δείχνει την αγάπη της στο παιδί . είναι καθοριστική για την εξέλιξη του νέου ανθρώπου.
Ας γυρίσουμε πίσω στον Οργανισμό μας. Τι γνωρίζετε για «Το χαμόγελο του παιδιού» και υπάρχουν αντίστοιχοι οργανισμοί στον Καναδά;
Για το «Το χαμόγελο του παιδιού» γνωρίζω ότι είναι ένας Οργανισμός που βοηθά και ενισχύει τα παιδιά που έχουν ανάγκη. Δε θα μιλήσω για κακοποίηση γιατί τη θεωρία πολύ σκληρή στιγμή και έκφραση. Θα πω ότι τα παιδιά που έχουν ανάγκη βρίσκουν ένα καταφύγιο. εγώ που μεγάλωσα σε μια πολύ αγαπημένη και αγαπητική οικογένεια μου φαίνεται πολύ ξένο που ένα παιδί που μεγαλώνει σε μια οικογένεια που άλλοι το πατάνε στο δρόμο για τους Χ λόγους. Θεωρώ ότι το να υπάρχει ένας χώρος που έχει την απαραίτητη ψυχολογική υποστήριξη για να δώσει , να κρατήσει , να αγκαλιάσει αυτά τα παιδιά και να νιώσουν μέρος του όλου, είναι πάρα πολύ σημαντικό. Και είναι πάρα πολύ σημαντικός αυτός ο ρόλος του Υοusmile. Και βεβαίως στον Καναδά που είναι πάρα πολύ ευαισθητοποιημένος στις ασθενικές και αδύναμες κοινωνικές ομάδες , υπάρχουν πάρα πολλοί ανάλογοι οργανισμοί και σε ενήλικες και σε γυναίκες και σε οικογένειες...τα shelters είναι δηλαδή μια καθημερινή πραγματικότητα και μια κοινωνική πολιτική του Καναδά. Δε είναι ιδιωτικά.Είναι υποστηριζόμενα απολύτως από την καναδική κυβέρνηση σε όλες τις επαρχίες και είμαι περήφανη που ζω σε μια χώρα που σέβεται τους αδύναμους
Πιστεύω σε όλες τις χώρες όταν το ζήτημα είναι το παιδί είναι όλοι ευαισθητοποιημένοι και όλοι νοιάζονται ..
Ναι αλλά ο Ολιβερ Τουίστ πχ. μου έχει χαραχτεί στα παιδικά μου χρόνια όταν διάβαζα την ιστορία του, σαν μια ιστορία κακοποίησης σε ένα ορφανοτροφείο. Δηλαδή υπήρχε και πάντοτε μαζεύανε τα παιδιά που ήταν στους δρόμους, στα σκουπίδια, αλλά υπήρχε μια παρεξηγημένη έννοια του όρου, να μαζέψεις τα παιδιά σε ένα χώρο και να τους δώσεις αυτό που τους λείπει. Νομίζω ότι το «Το χαμόγελο του παιδιού» και οι ανάλογοι Οργανισμοί , είναι Οργανισμοί οι οποίοι έχουν αφορίσει τα ιδρυματικά προβληματικά φαινόμενα.
Τι μήνυμα θα θέλατε να δώσετε μέσω του Υousmile στα παιδιά που μας παρακολουθούν;
Θέλω να πω στα παιδιά να χαμογελάτε. Ότι σας συμβαίνει να το λέτε. Δε υπάρχουν μυστικά από τους γονείς. Τα λέμε όλα τα συζητάμε, τα αναλύουμε, ρωτάμε, δε κρυβόμαστε. Η μεγαλύτερη επιτυχία στο να γίνεις ένας ώριμος άνθρωπος είναι ότι σου συμβαίνει να το καταθέτεις, να το λες να το μοιράζεσαι με αυτούς που σε αγαπούν. Που είναι οι γονείς και οι δάσκαλοι.
Κυρία Φραγκούλη σας ευχαριστούμε πάρα πολύ για τα όμορφα λόγια και για το ότι μας ανοίξατε το σπίτι σας. Ελπίζω να είστε γούρι για την πρώτη μας συνέντευξη!
Eγώ ευχαριστώ ήταν χαρά μου να είμαι μαζί σας σήμερα!


Βιογραφικό συγγραφέα
Η ΙΟΥΣΤΙΝΗ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ-ΑΡΓΥΡΗ γεννήθηκε στη Λευκάδα, όπου τελείωσε τη δημοτική και τη μέση εκπαίδευση. Απόφοιτος του Πολιτικού Τμήματος της Νομικής Σχολής Αθηνών, δημοσιογραφεί από το 1983 σε ημερήσιες εφημερίδες και περιοδικά της Ελλάδας. Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ και έχει εργαστεί κατά διαστήματα σε ραδιοφωνικούς σταθμούς, καθώς και στην Ελληνική Τηλεόραση (ΕΤ). Από το 1989 ζει και εργάζεται στο Μόντρεαλ του Καναδά ως ανταποκρίτρια του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων και διαφόρων εντύπων. Απασχολείται ταυτόχρονα στα διάφορα ομογενειακά μέσα του Καναδά και της Αμερικής, ενώ συνεργάζεται με την εφημερίδα Εθνικός Κήρυκας της Νέας Υόρκης. Είναι μέλος της Εταιρείας Γαλλόφωνων Συγγραφέων του Κεμπέκ (UNEQ), καθώς και της Ομοσπονδίας Αγγλόφωνων Συγγραφέων του Κεμπέκ (QWF)
Πηγή : Meganisi News









 

 
Διαφήμιση
Διαφήμιση

Friday, May 3, 2013

Πάσχα εαρινό και αισιόδοξο


Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

 

Πάσχα 2013 στην Ελλάδα και φέτος οι Ελληνες για πρώτη φορά θα γιορτάσουν χωρίς το επίδομα του Πάσχα, που αντιπροσώπευε το 50% του βασικού μισθού τους.Ολα τα επιδόματα έχουν σφαγιασθεί  στην πολιτική των μέτρων λιτότητας, που σφίγγει το λαό σα μέγγενη. Ετσι, οι Ελληνες με λιγότερα εισοδήματα θα προσπαθήσουν να γιορτάσουν την απώτατη γιορτή της Χριστιανοσύνης,ελπίζοντας στη χαρά της καλοκαιρίας και της αισιοδοξίας.Φέτος για τους Ελληνες θα είναι το Μεγάλο Πάσχα της Οικονομικής Στενωπού.

Τί είναι το Πάσχα για μας τους Ορθόδοξους όμως; Είναι η κυριότερη γιορτή της Χριστιανοσύνης. H πένθιμη ατμόσφαιρα της Μεγάλης Εβδομάδας και η χαρά που τη διαδέχεται το βράδυ της Ανάστασης βιώνονται με άφατη ίδια κατάνυξη και έντονο ενθουσιασμό στον Ελληνοχριστιανικό  κόσμο. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δίνει μεγαλύτερη έμφαση στην ανάσταση του Κυρίου, ενώ η Δυτική στο θρήνο για το θάνατό του.

Αυτή είναι μία από τις μεγάλες διαφορές ανάμεσα στα δύο δόγματα. Στην Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία ο Χριστός είναι θεός, μακρινός , δίκαιος, τιμωρός, στην Ελληνορθόδοξη θρησκεία τονίζεται πως ο Θεός γίνεται άνθρωπος . Είναι ο Ιησούς που παίρνει ανθρώπινη μορφή στις εικόνες μας για να θυσιαστεί και να αναστήσει το ανθρώπινο γένος θεραπεύοντάς το από το προπατορικό αμάρτημα.


Οι αναμνήσεις μου απο τη Μεγάλη Εβδομάδα στον αστικό ναό των Αγίων Αναργύρων της Λευκάδας είναι ένας ποταμός με χρώματα κι αρώματα. Η Κυριακή των Βαϊων με τον κόσμο να περιμένει ανυπόμονος τα αγιασμένα βάια, καμωμένα απο τις γυναίκες  με φοινικόφυλλα και δεντρολίβανο έχουν εγγραφεί στα τρίσβαθα της ψυχής μου ομορφαίνοντας τις μέρες της απουσίας απο τις μεγάλες γιορτές της Χριστιανοσύνης.

Το ίδιο βράδυ η ακολουθία του Νυμφίου με υμνωδίες γραμμένες με λυρικότητα και εκπληκτική αφηγηματική φόρμα, διηγούνται την ιστορία του Ιησού,  Κι ύστερα την Μεγάλη Τρίτη  έρχεται η κορύφωση της ταπεινωμένης Κασσιανής με το τροπάριό της σε κρεσέντο συγγνώμης για την αμαρτία. «Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή!», είναι ο ύμνος στην πόρνη που ο Χριστός συγχωρεί.

Η Μεγάλη Πέμπτη με τα δώδεκα Ευαγγέλια, τα οποία στην πραγματικότητα αφηγούνται τα ίδια περιστατικά αλλά απο τη διαφορετική συγγραφική όψη των ευαγγελιστών, περιγράφουν την πορεία του Ιησού στη Σταύρωση. Μέσα απο τις υπέροχες αφηγήσεις περνούν όλες οι ώρες του Μαρτυρίου, απο την πορεία της δόξας μέχρι την ταπέινωση ενώπιον του Ανα και του Καγιάφα, μέχρι το όρος των Ελαιών για την προσευχή και την προδοσία του Ιούδα. Το ίδιο βράδυ γίνεται η αναπαράσταση της Σταύρωσης στο μέοσν της Εκκησίας με το συγκλονιστικό τροπάριο  «Σήμερον κρεμάται επι ξύλου ο εν ύδασι την γήν κρεμάσας» με τον Χριστό να κρέμεται στο Σταυρό του Μαρτυρίου αδιαμαρτύρητα συγχωρώντας τους σταυρωτές του.

 

Τη Μεγάλη Παρασκευή γίνεται  η Αποκαθήλωση και η μεταφορά του θείου σώματος στον Επιτάφιο. Ολες οι ανύπαντρες κοπέλλες και οι παντρεμένες κυρίες φέρνουν βιολέτες απ΄τους κήπους του για να στολιστεί ο Επιτάφιος με τα ωραιότερα λουλούδια. Και χύνεται η μυρωδία της άνοιξης στην εκκλησιά κι ο κόσμος μένει εκστατικός από τα αρώματα της άνοιξης που στολίζουν τον χώρο.


Το απόσπερο γινόταν η περιφορά των Επιταφίων σε όλη την αγορά με τα αρώματα να καταλαμβάνουν το χώρο σκορπίζοντας την αγαλλίαση της επερχόμενης Ανάστασης. «Ω γλυκύ μου Εαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, Πού έδει σου το κάλλος» έψελνε η πολυφωνική χορωδία μας διαστέλλοντας στον ορίζοντα το παράπονο της μάννας για την απώλεια του Θεάνθρωπου γιού της.

Το Μεγάλο Σάββατο άρχιζε με το σπάσιμο του αγγειού, το σπάσιμο ενός πήλινου αγγείου, που συμβολίζει το τέλος του κακού. Χαράματα οι νοικοκυρές έσπαζαν το κομμάτι, την ώρα  που η Φιλαρμονική περνούσε καμαρωτά στην αγορά με τους ήχους της να διατρυπούν την ησυχία του πρωινού μας.

 

Η μαμά μάς έκανε το μπάνιο μας το μεσημέρι και μας έβαζε στον ύπνο για να αντέξουμε μέχρι τη δωδεκάτη ώρα. Κι όταν ξυπνούσαμε βαθύ απόγευμα, τρέχαμε στο στενό να εξαντλήσουμε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο στο παιχνίδι. Η μυρωδιά της μαγειρίτσας, των σωθκινών από το ζώο κυκλοφορούσε σε όλη τη γειτονιά καθώς οι νοικοκυρές ετοίμαζαν την σούπα τηε Ανάστασης.

 

Κατα τις 10 τη νύχτα φορούσαμε τα καλοραμμένα καινούρια μας φουστάνια , άσπρα σοσόνια με δαντέλλα στην άκρη και κάστασπρα πασχαλινά παππούτσια . Παίρναμε τις ολοστόλιστες λαμπάδες μας κι εφορμούσαμε προς ττην εκκλησιά μας. Στις 12 ακριβώς ο παπάς έβαγινε από την ωραία Πύλη ψάλλοντας το Χριστός Ανέστη. Τότε ο κόσμοςξεχυνόταν στο παροάυλιο της Εκκλησίας και στον ουρανό όπου άρχιζαν να εκτοξεύονται τα πυροτεχνήματα της χαράς.

 

Την άλλη μέρα σε όλα τα σπίτια στηνόταν της χαράς το πανηγύρι. Σούβλες στις γειτονιές με το αρνάκι να ψήνεται σιγά σιγά και μουσικές ελληνικές στη διαπασών. Χριστός Ανέστη έλεγαν όλοι και τσούγγριζαν τα κόκκινα αυγά. Ηταν μια νότα αισιοδοξίας που συμβόλιζε την ανάσταση της ψυχής, της φύσης, της διάθεσης.

Εύχομαι Καλό Πάσχα στους Ελληνες, εύχομαι αυτή να είναι μια πραγματική Ανάσταση γιά την πολύπαθη χώρα μας.