Justine's Blog

Ο νέος πρέσβης του Καναδά γνωρίζει την ομογένεια του Τορόντο

2012-01-31T19:58:00.000-08:00

Μια παραγωγική μέρα στο Τορόντο

Στο Τορόντο ταξίδεψα προκειμένου να παρευρεθώ στη συνάντηση του νέου πρέσβη του Καναδά στην Ελλάδα κ. Ρόμπερτ Πέκ τόσο με τα μέλη της επιχειρηματικής κοινότητας της ομογένειας όσο και με τα ηγετικά στελέχη της ομογένειας του Τορόντο. Η ημέρα διοργανώθηκε από τον γενικό πρόξενο της Ελλάδας στο Τορόντο κ. Δημήτρη Αζεμόπουλο παρουσία του πρέσβη της Ελλάδας στην Οττάβα κ. Ελευθέριου Αγγελόπουλου.

Σε ένα καθόλα άψογο γεύμα στο National Club του Τορόντο, το οποίο παρέθεσε προς τιμήν των δύο πρέσβεων ο επιχειρηματίας κ. Ντάνιελ Αργυρός, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω μεγάλα επιχειρηματική μεγέθη της νέας γενιάς των Ελλήνων, που έχουν κατορθώσει να ξεχωρίσουν στο ανταγωνιστικό τοπίο του Τορόντο. Επιχειρηματίες, δικηγόροι πολυεθνικών, αντιπρόεδροι μεγάλων εταιριών κατέφθασαν στο γεύμα που συντονίσθηκε από το γενικό πρόξενο κ. Αζεμόπουλο προκειμένου οι πρέσβεις της Ελλάδας και του Καναδά να δώσουν τις προδιαγραφές για επενδύσεις στην Ελλάδα της οικονομικής δίνης.

Εντυπωσιακή ηταν η ζέση του Καναδού πρέσβη, ο οποίος παρότρυνε τους Ελληνοκαναδούς επιχειρηματίες να επενδύσουν στην Ελλάδα των ευκαιριών, ενώ ο Ελληνας πρέσβης μίλησε για την πρόοδο στη ελληνική νομοθεσία περί της επίσπευσης των επενδύσεων και της παράκμαψης της γραφειοκρατίας.

Ηταν μια παραγωγική συζήτηση, που έφερε στο τραπέζι την αγάπη του νέου Καναδού πρέσβη για τη χειμαζόμενη Ελλάδα, το πάθος του για τον πολιτισμό της, την προσπάθειά του να συμβάλει στην καινούρια μέρα της.

Από την πλευρά του ο Ελληνας πρέσβης, ο οποίος κινητοποιείται σε διάφορα επίπεδα σχετικά με τις καναδικές επενδύσεις στην Ελλάδα, έδωσε τις συντεταγμένες των νέων νομικών πλαισιων τονίζοντας πως η χώρα προσφέρεται για αυτή τη χρονική στιγμή για έντονη επιχειρηματική δραστηριότητα.

Εντυπωσιάσθηκα από την κινητικότητα του γενικού προξένου κ. Δημήτρη Αζεμόπουλου, από την ικανότητά του να φέρει στο τραπέζι τα μεγάλα στελέχη του ελληνοκαναδικού επχιειρηματικού κόσμου.

Το βράδυ ο κ. Αζεμόπουλος παρέθεσε δεξίωση στην προξενική κατοικία, προκειμένου να συστηθεί ο Καναδός πρέσβης κ. Πέκ στην ελληνοκαναδική παροικία του Τορόντο και τους ταγούς της.

Ητα μια βραδυά με πολύ κόσμο, με φώς, με ανταλλαγή απόψεων αλλά και με πολλές και ετερόκλητες παρουσίες. Θέλω να συγχαρώ τον κ Αζεμόπουλο, που έχει καταφέρει να ενώσει τον Ελληνισμό του Μόντρεαλ κάτω από τη φτερούγα του Ελληνικού προξενείου.

Επιθυμώ να τον συγχαρώ που ενέπνευσε το επιχειρηματία κ. Τεντ Μαντζιάρης να ανακοινώσει ένα ταμείο υποτροφιών 250.000 δολαρίων με στόχο να σπουδάσουν Ελληνόπαιδες στα καλύτερα σχολεία και πανεπιστήμια της χώρας.

Το Τορόντο έχει αρχίσει να με εμπνέει, να με απογειώνει...

Τα εύσημα στον πρέσβη μας κ. Αγγελόπουλο και το γενικό μας πρόξενο κ. Αζεμόπουλο.

Συγχαρητήρια κύριοι που ανεβάζετε την Ελλάδα την ώρα που οι συγκυρίες την έχουν ρίξει στο ναδίρ

Ίουστίνη Φραγκούλη

Με τον ακάματο πρέσβη της Ελλάδας στην Οττάβα κ. Ε> Αγγελόπουλο, ο οποίος προωθεί τις διμερείς εμπορικές σχέσεις Ελλάδας -Καναδά έχοντας κατορθώσει πλείστα .

Η οικογένεια με το νεαρό Κατσανέβα, ο οποίος ασχολείται ενεργά με το φοιτητικό κίνημα προωθώντας την Ελληνικότητα σε όλα τα επίπεδα. Αξιος απόγονος του παππού του Ανδρέα Παπανδρέου, ακούραστος και αξιοθαύμαστος

Με τον Κώστα Πάπα μας συνδέουν πολλά και μας χωρίζει η απόσταση των πόλεων

Κόκκινες μπαλερίνες της κυρίας και κόκκινα Valentinos του Τζουστινάκι

Μια αγαπημένη παρέα: Αριστερόθεν ο γενικός πρόξενος του Τορόντο κ. Αζεμόπουλος, ο πρέσβης του Καναδά στην Ελλάδα κ. Πέκ, ο συνεργάτης μου Κώστας Κρανιάς και δεξιά ο επίσης συνεργάτης Μάκης Ανδρικόπουλος με την αδελφή του

Είμαστε παρήφανοι για την εντιμότατη δικαστή του Αρείου Πάγου κα Ανδρομάχη Καρακατσάνη, που συνομιλεί με τον Αλέξανδρο, τη δικηγόρο Ρία Τζίμα

Η νεολαία έδωσε δυναμικά το παρόν στη δεξίωση του γενικού προξένου, κάτω από τη μπαγκέτα του οποίου οδηγείται σε ωραίες πρωτοβουλίες

Ο πρέσβης κ Ρόμπερτ Πέκ με τον επιχειρηματία κ. Ντάνιλε Αργυρό και τον δικηγόρο κ. Χρήστος (Κρις) Γερμανάκο

Αγαστή συναργασία ανάμεσα στους Ελληνες διπλωμάτες μας κάνει θαύματα στον Καναδά

Στη μέση οι δύο πρέσβεις, αριστερά ο γενικός πρόξενος και δεξιά ο οικοδεσπότης του γευματος κ. Αργυρός

Μια οικογενειακή φωτογραφία

Ο κ. Χρήστος Γρίβας (αριστερόθεν) ήταν η ψυχή της διοργάνωσης με τους επιχειρηματίες καθότι είναι ο εμπορικός ακόλουθος της Ελλάδας στο Τορόντο

Με τον Κώστα Κρανιά, την εκπαιδευτική σύμβουλο του γενικού προξενείου

Με τον αγαπημένο φίλο Βασίλη Σκλάβο

Η οικογένεια με τον πρέσβη κ. Πέκ, ο Τεντ συνδέεται από χρόνια καθώς γνωρίζει τη σύζυγό του Μαρία Πέκ παιδιόθεν

Τα πεντάχρονα του μπλόγκ μου!

2012-01-13T18:27:00.000-08:00

Σήμερα είναι μια μεγάλη μέρα για μένα, είναι η επέτειος του παράθυρου στον κόσμο που ανοίχτηκε πριν από πέντε χρόνια προσφέροντάς μου τη μοναδική ευκαιρία να εκφράζομαι ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΕΛΕΥΘΕΡΑ.

Καθώς οδηγούσα στο χιονιά γλυστρώντας απαλά πάνω στο λευκό χιόνι το απόγευμα, σκεφτόμουν πόσους ανθρώπους γνώρισα μέσα από αυτό το μπλογκόσπιτο, πόσες κουβέντες ανταλλάξαμε, πόσες ευχές δώσαμε, πόσες χαρές και πίκρες μοιράστηκα απ΄αυτή τη γωνιά της ζωής μου.

Το μπλόγκινγκ με απελευθέρωσε , με έκανε καινούριο πρόσωπο, μου έσβησε κάθε διάθεση πομπώδους ύφους και δημοσιογραφικού καθωσπρεπισμού. Με έκανε να μοιράζομαι τα δικά μου με τους μπλογκογείτονες , να είμαι το σκεφτόμενο πολιτικά άτομο, το πάρτυ γκέρλ, η νοικοκυρά, η δούλα, η κυρά, η μητέρα, η σύζυγος, η μοδοπαρμένη κλπ κλπ κλπ

Το μπλόγκινγκ μου άνοιξε τους πιό ωραίους δρόμους της ενήλικης ζωής μου.
Κοιτάζοντας πίσω, βρίσκω πως τον πρώτο χρόνο ήμουν αρκετά στυφή με μια δημοσιογραφική ράβδο, τη δεύτερη χρονιά άρχισα να χαλαρώνω, την Τρίτη περισσότερο και από την τέταρτη μέχρι σήμερα είμαι εντελώς ο εαυτός μου.

Οταν έχω χρόνο μπλογκοαπλώνομαι και γράφω συχνά , όταν ταξιδεύω το αφήνω αξεσκόνιστο, όταν ειμαι χαρούμενη βιάζομαι να μοιραστώ τη χαρά μου, όταν είμαι λυπημένη αργώ να περιφέρω τον πόνο μου.

Σήμερα αντί για κεράκια θα μοιραστώ μαζί σας τη χαρά των διδύμων Ελένης και Λουκά Κονιδάρη, που είναι όλα τα λεφτά. Μπάινουν στα σπίτια και φέρνουν ανατροπή στο περιβάλλον, γελάνε, θυμώνουν , τραγουδάνε, προφέρουν τις πρώτες λεξούλες τους. Είναι χάρμα να παρακολουθείς τα παιδιά της θερμοκοιτίδας να αποπνένουν τέτοια ζωή. Μαζί τους και ο νεογέννητος αδελφός τους Νικόλας, ο οποίος αναπτύσσεται ραγδαίως υφιστάμενος τα τραύματα της συνύπαρξης με το τρομερό δίδυμο!!!

Χρόνια πολλά στο μπλογκάκι μου με τη θεότρελλη παρέα μου!!!

Ο Λουκάς ουκ ηβουλήθη συνιέναι!

Οι νονοί με την ωραία Ελένη και ο Νικόλας με τη μαμά Τόνια

Αλέξανδρος ο επίσημος νονός με Ελένη και μαμούλα

Υπάρχει και βενιαμίν ο Νικόλας, που προέκυψε μετά απο τα δίδυμα

Επιστολή στον Ανδρέα Παπανδρέου

2012-01-10T08:53:00.000-08:00

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Αγαπητέ Ανδρέα,

Ηθελα από χρόνια να σου γράψω τούτο το γράμμα, γιατί χαράχτηκες βαθειά μέσα στην ψυχή μου με την παρουσία σου στα πολιτικά πράγματα της Ελλάδας όπως τη βίωσα προσωπικά ως ενήλικη από το 1974 και ένθεν.

Σε θυμάμαι στα τέλη του 77 να απλώνεις την παρουσία σου μέσα από το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα μέσα από ομάδες , που έπλαθαν στρατιώτες ταγμένους να υπηρετήσουν την ιδεολογία του κοινωνικά παρεμβατικού κράτους σε ένα κλίμα δυτικής ευημερίας.

Σε θυμάμαι με την πίπα και το λευκό ζιβάγκο σου να χαράζεσαι στο μυαλό μου ως ο ηγέτης που θα οδηγούσε την πατρίδα στην πρόοδο, παρά τα όσα σου καταμαρτυρούσαν οι ενάντιοι. Ημουν συνεπαρμένη με αυτό το μεγάλο άνδρα που είχε έρθει να ανατρέψει και να φέρει κοινωνική ισότητα στη μεταπολιτευτική Ελλάδα.

Και όντως από το 1981 και μετά πλοήγησες τη χώρα σε μια πορεία διαρκούς ανόδου. Κοινωνικοποίησες το κράτος, έκανες δημόσιο αγαθό τη συγκοινωνία, προσπάθησες με κάθε τρόπο να δημιουργήσεις το Εθνικό Σύστημα Υγείας, το οποίο είχες θαυμάσει κατά τη διαμονή σου στον Καναδά. Εβαλες στήθος ενάντια στους Τούρκους, τους πλησίασες στο Νταβός, έπραξες τόσα όσα θα μας κρατούσαν σε μια ισορροπία καλής γειτνίασης. Και δεν υποχώρησες ούτε μια σταλιά στα εθνικά μας θέματα.

Κι υστερα ήρθε η αλαζονία της εξουσίας, θεώρησες πως μπορούσες να διαβείς την κερκόπορτα των μέσων ενημέρωσης από την πύλη Κοσκωτά. Κι εκεί σε πελέκησαν τα διαπλεκόμενα συμφέροντα της εποχής, σε έσυραν στα χώματα, διέσυραν και διέλυσαν όσα είχες χτίσει.

Κι εσύ άρρωστος στο Χέρφιλντ τους εκδικήθηκες με διαζύγιο και γάμο, γέλασες στη μούρη των κριτών σου, σε φαντάζομαι πώς θα χαιρόσουν που κατήγαγες νίκη στο κατεστημένο, αφήνοντας τη γλυκειά Μάργκο και νυμφευόμενος αγνώστου προελεύσεως αεροσυνοδό.

Υστερα ήρθε η άνοδος του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη στην εξουσία (του έτερου ιερού τέρατος της πολιτικής ζωής της σύγχρονης Ελλάδας) και μετά η πτώση του δια χειρός Αντώνη Σαμαρά.

Κι εσύ επανήλθες στην πρωθυπουργία αδύναμος και προδομένος από την καρδιά σου. Σε γνώρισα δια ζώσης πρώτη φορά στο επίσημο ταξίδι σου στην Ουάσιγκτον επί Κλίντον το 1994 ( αν δεν με απατάει η μνήμη μου) και σε αποθαύμασα για τη λεβεντιά σου και για το σεβασμό που εξέπεμπες στην αμερικάνικη πολιτική σκηνή. Παρότι ήσουν καταβεβλημένος, έδειχνες την αρετή του ηγέτη, με έκανες περήφανη Ελληνίδα της Διασποράς.

Κι ύστερα παρέδωσες την εξουσία στο λαμπρό Κώστα Σημίτη, που οδήγησε τη χώρα ομαλά στην ευρωζώνη αλλά θεώρησε ηθικό χρέος του με διάφορους χειραγωγικούς χειρισμούς να χρήσει διάδοχό του στο ΠΑΣΟΚ τον πρωτότοκο γιό σου Γιώργο Παπανδρέου.

Ο Γιώργος δυστυχώς δεν ήταν καμωμένος από τη στόφα του ηγέτη, ως πρωθυπουργός βρέθηκε σε οικονομική και πολιτική στενωπό με την Ελλάδα να είναι υπερχρεωμένη. Αντί να διοικήσει έφερε το παρεάκι του στην κυβέρνηση κι επί ένα χρόνο έκοβε βόλτες παριστάνοντας τον πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και τον υπουργό εξωτερικών.

Διέπραξε τεράστια πολιτικά λάθη, έφταιξε για απίστευτες παραλείψεις, κατέλυσε το κοινωνικό κράτος εν μια νυχτί. Κατέστρεψε όσα εσύ ο οραματιστής του δυτικού σοσιαλισμού είχες χτίσει. Ο Γιώργος Παπανδρέου έσυρε την Ελλάδα στα δεσμά του ΔΝΤ.

Κι αντί να εγκαταλείψει την προεδρία του ΠΑΣΟΚ έστω και την ύστατη στιγμή για να σωθεί το Κίνημα , ο Γιώργος και οι συν αυτώ τυρβάζουν μόνο περί την εξουσία.

Ξέρω πως θα καπνίζεις νευρικά την πίπα σου στη γειτονιά του ουρανού, καθώς θα βλέπεις το γιό σου να διαλύει το κόμμα που όλοι χτίσαμε καθένας από το μετερίζι του με τα δικά του μέσα.

Αγαπητέ Ανδρέα,

Θα χύσω δάκρυα πίκρας και απογοήτευσης αν ο πρωτότοκος απόγονός σου καταστρέψει τον ιστό του κουρασμένου αλλά εν δράσει ΠΑΣΟΚ.

Θα καταλάβω ότι δεν εκδικείται το Σοσιαλιστικό Κίνημα ή τους δελφίνους του, αλλά ότι καγχάζει πάνω στη φωτογραφία σου γιατί δε μπόρεσε ποτέ να σταθεί στο ύψος της πολιτικής οικογένειας των Παπανδρέου!

Πέντε Αντρες Εγραψαν για τον Ερωτα στην Ομίχλη

2012-01-09T06:13:00.000-08:00

Θα πρέπει να πώ ότι νιώθω τυχερή κι ευλογημένη καθώς πέντε σπουδαίοι άνδρες από το χώρο της λογοτεχνίας, της δημοσιογραφίας και της πολιτικής διάβασαν το μυθιστόρημα «Ερωτας στην Ομίχλη» και κατέθεσαν τη γνώμη τους γι αυτό.

Είναι πολύ σπουδαίο και ανατρεπτικό να μπορέσεις να εισχωρήσεις στο ανδρικό αναγνωστικό κοινό με ένα μυθιστόρημα, πόσο μάλλον όταν το τίτλος παραπέμπει σε ερωτικό αφήγημα. Ευτύχησα όμως σε τούτο το πόνημα να προσελκύσω του άντρες κριτικούς, που υπήρξαν γενναιόδωροι με τη γραφή μου.

Πρόκειται για τους Αλέξανδρο Στεργιόπουλο (Βιβλιοθήκη Ελευθεροτυπίας), Ξενοφώντα Βεργίνη (Τα Νέα της Λευκάδας), Πέτρο Γαργάνη (βιβλιοκριτικό), Νίκο Διακογιάννη (πεζογράφο από Νίσυρο) και Μπάμπη Δερμιτζάκη (λογοτέχνη-εκπαιδευτικό)

Βαθειά τους ευχαριστώ παραθέτοντας την κριτική τους.

(Βεβαίως πολλά υπέροχα κείμενα κριτικής γράφτηκαν από γυναίκες. )

Βιβλία με έρωτες, φιλίες, επιγραφές, ιδέες στα χρώματα του χειμώνα

Από τον Αλέξανδρο Στεργιόπουλο (Βιβλιοθήκη Ελευθεροτυπίας)

**Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη Ερωτας στην ομίχλη, εκδόσεις Ψυχογιός, σ. 425, ευρώ 17,70

Η ομίχλη δεν είναι απλό καιρικό φαινόμενο. Είναι αυτό που ταιριάζει περισσότερο στον άνθρωπο. Σαν να φτιάχτηκε από τον ίδιο. Το ημιδιαφανές λευκό σύννεφο που καλύπτει την ατμόσφαιρα, εύκολα παραπέμπει στην ανθρώπινη ψυχή και την πολύπλοκη λειτουργία της. Αυτό που νομίζουμε ότι υπάρχει πίσω από τη λεπτή κουρτίνα, μπορεί εύκολα να μας ξεγελάσει. Να διαψεύσει αυτό που τα μάτια μας κοιτούν. Αυτό που οι αισθήσεις μας συλλαμβάνουν. Ή νομίζουν ότι συλλαμβάνουν.

Η ιδιαίτερη αυτή συνύπαρξη (φύση-ψυχή) είναι πιο έντονη και συνηθισμένη στην ελληνική περιφέρεια. Η απεραντοσύνη και αφθονία του τοπίου συνυπάρχει με την περιχαρακωμένη, τοπική κοινωνία. Εκείνη που προσέχει τους τύπους και την ομορφιά της και κρύβει κάθε ασχήμια. Ακόμη και σ' αυτές τις συμπληγάδες, ο έρωτας βρίσκει το χώρο του. Ανθεί και προσπαθεί να επιβιώσει. Η Ιουστίνη Φραγκούλη, στο τελευταίο της μυθιστόρημα, επιχειρεί να ερμηνεύσει τα φαινόμενα. Ανθρώπων και φύσης. Προσπαθεί και αγγίζει το ανεξήγητο.

Η συγγραφέας φτιάχνει τα θεμέλια της δουλειάς της με τα λόγια των άλλων. Με αυτά που της εκμυστηρεύονται οι άλλοι. Η πρωταγωνίστρια, η Αμαλία, της έδωσε απλόχερα δυνατές στιγμές, συγκινήσεις, συναισθήματα. Οπως αναφέρει στον πρόλογο: «Η Αμαλία με έκανε μέρος της προσωπικής της εμπειρίας».

Η Αμαλία λοιπόν. Νεαρή δασκάλα που πάει σε ορεινό χωριό, στα χρόνια του '70, για να διδάξει. Η νεαρή δασκάλα εισβάλλει στην κλειστή κοινωνία του χωριού. Με σεμνότητα και χωρίς να το επιδιώκει ανοιχτά, επιχειρεί να κατανοήσει τη λειτουργία του. Τους ντόπιους. Αναπάντεχα αρχίζει και βλέπει το κακό πρόσωπο της μικρής κοινωνίας (η φυλακισμένη κόρη της Ευθαλίας). Εχει όμως στηρίγματα. Τη φίλη της (Αμαρυλλίς) και τον Αριστοτέλη Αγριππίδη, ευπατρίδη για το Μικροδένδρι (το χωριό της ιστορίας). Τα πράγματα όμως δεν είναι ξεκάθαρα. Η ομίχλη δεν επιτρέπει τις καθαρές ματιές. Ετσι, η άσχημη πλευρά των κατοίκων του χωριού δεν εξαφανίζεται. Κρύβεται και δεν αφήνει τις ψυχές να αναπνεύσουν. Γι' αυτό ο αγαπημένος της Αμαλίας, ο Αρίστος, πεθαίνει, γι' αυτό η Ευγενία τρελαίνεται. Η Φραγκούλη δίνει επιστημονική εξήγηση (τα νερά του ποταμού ταράσσουν τη χημική ισορροπία του εγκεφάλου) αλλά δεν αφήνει την μοναδικότητα της ανθρώπινης ψυχής.

Με στρωτή αφήγηση, προσεκτικά δομημένη πλοκή και επιλογή χαρακτήρων, προσφέρει ένα δυνατό μυθιστόρημα που διατρέχει τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής ιστορίας του 20ού αιώνα.

ΚΡΙΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΥ

ΕΡΩΤΑΣ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ

Της Ιουστίνης Φραγκούλη – Αργύρη

Του Ξενοφώντα Βεργίνη (Τα Νέα Της Λευκάδας)

Ένα πολύ ενδιαφέρον και εξαιρετικά καλογραμμένο πολυσέλιδο βιβλίο με καθήλωσε τρία συνεχόμενα βράδια! Ένα μυθιστόρημα ζωής που σε ταξιδεύει, με κομμένη την ανάσα, στα δύσβατα μονοπάτια του έρωτα και της αγάπης, στις βαθιές ρίζες της παράδοσης και διαδρομές της ιστορίας, στα κρυφά, επτασφράγιστα μυστικά μιας κλειστής κοινωνίας, στα βαθύσκιωτα δρομάκια του φόβου και της απελπισίας, αλλά και στα ξέφωτα των ονείρων σου, στα οράματα της παιδείας, στις αγωνιώδεις προσπάθειες από τη γέννηση στο Γολγοθά σου και από τη σταύρωση στην ανάσταση!

Γράφει η συγγραφέας για την δασκάλα ηρωίδα της (την Αμαλία): “… πιστεύει πως η αγάπη νικάει όλες τις συμφορές” και αλλού «…πιστεύει με σθένος πως μετά της σταύρωσης έρχεται πάντα η πολυπόθητη ανάσταση».

Δεν ξέρω πόσο εύκολα μπορεί κανείς να αποδεχτεί ή πόσο δύσκολα να απορρίψει τις θέσεις της ηρωίδας! Το βέβαιο είναι πως οι «διαδρομές» της ηρωίδας, όπως τις περιγράφει η συγγραφέας δεν είναι καθόλου εύκολες, αλλά βασανιστικές και με κόστος υψηλό!

Η Ιουστίνη Φραγκούλη – Αργύρη σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πλοκή, με δυνατή περιγραφή, σε έκφραση και πλούσιο λεξιλόγιο, με ορθή στίξη και διατύπωση, που δείχνει ότι κατέχει την ελληνική γλώσσα, με βαθιά γνώση των γεγονότων στο χωροχρόνο και σεβασμό στα πρόσωπα, ταξιδεύει τον αναγνώστη στη διαδρομή μιας πονεμένης προσωπικής & κοινωνικής ιστορίας, που συγκινεί και συναρπάζει, που αναλύει και συνθέτει, που κρίνει και δεν κατακρίνει, που συμμετέχει αλλά δεν επηρεάζει, που φωτίζει αλλά δεν αλλοιώνει τα γεγονότα!

Συναισθήματα χαράς και απογοήτευσης, φόβου και ενθάρρυνσης, σιωπής και κραυγής αλληλοδιαδέχονται και αλληλοαναιρούνται στη ψυχολογία των ανθρώπων που υφαίνουν την ιστορία μιας κλειστής κοινωνίας που «τα ξέρει όλα», αλλά δεν μιλάει αλλά πίσω από την «υποτιθέμενη ανωνυμία». Στη μικρή κοινωνία συμβαίνουν όλα: τα καλά «…για βρέχει σ’ όλο το χωριό για σ’ όλο είναι λιακάδα» και τα άσχημα «… κακό χωριό τα λίγα σπίτια»! μια κοινωνία ανθρώπων, όπου το «μοιραίο» επικρατεί του «προγραμματισμένου», όπου τα «στοιχεία»της φύσης διαμορφώνουν τους χαρακτήρες και γράφουν ιστορία ζωής.

Το βιβλίο της Ιουστίνης «Έρωτας στην Ομίχλη» μπορεί να πάρει και πολλούς άλλους τίτλους: «Ομίχλη στον Έρωτα», «η ζωή της σιωπής», «η δασκάλα των ονείρων και των οραμάτων», «η κοινωνία στο απόσπασμα» κ.τ.λ.. Είναι ένα μυθιστόρημα, μια νουβέλα, μια αληθινή ιστορία, μια ιστορία καθημερινής ζωής και παράδοσης που ζήσαμε και συνεχίσουμε να ζούμε όλοι μας κι όταν ομολογούμε κι όταν δεν ομολογούμε…! Αυτός που θα το διαβάσει θα βρει και τον εαυτό του! Αξίζει να το διαβάσουμε.

Συγχαρητήρια Ιουστίνη και καλή συνέχεια!

Ξενοφών Βεργίνης

Ιουστίνη Φραγκούλη

Έρωτας στην ομίχλη

Εκδόσεις Ψυχογιός

Του Πέτρου Γαργάνη

Προχωρώντας στο μυθιστόρημα, οι εντυπώσεις μου είχαν να κάνουν περισσότερο με τους ήρωες. Άρτια ανεπτυγμένοι χαρακτήρες, από την νεαρή πρωτοδιόριστη δασκάλα την Αμαλία, την ταραγμένη κόρη του Προέδρου της κοινότητας την Ευγενία, μέχρι το διευθυντή του σχολείου και τη δικηγόρο κόρη του, άνθρωποι γεμάτοι με πάθη, όνειρα και ευμετάβλητα συναισθήματα, δεμένοι στο άρμα μιας καθημερινότητας διαφορετικής για τον καθένα, έστω κι αν αναγκάζονται να συνυπάρχουν, είτε από επιλογή είτε εξ ανάγκης.

Κύριο πρόσωπο είναι η Αμαλία, η νεαρή δασκάλα η οποία σε μια προσπάθεια θραύσης του ατομικού της κατεστημένου, υπερβαίνει τις αστικές της καταβολές και συμβάσεις, αποφασίζοντας να μετακομίσει, πρωτοδιόριστη εκπαιδευτικός ούσα, στο Μικροδέντρι, κεφαλοχώρι της Δυτικής Μακεδονίας, δίπλα σ’ ένα ποτάμι, πηγή ζωής αλλά και συμφοράς, εν τέλει ,για τους κατοίκους του.

Το χρονικό πλαίσιο τοποθετεί το μύθο στην Ελλάδα της πρώιμης μεταπολίτευσης, με την ανήλικη ακόμα δημοκρατία να κάνει τα πρώτα δειλά της βήματα. Εποχές ανατροπών και ενός αστικού εκσυγχρονισμού που αργεί όμως να έρθει. Φανταστείτε πόσο δύσκολο είναι το εγχείρημα μιας καλομαθημένης κόρης, η οποία, καίτοι συνειδητοποιημένη, εντούτοις απέχει από το να αντιληφθεί με επάρκεια το μέγεθος της περιπέτεια της, με τους οιωνούς που εμφανίζονται στο πρόσωπο μιας εφιαλτικής τσιγγάνας, απλά να προϊδεάζουν το ζοφερό μέλλον. Έρωτας, απογοητεύσεις, εκπλήξεις και εντάσεις, συμπαρομαρτούντα μιας απόφασης που θα της σημαδέψει τη ζωή.

Έπειτα είναι ο Αριστοτέλης Αγριππίδης, γόνος μιας σπουδαίας όσο και τραγικής οικογένειας, καταραμένης θαρρείς, που την ακολουθεί η σκληρή μοίρα της προσφυγιάς, και των δικών της θαμμένων μυστικών, μέχρι και το σχεδόν ξεκλήρισμα της. Παράξενος και όμορφος, λαμπερός και σκοτεινός, γοητευτικός όσο και ακούσια επικίνδυνος.

Όμως νομίζω ότι ο κύριος πρωταγωνιστικός ρόλος ανήκει στην ίδια την ιστορία του Ελληνισμού που βίωσε μεγάλες συμφορές τον 20ο αιώνα. Η συγγραφέας χρησιμοποιεί ευφυώς ως όχημα την οικογένεια Αγραππίδη για να επισημάνει και να εκθέσει μέσα από αυτήν, την πορεία του Ελληνισμού. Ξεκινώντας με τον ξεριζωμό από τις εστίες του όπου μεγαλουργούσε για αιώνες, τον διωγμό, την ξενιτιά αλλά και με την φλόγα της ελπίδας ζωντανή. Αυτή ακριβώς η φλόγα είναι που τον διατηρεί ακμαίο μέχρι και τις μέρες μας, παρά τα όποιες ανυπέρβλητες, πολλές φορές, δυσκολίες.

Ο Ελληνισμός πάνω απ’ όλα είναι πολιτισμός που δεν περιχαρακώνεται σε σύνορα. Είναι μια οικουμενική υπόθεση. Έλληνες κοσμοπολίτες που φέρουν και παράγουν πολιτισμό εξακολουθούν να υπάρχουν σε όλον τον κόσμο. Δυστυχώς όμως ο Ελληνισμός δεν είναι γεμάτος μόνο από επιτεύγματα, αλλά και από εμμονές, αγκυλώσεις και στερεότυπα ενός συντηρητισμού που λειτουργεί ως τροχοπέδη στην εξέλιξη του.

Η συγγραφέας επισημαίνει καίρια και με ξεχωριστή ενάργεια όλα αυτά τα χαρακτηριστικά. Διαθέτει καθαρή οπτική και το σθένος να παρουσιάζει χωρίς ακκισμούς αυτό το οποίο υπήρχε και εν πολλοίς υπάρχει σαν βασική συνισταμένη στους τρόπους της ελληνικής κοινωνίας. Και δεν είναι μόνο η χειμαζόμενη επαρχία, αλλά και τα μεγάλα αστικά κέντρα, όπου οι άνθρωποι εμπνέονται τον συμβιβασμό για να επιτύχουν μια απρόσκοπτη επιβίωση, με βαρύ αντίτιμο και χωρίς πάντοτε να τα καταφέρνουν.

Η ομίχλη με την οποία σκεπάζονται τα προβλήματα απλά και μόνο τα διαιωνίζει χωρίς ποτέ να τα λύνει. Έτσι, παρακολουθώντας μέσα από το βιβλίο την πορεία της οικογένειας Αγριππίδη μου ήταν εύκολο όσο και αναγκαίο να απεμπλακώ από το φόντο της τραγικής ερωτικής ιστορίας μεταξύ της νεαρής δασκάλας και του νεώτερου γόνου της οικογένειας. Τα κείμενα εισέβαλλαν στα στεγανά της τοπικής -και όχι μόνο- κοινωνίας, όπου η υποκρισία, παρούσα, απομόνωνε ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους, εγκλωβίζοντας τους στην εσωστρέφεια.

Η πλοκή του μύθου κράτησε ζεστό το ενδιαφέρον μου με τις συνεχείς ανατροπές και με την αδιάκοπη ροή των γεγονότων. Με γλώσσα ρέουσα, απλή αλλά όχι απλοϊκή, επιτρέπει στον αναγνώστη, ή καλύτερα τον προτρέπει, να εμβαθύνει και αυτός με την σειρά του.

Γλαφυρός και περιγραφικός ο γραπτός λόγος αλλά και με μια εσωτερική γαλήνη και μουσικότητα δείχνει να ελέγχει αλλά και να ελέγχεται από συναίσθημα και λογική ταυτόχρονα, μια ισορροπία που δύσκολα επιτυγχάνεται.

Γυρίζοντας και την τελευταία σελίδα του μυθιστορήματος δεν μένουν απορίες ούτε ερωτηματικά όσον αφορά τις επιδιώξεις της συγγραφέως. Με προσωπικό στίγμα και άποψη δεν αποφεύγει την έκθεση καλλιεργώντας γόνιμο προβληματισμό.

ΙΟΥΣΤΙΝΗ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗ, έρωτας στην ομίχλη, εκδ. Ψυχογιός

Του Νίκου Διακογιάννη

Δύο χρόνια ποκοπεί απ' τη μητέρα και το ασφικτικό περιβάλλον στο οποίο επιθυμεί να την περιορίσει ηΤο μυθιστόρημα ανοίγει με τη σκηνή στο λεωφορείο και τις περιγραφές των έξω και έσω τοπίων. Εικόνες από ελληνική επαρχία εκείνης της εποχής, άνθρωποι στιβαγμένοι σε οχήματα που αγκομαχούν στους δύσβατους κι επικίνδυνους δρόμους, γυναίκες της συστολής και της ηθικής βάσει άγραφων νόμων, αποτελούν τα πρώτα υλικά στα χέρια της συγγραφέως. Κι έπειτα ο έρωτας στο πρόσωπο του Αρίστου, γόνου του Αριστοτέλη Αγριππίδη, ο οποίος στα 1916, χρονιά της γενοκτονίας των Ποντίων από τους Τουρκους, αφήνει την πατρίδα του, την Ίμερα του Πόντου, για να βρεθεί στην αχανή αμερικανική ήπειρο από όπου, πλούσιος πια, επιστρέφει στην Ελλάδα για να γίνει ο ευπατρίδης, εκείνος που θα χτίσει σχολειό και μεγάλη εκκλησιά.

Αν η ιστορία έμενε μόνο σε αυτά θα μπορούσε να θεωρηθεί ως μια ακόμη προσπάθεια να ειπωθούν θέματα χιλιοειπωμένα και μάλιστα έχουν γυριστεί ως ταινίες τότε που ο ελληνικός κινηματογράφος όδευε προς την παρακμή του (βλ. Η δασκάλα με τα ξανθά μαλλιά). Το γνωρίζει αυτό η συγγραφέας, γι' αυτό -αν και κάπως αργά στη δομή του βιβλίου- φροντίζει να ανεβάσει τον πήχυ, να μας κλεισει το μάτι με μια συνέχεια που βρίθει κρυμμένων μυστικών. Οι ανατροπές παίρνουν τον πρώτο λόγο και είναι τέτοιες που δεν μπορεί να φανταστεί ο αναγνώστης, ακόμη κι αν τα λόγια μιας τσιγγάνας έχουν ρίξει τον πρώτο σπόρο των μελλούμενων.

Έν τέλει, έγνοια της συγγραφέως φαίνεται να μην είναι η πρωτοκαθεδρία του έρωτα -κι ας έχει λάβει καίρια θέση στον τίτλο του μυθιστορήματος- όσο οι μικρές ιστορίες των κατοίκων του Μικροδενδρίου και ουσιαστικά της κάθε μικρής, αποκομμένης από τα του κόσμου κοινωνίας, εκεί όπου η ομερτά είναι ο κανόνας. Ιστορίες που σαν δίνες γυρνούν γύρω από τη θάλασσα των δυο ερωτευμένων, Αρίστου και Αμαλίας. Οι μορφές της Ασπασίας, της Ευγενίας και της μητέρας του μικρού Στέλιου παραπάνω από καθηλωτικές, δοσμένες με αληθοφάνεια και έκδηλη αφοσίωση από τη συγγραφέα, η οποία δε διστάζει να καυτηριάζει κάθε τόσο τη νοοτροπία εκείνη που κράτησε και εξακολουθεί σε ορισμένα μέρη να κρατά δέσμιες τις ανυπεράσπιστες ψυχές. Η Ευγενία, με την ένταση που φέρνει στα γεγονότα, τα καθιστά σαν έναν χάρτη πολύ ενδιαφέροντα των συναισθημάτων. Όσο για την σπιτονοικοκυρά της Αμαλίας, την κυρία Ευθαλία, ναι, είναι αυτή που -όχι τυχαία η επιλογή ονόματος- έχει το θάλος να προβεί στην ανόσια πράξη της μόνο και μόνο για να μη μάθει στο χωριό κανείς τίποτα. Είναι αυτή που θα κρίνει σκληρά άλλους μα για την δική της πράξη δε βρίσκει τίποτα το μεμπτό, την έχει μάλιστα αναδείξει σε πρέπουσα και αρεστή στον Θεό!

Κι αν σε κάποιους τέτοιες ιστορίες φανούν υπερβολικές για τα τέλη της δεκαετίας του 70, αυτό δεν μπορεί να ισχύει, αφού και σήμερα έρχονται στο φως ίδιες και ακόμη πιο ττραγικές με θύματα άλλοτε παιδιά, άλλοτε γυναίκες μα και οικογένειες που προτίμησαν να ρίξουν βαριά την πλάκα της λήθης από το να ανοίξουν δρόμους στα μέλη τους που τόσο πολύ διψούν για αυτούς.

Η αγάπη της συγγραφέως προς την Ελλάδα διατρέχει υπογείως το σώμα του μυθιστορήματος, ένας πικρός καημός για όσα πέρασε αυτό το έθνος στον εικοστό αιώνα, τις φορές που το πρόδωσαν και ζήτησαν επί πίνακει την κεφαλήν του. Μόνιμος κάτοικος του Καναδά -επί εικοσαετίας και πλέον- η ίδια, δεν μπορεί παρά να δονείται ταυτόχρονα και από τη δεινή θέση της πατρίδας μας όπως αυτή έχει διαμορφωθεί σήμερα με την Κατοχή της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Ίσως αυτός είναι και ένας από τους λόγους για τους οποίους η κυρία Φραγκούλη τονίζει περισσότερο την ηθική ακεραιότητα της Αμαλίας (μακάρι να υπήρχαν σήμερα πολλές τέτοιες δασκάλες) όπως και του ηλικιωμένου διευθυντή της που φροντίζει το σχολείο ωσάν να ήταν δικό του παιδί! Οι σελίδες όπου παρελαύνουν στίχοι από τον Γιάννη Ρίτσο, οι αναφορές σε έργα κλασικά και μεγάλα πνεύματα της ελληνικής πεζογραφίας, όπως αυτό του Καζαντζάκη, αυτή τη γραμμή έρχονται να υπηρετήσουν. Τέλος, σε ορισμένες μονάχα περιπτώσεις, βρήκα τις περιγραφές εσωτερικών χώρων ή τρόπου ντυσίματος αρκετά εξεζητημένες ή αχρείαστες τη δεδομένη στιγμή.

Το τέλος του βιβλίου ομολογώ πως δεν το περίμενα. Ίσως κατά μια έννοια να είναι καλύτερη μια τέτοια έκβαση, αφού δίνει άλλο τόνο στην ιστορία.

Εν κατακλείδι, ένα βιβλίο ευκολοδιάβαστο που θέτει καίρια ζητήματα των ανθρώπων που η ζωή δεν τους τα έφερε όλα βολικά, Ένα βιβλίο - ύμνος προς εκείνους που με το υστέρημά τους ή την μεγάλη περιουσία τους είχαν πάντα κατά νου κάτι να διασώσουν από το σώμα της πατρίδας, κάτι να γιατρέψουν, μια ανάγκη να καλύψουν.

Ιουστίνη Φραγκούλη, Έρωτας στην Ομίχλη, Ψυχογιός2011, σελ. 425
Του Μπάμπη Δερμιτζάκη (περιοδικόΛέξημα)

<><> <><> <><> <><>

Δεν είναι ένα συναρπαστικό ρομάντζο αλλά μια σκληρή ερωτική ιστορία, μια πραγματική ερωτική ιστορία που η συγγραφέας αφηγείται συναρπαστικά

Δεν είναι και τόσο συνηθισμένο οι συγγραφείς να τοποθετούν τις ιστορίες τους σε αγροτικά περιβάλλοντα. Από τις εξαιρέσεις που μου έρχονται τώρα στο μυαλό είναι η Ευγενία Φακίνου, που, αν δεν κάνω λάθος, όλες της οι ιστορίες διαδραματίζονται στην επαρχία. Και της Ελένης Στασινού το τελευταίο μυθιστόρημα, «Η γυναίκα των Δελφών», τοποθετείται στην επαρχία, και, όπως φαίνεται από τον τίτλο, στους Δελφούς. Και της Ιουστίνης Φραγκούλη το τελευταίο μυθιστόρημα, «Έρωτας στην ομίχλη», τοποθετείται στην επαρχία, σε ένα ορεινό χωριό στην Έδεσσα.
Στην τελευταία παράγραφο στις «ευχαριστίες», στο τέλος του βιβλίου, διαβάζουμε: «Ευχαριστώ όλους για τούτο το βιβλίο, και προπάντων την Αμαλία που μου εμπιστεύτηκε την προσωπική της ιστορία, χωρίς μοντάζ, κοιτώντας με ευθύβολα στα μάτια». Έχουμε λοιπόν να κάνουμε όχι ακριβώς με ένα μυθιστόρημα, αλλά με την εξιστόρηση μιας πραγματικής ιστορίας.
Υπάρχουν βιβλία στα οποία η αφήγηση καταποντίζεται μέσα στο ύφος, και βιβλία που το ύφος υπηρετεί την αφήγηση, χωρίς να θέλει να της τραβήξει το χαλί κάτω από τα πόδια. Εγώ ως αφηγηματολόγος έχω την τάση να εκτιμώ πολύ τα δεύτερα, αλλά φαντάζομαι και η μεγάλη πλειοψηφία των αναγνωστών. Το βιβλίο της Ιουστίνης δεν κατακλύζεται με τα συνηθισμένα υφολογικά στοιχεία όπως είναι για παράδειγμα οι μεταφορές, οι οποίες σε μερικούς συγγραφείς χρησιμοποιούνται σε βαθμό κατάχρησης, ούτε με λυρικές περιγραφές τοπίων σε μια επίδειξη λογοτεχνικότητας. Η συγγραφέας αφήνει τους ήρωές της να μιλούν αβίαστα, σαν να βρίσκονται πάνω σε ένα θεατρικό σανίδι, περιορίζοντας τις αφηγηματικές συνδέσεις και τα σχόλιά της στα εντελώς αναγκαία. Παρά το ό,τι τα επεισόδια που αφηγείται στις 415 σελίδες του βιβλίου δεν είναι και τόσα πολλά, δεν δημιουργείται ποτέ η αίσθηση του πλατειασμού. Αντίθετα η Φραγκούλη λέγει αυτά που είναι αναγκαίο να πει, ούτε περισσότερα, ούτε λιγότερα. Την ίδια αίσθηση απεκόμισα παρεμπιπτόντως, διαβάζοντας μόλις πρόσφατα τον «Φιλαράκο» του Γκυ ντε Μωπασάν.
Συνήθως τη λέξη «πλοκή» τη χρησιμοποιούν ως συνώνυμη της «ιστορίας». Στην κυριολεκτική της σημασία σημαίνει το πλέξιμο των γεγονότων της ιστορίας κατά την αφήγηση. Και το πλέξιμο αυτό έχει μεγάλη σημασία, γιατί καθορίζει σημαντικά το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Και ένα στοιχείο εκ των ων ουκ άνευ σε μια καλή πλοκή είναι το στοιχείο του σασπένς, της αγωνίας για την έκβαση, το οποίο δημιουργείται με διάφορες αφηγηματικές τεχνικές.
Η Ιουστίνη παρακολουθεί την Αμαλία, την ηρωίδα της, πρωτοδιόριστη δασκάλα, καθώς πηγαίνει με το λεωφορείο στο ορεινό χωριό όπου έχει τοποθετηθεί. Ο δρόμος είναι κακοτράχαλος, γεμάτος στροφές. Στην μια πλευρά του ορθώνεται ο σκοτεινός όγκος ενός πανύψηλου βουνού και στην άλλη χάσκει ένας απύθμενος γκρεμός. Ένα απότομο φρενάρισμα πετάει την Αμαλία έξω στο διάδρομο. «Αν δεν έπιανε το φρένο, θα κατρακυλούσαν κάτω και δε θα ΄μενε τίποτα από τα κορμιά τους» (σελ. 21). Τι θα γίνει αν συναντήσουν και άλλο αμάξι στην επόμενη στροφή; Μικροσασπένς, που όμως ανεβάζει την αδρεναλίνη του αναγνώστη.
Σε λίγες σελίδες εκτίθεται το οικογενειακό background της Αμαλίας, για να παρουσιαστεί στη συνέχεια μια τσιγγάνα που θα της πει με το έτσι θέλω τη μοίρα της. Την βλέπει σκοτεινή. Μ'A αυτό τον τρόπο δημιουργείται το τραγικό σασπένς του ποιες συμφορές περιμένουν την ηρωίδα. Ο έρωτας που θα αναπτυχθεί με έναν νεαρό του χωριού ξέρουμε ότι δεν θα ευοδωθεί, αγνοούμε όμως για ποιο λόγο. Σαν κακός οιωνός η τσιγγάνα αυτή θα εμφανιστεί ξανά μερικά κεφάλαια πιο κάτω, για να την τρομοκρατήσει άλλη μια φορά με τις μαύρες προφητείες της, και μια τρίτη φορά στο τέλος του βιβλίου: «Σήμερα θα γενεί το κακό, σήμερα…» (σελ. 404).
Υπάρχουν και άλλα σασπένς. Η Αμαλία ακούει ανθρώπινα ουρλιαχτά. Η σπιτονοικοκυρά της την καθησυχάζει λέγοντάς της ότι είναι τσακάλια. Η Αμαλία δεν πείθεται, ούτε και ο αναγνώστης. Αργότερα μαθαίνουμε πως είναι η τρελή της κόρη, που από τη φυλακή του Δαφνιού την μετέφερε στη φυλακή ενός στάβλου του σπιτιού της, για καλύτερα.
Όταν η Αμαλία με τη φίλη της βλέπουν ένα ερωτικό ζευγάρι πίσω από τους θάμνους, αναγνωρίζουν την Ευγενία, όμως ο άλλος ποιος είναι; Ο Αρίστος μήπως;
Η Ευγενία κάποια στιγμή εξαφανίζεται. Είναι μήπως νεκρή; Όχι, θα την βρουν σε άθλια κατάσταση, και τότε θα μάθει η Αμαλία μαζί με τον αναγνώστη ότι είναι ψυχασθενής.
Η οικογενειακή ιστορία του νεαρού Αρίστου εκτίθεται με περισσότερες λεπτομέρειες, σε ολόκληρο κεφάλαιο, λίγο μετά την οικογενειακή ιστορία της Αμαλίας. Είναι εξάλλου πιο συναρπαστική, αφού έχει να κάνει με τον ξεριζωμό των προγόνων του από την Μικρά Ασία και τη μετανάστευση του παππού του στην Αμερική.
Ο νεαρός Αρίστος είναι γυναικάς. Η αφηγηματική αναμονή είναι πως η σχέση θα διαλυθεί γι΄ αυτό το λόγο. Και έχουμε εδώ μια αφηγηματική ανατροπή -μια άλλη αρετή της συναρπαστικής αφήγησης- αφού τέλος στη σχέση θα δώσει όχι η απηυδισμένη Αμαλία αλλά ο θάνατος του Αρίστου από ανακοπή μέσα στα παγωμένα νερά της λίμνης• που, όπως μαθαίνουμε στο τέλος, μπορεί και να είναι μια αυτοκτονία υπεράνω πάσης υποψίας.
Υπάρχει και άλλη μια αφηγηματική ανατροπή. Όταν η Ευγενία μιλάει για τη σχέση της με τον Αρίστο ο αναγνώστης δεν υποψιάζεται πως πρόκειται για ψυχωτικό παραλήρημα. Θα το μάθει πολύ αργότερα.
Το σασπένς και οι ανατροπές στις αναγνωστικές προσδοκίες είναι οι κύριες αφηγηματικές αρετές του «μυθιστορήματος». Υπάρχει όμως και ένα εφέ απροσδόκητου, ακόμη και για τους πιο υποψιασμένους αναγνώστες, ένας από τους οποίους σεμνύνομαι ότι είμαι και εγώ. Ξέρουμε ότι οι ψυχικές παθήσεις οφείλονται σε δυο κυρίως παράγοντες, που μπορεί να είναι ανεξάρτητοι, αλλά που συνήθως λειτουργούν συνεργικά. Αυτοί είναι οι τραυματικές εμπειρίες, ιδιαίτερα κατά την παιδική ηλικία, και η κληρονομικότητα. Η διπολική διαταραχή (η επιστημονική ονομασία της μανιοκατάθλιψης) από την οποία πάσχει ο Αρίστος φαίνεται ότι οφείλεται στην εμπειρία μιας διπλής ορφάνιας. Όταν πέθανε η μητέρα του κατά τη γέννα, ο πατέρας του τον εξαπέστειλε στην αδελφή του στην Αθήνα. Στο χωριό ερχόταν μόνο για διακοπές. Οι σχέσεις του με τον πατέρα του που ουσιαστικά τον απαρνήθηκε δεν είναι οι καλύτερες. Αντίθετα η διπολική διαταραχή της Ευγενίας φαίνεται να οφείλεται σε κληρονομικούς παράγοντες. Όσο για την τρέλα της κόρης της σπιτονοικοκυράς, έχουμε την εντύπωση ότι ήταν αποτέλεσμα ενός άτυχου γάμου στην Αυστραλία. Τελικά δεν ήταν τίποτα από όλα αυτά, ή δεν ήταν μόνο, ή κυρίως, αυτά. Οι ψυχολογικές διαταραχές από τις οποίες έπασχαν, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, οι περισσότεροι κάτοικοι του χωριού οφειλόταν στην αυξημένη ποσότητα σε άλατα του νερού της περιοχής. Αυτό αποκάλυψε μια ερευνητική ομάδα μετά από εξονυχιστική μελέτη. Ξέρουμε τις επιπτώσεις που έχει η μόλυνση του περιβάλλοντος στην σωματική μας υγεία, αλλά δεν ξέρουμε, ή υποτιμούμε, την επίδραση που μπορεί να έχει πάνω στην ψυχική μας υγεία. Και εγώ που έχω μελετήσει κάπως το θέμα - έχω γράψει σχετικά στο βιβλίο μου «Περιβάλλον, διατροφή και ποιότητα ζωής»-δεν της δίνω την πρέπουσα σημασία. Και όμως θυμάμαι που απέδιδα την υπερκινητικότητα του γιου μου - αστειευόμενος βέβαια γιατί μάλλον είναι κληρονομική, την είχα και εγώ - στη μόλυνση από το μόλυβδο. Τώρα με την αμόλυβδη βενζίνη ο παράγοντας αυτός έχει εξαλειφθεί.
Τα αποσπάσματα από τα ποιήματα του Ρίτσου, όπως και ένα εκτενές απόσπασμα από τον «Αλέξη Ζορμπά» του Καζαντζάκη, αν δεν αποκαλύπτουν τις λογοτεχνικές επιρροές της Ιουστίνης, αποκαλύπτουν σίγουρα τις λογοτεχνικές της αγάπες. Η αγάπη για τον Καζαντζάκη μάλιστα τρύπωσε, θα λέγαμε ασυνείδητα, σε ένα σημείο. Διαβάζουμε: «Μαύρα φίδια με ζώνανε μαθές εμένα τη μαυροκακομοίρα τη μάνα» (σελ. 242). «Μαθές», μια λέξη που συναντάμε συχνά στον Καζαντζάκη, που όμως εγώ δεν την άκουσα ποτέ ζωντανά στην Κρήτη. Θυμάμαι που όταν την πρωτοδιάβασα στον Καζαντζάκη ρώτησα τους γονείς μου να μου πούνε τη σημασία της (μου είπαν ότι σημαίνει «βέβαια», «σίγουρα», αλλά μάλλον την χρησιμοποιούσαν οι κρητικοί όπως πετάνε σήμερα στο λόγο τους κάποιοι το «που λες» ή «να πούμε»).
Όλα τα βιβλία της Ιουστίνης που έχω διαβάσει ήταν πολύ καλά, αλλά αυτό πιστεύω είναι το καλύτερο. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα.

Μπάμπης Δερμιτζάκης

Το Τζουστινάκι και ο Τεντ 23 χρόνια μετά

2012-01-07T07:13:00.000-08:00

Με τον Αποστόλη στη γειτονιά μπροστά από το στολισμένο ντεσεβό

Ημουν ελαφριά σαν αέρας، γι αυτό με σήκωσε αγκαλιά όπως ζητούσε το έθιμο

Με τον Τεντ και τον Αποστόλη στην είσοδο του κελιού της Αγίας Μαρίνας

Τα στέφανα από λευκό δέρμα μας τα άλλαξε ο τρομερός κουμπάρος μας (και τότε αφοσιωμένος εργένης) Χρύσανθος Πετσίλας. Βίβα Χρύσανθε!!!

Σήμερα κλείνουμε αισίως 23 συναπτά έτη γάμου με τον Τεντ και πρέπει να πώ ότι χαίρομαι που μπήκα σ΄αυτή τη συνθήκη ζωής, παρότι της αντιστεκόμουν από τότε που κατάλαβα τον κόσμο. Ναι, ενώ ήμουν παρανυφάκι σε όλους σχεδόν τους γάμους της οικογένειας (θεία Χρυσαυγή, Θεία Λισάβω κλπ) με τα μπουκλωτά μαλλιά στεφανωμένα με λευκή κορδέλα και το καλαθάκι γεμάτο λευκά άνθη, εγώ ορκιζόμουν μέσα μου πως δεν θα παντρευτώ ποτέ.

Αργότερα όταν εφήβεψα και κατάλαβα τον κόσμο, πατούσα και το πόδι στη μαμά και φώναζα τσιριχτά: «Εγώ δεν πρόκειται να παντρευτώ, θέλω να είμαι ΕΛΕΥΘΕΡΗ». Η καημένη η συντηρητική μητέρα μου απελπιζόταν έτσι όπως με έβλεπε αγριοκόριτσο να μισώ τα αγόρια και το γάμο (ενώ ζούσαμε μια υπέροχη κι αρμονική οικογενειακή ζωή!)

Εννοείται πως στη φοιτητική περίοδο ούτε καν μου περνούσε από το νού πως θα ντυνόμουν νυφούλα, να φτάξω σπιτάκι, οικογένεια κλπ. Είχα βέβαια τις αγαπητικές μου περιπέτειες, είχα γνωρίσει και τον Τεντ, αλλά με αυτή τη σχέση είχα εξασφαλίσει πως ΔΕΝ ΘΑ παντρευόμουν ΠΟΤΕ, αφού εκείνος έμενε στον Καναδά κι εγώ στην Ελλάδα! Οι συναντήσεις ήταν υπερατλαντικές, διευρωπαϊκές, τίποτε δεν με έπνιγε.

Ωσπου εφτασε η ώρα των 30 κι έπρεπε να αποφασίσω με ποιούς θα πάω και ποιούς θ΄αφήσω. Ο κύβος ερρίφθη, καθώς πάλι δεν με υποχρέωσε ο Τεντ να τον ακολουθησω. Μου πρότεινε γάμο μακρόθεν, χωρίς συγκατοίκηση. Είπα αβίαστα το ναι , γιατί είχα την εντύπωση πως η ζωή θα κυλούσε ανάμεσα σε δύο ηπείρους, εκείνος στη δουλειά του κι εγώ στη δική μου.

Ο γάμος έγινε με τις δικές μου προδιαγραφές, θα ήταν κλειστός μόνο οι απόλυτα οικείοι της Λευκάδας, απαίτησα. Οι γονείς μου έπαθαν ένα νταράκουλο, αλλά γρήγορα συνήλθαν γιατί υπήρχε πάντα η απειλή να μην παντρευτώ και καθόλου. Το νυφικό σχεδόν το σχεδίασα στου Μιχάλη Ασλάνη, ο οποίος το εκτέλεσε και μου το έκανε δώρο καθώς τότε συνεργαζόμασταν στη μόδα (έκανα στάιλινγκ σε περιοδικά γυναικεία εκτός των άλλων!!!)

Λοιπόν, ήρθε ο Τεντ από τον Καναδά, η βαλίτσα με το γαμπριάτικο κοστούμι δεν ήρθε μαζί του, αγωνία μέχρι να φτάσει τελικά μερικές μέρες αργότερα λόγω μπάχαλου στο αεροδρόμιο του Ελληνικού.

Περάσαμε Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά με πηγαινέλα στο σόι του και το σόι μου. Τελικά έφτανε η περίεργη μέρα του γάμου، 7 Ιανουαρίου με ήλιο και 20 βαθμούς Κελσίου. Παραμονή εγώ πέρασα τον ακοίμητο, ήρθε ο πατερούλης στο δωμάτιο και μου έκανε κουράγιο «μέρα είναι θα περάσει», μου έλεγε παρηγορητικά.

Κατά τις 10 το πρωί λούστηκα, έφτιαξα με τζέλ τα κατσαρά μαλλάκια μου, βάφτηκα μόνη μου, φόρεσα το ντε πιές νυφικό μου, τις λευκές σατέν γόβες, ήμουν έτοιμη για τη μεγάλη στιγμή της «θυσίας». Οσο κι αν ηχεί παράξενο τώρα, εγώ ένιωθα ως Ιφιγένεια εν Αυλίδι.

Τέλος, πάντων , φτιάχτηκα , στολίστηκα, ο αδελφός μου ανέλαβε να με συνοδεύσει στο εξωκκλήσι της Αγίας Μαρίνας, μια ανάσα από τη θάλασσα με το μαύρο μου ντεσεβό στολισμένο με τεράστιους λευκούς κρίνους και χρυσάνθεμα. Βγήκε η γειτονιά στα μαλκόνια κι ερράνθην από τις γειρόνισσες με μυρωδάτα γιασεμιά.

Η Κωνσταντίνα μου τραγουδούσε το τραγούδι από το «Ματωμένο Γάμο» του Λόρκα σε μουσική Χατζιδάκη. Ο Αποστόλης, είπε να κάνουμε γύρους στην αγορά να κορνάρουμε ακολουθωντας το έθιμο. Οπερ και εγένετο, εγώ τώρα είχα χαλαρώσει κάπως.

Ηταν μια λαμπρή χειμωνιάτικη μέρα με τον ήλιο να λούζει τη Λευκάδα απ΄άκρη σ΄άκρη και να κάνει το ντεσεβό να λάμπει μέσα στους λευκούς κρίνους. Στην εκκλησία με περίμενε ο Τεντ αγωνιώντας, καθώς ήξερε στο πίσω μέρος του μυαλού του πως μπορεί και να την έκανα την ύστατη στιγμή. Μαζί του συμπαραστάτης ήταν ο τρομερός κουμπάρος Χρύσανθος Πετσίλας, ο οποίος είχε έρθει από τη Νέα Υόρκη για να μας στεφανώσει.

Ωστόσο, στάθηκα στο ύψος των περιστάσεων, μπήκα στην εκκλησία με τον αδελφό, ο πατερούλης τέλεσε το μυστήριο, κλαίγοντας καθ όλη τη διάρκεια από συγκίνηση. Η μαμά άλλαξε πέντε μαντηλάκια από το κλάμα, γενικά είχα ηρεμήσει καθώς γύρω μου βρισκόνταν μόνο οικεία πρόσωπα.

Πρέπει να πώ ότι την παράσταση έκλεψε η χωριάτικη κουλούρα της νύφης, που είχε ζυμώσει και στολίσει η αδελφή του πατέρα μου η θεία Χρυσαυγή. Της είχε φτιάξει ένα σωρό στολίσματα από ζυμάρι, την είχε πασπαλίσει με ζάχαρη άχνη και την είχε διακοσμήσει με πολύχρωμα κουφέτα. «Ετσι νάναι η ζωή σου» μου ευχήθηκε με την αγαθή της την καρδιά.

Σήμερα 23 χρόνια μετά από το επεισοδιακό γάμο μας, νιώθω ότι καλά έπραξα που μπήκα σ΄αυτή την κοινωνική συνθήκη. Με τον Τεντ περάσαμε έυκολα και δύσκολα, ματώσαμε ώσπου να βρούμε τον κοινό βηματισμό μας.

Αλλά θέλω να σας δηλώσω ότι ο άντρας μου με έκανε να νιώθω διπλά ελεύθερη, γιατί κατάλαβε το χαρακτήρα μου και δεν προσπάθησε ποτέ να με χαλιναγωγήσει.

Αν ξαναζούσα τη ζωη μου απ΄την αρχή, πάλι θα παντρευόμουν αλλά μόνο το μοναδικό και ανεπανάληπτο άντρα της ζωής μου, τον Τέντ Αργύρη, που είναι άπαιχτος, μάγκας και σίγουρος για τον εαυτό του!

Να ζήσουμε αγαπημένε σαν τα ψηλά βουνά, που έγραψε και η Λιάνα!

Τζουστινάκι

Σήμερα των Φώτων κι ένα απόσπασμα από τον "Ερωτα στην Ομίχλη"

2012-01-06T05:39:00.000-08:00

Σήμερα τα Φώτα και ο Φωτισμός... Κι επειδή το μυθιστόρημα «Ερωτας στην Ομίχλη» κορυφώνεται των Θεοφανίων , όπου παρατίθεται ο Αγιασμός των Υδάτων κάπου μακριά στη Μακεδονία μας , θέλω να μοιραστώ μαζί σας τη σκηνή από το έργο:

"Η λιτανεία ξεκίνησε. Μπροστά πήγαιναν τα λάβαρα και στη μέση ο Σταυρός. Αγόρια ντυμένα με ιερατικές στολές κρατούσαν τα σύμβολα της χριστιανοσύνης. Ο παπάς με τους ψάλτες του ακολουθούσαν , ενώ ακριβώς πίσω του βρισκόνταν οι επίσημες αρχές. Τα παιδιά του σχολείου πλαισίωναν αριστερά και δεξιά τα λάβαρα. Ο κόσμος, άντρες και γυναίκες, συμμετείχαν με ευλάβεια στην πορεία προς τον Αγιασμό των υδάτων.

Η Αμαλία ξαφνικά ένιωσε μόνη καθώς ο διευθυντής Χωμενίδης είχε λάβει τη θέση του ανάμεσα στους προύχοντες χωρίς να την προσκαλέσει. Δεν ήξερε με ποιόν να περπατήσει, αλλά είδε την η Αμαρυλλίδα να τρέχει προς το μέρος της. Πιαστηκαν αλαμπρατσέτα και αναμείχθηκαν στο σεβάσμιο πλήθος.

Η λιτανεία έφτασε στο γεφυράκι, ένα ξύλινο γεφυράκι, όπου το ποτάμι ήταν στάσιμο δημιουργώντας μιά μικρή λίμνη. Εδώ τα νερά δεν ήταν ορμητικά κι έτσι μπορούσαν να κολυμπήσουν οι βουτηχτάδες. Εκανε τσουχτερό κρύο, μα κανένας δεν φαινόταν να πτοείται.

Ο παπάς ξεχωρίζοντας απο το πλήθος πήρε το Σταυρό στα χέρια του, τον φίλησε τρείς φορές και στάθηκε ακριβώς στην άκρη του γεφυριού πάνω απο΄το νερό, ψάλλοντας με τη στεντορεία του φωνή :

« Εν Ιορδάνη βαφτιζομένου σου Κύριε,
η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις.
Του γαρ Γεννήτορος, η φωνή προ σε μαρτύρει σοι,
αγαποητόν σε Υιόν ονομάζουσα.
Και το πνεύμα εν είδει περιστεράς
εβεβαίου του λόγου το ασφαλές.
Ο επιφανής Χριστέ ο Θεός,
και τον κόσμο φωτίσας δόξα σοι.»

Ο κόσμος σιγόψελνε μαζί του ακολουθώντας το απολυτίκιο. Εκείνη την ώρα τρία λευκά περιστέρια πέταξαν στον ουρανό. Τα ελευθέρωσε ο καντηλανάφτης που ήταν επιφορτισμένος με αυτό το εθιμικό καθήκον. Ολοι έστρεψαν τα βλέμματά τους προς τον αιθέρα ακολουθώντας το πέταγμα των περιστεριών. « Μοναδικό θέαμα, στ΄αλήθεια! «, συλλογίστηκε η Αμαλία. Υστερα ο παπάς πέταξε το Σταυρό στο ποτάμι.

Οι γυναίκες στην όχθη έτρεξαν να βουτήξουν τα ματσάκια του δεντρολίβανου γιά ν΄αγιαστούν απο΄το Σταυρό ,προσδοκώντας πως θα τους έφερναν υγεία κι ευημερία στο σπιτικό τους ολάκερο το χρόνο.

Και τότε πήδησαν τα παλλικάρια να πιάσουν το Σταυρό φορώντας μόνο τα σορτσάκια τους μέσα στην παγωνιά . Η Αμαλία και η Αμαρυλλίς απομειναν άναυδες καθώς ανάμεσα στους νεαρούς άντρες ξεχώρισαν τον Αριστοτέλη Αγριππίδη. Κοιτάχτηκαν απορημένες. Η Αμαλία έσφιξε το χέρι της φίλης της πιασμένη απο έναν αλλόκοτο φόβο.»

Εκδοτικός οίκος Ψυχογιός: εταιρική ευθύνη κι επιχειρηματική πρόοδος

2012-01-05T05:30:00.000-08:00

Με το ζεύγος Νίνας και Θάνου Ψυχογιού μοιραζόμαστε μια φιλία ποταμό. Εδώ στο ταξίδι μας στην Οττάβα!

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Είμαι πολύ περήφανη που τα βιβλία μου εκδίδονται στον εκδοτικό οίκο Ψυχογιός, καθώς φέτος εκτός από την ανοδική πορεία του ως εταιρεία, ο οίκος Ψυχογιός αναδείχθηκε σε κύτταρο του επιχειρηματικού κόσμου που ενδιαφέρεται για τον πλησίον. Αξιοποιώντας την ηθική της εταιρικής ευθύνης με την καμπάνια της συγκέντρωσης 10 σεντς από την πώληση κάθε βιβλίου, ο εκδοτικός οίκος Ψυχογιός προσέφερε 200.000 ευρώ σε διάφορους φιλανθρωπικούς σκοπούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Παράλληλα, ο εκδοτικός οίκος Ψυχογιός την περασμένη χρονιά οργάνωσε μια μεγάλη διαφημιστική καμπάνια για τα βιβλία του ενισχύοντας την ασθενούσα αγορά των μέσων ενημέρωσης αλλά και προβάλλοντας το πνευματικό προϊόν που λέγεται βιβλίο στα μαζικά μέσα μεταφοράς. Η καμπάνια του οίκου Ψυχογιός στο μετρό και τα τρόλεϊ ανέδειξε το βιβλίο δυναμικά σε σχέση με τα αναλώσιμα προϊόντα διαφήμισης που εκμαυλίζουν τους καταναλωτές αλώνοντας το χρόνο και το χρήμα τους. Την ίδια ώρα η καμπάνια στήριξε το κέντρο της Αθήνας, που κατάντησε μια τρύπα από τις διαδηλώσεις και τους βανδαλισμούς τα τελευταία τρία χρόνια.

Τους εκδότες μου Θάνο και Νίνα Ψυχογιός τους γνώρισα το 2003 όταν στέγασαν το πρώτο μου μυθιστόρημα με τίτλο «Πετάει, Πετάει το Σύννεφο». Εκτοτε αν και χώρισαν για λίγο καιρό εκδοτικά οι δρόμοι μας, δεθήκαμε με μια προσωπική φιλία που είναι ποταμός.

Μέσα στα χρόνια είδα την εταιρεία να αναπτύσσεται δραματικά μέσα από την προώθηση των Ελληνικών κυρίως βιβλίων. Τα στελέχη των εκδόσεων Ψυχογιός, τα οποία αντρώθηκαν ακολουθώντας την ανάπτυξη της εταιρείας αποτελούν τον πυλώνα του εκδοτικού οίκου, ενώ οι γόνοι Ψυχογιού, ο Νίκος έχει αναλάβει την εµπορική οργάνωση και το µάρκετινγκ, ο πρωτότοκος Χάρης Ψυχογιός ασχοελίται µε το ηλεκτρονικό βιβλίο και η Πένυ Ψυχογιού θα αναλάβει τη διεύθυνση του νέου εκδοτικού οίκου που ετοιμάζεται για την αγορά της Τουρκίας.

Η νέα γενιά της οικογένειας Ψυχογιού με τις αρχές της επιχειρηματικής ηθικής του ζεύγους Θάνου και Νίνας Ψυχογιού έχει ριχτεί στον αγώνα της προώθησης των βιβλίων σε ένα άλλο επίπεδο που απέχει μακράν των μέχρι σήμερα εκδοτικών δομών της Ελλάδας.

Εύχομαι το 2012 παρά τις δυσοίωνες προοπτικές της πατρίδας, να χαρίσει στον εκδοτικό μας οίκο, στο αγαπημένο μας σπίτι νέους επιτυχείς ορίζοντες.

Καλή επιτυχία πολυαγαπημένη οικογένεια!

Ρεβεγιόν 2012, ένα πάρτυ αγρίως απίθανο.

2012-01-02T17:55:00.000-08:00

Φέτος για πρώτη φορά μετά από 7 χρόνια οργανώσαμε ένα χορευτικό πάρτυ στο σπίτι μας επί τη αλλαγή του χρόνου. «Πάει ο Παλιός ο Χρόνος, ας Γιορτάσουμε Παιδιά...» ήταν το σύνθημα και προσκλήθηκαν να το τιμήσουν κυρίως φίλοι που έχουν παιδιά στην ηλικία του Αλέξανδρου.

Το μενού της βραδυάς ήταν γαρίδες, σολωμός, τυριά και σαμπάνιες. Γύρω στις 11. 45 ανέβηκαν τα γλυκά με κορυφαία μια τεράστια τούρτα, που είχε χαραγμένο το 2012 στην καρδιά της. Τη μουσική επιμέλεια ανέλαβε ο καλός μας φίλος και διεθνής ντίσκ τζόκεϊ Πάρις Πέτρου, ο οποίος απογείωσε την ατμόσφαιρα.

Στην αρχή οι καλεσμένοι δεν σηκωνόνταν για χορό, οπότε έπεσε το σύνθημα να τους παίξουμε τα κολλητά μήπως τσιμπήσουν. Οπερ και εγένετο! Η πίστα πήρε φωτιά κι έγινε πυρκαγιά.

Ο Πάρις είχε ετοιμάσει το δικό του κάουντντάουν με Κάλαντα σε ντίσκο μουσική. Οταν το ρολόι χτύπησε 12 ακριβώς τινάχτηκαν οι σαμπάνιες στον αέρα , καθώς κάθε ενήλικας άντρας κρατούσε κι από μια σαμπάνια για να την ανοίξει στο γύρισμα του χρόνου.

Η μουσική δυνάμωσε στα τρελλά ντεσιμπέλς κι έγινε κόλαση. Τα παιδιά έσμιξαν μαζί μας, χόρεψαν, έγινε κρίση. Στα πατώματα όλες και όλοι μέχρι τις τρείς.

Η κορυφαία στιγμή της βραδυάς ήταν όταν έκοψα τη βασιλόπιτα. Τα παιδιά περίμεναν με αγωνία να βρούν το φλουρί, έσπρωχναν τα τζούφια κομμάτια στους μεγάλους, η πίτα λιγόστευε μα κανείς δεν εύρισκε το προσδοκούμενο. Τότε όλοι είπαν ότι οι οικοδεσπότες τους κορόιδεψαν, ότι η κατάσταση ήταν μούφα και έτσι.

Κι εκεί που εγώ πήρα το προτελευταίο κομματάκι απελπισμένη πως ο φούρνος δεν είχε βάλει το νόμισμα, ξαφνικά χρουτς χρούτς το ένιωσα στα δόντια μου. Επήλθε πανικός. Ημουν η κερδισμένη με έπαθλο ένα ασημένιο συλλεκτικό καναδικό νόμισμα που έφερε τους Ινουίτ στην όψη του.

Το νόμισμα χαρίστηκε στο Γκάμπι που το απαίτησε κι εκείνος με τη σειρά του το χάρισε στην Ευγενία για να της πάρει το τηλέφωνό της. Ετσι η βραδιά πήγε αλυσιδωτά στην επιτυχία.

Και του χρόνου νάμαστε καλά να γιορτάζουμε με καρδιά γεμάτη ελπίδα για τα μελλούμενα!

Τζουστινάκι

Ο Αλέξανδρος χόρευε με τη Γιούλα Κισκύρα

Ο Γκάμπι με έπεισε να του χαρίσω το νόμισμα

Καλαματιανό στο φούλ

Αλεξανδρίνος και μαμούλα

Γιούλα, Τζουστινάκι, Ελέιν από τη συλλογή Λας Κούκλας

Το ζεύγος Πάρι και Μάνιας Πέτρου σε τρυφερό ενσταντανέ

Η Νικόλ, η Μαίρη και η Αννα Μαρία με Τέντυ στεφανωμένο

Αννα Μαρία και Αλεξ με χαμόγελα

Το Τζουστινάκι χόρεψε με τον Τούλιο

Ο Αλεξανδρίνος τάχωσε όλα στο άσμα Κρίση του Μακρόπουλου

Βέβαια, τα αγόρια δεν παρέλειψαν να δούν και λίγο χόκει. Εδώ Αλεξ, Γκάμπι και Συλβαίν ΣενΠιέρ

Χορός καραμούζες γέλια

Μαίρη και Αννα Μαρία , πρώτες ξαδέλφες του Τεντ

Αννα Μαρία μετα συζύγου Συλβαίν( Ο Συλβές λένε οι συγγενείς στη Λευκάδα)

Μάνια και Βαγγελιώ

Τεντυ με στεφανάκι

Δώστα όλα

Αλεξανδρίνος με μαμά

Ο Τεντ , η Γιούλα κι ο Κώστας Κισκύρας

Γιούλα, Ελέιν και Μάρκ

Η τούρτα του 2012

Το ζεύγος Ευαγγελίας και Κώστα Διαμάντη

Ο Τζιορβέτ και η Γιούλα Κισκύρας

Τζουστινάκι στα πατώματα

Μαιρη, Ανια, Νικόλ και Συλβαίν

Η πίτα κόβεται σε κομμάτια για τον καθένα

Γιορταστική ατμόσφαιρα

Τούλιο και Πάολα με Τεντ

Το ζεύγος των οικοδεσποτών

Η βασιλόπιτα με το κρμμένο φλουρί και το ρόδι της ευημερίας

Ο κουμπάρος Γιώργος Τσούκας σε ζεμπέικικο

Καλή Χρονιά με τα παιδιά της Νισύρου

2011-12-30T04:58:00.000-08:00

Απο το πολυαγαπημένο μπλόγκ θέλω να σας ευχηθώ για το Νέο Χρόνο Υγεία, Χαρές, Ευτυχισμένες Στιγμές, Ανοχή για τον Πλησιον, Γενναιοδωρία και Δημιουργική Παραφορά.

Αντί για κάρτα Πρωτοχρονιάς καταθέτω το βίντεο από την 1η Δημοτικού Σχολείου Νισύρου όπου ο λαμπρός εκπαιδευτικός Νίκος Διακονγιάννης διδάσκει στα φωτισμένα παιδιά του Χριστουγεννιάτικα τραγούδια αλλά κι ένα χορό σε μουσική και στίχους από το βιβλίο μου "Ο Πόλ και η Λάρα Ταξιδεύουν".

Απολαύστε τους για να μπεί με το δεξί το 2012!!!

Λουκία Ρικάκη,η έφηβη έγινε αναχωρήτρια του ουρανού

2011-12-28T22:55:00.000-08:00

Εφυγε η Λουκία Ρικάκη, ανένηψεν εις ουρανούς, απαλλάχτηκε από το φθαρτό κορμί της που την ταλαιπώρησε τόσο τους τελευταίους μήνες. Κι όμως κρατώντας τις εικόνες στα χέρια της και διαβάζοντας τα παρήγορα λόγια των πατέρων έλπιζε πως θα ερχόταν το θαύμα.

Κι αν μαντεύω σωστά από τη μακρινή και δύστοκη επικοινωνία μας η Λουκία ένιωσε το θαύμα , το βίωσε ως μια πραγματικότητα της ύπαρξης της που έφτανε στο τέλος της .

Τη Λουκία τη γνώρισα στο περιοδικό ΕΝΑ, όπου μπήκε σα σίφουνας παρασύροντας όλους εμάς τους συντηρηρικούς της γενιάς της σε ένα δρόμο πρόσω ολοταχώς. Αργότερα όταν εγκατέλειψα το Μόντρεαλ τη συναντούσα συχνά στα μπαράκια της πόλης και ανταλλάσσαμε τυπικότητες.

Υστερα την είδα να θριαμβεύει ως σκηνοθέτρια, φτιάχνοντας τη μιά ταινία μετά την άλλη. Τη θαύμασα για την ενέργεια και το πείσμα της, για τη μαγκιά της να ολοκληρώνει όσα έβαζε στο εφηβικό μυαλό της.

Με τη Λουκία δεθήκαμε όταν ήρθε στο Τορόντο να δείξει ένα από τα φίλμ της σε κάποιο φεστιβάλ κινηματογράφου. Τότε μέσω του γενικού προξένου Μάκη Ευθυμιάδη μιλήσαμε από καρδιάς και χάρηκα που είχε φτάσει τόσο ψηλά κι όμως κρατούσε εκείνο το σφρίγος της απροσποίητης νεανικότητας. Μια ζεστασιά αλληλοκατανόησης τρύπωσε ανάμεσά μας.

Τη λάτρεψα πριν από τρία χρόνια στο φεστιβάλ Οικολογικού Κινηματογράφου στη Ρόδο, όπου ανακάλυψα πως είχε δημιουργήσει ένα θαύμα: είχε φέρει τους δύσπιστους Ρόδιους στο σινεμά μαζικά και συντεταγμένα, τους είχε γοητεύσει με το μαγικό ραβδάκι της, εκείνο της δημιουργικής πρωτοτυπίας της.

Τη θυμάμαι με τα ιδιότυπα γιαλιά της, τα κατσαρά ανέμελα μαλλάκια της, τα πολύχρωμα φουλάρια της που έπεφταν μπροστά δίνοντας ένα αέρα στην ύπαρξή της. Τη θυμάμαι να είναι ο εαυτός της, να αποκαλύπτεται σε κάθε της στιγμή, να μη φοβάται, να μη ντρέπεται...

Ω! Η Λουκία θα λείψει από τον πολιτισμό της Ελλάδας, θα λείψει από τα δρώμενα, θα λείψει απ΄τις ιδέες. Εύχομαι κουράγιο στα αγαπημένα πρόσωπα που αφήνει πίσω της.

Εμείς που τη ζήσαμε στο φούλ της δημιουργίας της , στο ανάπτυγμα της προσωπικότητας της, ποτέ δεν θα ξεχάσουμε το λαμπερό της πρόσωπο, το γέλιο της, τη μελαγχολία χαραγμένη παραμόνιμα στο εφηβικά της μάτια.

Λουκία αγαπημένη μου, so long κι αν δείς την Πεταλούδα μου, δόστης χαιρετίσματα. Πέστης πως δεν ξεχάσαμε ούτε και φέτος τα γενέθλιά της, σήμερα 28 Δεκεμβρίου που εσύ αναχώρησες για τη γειτονιά του Ουρανού. Παραδωσέ της την κάρτα της αγάπης μας. Η φλόγα του κεριού της είναι πάντοτε αναμμένη πέστης, θα είναι τώρα και για σένα.

Ιουστίνη

Με λένε Βιολέτα και φοράω μόβ

2011-12-27T05:51:00.000-08:00

Στην οικογένεια και τη ζωή μας το 2011 προστέθηκε ένα νέο μέλος, η δεσποινίς Βιολέτα Κηρολιβάνου, που ήρθε στον κόσμο χαρίζοντας τρομερή ευτυχία στους γονείς της Στέφανι και Σωτήρη Κηρολίβανο καθώς και στην υπόλοιπη οικογένεια των Αργύρηδων.

Η Βιολέτα είναι εγγονή της Μαρίας Αργύρη, που είναι κόρη του ζεύγους Ειρήνης και Στήβ Αργύρη (ο τελευταίος είναι ο μικρός αδελφός του πεθερού μου Ντίνου Αργύρη).

Η δεσποινίς Βιολέτα λοιπόν πραγματοποίησε το πρώτο της υπερλατλαντικό ταξίδι αυτό το Δεκέμβριο για να γιορτάσει τα Χριστούγεννα στο Μόντρεαλ και την Πρωτοχρονιά στο Τορόντο.

Την απόλαυσα να ξυπνάει χαρούμενη και γελαστή την Κυριακή το πρωί στης προγιαγιάς Ειρήνης το σπίτι. Καλοδεχούσα και ευγενής στριφογλυριζε το υγρό διερευνητικό ματάκι της μάτι σε όλη την περιφέρεια μην της ξεφύγει κάτι.

Φοράει απο βρέφος σκουλαρίκια καθότι γεννήθηκε σε οικογένεια Αργυροχρυσοχόων, ενώ ντύνεται διαρκώς στα βιολετί που πάνε με το μυρωδάτο δροσερό ονοματάκι της.

Η Βιολέτα μας είναι το δώρο αυτών των Χριστουγέννων για όλους εμάς τους μεγάλους!

Να μας ζήσει η δεσποινίς Βιολέτα , να φέρνει χαρές στη ζωή των γονιών της αλλά και στη ζωή της ευρύτερης οικογένειας!

Και του Χρόνου Mademoiselle Violette!!!

La tante Justinaki

Στα βιολετί με τη μαμά και την πιπίλα

Ο μπαμπάς Σωτήρης μετά συγχωρήσεως ξετρελλαμένος με την΄κόρη του

Οσο για τη Μαρία, έγινε κανονική γιαγιά

Την αλλάζει, την ταϊζει, την νανουρίζει, την παίζει

Αλλά η Βιολέτα ξέρει να παίζει και μόνη της

Αρκεί να έχει χρώματα

Κι αρώματα που της φέρνει ο μπαμπάς της

Christmas day at the Tsatsoulis’ cozy home

2011-12-25T17:22:00.000-08:00

This year we planned Christmas with Mary Karamanos-Tsatsoulis, who happens to be one of my sisters in Montreal (the others are Helen and Naty Fotopoulos). Our boys have been friends since the age of 4 and they continue their strong historic friendship.

So, we were invited along with the family of Nick Tsatsoulis. I arrived early to the most beautifully Christmas decorated home in town (the boys were sleeping!!!), and we started cooking our specialties each of us. Nick had the command of the chef, while sis Mary and sis Justinaki did their own work. Mary made a delicious turkey and I baked a Greek lemon arnaki in the oven.

The food was rich and tasty, the sweet table was fantastic. We ate to our bones, we shared memories and laughed a lot. We also discussed the situation in Greece and I was amazed how some Greek Canadians know so little about Greece’s drama.

I had the chance to talk loud and impose the true story of Greece’s problems in the eurozone. After all, you must know what you are talking about when it comes to facts.In any event Christmas day was joyous and merry at the Tsatsouli’s cozy home.

Facta (pacta) servanda sunt!

I forgot to mention that in Montreal we enjoyed White Christmas after all!

Και του Χρόνου αγαπημένοι μας!

Justinaki in heaven!

White Christmas in Montreal!

Nick was the chef, sis Mary the sous-chef

The couple cooked and served the Christmas meal

The sisters know the art of cooking together

We were lucky to have Ms Roxanne, the Tsatsoulis yiayia, From left to right: Mike Tsats, Nick Tsats, Jim Tsats and Anthony Tsats

Mary knows also the art of presentation

Some down time with Yianni Tsatsoulis, the oldest brother

Outside it was magic!

Inside all the decoration had class

Mom between Teddy and Alexandrino

Justinaki among the boys!

A nice gang: From left Jim Tsats, our friend Paul Kamateros who dropped in fro desert and chat, Amanda Tsats, Justinaki, sister Mary, Nick Tsats, Yianni Tsats and Mike Tsats

The youngsters from left: David Tsats, Mike Tsats, beautiful Amanda Tsats and Alex Argyris

Mike Tsats with yiayia Roxanne

Alex is enjoying the snow, White Christmas came in town right on time!

Tsats family in action. Sitting yiayia Roxanne and Tony Tsats In the back: Mike, Nick, Jimmy, Mary and Nicole

Yiayia Roxanne is my dedicated reader, she is holding Erotas stin Omihli

Alex and Ted had some good wine

Mom fully in love with Paidaki!

NY glam, business and friends

2011-12-21T19:59:00.000-08:00

Στη Νέα Υόρκη βρεθήκαμε επί τω αποχαιρετιστηρίω της Αγις Μπαλτά, γενικής προξένου της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη. Και όπως κάθε χρόνο απολαύσαμε τη Χριστουγεννιατικη ατμόσφαιρα της μητρόπολης του κόσμου, χαζεύοντας τα μαγαζιά, τις λεωφόρους, τους στολισμούς της παράφορης πόλης.

Φυσικά, βρήκαμε την ευκαιρία να συναντηθούμε με φίλους και να κάνουμε επαγγελματικές επαφές. Στους φίλους κατατάσσουμε τους Ελληνες λογοτέχνες, με τους οποίους έχει αρχίσει να μας δένει δεσμός αίματος.

Στην γνωστή ντάινα της Αστόρια σμίξαμε η Γιώτα Στρατή, η Βάνα Κοντομέρκου , ο Τάσος Μουζάκης, η Κατερίνα Ανδριώτη, η Πολίν Μανος και δώσαμε λόγο τιμής να οργανώσουμε την 1η έκθεση Βιβλίου της Ελληνικής Διασποράς στην Αστόρια υπό την αιγίδα του Συλλόγου Αθηνάιων και του προέδρου του Πάνου Αδαμόπουλου.

Τα σχέδια εκπονήθηκαν, οι ημερομηνίες βρέθηκαν, τιμώμενος συγγραφέας θα είναι ο Μιχάλης Ιγνατίου (κι ας μην το ξέρει) κι εμείς θα προχωρήσουμε σε μια εκδήλωση που θα γίνει ορόσημο της ελληνικής πολιτιστικής ζωής της Νέας Υόρκης.

Καλεσμένοι στην έκθεση βιβλίου θα είναι και οι Ελληνες λογοτέχνες και δημιουργοί του Μόντρεαλ για να αρχίσει η πιό μαγική διάδραση της Ελληνικής ομογένειας στη Βόρεια Αμερική.

Καλή μας επιτυχία!

Τζουστινάκι μέσα στα σχέδια και τα όνειρα!!!

Ο Δημήτρης Στρατής, η Γιώτα Στρατή, η Βάνα Κοντομέρκου, η Τζους, ο Πάνος Αδαμόπουλος και η Ζαν Μάνος

Στην κάτω σειρά: Ο Δημήτρης και η Γιώτα Στρατή, η Βάνα Κοντομέρκου, ο Πάνος Αδαμόπουλος και η Πολίν Μάνος. Στην επάνω σειρά το Τζουστινάκι, ο Τάσος Μουζάκης και η Κατερίνα Ανδριώτη

Η Νέα Υόρκη τη νύχτα έλαμπε μέσα στα φωτα της

Τα φώτα της που έμοιαζαν σα ζαχαρωτά

Στο μέσον η υπογράφουσα, αριστερά η αυτοβιογράφος Πολίν Μάνος και δεξιά ο ποιητής Τάσος Μουζάκης

Η λογοτέχνις Γιώτα Στρατή, η πεζογράφος Βάνα Κοντομέρκου, ο πρόεδρος του Συλλόγου Αθηναίων Πάνος Αδαμόπουλος και η Ζαν Μάνος

Στο ίδιο μοτίβο η δρ της συγκριτικής λογοτεχνίας Κατερίνα Ανδριώτη και αριστερά ο ποιητής Τάσος Μουζάκης και η Πολίν Μάνος

Εδώ η τριανδρία των υπομονετικών συζύγων: Τεντ Αργύρης, Ανδρέας Κοντομέρκος και Δημήτρης Στρατής. Ολέ!

Λαμπρή Χριστουγεννιάτικη δεξίωση στην προξενική κατοικία

2011-12-15T18:44:00.000-08:00

Μιά ζωντανή Χριστουγεννιάτικη δεξίωση οργάνωσε στην προξενική κατοικία ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στο Μόντρεαλ Θάνος Καφόπουλος, καλώντας όλους τους επώνυμους της Ελληνικής παροικίας, κυρίως άτομα του οργανωμένου Ελληνισμού και εκπροσώπους των μέσων ενημέρωσης.

Η ατμόσφαιρα ήταν θερμή, ο κόσμος είχε κέφι και βεβαίως το θέμα της συζήτησης ήταν αν τελικά η Ελλάδα θα οδηγηθεί στη δραχμή από την ανικανότητα των εταίρων να κρατήσουν την ευρωζώνη αλώβητη.

Καλά Χριστούγεννα και του Χρόνου Γενικέ μας !

Ιουστίνη Φραγκούλη

Ο Γενικός Πρόξενος ανάμεσα από το Τζουστινάκι και την εξαδέλφη Ρίκα Αργύρη

Η δημοσιογράφος Αφροδίτη Σάλας με λαμπερό χαμόγελο ανάμεσα στους επιχειρηματίες Τεντ Αργύρη και Β. Σερκο

Με πρόεδρο τότε και ΄πάντα Νίκο Παγώνη και το Μανιάτη φίλο μας

Το ζεύγος Μοσχάκη με τον καρχαιολόγο καθηγητή και τον κ. Αλέξανδρο απο το Προξενείο

Ο Θεόδωρος Χαλάτσης φωτογραφίζεται με το ζεύγος Β Σέρκου, ενώ στα δεξιά τους βρίσκονται η Μαρία και Ζήσης Φωτόπουλος και ο πρόεδρος της ΑΧΕΠΑ Γιάννης Μπουγάς

Τέντυ με Ντίμη Λουρή, Ρίκα Αργύρη και Μιχάλη Τελλίδη

Ντίμη και Ρίκα πίνουν στην υγειά της πατρίδας

Η Μέλπα Καματερός από την Ασπίδα της Αθηνάς, η πρόεδρος της Φιλίας Ιωάννα Τσουμπλέκα και η φιλοξενούμενη Ρίκα Αργύρη

Τάκης Λουρής από τον ICAO με αγαπημένο Τεντούλη

Δεν έλειψαν από τη βραδυά ο Πίτερ Ντέρος , το ζεύγος Τζέρυ Σκλαβούνου και η Μέλπη Αρβανίτη

Η τραγωδία των Ελληνικών μέσων ενημέρωσης και η μοναδικότητα του ΑΠΕ

2011-12-14T13:22:00.000-08:00

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Με πιάνει το παράπονο που βλέπω γύρω μου το τοπίο των μέσων ενημέρωσης να λεηλατείται απο την ιστορική συγκυρία. Μακρόθεν κλαίω για τη συμφορά που μας βρήκε, γιά τη συρρίκνωση του χώρου μας με απρόβλεπτες συνέπειες για τον κλάδο των δημοσιογράφων.

Εχοντας ζήσει και αντρωθεί επαγγελματικά στη χρυσή δεκαετία του 90, όπου τα μέσα ενημέρωσης της Ελλάδας γνώρισαν την ακμή τους καθώς ανοίχτηκαν στο ιδιωτικό ραδιόφωνο και τηλεόραση, ειλικρινά θλίβομαι να βλέπω σήμερα τον Αλτερ να ετοιμάζεται για λουκέτο, ραδιόφωνα να απολύουν συναδέλφους, εφημερίδες να είναι στα πρόθυρα της χρεωκοπίας.

Μα πιότερο τα μάτια μου δακρύζουν γιά την τύχη της Ελευθεροτυπίας, της εφημερίδας που κυκλοφόρησε εν μέση δικτατορία, προβάλλοντας την αντικειμενική αλήθεια των συντακτών της, κάτω απ΄τη μύτη των συνταγματαρχαίων. Αυτή η εφημερίδα ανέδειξε μια γενιά δημοσιογράφων (Φυντανίδης, Βότσης κα) που δίδαξαν σε μας τους νεότερους τί σημαίνει ελευθερία στην έκφραση. Σήμερα βλέπω τους συναδέλφους καταρρακωμένους να αντιστέκονται στην έλλειψη ρευστότητας του αποτυχημένου τραπεζικού συστήματος αυτής της Ελλάδας, που μεταταράπηκε από ευήμερη σε κακομοίρα και σωπαίνω γιατί δεν έχω τίποτε να πώ.

Ωστόσο, η οικονομική λαίλαπα δεν σταματάει στα ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης. Η ελληνική πολιτεία επιδιώκει να υπαγάγει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων στις ΔΕΚΟ, θέλει δηλαδή να εμπλέξει στην τραγική γραφειοκρατία του το εθνικό πρακτορείο ειδήσεων, το οποίο ασκεί την επίσημη ενημέρωση του Ελληνικού γίγνεσθαι στα πέρατα της οικουμένης.

Ισως να μην αντιλαμβάνονται οι ιθύνοντες της οικονομικής ζωής της χώρας τον απόλυτα ζωτικό ρόλο του ΑΠΕ. Το ΑΠΕ στελνει τα τηλεγραφήματα περί τις πολιτικές εξελίξεις μεταφρασμένα στις ευρέως διαδεδομένες γλώσσες του κόσμου κι έτσι οι διπλωμάτες μας ανά τις πρεσβείες και τα προξενεία έχουν την ευκαιρία να ενημερώνουν τους ομολόγους τους επίσημα για τα γεγονότα και όχι μέσα από τις κατευθυνόμενες ειδήσεις των διεθνών πρακτορείων ειδήσεων.

Το ελληνικό δημόσιο έχει στη διάθεσή του ένα οργανισμό προώθησης εθνικών ειδήσεων την ώρα που η χώρα ζεί τον εφιάλτη των διεθνών πρακτορείων, τα οποία καταγραφουν τα γεγονότα υπό το πρίσμα των συμφερόντων που εξυπηρετούν.

Κι όμως χωρίς πολλή σκέψη για λόγους πολιτικής ρευστότητας και σκοπιμότητας η ελληνική πολιτεία σπεύδει να ισοπεδώσει το ΑΠΕ εξομοιώνοντάς το με τα άλλα δημόσια μέσα ενημέρωσης.

Ε! Λοιπόν κύριοι το ΑΠΕ δεν είναι στην ίδια μοίρα με τα άλλα δημόσια μέσα ενημέρωσης διότι:

1. Είναι ένα ευέλικτο σχήμα των 300 υπαλλήλων και όχι χιλιάδων εργαζομένων

2. Είναι το μονοπωλιακό πρακτορείο εθνικών ειδήσεων, το οποίο χρησιμοποιεί η ελληνική πολιτεία για την ενημέρωση των κέντρων λήψεως αποφάσεων στις αγορές του κόσμου

3. Είναι το ειδησεογραφικό πρακτορείο της επίσημης Ελλάδας κι όχι ένα οποιοδήποτε πρακτορείο –ουρά και προαγωγός μικροπολιτικών συμφερόντων.

4. Επιτελεί το κρισιμότερο έργο κυρίως αυτη τη στιγμή που ο κόσμος βομβαρδίζεται από τις πιό αρνητικές ειδήσεις περί την Ελληνική οικονομία και πολιτεία.

5. Το Ελληνικό κράτος δεν έχει την πολυτέλεια να απωλέσει τον προμαχώνα της εθνικής ειδησεογραφίας.

Κάποιοι θα πούν ότι και στο ΑΠΕ έχουν γίνει ρουσφέτια, ότι έχουν γίνει αδιανότητες προσλήψεις, ότι πλεονάζει το προσωπικό. Ισως ήρθε η ώρα να γίνει μια εκούσια έξοδος στη σύνταξη για τους έτοιμους από καιρό, προκειμένου να εξυγειανθεί κατά το δυνατόν η σύνθεση του Πρακτορείου.

Ωστόσο, η υπαγωγή του ΑΠΕ στις ΔΕΚΟ είναι ανεπίτρεπτη, παράλογη και εκτός πραγματικότητας. Το εθνικό πρακτορείο ειδήσεων πρέπει να επαναλειτουργήσει ως ανώνυμη εταιρεία για να είναι ευέλικτο, δυναμικό και αποτελεσματικό στον ουσιώδη ρόλο που καλείται να επιτελέσει κατά την κρίσιμη ιστορική συγκυρία.

ΥΓ. Σημειωτέον ότι αν το ΑΠΕ υπαχθεί στο ενιαίο μισθολόγιο , ο μισθός μου πρόκειται αν αυξηθεί καθότι τα τελευταία 7 χρόνια το ΑΠΕ δεν έχει αναπροσαρμόσει τη μισθοδοσία των ανταπροκριτών του εξωτερικού στις συλλογικές συμβάσεις της ΕΣΗΕΑ.

Δυό παραμύθια κι ένα μυθιστόρημα από την Ελένη Γκίκα

2011-12-11T16:40:00.000-08:00

Η Ελένη Γκίκα, η γυναίκα της βελούδινης γραφής, η βαθειά αισθαντική συγγραφέας, η θετικόστροφη κριτικός βιβλίων, η αγαπημένη φίλη έρχεται αυτά τα Χριστούγεννα στη βιβλιαγορά με τρία καινούρια έργα: δύο παιδικά βιβλία περί την Νεφέλην κι ένα μυθιστόρημα γραμμένο με την πένα βουτηγμένη στης ψυχής τα δυσθεώρητα βάθη.

Καλωσορίζοντας τα τρία υπέροχα βιβλία της Ελένης Γκίκα, της εύχομαι από καρδιάς να είναι όλα καλοτάξιδα και ν’ αγαπηθούν από τους μικρούς και τους μεγάλους αναγνώστες.

Το βιβλίο: “Η γυναίκα της βορινής κουζίνας”

Οι εκδόσεις: “Καλέντης” αυτή τη φορά

Το εξώφυλλο και τα σχέδια του βιβλίου: Αντώνης Ασπρόμουργος

Το οπισθόφυλλο:

Από παιδί περπατά χωρίς να κοιτά. «Άνοιξε επιτέλους τα μάτια, παιδί μου!» την ακούει − η πανταχού παρούσα μαμά!

Βηματίζει αργά, μηχανικά… Κοιτάζοντας αφηρημένα, με εκείνη τη διαρκή έσωθεν όραση, στραμμένη λες στα σπλάχνα…

Βαδίζει αργά, σταθερά, πριγκιπικά − όπως εκείνη της έχει μάθει να περπατά. Έστω και κάπως πυρετικά. Σαν υπνοβάτης, δηλαδή, χωρίς να κοιτά.

Εκείνη και η Άλλη. Ο εαυτός και το ψεύδος…

Τέσσερα τετράγωνα τις χωρίζουν. Τόσο κοντά, και ταυτόχρονα τόσο πολύ μακριά…

Την ίδια θάλασσα βλέπουν. Το ίδιο βουνό, από την πίσω πλευρά.

Δε συναντήθηκαν ποτέ. Μονάχα στον καθρέφτη.

Τώρα, πώς γίνεται; Τα κάνει αυτά τα μαγικά ο καθρέφτης!

Οι δυο μαζί θα έκαναν την τέλεια εικόνα. Μυστηριώδεις μες στη διαύγεια, και γι’ αυτό φωτεινά σκοτεινές…

Κι ανάμεσά τους εγώ, που τις βλέπω• που με επινόησαν εκείνες − ή που υπήρξα εγώ εκείνη που τις επινοώ.

Η Αρσινόη −πρόσωπο ή προσωπείο, Ράνια ή Αριάδνη, και Γερτρούδη, και Ουλρίκα− ακροβατεί ανάμεσα στο όνειρο και στην αληθινή ζωή: υποφέρει και πονάει, φοβάται και φεύγει, γράφει για να ξεχάσει, μαγειρεύει για να υπάρξει, νοσταλγεί και θρηνεί, ελευθερώνεται και ζει!

Η Γυναίκα της Βορινής Κουζίνας, αυτή!

Το σημείωμα στη φτερούγα θέλετε; αυτάκι;

Φοράει φόρεμα πράσινο βαθύ, λαδί, γόβα και καμπαρντίνα λεπτή, στο ίδιο χρώμα − ετοιμάζεται σήμερα για σπλαχνική βροχή.

Βαδίζει με απλωμένα τα χέρια σαν σπασμένα φτερά. Με αυτόβουλα πόδια − όπου θέλουν αυτά.

Επιμένει.

Και κατεβαίνει αργά, αν και με εσωτερική βιασύνη, τα σκαλιά.

Κατεβαίνει στις αναμνήσεις της…

Στη μοναξιά του «εγώ», το «εσύ» γίνεται μια προσευχή.

Εκείνη, κινούμενη άμμος. Ολότελα ανοιχτή στο ενδεχόμενο.

Κάτι είναι εκεί, και την περιμένει, σ’ ένα ρόλο που πρώτη φορά ετοιμάζεται να υποδυθεί, και αγνοεί.

Το δικό της «εσύ» είναι σαν το «εγώ». Αλλάζει πρόσωπα…

Μονάχα το ψευδώνυμο θυμάται, το κέλυφος, το προστατευτικό της προσωπείο στον άλλο της ρόλο… και δεν ξεχνά να το πάρει απ’ την κρεμάστρα κάθε φορά που θα βγει…

Με έναν έρωτα ξεπλυμένο από ενοχές και αναστολές, που θύμωσε το νερό της λησμονιάς στην αρχή και αργότερα το κέρας της Αμάλθειας, γεννήθηκε σ’ αυτή τη ζωή.

Γυρίζει ανύπαρκτη στους δρόμους…

Τώρα, ακόμα και τα πιο τρομαγμένα της βήματα δεν είναι τίποτε άλλο από μια αδιάλειπτη συμπαντική προσευχή.

Οι δυο μαζί θα έκαναν την τέλεια εικόνα. Μυστηριώδεις μες στη διαύγεια, και γι’ αυτό φωτεινά σκοτεινές…

Η γυναίκα, οι αγωνίες της, τα όνειρά της, ο πόνος και οι ωδίνες της, οι ενοχές, το φως και το σκοτάδι, το χθες, πάλι το χθες, οι χάρτινοι κόσμοι και οι καινούργιοι δρόμοι −αλήθεια, πόσο παλιοί!− η αυτογνωσία, η θυσία, η συμφιλίωση… Και η ελπίδα.

Μέσα απ’ αυτόν το μικρόκοσμο, μέσα από το χάος και το έρεβος, εντέλει μέσα από την ανάταση της ψυχής, η Ελένη Γκίκα, με μια αξιοθαύμαστη παραπαίουσα ισορροπία, συνθέτει τον ύμνο στη μία γυναίκα, τη δική της, αυτήν της Βορινής της Κουζίνας, και ταυτόχρονα σε όλες τις γυναίκες του κόσμου που ξυπνούν μέσα της και την κάνουν να ριζώνει στη γη και ταυτόχρονα να διαλύεται στο σύμπαν.

Με ένα λόγο άκρως ποιητικό, με μια ματιά διεισδυτική και μοναδικά τρυφερή, μας χαρίζει την ηρωίδα της − κομμάτι δικό μας, ακόμα κι αν το αγνοούμε.

Αρετή Κολλάτου, επιμελήτρια του βιβλίου Η Γυναίκα της Βορινής Κουζίνας

Το δελτίο τύπου:

Η γυναίκα που ακροβατεί ανάμεσα στο όνειρο και στην αληθινή ζωή - πονάει, υποφέρει, ερωτεύεται, φοβάται, φεύγει, νοσταλγεί, θρηνεί, ελευθερώνεται και ζει. Μια γυναίκα που αλλάζει πρόσωπα, η Γυναίκα της Βορινής Κουζίνας. Η συγγραφέας Ελένη Γκίκα δομεί το νέο μυθιστόρημά της πάνω στα πρόσωπα τριών γυναικών σαν αρθρώσεις του ίδιου σώματος - ώσπου γίνονται τρία πρόσωπα της ίδιας γυναίκας, όπως οι ετερώνυμοι του Πεσσόα, όπως "όλες η Βερενίκες κ' η Κλεοπάτρες θαυμαστές" του Καβάφη, όπως οι πολλοί εαυτοί του Παλαμά. Οι ηρωίδες της παρουσιάζονται ευρηματικά σαν γυναίκες-μπάμπουσκες, η μια μέσα στην άλλη, και η συγγραφέας με χαρακτηριστική επιδεξιότητα καταφέρνει να φωτίσει την εσωτερικότητά τους, αποδίδοντας παράλληλα στον εξωτερικό κόσμο και στα γεγονότα του μία εσωτερική υπόσταση. Διατρέχοντας την επικαιρότητα, την ιστορία αλλά και τη λογοτεχνία, με λόγο ποιητικό, που διεισδύει βαθιά στην ψυχή, η Ελένη Γκίκα συνθέτει τον ύμνο στη γυναίκα ως το εμβληματικό σύμβολο της ζωής και της μητρότητας.

Το δικό μου υστερόγραφο:

αυτό το βιβλίο χωρίς την Κέλλυ και τον Αλέξανδρο που με φρόντισαν, την Αρετή που με επιμελήθηκε και μάζεψε κυριολεκτικά τα κομματάκια μου, τον Γιάννη (Θηβαίο) που μου δάνεισε τον μεταφρασμένο Πρεβέρ του, τον Αντώνη με τις υπέροχες ζωγραφιές του και την Βάσω που μας φρόντισε, δεν θα ήταν εδώ.

Κάτι σαν θαύμα μου φαίνεται! (και είναι) Και τους ευχαριστώ! Μέσα από την καρδιά μου,

ελένη γκίκα

Η Νεφέλη στο Νησί του Παντός (εκδόσεις Ψυχογιός)

Με τις κούκλες της και μέσα από τις ζωγραφιές της η Νεφέλη ταξιδεύει παντού. Από την Χώρα του Ποτέ ως το Νησί του Παντός. Εκεί, συναντά τους ήρωες των παραμυθιών, παίζει και ανακαλύπτει τον Αχιλλέα και τη δική της καλή νεράιδα, ανεβαίνει και κατεβαίνει βουνά, σχεδιάζει κι αλλάζει μαζί τους το μέλλον. Γιατί το Θαύμα της Τέχνης κάνει ως και αυτά τα γοβάκια της Σταχτοπούτας αληθινά.

Ένα παραμυθένιο ταξίδι στις ιστορίες, στο χρόνο και στα ζωγραφισμένα μας όνειρα, που επαληθεύονται πάντα. Αρκεί να τα πιστέψουμε εμείς!

Το μυστικό της Μαγικής Τσαγιέρας (εκδόσεις Καλέντη)

Η Νεφέλη λατρεύει τις τσαγιέρες. Δεν έχει μία, ούτε δύο, αλλά δεκαεφτά διαφορετικές, πανέμορφες, μαγικές τσαγιέρες. Ταξιδεύουν για να τη βρουν από μακριά, παίρνουν χρώμα και σχήμα και άρωμα στο χαρτί, διασχίζουν χρόνο και χώρο με την Αλίκη. Και διαβάζουν τις σκέψεις και τα όνειρα των ανθρώπων.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ:

Η Ελένη Γκίκα γεννήθηκε το 1959 στο Κορωπί. Δημοσιογράφος και βιβλιοκριτικός στις Εικόνες και στο Έθνος της Κυριακής από το 1983, έχει ασχοληθεί με το μυθιστόρημα, το διήγημα, την ποίηση, το παραμύθι, έχει συμ μετάσχει σε συλλογικές εκδόσεις και έχει επιμεληθεί βιβλία και σειρές. Κυκλοφορούν είκοσι οκτώ βιβλία της μεταξύ των οποίων και τα μυθιστορήματα Οι κούκλες δεν κλαίνε, Το αίνιγμα του Άλλου, Χαίρε παραμύθι μου, Υγρός χρόνος, Πλήθος είμαι, Αιώνια επιστροφή, αρκετά ποιητικά αλλά και παιδικά όπως Το κοριτσάκι που πίστευε στα θαύματα. Από τις εκδόσεις Καλέντη θα κυκλοφορήσει επίσης το δέκατο τρίτο μυθιστόρημά της Η Γυναίκα της Βορινής Κουζίνας.

Η Ανάσα στο Σβέρκο από τη Νόρα Πυλόρωφ

2011-12-09T19:16:00.000-08:00

Στη Θεσσαλονίκη υπογράφτηκε το συμβόλαιο ενώπιόν μου

Η Νόρα Πυλόρωφ ανήκει στην οικογένεια των εκδόσεων Ψυχογιός.

Μια αγαπημένη φίλη εκ Θεσσαλονίκης ορμώμενη, μια πραγματική Κυρία, προστέθηκε στις δυνάμεις των εκδόσεων Ψυχογιός. Πρόκειται για τη Νόρα Πυλόρωφ-Προκοπίου, η οποία πρωτοεμφανίστηκε στη μυθιστορηματική γραφή με το «Διαμαντένιο Αλφα» (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα 2008),κάνοντας μπέστ σέλερ εξ αρχής.

Τώρα το έργο της «Η Ανάσα στο Σβέρκο» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός παρασέρνοντας τον αναγνώστη σε ένα πολυεπίπεδο ταξίδι ιστορίας, χαρακτήρων και συναισθημάτων. Η Νόρα Πυλόρωφ με τη δουλεμένη γραφή της αναδεικνύει την ανθρώπνη μοίρα μέσα από τα γεγονότα, τις συγκρούσεις και τις απρόβλεπτες εξελίξεις.

Είναι μοιραία και καρμική η συνάντησή μας, καθώς στα τελευταία μας έργα επιλέξαμε και οι δυό να ονομάσουμε τους ήρωες μας Αρίστους, σίγουρα όχι από σύμπτωση αλλά από άποψη για το όνομα που ανάγει τη ρίζα του στην Αριστοτελική τελειότητα.

Καλοτάξιδο το βιβλίο σου λατρεμένη Νόρα του Βορρά!

Η ΑΝΑΣΑ ΣΤΟ ΣΒΕΡΚΟ (Λίγα λόγια γιά το έργο)

Ανάμεσα στους Έλληνες εθελοντές που πολέμησαν στον Ισπανικό Εμφύλιο είναι και ο Αρίστος, ο πατέρας της Λόης, ο ήρωας των μαχών, ο ομορφάντρας που λαβώνει τις καρδιές των γυναικών. Τι κληροδοτεί όμως στα παιδιά του; Πόσο τα σημαδεύει; Και θα καταφέρει ποτέ η Λόη να ξεφύγει από το τέλμα όπου τη βούλιαξαν τα μικρά και μεγάλα οικογενειακά κρίματα; Αυτοεξόριστη από κάθε μορφή αγάπης, προδίδει τον άντρα της, νομίζοντας ότι έτσι ορίζει τον εαυτό της όπως αυτή θέλει και ότι δε θα αναγκαστεί και η ίδια, όπως η μητέρα της, να υποπέσει στο θανάσιμο αμάρτημα του έρωτα. Σημαδεμένη από πάθη και λάθη, δέσμια του παρελθόντος των γονιών της, θα παλέψει για να φτιάξει έναν καινούργιο εαυτό. Μόνο που ο έρωτας της κόβει το δρόμο, κι εκεί αρχίζει η τρέλα και η παραφορά. Τι τίμημα πρέπει να πληρώσει και ποιο είναι το μερτικό της δικής της ευθύνης για τη δραματική κατάληξη;

Ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα, όπου η μοίρα των ηρώων διαμορφώνεται, παραβιάζεται και ισοπεδώνεται από τον έρωτα και από τη Μεγάλη Ιστορία, αυτή που κατευθύνει και κινεί τους ανθρώπους σαν άβουλα όντα σε ένα παράλογο θεατρικό έργο.

Βιογραφικό

Η ΝΟΡΑ ΠΥΛΟΡΩΦ-ΠΡΟΚΟΠΙΟΥ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει. Σπούδασε στο Ινστιτούτο Διερμηνέων-Μεταφραστών του Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης γερμανικά, αγγλικά, ιταλικά και οικονομία. Εργάστηκε ως καθηγήτρια στο Ινστιτούτο Goethe, κυρίως σε τάξεις ανώτατης βαθμίδας. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη διδασκαλία της μετάφρασης. Έχει μεταφράσει από τα γερμανικά δύο μυθιστορήματα, μία ποιητική συλλογή, μία ανθολογία Γερμανών ποιητών και έναν τόμο διηγημάτων. Υπήρξε βασική μεταφράστρια του λογοτεχνικού περιοδικού Αusblicke (1970-1979). Επίσης συνεργάζεται με το λογοτεχνικό περιοδικό Εντευκτήριο. Το 2004 εκδόθηκε μια συλλογή διηγημάτων της με τίτλο ΚΑΘΡΕΦΤΕΣ ΘΑΜΠΟΙ – ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΑΛΗΘΙΝΗ (Εκδόσεις ΙΑΝΟΣ) και το 2008 το μυθιστόρημα ΤΟ ΔΙΑΜΑΝΤΕΝΙΟ ΑΛΦΑ (Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα).

Αυτά τα Χριστούγεννα κυκλοφορούμε με μετρό και τρόλεϊ

2011-12-07T14:01:00.000-08:00

Εμείς κυκλοφορούμε με μετρό και τρόλεϊ

Εμείς αυτά τα Χριστούγεννα κυκλοφορούμε με το μετρό και το τρόλεϊ. Επιλέγουμε τα μέσα μαζικής μεταφοράς κόντρα στις απεργίες και τις δυσκολίες, γιατί λατρεύουμε ΑΘΗΝΑ, ψηφίζουμε ΑΘΗΝΑ!.

Ο Ερωτας στην Ομίχλη, Τα Ρόδα της Σιωπής, ο Λύκος της Μοναξιάς , Ενας Παράδεισος Τα Μάτια σου και η τετραλογία του Θοδωρή Παπαθεοδώρου κυκλοφορούμε στο κέντρο της Αθήνας με εισιτήρια τα σλόγκαν : Γιά όσους ερωτεύονται τη Λογοτεχνία και Για όσους Ζουν την Ιστορία...

Μια διαφημιστική καμπάνια από τον εκδοτικό οίκο Ψυχογιός, που παρά τους χαλεπούς καιρούς επενδύει και αναδεικνύει την Ελληνική πεζογραφία.

Ενορχηστρωτής της εκστρατείας η αγαπημένη διευθύντρια μάρκετιγκ Κλειώ Ζαχαριάδη...

Ευχαριστούμε που μας ταξιδεύετε κι εμείς με τη σειρά μας υποσχόμαστε ένα ταξίδι για τους αναγνώστες μέσα απο τη γραφή μας...

Στο μετρό κυκλοφορούμε

Για όσους ερωτεύονται τη Λογοτεχνία

Γιά όσους ζούν την Ιστορία!!!

Justinaki all excited!!!

Η γιορτή του πατερούλη

2011-12-06T09:42:00.000-08:00

Ο θείος Παπα Νίκος με τον Κώστα, τη Λίτσα και την Καιτούλα

Η οικογένεια ολάκερη με τη θειά Δήμητρα και το Νιόνιο το τελευταίο Πάσχα της ζωής του θείου παπα-Νίκου

Σήμερα είναι η γιορτή του πατερούλη. Οταν ήμασταν παιδιά το σπίτι καθαριζότανε από καιρό, στρώνονταν τα χαλιά, ερχόταν η κυρά Μάσιγγα να βοηθήσει τη μαμά στο τίναγμα, στην καθαριότητα. Η κυρά Μάσιγγα ήταν από τα προσφυγικά και με αγαπούσε πολύ. Με έλεγε «καμαριάρα της» κι εγώ χαιρόμουν γιατί στο παιδικό μυαλουδάκι μου αυτή η λέξη φάνταζε πολύ πλούσια.

Ολα όφειλαν να αστραποβολούν καθαριότητα και αγάπη για τον πατερούλη. Τα τραπέζια στρώνονταν με κόκκινα βελούδινα τραπεζομάντηλα, το κονιάκ ήταν στην ημερησία διάταξη μαζί με τα ξηροκάρπια. Τα γλυκά , συνήθως νηστήσιμος μπακλαβάς ρολό καμωμένος με μαργαρίνη και πολύ γαρύφαλλο στο σιρόπι, ήταν σε πιατέλες τυλιγμένος κατά κομμάτια σε ασημόχαρτο.

Την ίδια μέρα γιόρταζε και ο αδερφός της μαμάς, ο θείος Παπανίκος Κακαβούλης. Η θεία Δήμητρα η γυναίκα του ήταν δασκάλα και γι αυτό πολύ απασχολημένη. Αλλά παράλληλα με τη μαμά ετοίμαζε κι εκείνη τους μπακλαβάδες και άνοιγε το επίσημο σαλόνι του σπιτιού.

Ανήμερα του Αγίου Νικολάου το σπίτι άνοιγε κι έρχονταν οι ενορίτες.Ανοιγε και το δικό μας σαλόνι, που ήταν κλειδομανταλωμένο όλο το χρόνο για να δεχτεί μόνο τους επισκέπτες της γιορτής. Πρώτος κατέφθανε ο μπαρμπα-Μπάμπης ο νεωκόρος του πατέρα, ύστερα ακολουθούσαν οι ψάλτες της χορωδίας μας. Το απόγευμα από τις τέσσερις άρχισαν να προσέρχονται οι κυρίες, στολισμένες με τα ταγιεράκια τους και τα χρυσά τους κοσμήματα. Επιναν ένα γλυκόπιοτο τραντάφυλλο ή βύσσινο , απέφευγαν μετά βδελυγμίας να φάνε τον μπακλαβά τους, η μαμά τους τον έδινε τυλιγμένο στο ασημόχαρτο. Οι άντρες πάλι, έπιναν ένα κονιάκ για να ζεσταθούν και καταβρόχθιζαν τον μπακλαβά τους.

Ο θείος παπα-Νίκος ήταν ο αγαπημένος μου, ήταν πολύ όμορφος και καλωσυνάτος. Μου αγόραζε βιβλία, με λάτρευε γιατί έπαιζα ωραία στο θέατρο του Κατηχητικού.Λυπόμουν πολύ που δεν μπορούσα να παρευρεθώ στη γιορτή του, αλλά δεν πειράζει κάναμε την επίσκεψη αναδρομικά την Κυριακή. Τότε παίζαμε με τα παιδιά του, τα ξαδέρφια μου δηλαδή, μέχρι τελικής πτώσεως, καταβροχθίζαμε και όλα τα εναπομείναντα σοκολατάκια. Ημασταν ξένοιαστα κι ευτυχισμένα παιδιά.

Εγώ ήμουν τυχερή γιατί έπαιζα με τους μεγάλους, με τα αγόρια, τον ξάδερφο Νιόνιο, τον αδερφό μου τον Αποστόλη και τον ξάδερφο Κώστά ή Κωτσονιό. Παίζαμε κρυφτό , κυνηγητό και όλα τα αγορίστικα παιχνίδια.

Η δεύτερη παρτίδα ήταν τα κορίτσια, η ξαδέρφη μου η Λίτσα, η αδερφή μου η Κωνσταντίνα και η ξαδέρφη η Καιτούλα. Αυτές ήταν απο μια κατηγορία μόνες τους. Λίγο γρινιάρες και απαιτητικές, φάνταζαν πολύ μικρές γιά να τους δώσουμε σημασία.

Α! Μην ξεχάσω να σας πώ ότι ο θείος παπα-Νίκος ήταν πολύ δημοφιλής στην κοινωνία της Λευκάδας, γι αυτό η γιορτή του είχε πάντοτε περισσότερους επισκεπτες από τη γιορτή του πατερούλη. Ηταν και πρωτοσύγγελος στη Μητρόπολη, ήταν και πολύ γενναιόδωρος με τους ανθρώπους, τον λάτρευαν όλοι.

Οταν πέθανε ο θείος Παπανίκος σκοτείνιασε η Λευκάδα, το σύννεφο πλανιόταν στις ψυχές μας επί χρόνια κι αν ψάξεις θα δείς πως αυτή ήταν η δεύτερη σκιά της ζωής μας. Θα σας μιλήσω γιά την πρώτη εν καιρώ.

Χρόνια πολλά στις Νίκες , τους Νίκους, χρόνια πολλά στις αναμνήσεις!

The 16th edition of the Opera de Montreal Gala at the new music hall of Montreal!

2011-12-04T21:56:00.000-08:00

The 16th Edition of the Gala at the Opera de Montreal was a splendid event, not to be missed. I was invited by Ms Helen Fotopoulos, Membre Comité Executif Ville de Mtl, CDN Conseillere municipale , Responsable - Culture, Patrimoine, Design, Condition feminine.

Many established artists performed various famous opera segments , but a young cellist attracted the attention of the audience with his sensational talent. At the age of 18 Stéphane Tétreault is up and coming, the new talent in the world music scene.

Antonio Figueroa took our heart high with his performance , he was so expressive, an incredibly evolving tenor.

Marc Hervieux really touched the audience singing the Esmeralda (Notre Dame)! What an interpretation of a role, totally divine!

The pianist Serhiy Salov from Ukrania with his magic fingers spread the sounds at the new MAISON SYMPHONIQUE DE MONTRÉAL, Place des Arts granting the peace of the real music!

Marie-Josée Lord, Lyne Fortin, Lauren Segal, Sonia Racine, Antonio Figueroa, Marc Hervieux, Gregory Dahl, Phillip Addis, Alexandre Sylvestre, Alain Coulombe, Stéphane Tétreault (cellist) and Serhiy Salov (pianist) were the 10 performers of the Gala at Opera de Montreal.

I shouldn’t close this piece without mentioning that the honoree of the evening was the French Baritone Bruno Laplante who is added to the Canadian Opera Hall of Fame!

A chic reception followed the concert at St Sulpice Hotel, located in the heart of Old Montreal!

Justine Frangouli-Argyris

M Demarais, the media tycoon of Montreal with one of the divas

Justinaki and Helenaki smiling at the photographer

The new home for the Philarmonic Orchestra of Montreal is a work of art, the echo is fabulous, the deco is exciting architecture. Proud to be Montrealer!

Helen Fotopoulos with the Mr Kaptainis music critic of the Gazette Monteal

Justine Frangouli, Helen Fotopoulos with the honoree of the Gala
Baritone Bruno Laplante who is added to the Canadian Opera Hall of Fame!

The chic couple, Mrs and Mr Demarais, owner of the french paper La Presse!

Helen with comoatriot talented pianist Serhiy Salov

My new poster, designed and illustrated by Psichogios Publications.

2011-12-03T16:08:00.000-08:00

My dearest friends ,

I am proud to present you my new poster designed and illustrated by the most talented people of Psichogios Publications.

I must thank our dream team!!!

With gratitude

Justinaki

Τρείς αγαπημένοι εκδοτικοί οίκοι

2011-12-02T16:31:00.000-08:00

Μπορεί να είμαι μόνιμος κάτοικος του εκδοτικού οίκου Ψυχογιός (η σχέση έχει περάσει σε επίπεδο σχέσης αίματος), αλλά στην εκδοτκή αγορά έχω τις προτιμήσεις μου με κριτήρια την ποιότητα των εκδοτικών οίκων αλλά και τους συγγραφείς που εκδίδουν.

Θα ξεκινήσω λοιπόν τα bookmarks μου από τις εκδόσεις Αρμός , που είναι ένας ειδικά προσανατολισμένος εκδοτικός οίκος (κυρίως ψυχολογία, θεολογία) , καθώς στη φαρέτρα του έχει τον εξαιρετικό ιερωμένο-ψυχίατρο π. Θεόφιλο Φάρο (λατρεύω όλα τα βιβλία του κι εκείνη την άνεσή του να περνάει από το πνεύμα, στο σώμα, στην ψυχή!), το παιδικό μου φίλο, επίσης ιερωμένο ψυχίατρο π. Βασίλη Θερμό, το πολιτικό βιβλίο του φίλου μου δημοσιογράφου Ακη Κοσώνα «Πείραμα» και δύο πρώτα μυθιστορήματα του αγαπημένου Νισύριου λογοτέχνη Νίκου Διακογιάννη «Τέρρα Αμμου» και «Καθρέφτες στο Χώμα».

Θα προχωρήσω στις εκδόσεις Καλέντης, όπου υπάρχει ένα χαμόγελο και μια ζεστασιά πίσω από κάθε έκδοση, μια αγάπη ειδικά προορισμένη για το συγγραφέα και το βιβλίο του. Η λατρεμένη τρυφερή συγγραφέας Αλκυόνη Παπαδάκη έχει σπίτι της τον Καλέντη, πολλοί σπουδαίοι γάλλοι μεταφρασμένοι συγγραφείς, ο Νίκος Διακογιάννης με το πρόσφατο έργο του «Ο ϋπνος των Αγαλμάτων». Τώρα προστίθεται στην παρέα η βελούδινη γραφή της Ελένης Γκίκα με το μυθιστόρημα «Η Γυναίκα της Βορινής Κουζίνας» και «Το Μυστικό της Μαγικής Τσαγιέρας»

Και θα καταλήξω στις εκδόσεις «Ινδικτος» , που παρά την κρίση των καιρών επιμένουν ποιοτικά. Σ΄αυτούς τους δεινούς καιρούς ο κυρ Μανουήλ επανέρχεται στην αγορά με μεταφράσεις έργων του Ντοστογιέφσκι, προλογισμένων απο εξαιρετικούς ανθρώπους της λογοτεχνίας. Με τα γνωστά βυζαντινόστροφα βιβλία του και με το ανατρεπτικό παιδικό βιβλίο της Μαίρης Σάββα-Ρουμπάτη «Κολλημένος με την Οθόνη».

Λατρεύω τους εκδοτικούς οίκους-μπουτίκ που είναι ταγμένοι να υπηρετούν τα όνειρα των εκδοτών και των συγγραφέων τους!

Τζουστινάκι

Ο Μπίλι κολλημένος με την Οθόνη από τη Μαίρη Σάββα-Ρουμπάτη

2011-12-01T11:52:00.000-08:00

Απο τις ψαγμένες εκδόσεις Ινδικτος κυκλοφορεί το νέο παιδικό βιβλίο της Μαίρης Σάββα-Ρουμπάτη με τίτλο "Κολλημένος με την Οθόνη». Πρόκειται για την ιστορία ενός αγοριού του καιρού μας που ζεί την απόλυτη αφοσίωση στην οθόνη ενός κομπιούτερ.

Το παραμύθι, που είναι γραμμένο με τη μαγική πέννα της Μαίρης Σάββα-Ρουμπάτη (για μικρούς και μεγάλους) αντλεί το θέμα του από την ηλεκτρονική εποχή, όπου τα παιδιά έχουν χάσει το παιχνίδι καθώς η οθόνη και τα κομπιουτεροπαιχνίδια έχουν κλέψει την αθωότητά τους.

Εύχομαι καλοτάξιδο στην αγαπημένη διπλά συνάδελφο Μαίρη ή τη δική μας Μαιρού Παραμυθού...

Ιουστίνη Φραγκούλη

Εκδόσεις Ινδικτος
Συγγραφέας : Μαίρη Σάββα-Ρουμπάτη

Εικονογράφηση: Χρήστος Δημητρίου

Η ιστορία με λίγα λόγια

Κάθε παιδί του καιρού μας, μπορεί να βρεθεί στη θέση του Μπίλι.

Ο Μπίλι είναι ένα παιδί χαρισματικό που ξέρει να απαντά στις προκλήσεις,

να χρησιμοποιεί τις δυνατότητες της τεχνολογίας,

να αρμέγει τη γνώση απο κάθε πληροφορία που του δίνει η οθόνη του.

Του αρέσει το παιχνίδι αυτό.

Κάποια στιγμή όμως, πέφτει ο ίδιος στην παγίδα της οθόνης του!

Τον ρουφάει αυτός ο απέραντος κόσμος και ζει μέσα του απίστευτες περιπέτειες.

Περιπέτειες γεμάτες εικονικές φιλίες, σχέσεις, εικόνες, αξίες.

Ζωή γεμάτη λάμψη, αλλά και ειρωνεία.

Θα επιστρέψει άραγε πίσω στην κανονική ζωή του;

Θέλει; Μπορεί;

Ποιός θα τον βοηθήσει;

Η μοναδική εμπειρία που θα ζήσει,

θα του μάθει να ξεχωρίζει την αληθινή απο την εικονική ζωή....

Ενας πρόλογος που χρωστάω...

2011-11-29T16:55:00.000-08:00

Σκάβοντας στα αρχεία μου για να βρώ σε υψηλή ανάλυση το εξώφυλλο του πρώτου μου μυθιστορήματος "Πετάει, Πετάει το Σύννεφο" (εκδόσεις Ψυχογιός) έπεσα πάνω στον πρόλογό του, τον οποίο ποτέ δεν προέθεσα στο βιβλίο μου. Επειδή, το έργο βασίζεται στα προσωπικά απομνημονεύματα του μητρικού παππού μου παπα-Κώστα Κακαβούλη χρωστάω να επανορθώσω έστω και μέσα από το μπλόγκ.

Ο πρόλογος αυτός είναι αφιερωμένος εξαρετικά στη θειά μου Δήμητρα Γεωργάκη-Κακαβούλη που μου ενεχείρησε το χειρόγραφο των αναμνήσεων όταν ξενητευόμουν . Επίσης είναι αφιερωμένος στον μόνο επιζώντα γιό του παπα-Κώστα, τον θείο μου Αλέξανδρο Κακαβούλη. Και τέλος, στην τότε διευθύντρια Λογοτεχνικού του Εκδοτικού Οίκου Ψυχογιός κα Ελλη Σολομών, που πίστεψε σε μένα μέσα από μια μικρή λεξούλα: αρύεται.

Ιουστίνη

8-9-2002 (τότε άρχισα να γράφω το μυθιστόρημα)

Πετάει, πετάει το σύννεφο;

Στις πιό αθώες ερωτήσεις των παιδιών κρύβονται τα αναπάντητα ερωτήματα των μεγάλων...

Π. Κωνσταντίνος Κακαβούλης, οικονόμος (1967)

Ξεκινώντας να γράψω την ιστορία που ξεδιπλώνεται στις σελίδες αυτού του βιβλίου είχα υπόψη μου να πραγματώσω την ευχή και το όνειρο ενός ανωνύμου ανθρώπου να δεί την πολυκύμαντη ζωή του να περνάει μέσα απο τον κωδικό των γραμμάτων και λέξεων στα μάτια των αναγνωστών.

Προσπάθησα να ανταποκριθώ στην ανάγκη του να μεταφέρει στις άψυχες σελίδες ενός βιβλίου τη διαδρομή ενός παιδιού που αντρώθηκε μέσα σε παράξενους κόσμους ακροβατώντας στο μεταίχμιο δύο αιώνων κι ενός πολιτισμού.

Λένε ότι ο συγγραφέας ξεκινάει το πρωτόλειό του από μια τάση εσωστρέφειας και ότι η πρώτη του απόπειρα στο χώρο της συγγραφής είναι περίπου αυτοβιογραφική. Στην περίπτωσή μου αυτό δεν ισχύει ,αφού το πρώτο μου βιβλίο ήταν ετεροβιογραφικό και είχε ως θέμα τη ζωή και το έργο του τέως αρχιεπισκόπου Αμερικής Σπυρίδωνος. Ηταν, ωστόσο, ένα συγγραφικό εγχείρημα δομημένο γύρω από τον άξονα μιάς ζωής .

Φαίνεται, τελικά , ότι δεν μπορώ να ξεφύγω από την αρχή, τη μέση και το τέλος, ότι δεν μπορώ -τέλος πάντων- να αποδεσμευτώ από τον κορμό μιας πραγματικής ιστορίας. Νάμαι, λοιπόν, πάλι στα βαθειά νερά της συγγραφής απο ανάγκη να απαντήσω στην υπόσχεση πρός τον ανώνυμο ήρωά μου (που είναι επώνυμα ο παππούς μου παπα-Κώστας Κακαβούλης εκ Σύβρου Λευκάδος) αλλά και από μια προσωπική τάση να παίζω με τα πρόσωπα, τους χρόνους και τις λέξεις μέσα από το άρμα μιάς σπονδυλωτής ιστορίας , που έχει στοιχεία από την πραγματικότητα ενώ κινείται ταυτόχρονα στον ατέρμονα χώρο της φαντασίας.

Οταν ο πολύπλαγκτος πρωταγωνιστής του μύθου μου αποφάσισε να γράψει τα απομνημονεύματά του ήταν γιατί πίστευε ότι σκύβοντας κάθε μέρα πάνω από τα γραπτά του αναβίωνε τη γεμάτη του ζωή, ακριβοπλήρωνε με συνέπεια τις αναμνήσεις, ταξινομούσε με απόσταση τα γεγονότα.

Ανατρέχοντας, τελικά, στην εφήμερη διαδρομή του συνειδητοποίησε τις αξίες που καθόρισαν τη ζωή του. Βίωσε με σπαραγμό την απαξίωσή τους αλλά τη συγχώρεσε κι αυτήν ως μέρος τού όλου.

Το βιβλίο αρύεται τη σύλληψή του απο τις σημειώσεις ενός ανθρώπου που ασκούσε τη μνήμη του στον πόλεμο με το παρόν. Στην πορεία μεταλλάσσεται στο μυθιστορηματικό ταξίδι ενός αγοριού που ξεχώρισε από τα άγουρα χρόνια του για την οξυδέρκεια και την κρίση του, που αγαπήθηκε και αγάπησε , που κατέκτησε την κοινωνική καταξίωση με αγώνα και προσωπική θυσία, που εγινε πολύτεκνος πατέρας και παππούς καταθέτοντας τη ζωή του στον κλήρο, την οικογένειά του και την ευρύτερη κοινωνία του μικρού του τόπου .

Η ζωή του παπα-Κωστάγγελου , του αληθινά δικού μου παππού, γεμάτη περιπέτειες από τα μικράτα του, γεμάτη πόνους, απογοητεύσεις, στεναχώριες που εκείνος γνώριζε να τις βιώνει μέχρι το κόκκαλο τραγουδώντας μοιρολόγια με τη στεντόρεια βυζαντινή φωνή του, περνάει ολάκερη στις σελίδες του βιβλίου που είναι αφιερωμένο εξαιρετικά στη μητέρα μου Μαρία Κακαβούλη- Φραγκούλη. Τα πρόσωπα είναι δημιουργήματα της φαντασίας, που όμως κινούνται σε όλο το φάσμα της προπολεμικής και μεταπολεμικής Ελλάδας.

Οι σύγχρονες αναφορές αποτελούν το πεδίο της αντιπαράθεσης των ιστορικών βιωμάτων όπως προέκυψαν απο την πολιτική και πολιτιστική εξέλιξη της Ελλάδας. Οι χαρακτήρες εξυφαίνονται μέσα σε συγκρουσιακές καταστάσεις, που ανακύπτουν απο την μετάλλαξη των ιδεών και ιδεολογημάτων.

Ο ήρωάς μου είναι άτεγκτος με τα παιδιά του αλλά μοιάζει να συγχωρεί στα εγγόνια του όλες τις παρεκκλίσεις τους απο την δική του ευθύβολη πορεία. Στο τέλος της μέρας όλα τα συμπλέγματα της δικής του γενιάς σβήνουν απαλά μέσα στην ανοχή και την αγάπη για τους απογόνους του.

Σ’ αυτή τη συγγραφική μου απόπειρα, που αποτελεί φόρο τιμής στην καταγωγή μου,ανιχνεύεται ο παπα-Κώστας Κακαβούλης, ο άνθρωπος που σφράγισε τα άγουρά μου χρόνια φαντάζοντας στα παιδικά μου όνειρα άτρωτος και παντοτινός. Κι ας μην κατόρθωσε ποτέ να απαντήσει στο μονότονο της παιδικής μου ύπαρξης ερώτημα:

Παππού, πετάει το σύννεφο, πετάει;

Παππού γιατί δεν απαντάς;

Ομιλία του καθηγητού Κοντογεώργη στο Μπρούκλυν

2011-11-28T06:06:00.000-08:00

Στο πάνελ αριστερόθεν ο οικοδεσπότης Μιχάλης Χαλκιάς, ο καθηγητής Γιώργος Κοντογεώργης, η υπογράφουσα, ο καθηγητής Νίκος Γεωργατζάς και ο πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Επστημόνων Αμερικής Ανδρέας Σάββας

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Επέστρεψα στην κόχη μου, όπου σήμερα καλοδεχτήκαμε το πρώτο χιόνι του χειμώνα. Οι ουρανοί βάφτηκαν κόκκινοι και οι λευκές νιφάδες χόρευαν επιστρώνοντας τη γή με το πέπλο τους. Τα Χριστούγεννα πλησιάζουν, η ατμόσφαιρα γίνεται γιορταστική. Το πρώτο χιόνι είναι ευλογημένο , λένε εδώ οι Κεμπεκιώτες, το χιόνι του Απρίλη είναι καταραμένο!

Γύρισα στο Μόντρεαλ κουβαλώντας από το ταξίδι της Αμερικής εμπειρίες, που με ενέβαλαν βαθύτερα στο κλίμα της εκεί ομογένειας. Η βραδιά της διάλεξης του καθηγητού Γιώργου Κοντογεώργη στο Grand Prospect Hall αλλά και η 1η Εκθεση Ελληνικού Βιβλίου στην Πρεσβεία της Ουάσιγκτον ήταν δύο γεγονότα που καταγράφονται στη μνήμη μου ως ιδιαίτερης σημασίας.

Η Τετάρτη 16 Νοεμβρίου ήταν μια μέρα με πολλή βροχή, ωστόσο η καταρρακτώδης παρουσία της, δεν εμπόδισε τους ενδιαφερόμενους να συγκεντρωθούν στο Grand Prospect Hall (ένα εντυπωσιακό κτίριο όπερας του προηγούμενου αιώνα) με μπαρόκ διακόσμηση, όπου οι οικοδεσπότες Αλίκη και Μιχάλης Χαλκιάς είχαν ετοιμάσει μια πλούσια δεξίωση.

Ο Σύλλογος Ελλήνων Επιστημόνων Αμερικής με το δραστήριο δημοσιογράφο Αλεξ Στεφανόπουλο κατόρθωσαν να συγκεντρώσουν ένα κοινό 200 ατόμων , που ήρθαν εκεί να ακούσουν γιά τα αίτια της Ελληνικής κρίσης από τον καθηγητή της Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο δρα Γιώργο Κοντογεώργη.

Στα πηγαδάκια πριν από την εκδήλωση, έφτασαν στ’ αυτιά μου οι ανησυχίες των Ελλήνων ομογενών, που ήρθαν να ακούσουν θετικά γιά την Ελλάδα, βαρέθηκαν να βομβαρδίζονται επί δύο χρόνια με χλευασμούς εναντίον της μικρής πατρίδας.

Η δημοσιογράφος Δέσποινα Συριοπούλου ανέλαβε τη συνολική παρουσίαση των συμμετεχόντων στο πάνελ. Ο πρόεδρος του συλλόγου Ανδρέας Σάββας άνοιξε τη βραδυά καλωσορίζοντας όλους, ο καθηγητής Νίκος Γεωργατζάς μετέφερε θερμό μήνυμα προς τον Κοντογεώργη από το σπουδαίο ακαδημαϊκό Τζόν Αντον και ήρθε η σειρά μου να προλογίσω τον καθηγητή εκ Λευκάδος και μάλιστα εξ Εγκλουβής Λευκάδος (τόπος κοινής καταγωγής). Προσπάθησα με την τραυματισμένη από τη φαρυγγίτιδα φωνή μου να μεταφέρω τα κύρια σημεία των ενστάσεων του Γιώργου Κοντογεώργη για το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας, τα οποία κεφαλαιοποιεί κυρίως στην κομματοκρατία, την ολιγαρχία και γενικά την ανικανότητα να παραχθεί πολιτική αλλά και να κριθεί ad hoc από το λαό η όποια πολιτική παράγεται. Ακραίες οι απόψεις του Λευκάδιου καθηγητού αλλά εναργείς και γι αυτό σεβαστές εν μέρει.
Αυτό που μου προκάλεσε ανάμικτη εντύπωση ήταν το ακροατήριο, το οποίο είχε μιά πρωτοφανή επιθετικότητα, όχι απαραίτητα εναντίον των απόψεων του καθηγητού Κοντογεώργη, αλλά εν ονόματι της προάσπισης διαφόρων οικείων θέσεων. Δεκτή η θερμή ατμόσφαιρα και εν μέρει ενδιαφέρουσες καποιες ερωτησεις και αντιπροτάσεις.

Για αναλυτικότερο ρεπορτάζ σας παραπέμπω στο http://www.protothema.gr/greece/article/?aid=160932

Στη Στυλιανή Γερασοπούλου με Αγάπη!!!

2011-11-25T18:15:00.000-08:00

Η γιορτή του Αγίου Στυλιανού του Παφλαγόνος ήταν μεγάλη υπόθεση γιά το σπίτι μας, καθότι η εικόνα του Αγίου, προστάτου των παιδιών καμάρωνε στο προσκυνητάρι των γυναικών. Ο πατερούλης στους Αγίους Αναργύρους γιόρταζε με τιμές τον Αγιο Στυλιανό και παράγγελνε αρτοκλασία υπέρ υγείας των παιδιών του και των παιδιών όλου του κόσμου.

Εμείς με τη μαμά και την αδελφή μου μπαίναμε πάντοτε από την πίσω πόρτα των γυναικών, γιατί το πρωτόκολο τόθελε να μπαίνουν από πίσω οι γυναίκες και από την κύρια πόρτα καμαρωτά οι άνδρες. Ετσι, καθήμενες στο επιτροπικό , παρατηρούσαμε την εικόνα του Αγίου Στυλιανού, που κρατούσε ένα βρέφος στην αγκαλιά του.

Γύρω από την εικόνα , εσωτερικά του τζαμιού, κρεμόνταν διάφορα ασημένια μωρά, παιδικές ταυτότητες, παπουτσάκια και άλλα τινά, που μου επέσυραν την προσοχή. Οταν ρωτούσα τον πατερούλη, εκείνος έλεγε ότι ήταν τάματα στον Αγιο για να γιατρευτούν κάποια άρρωστα παιδάκια. Στην ατίθασση φαντασία μου έπλαθα δεκάδες ιστορίες με τον Αγιο Στυλιανό.

Η γιορτή του Αγίου Στυλιανού συνέπιπτε και με τη γιορτή του Στέλιου του συμμαθητή μας, που έγινε καραβόλυκος αλλά τώρα κατέληξε στη γειτονιά πάλι με ένα μίνι μάρκετ. Η μαμά του Στέλιου έφτιαχνε κι εκείνη αρτοκλασία προς τιμήν του μικρού της γιού.

Εκείνη η μέρα αποκτούσε μια άλλη πιό επίσημη διάσταση καθότι γιόρταζε και η Λιάνα η κόρη της κυρίας Ελπίδας Ρομποτή, της δασκάλας μας. Ερχόταν στον εσπερινό και φούσκωνα από περηφάνεια , που η κυρία γιόρταζε στο ναό μας την κόρη της.

Αργότερα, έμαθα ότι από τον Αγιο Στυλιανό προέρχεται και το όνομα Στέλλα, αυτό που με έκανε να ζηλέυω τον ήχο του όταν άκουγα το τραγούδι: Είναι νωρίς γιά δάκρυα Στέλλα, όσο μπορείς ακόμα γέλα, ώρα την ώρα θα βραδιάσει ήρθε η ζωή και θα περάσει!... Μου τόπαιζε στο πικάπ ο κολλητός του αδελφού μου, που δεν με κάλεσε στο εφηβικό του πάρτυ γιατί ήμουν μικρή σαν εκείνη τη Στέλλα.

Στέλιο έλεγαν και τον πρώτο μαθητή στον οποίο δίδαξα αγγλικά. Ηταν ο γιός της γειτόνισσας Κάκιας, γιόρταζαν μαζί τις ονομαστικές τους εορτές κι εγώ πήγαινα Λυσιμαχίας 2-4 με τα γλυκά μου ανημερα του Αγίου Στυλιανού,τιμώντας εκείνο τον πρώτο μαθητή μου.

Πέρισι γνώρισα από τον επιμελητή μου τον Κυριάκο Αθανασιαδη τη Λού, από το Λιάνα, απο το Στυλιανή. Γνώρισα την πιό ωραία Στέλλα της ζωης μου: Την ψυχίατρο Λιάνα Γερασοπούλου, που με βοήθησε ανεπαισθήτως να μπώ στο νόημα της ψυχικής παρέκκλισης όταν έγραφα τον Ερωτα στην Ομίχλη. Η Λιάνα με μύησε στα άδηλα και τα κρύφια της επιστήμης της όχι με το δάχτυλο σηκωμένο, απαλά σαν αδελφή προς αδελφή.Με έμαθε πως η ψυχική ιδιαιτερότητα δεν είναι αμαρτία, είναι απλώς μιά άλλη έκφραση της ανθρώπινης διάστασης. Η Στυλιανή Γερασοπούλου, Στέλλα, ή Λιάνα ή Λού υπήρξε η πλοηγός μου σ΄αυτό το δύσκολο έργο που επιχείρησα αναδεικνύοντας τη γοητεία των αλύτρωτων.

Της είμαι απολύτως ευγνώμων. Ευγνώμων γιατί μου γνώρισε τα μυστικά των αλύτρωτων οδηγώντας με στην αλήθεια τους ανεπαισθήτως.

Χρόνια πολλά σου Λού, να σε χαιρόμαστε γλυκειά μου !!! Πάντα λαμπερή και γελαστή, πάντα καλοσυνάτη κι αισιόδοξη!

Τζουστινάκι

Η Λιάνα ανέλυσε το στίγμα της ψυχικής νόσου στην παρουσίαση του Ερωτα στην Ομίχλη στον Ιανό Θεσσαλονίκης

Ανάμεσα από το Στυλιανή και την κόρη της.Πόσο κούκλες και οι δυό

Της χάρισα τα λουλούδια της γιορτής μου, που έστειλε ο εκδοτικός οίκος Ψυχογιός στο ξενοδοχείο

Με τη Νίνα Ψυχογιού και τη Λόύ στην πλατεία Αριστοτέλους

Τρείς καλλονές στην συμπρωτεύουσα

Μοδάτες και χαμογελαστές

Πρώτο Σαλόνι Ελληνικού Βιβλίου στην Ουάσιγκτον

2011-11-23T16:32:00.000-08:00

ΗΠΑ: Έκθεση ελληνικού βιβλίου στην πρεσβεία της Ελλάδας στην Ουάσιγκτον 18/11/2011 19:41 ΑΠΕ-ΜΠΕ του ανταποκριτή μας Π. Παναγιώτου

Μέσα στα πλαίσια προβολής των ελληνικών γραμμάτων και τεχνών στις ΗΠΑ, η πρεσβεία της Ελλάδας στην Ουάσιγκτον παρουσίασε χθες την πρώτη έκθεση ελληνικού βιβλίου.

Ο πρέσβης της χώρας μας στην αμερικανική πρωτεύουσα, Βασίλης Κασκαρέλης, αναφέρθηκε ιδιαίτερα στη σημασία ανάδειξης και προβολής των πολιτιστικών, θρησκευτικών και τουριστικών αγαθών του Ελληνισμού μέσα από βιβλία και αξιόλογες εκδόσεις.

Καλεσμένοι ήταν οι γνωστοί δημοσιογράφοι και συγγραφείς της Ομογένειας, Μιχάλης Ιγνατίου και Ιουστίνη Φραγκούλη, οι οποίοι παρουσίασαν το πολυδιάστατο έργο τους, υπογράφοντας τα βιβλία τους σε πολλούς επισκέπτες.

Η έκθεση περιλάμβανε επίσης βιβλία των ομογενών συγγραφέων και ποιητών: Γιώτας Στρατή, Γαβριήλ Παναγιωσούλη, Βάνας Κοντομέρκου, Ευάγγελου Διακογιάννη, Μάκη Τζιλιάνου, Στέλλας Ζαμπούρου-Φόλεντερ, Δημήτρη Μουστάκη, Δημήτρη Τριγώνη και άλλων.

Εκτός από βιβλία ιστορικού και πολιτικού περιεχομένου, διηγήματα και μυθιστορήματα, στην έκθεση υπήρχαν βιογραφίες, λευκώματα, παιδικά βιβλία, ημερολόγια, βιβλία μαγειρικής και ποικίλου άλλου περιεχομένου από ελληνικούς εκδοτικούς οίκους, καθώς και εκδόσεις που καταγράφουν ιστορίες και βιώματα της ελληνικής μετανάστευσης.

Ανάμεσα στους επισκέπτες ήταν ο πρέσβης της Κυπριακής Δημοκρατίας στην Ουάσιγκτον, Παύλος Αναστασιάδης, ο πρώην πρέσβης των ΗΠΑ στο Κατάρ, Πατρίκιος Θέρος, στελέχη ομογενειακών φορέων της περιοχής, εκπαιδευτικοί και πολλοί ομογενείς.

Ανάμεσα από τον Ελληνα πρέσβη Βασίλη Κασκαρέλη και τον λατρεμένο φίλο και συνάδελφο Μιχάλη Ιγνατίου

Το Δεσποινάριον πήρε τα βιβλιαράκια της και αποχωρεί

Ο πρέσβης της Κύπρου Πάυλος Αναστασιάδης με τη σύζυγο και εμείς

Φαγάκι με τα παιδιά μετά το πέρας της έκθεσης σε ωραίο ιταλικό Tomato

Το Χιστουγεννιάτικο παιδικό βιβλίο της Μαιρούς Παραμυθούς φιγουράριζε ανάμεσα στα άλλα. Εγώ ένιωσα μεγάλη περηφάνεια που η φίλη μου είναι διεθνής

Καμαρώνοντας με τα καλλικαντζαράκια της Μαίρης Σάββα

Μια αναμνηστική φωτό (με το χεράκι του Τέντ). Απο αριστερά: Μιχάλης Ιγνατίου, Νίκη Γεωργάτου, Τζουστινάκι και Ντόντυ (σύζυγος Ιγνατίου)

Τα λευκώματα εξ Ελλάδος

Ο Μιχάλης ανάμεσα σε Πρωτευουσιάνα και Καναδέζα

Τα βιβλία της Γιώτας Στρατή απλωμένα

Τα ευπώλητα του Ψυχογιού

Τα βιβλία των Ελληνομαερικανών συγγραφέων με τα ευπώλητα μυθιστορήματα του Ψυχογιού

Νίκη και Μιχάλης ενώπιον των βιβλίων Ιγνατίου

Τα βιβλία της Τζουστινάκι εν παρατάξει, παλιά και νεα

<><><><>

Μια επανάληψη θα μας πείσει

Ενα ταξίδι στην Αμέρικα

2011-11-20T22:18:00.000-08:00

Βεβαίως όλα τα λεφτά ήταν η συνάντηση με το Δεσποινάριον στην Ουάσιγκτον. Χρόνια Πολλά Πρωτευουσιάνα μας, να σε χαιρόμαστε!!!

Ενα ταξίδι στην Αμέρικα με πολλές συναντήσεις και αφωνία!
Λοιπόν, η εβδομάδα που πέρασε κύλησε μέσα στην περιπέτεια ενός ταξιδιού για δουλειές στην Αμέρικα. Το ταξίδι Νέα Υόρκη-Ουάσιγκτον περιλάμβανε δουλειά, συναπαντήματα με φίλους, αγάπες, αγκαλίτσες, φιλιά, λόγια, χαρές, ψώνια...

Και βέβαια θα κάνω αναλυτικές αναρτήσεις μέσα στις επόμενες μέρες, αλλά είπα να δώσω μια συνολική πρόγευση για να μου φύγει ρε αδερφέ κι αυτή η ανάγκη να γράψω λίγο ημερολογιακά...

Πρέπει να πώ ότι απο την αρχή του ταξιδιού μέχρι και σήμερα με έχει καταλάβει μια ακατανίκητη φαρυγγίτιδα, την οποία δεν μπορούσα να αντιπετωπίσω καθ οδόν γιατί ούτε γιατρό είχα αλλά ούτε κι έβαλα γλώσσα μέσα μου. Πάντως, στο ταξίδι ήμουν διαρκώς εμπύρετη, είχα ανατριχίλες και τα βράδυα μου ανέβαινε 39. Ο γιατρός είπε να κάνω αφωνία (ευτυχώς που υπάρχει το γράψιμο!) και να πάρω αντιβίωση και γενικά να είμαι καλό κορίτσι.

Ωστόσο, άντεξα σε όλες τις προκλήσεις και βγήκα νικήτρια του ιού της φαρυγγίτιδας, που προσπάθησε να με κατατροπώσει.

Τα γεγονότα θα περιγραφονται ως λεζάντες κάτω απο τις φωτογραφίες

Τζουστινάκι αφωνίξ

Καμαρώναμε με το Μιχάλη στην έκθεση βιβλίου στην Πρεσβεία για τα έργα μας και γιά τη φιλία μας!

Χριστουγεννιάτικο Τζουστινάκι σε ασορτί διάκοσμο σε φαγάδικο του Νότου

Με τον λατρεμένο Τεντού

Η Νέα Υόρκη είχε πολλές πτυχές.. Εδώ με τη Μάργκο και το Τζόν Κατσιματίδη σε έκθεση ζωγραφικής του Γιάννη Αμοριανού

Επισκεφθήκαμε και το υπέροχο νέο εστιατόριο της Μαρίας Λόη στο Δυτικό Μανχάτταν, που έχει εκπληκτική κουζίνα αλα ελληνικά με αναβάθμιση γεύσης και παρουσίασης πιάτων. Ωραίαελληνική πρόταση για φαγάκια και πολύ δημοφιλές το νέο εστιατόριο

Α! Η Μελισσούλα η Τζίτζι μου παράγγειλε να της αγοράσω το παραμυθάκι του Saks και εννοείται πως έσπευσα να το κάνω.Να μη χαλάνε οι συλλογές πλιζ

Φτάσαμε στο Long Island όπου στη μεγαλοπρεπή βίλα του Ohake ;έγινε η απονομή βραβείων διαιρησκειακού διαλόγου από το ίδρυμα Pave the Way. Ο Τζόν Κατσιματίδης πήρε εκείνο γιά την προάσπιση της πίστης.Στη φωτογραφίααπο αριστερά: Ο Τζόν και η Μάργο Κατσιματίδη, ο ηθοποιός Φράν Δικόπουλος η υπογράφουσα, ο φίλος , η σύζυγος Δικοπούλου και ο Τεντυ

Από την ίδια βραδυά: η σοπράνο Αριάν Κρις, το Τζουστινάκι και η γενική πρόξενος της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη Αγη Μπαλτά

Το μεσημέρι της Τρίτης μας υποδέχθηκαν βασιλικά στη Georgia's dinner οι αγαπημένοι φίλοι Γεωργία και Τζίμης Καλοειδής. Απο αριστερά: Ο Τεντ, ο Τζίμης και η Γεωργία Καλοειδή, ο Πανίκος Παπανικολάου, η πρόξενος της Κύπρου στη ΝΥ Κούλα Σοφιανού, η γενική πρόξενος της Ελλάδας στη ΝΥ Αγη Μπαλτά και η αφωνίξ Τζουστίν

Στα γραφεία της ιστορικής μας εφημερίδας έγινε εποικοδομητικός διάλογος και συνάντηση με τον καθηγητή δρα Γιώργο Κοντογεώργη. Απο αριστερα ο επιχειρηματίας Μιχάλης Χαλκιάς, ο εκδότης του ΕΚ Αντώνης Διαματάρης, η Ιδιοχείρως υπογράφουσα και ο καθηγητής Κοντογεώργης

Η συνάντηση με τους Ελληνες λογοτέχνες ήταν ζεστή κι εποικοδομητκή. Απο αρστερά ο Ανρεάς Κοντομέρκος, ο Δημήτρης Στρατής, ο Γαβριήλ Παναγιωσούλης, η αφεντιά μου, ο Ανδρέας Αδαμόπουλος, πρόεδρος του Συλλόγυ Αθηναίαων Πειραιωτών, ο Τεντ Αργύρης. Κάτω η Γιώτα Στρατή, η Βανα Κοντομέρκου και η κυρία Παναγιωσούλη

Στο υπέροχο Prospect Hall των Αλικης και Μαικ Χαλκιά έγινε η εκδήλωση-ομιλία

του καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης Γιώργου Κοντογεώργη. Ψυχή της διοργάνωσης ο Σύλλογος Ελλήνων Επιστημόνων ΝΥ μαζί με το δραστήριο δημοσιογράφο Αλέξανδρο Στεφανόπουλο.

Στη φωτό απο αριστερά: ο καθηγητής Κοντογεώργης, η υπογράφουσα, ο καθηγήτής Νίκος Γεωργατζάς, ο πρόεδρος του Συλλόγου Ανδρέας Σάββας, η έγκριτη δημοσιογράφος και ανταποκρίτρια Δέσποινα Συριοπούλου, ενώ πίσω διακρίνεται ο λατρεμένος φωτορεπόρτερ του Εθνικού Κήρυκα.

Ιδιοχείρως... Ενα ραντεβού με βιβλία στην Ουάσιγκτον

2011-11-14T06:51:00.000-08:00

Ιδιοχείρως... Ενα ραντεβού με βιβλία στην Ουάσιγκτον

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Ερχόμενη στη Βόρεια Αμερική ποτέ δεν είχα σκεφθεί πως μια μέρα θα καταπιανόμουν με τη συγγραφή των έργων της πεζογραφίας: ιστορικές βιογραφίες, μυθιστορήματα, διηγήματα, παιδικά βιβλία. Κι όμως, η ξηρασία του τόπου που λέγεται Καναδάς (παρά τα γάργαρα νερά και τα κατάλευκα χιόνια του) με οδήγησαν με μαθηματική ακρίβεια στην υπέροχη εσωστρέφεια της συγγραφής και της λογοτεχνικής δημιουργίας.

Οταν καταλάγιασα από την απόλυτη έκρηξη της ευδαιμονίας και της ικανοποίησης, που είδα τα βιβλία μου να αγγίζουν όλο και περισσότερες ψυχές αναγνωστών, τότε κοίταξα δίπλα μου εδώ στον ξένο τόπο να δω ποιοι άλλοι αποτολμούν να γράφουν μακρόθεν και να εκδίδουν τα ελληνόγλωσσα βιβλία τους στην Ελλάδα ή εδώ.

Εχω την τύχη να συμπορεύομαι με τον συνάδελφο Μιχάλη Ιγνατίου, ο οποίος ανακαλύπτει τα απόρρητα έγγραφα της αμερικανικής πολιτικής και κάθε τόσο αναδύεται με ένα νέο ντοκουμενταρισμένο πολιτικό βιβλίο, το οποίο κάνει πάταγο στην Ελλάδα και την Ομογένεια: Οι φάκελοι Ανάν, ο Φάκελος των Ιμίων, Απόρρητα έγγραφα για τον Παπανδρέου και ούτω καθ’ εξής. Ο Μιχάλης Ιγνατίου, μόνος του ή με άλλους συγγραφείς, τολμάει να αγγίζει θέματα της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας μέσα από τα μυστικά έγγραφα της αμερικανικής διπλωματίας, προκαλώντας τριγμούς στο πολιτικό τοπίο.

Θα αναφερθώ παράλληλα σε δυο άλλους λογοτέχνες της Ελληνοαμερικάνικης Διασποράς, των οποίων το έργο έχω μελετήσει, καθώς είχαν την ευγενή καλοσύνη να μου στείλουν τα βιβλία τους εδώ στο Μόντρεαλ. Πρόκειται για τη Γιώτα Στρατή και τον Γαβριήλ Παναγιωσούλη, δύο διαφορετικής υφής λογοτέχνες που συναντώνται σε ένα σημείο: το πηγαίο γνήσιο ταλέντο τους.

Η Γιώτα Στρατή με μια βαθειά και ουσιαστική γνώση των αρχαιοελληνικών κειμένων, αλλά και της ελληνικής γλώσσας στην υψηλότερη διάστασή της, με έκανε ν’ αναρωτιέμαι, πώς τέτοια αληθινά ταλέντα χάνονται στη λήθη και τη μακρότητα της ξένης γης. Πρόκειται για μια λογοτέχνιδα, που έκανε άξονα ζωής τη συγγραφή αντλώντας τα θέματά της από τις πιο μεγάλες στιγμές του ελληνικού πολιτισμού και της γλώσσας μας.

Και το κυριότερο, μέσα από την τριβή της με την Ομογένεια της Αμερικής προσπάθησε να μεταφέρει αυτή την αιώνια δάδα του ελληνικού πνεύματος στη νέα γενιά των Ελλήνων, προσαρμόζοντας τα περισσότερα έργα της σε θεατρικές παραστάσεις. Εργο μεγάλο και αναξιολόγητο σε όλες του τις διαστάσεις από τις ντόπιες αρχές της Ομογένειας ή από τα ελληνικά υπουργεία Πολιτισμού και Παιδείας, είμαι σίγουρη.

Ο Γαβριήλ Παναγιωσούλης έχει έναν άλλο τρόπο, έξω από τα κλισέ της βαθειάς γραμματοσύνης. Μέσα από τα πεζά κείμενά του στα βιβλία «Στέλιος ο Ελληνας», «Ο Αστροναύτης των Τροπικών», «Ο καθρέφτης και η ομίχλη», «Αχ Νάξερα» προκύπτει ένα αληθινό αφηγηματικό ταλέντο, που μεταφέρει σε εικόνες τον πλούτο των εμπειριών της περιπλάνησης του ναυτικού αλλά και του μετανάστη του μαγικού νοτιοαμερικάνικου νότου.

Ο Γαβριήλ Παναγιωσούλης συνθέτει εικόνες υγρές, πένθιμες, γιορταστικές σαν αυτές του Μάρκες με μια ιδιαίτερα απλή αλλά παραστατική γραφή, που εμβάλλει στην ατμόσφαιρα της Νότιας Αμερικής τον ανυποψίαστο αναγνώστη.

Θα σταθώ επίσης στην υπέροχη γραφή της Βάνας Κοντομέρκου, η οποία μέσα στο επικό της βιβλίο «Φλογισμένες Πέτρες» αναφέρεται σε μια οικογενειακή σαγκά, που αναπαριστά την μεταπολεμική Ελλάδα της μιζέριας και της δυστυχιάς στη μικρή επαρχία της Ναυπάκτου.

Τώρα τα βιβλία του Μιχάλη Ιγνατίου, της Γιώτας Στρατή, του Γαβριήλ Παναγιωσούλη και άλλων Ελληνομαερικανών λογοτεχνών της Διασποράς, όπως του Ευάγγελου Διακογιάννη, του Μάκη Τζιλιάνου, της Στέλλας Ζαμπούρου-Φόλεντερ, της Βάνας Κοντομέρκου, του Δημήτρη Μουστάκη, του Δημήτρη Τριγώνη και άλλων, καθώς και τα δικά μου, αλλά και έτερα πολλά βιβλία Ελλήνων λογοτεχνών των εκδόσεων Ψυχογιός, Α. Λιβάνης, Μίλητος και άλλων οίκων θα σμίξουν σε ένα σαλόνι βιβλίου, που οργανώνει η Ελληνική Πρεσβεία την Πέμπτη 17 Νοεμβρίου 6-9 μ.μ στο χώρο της πρεσβείας, 2217 Massachussets Ave., NW, Washington DC, 20008.

Ο διπλά συνάδελφος Μιχάλης Ιγνατίου και η αφεντιά μου με τα παλιά και νέα βιβλία μας θα σας περιμένουμε στη φιλόξενη εστία της ελληνικής πολιτείας να μιλήσουμε, να πιούμε ένα ποτό και να σας υπογράψουμε τα έργα μας!

Ραντεβού λοιπόν στην Πρωτεύουσα του Κόσμου στις 17 Νοεμβρίου!

Νοέμβριος 11, 2011

Μια γκλαμουράτη αποφοίτηση

2011-11-11T07:00:00.000-08:00

Χτες έγινε η τελετή της αποφοίτησης του Αλέξανδρου στο Γαλλικό Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ κι εμείς ως περήφανοι γονείς απολαύσαμε όχι μόνο το δικό μας παιδί αλλά τους 270 απόφοιτους του έτους, που κρατάνε στα χέρια τους ένα πτυχί-διαβατήριο γιά τη ζωή τους.

Η εξέδρα πλημμύρισε από δικαστές μέσα σε τήβενους και ψεύτικες περούκες (όπως αυτά που βλέπουμε στις ταινίες). Σε λίγο μπήκαν σιγά σιγά όλοι οι απόφοιτοι ενδεδυμένοι την τήβενο της αποφοίτησης. Αρχισαν οι ομιλίες, τς συγχαρητήρια από πρύτανη, καθηγητές, δικαστές που είχαν συμμετάσχει στο πρόγραμμα του έτους.

Και ύστερα ανέβαιναν όλα τα παιδιά στην εξέδρα να φωτογραφηθούν με τον πρύτανη και να παραλάβουν τα πτυχία τους. Η καρδιά μου παλλόταν σαν τρελλή όταν ανέβηκε ο δικός μου γιός. Καμάρωνα και προσευχόμουν από μέσα μου να είναι πάντοτε υγιής κι ευλογημένος.

Ανακοινώθηκαν τα τρία βραβεία που πήρε με το πτυχίο ο Αλέξανδρος, το βραβείο γιά το εργατικό δίκαιο, γιά το εμπορικό δίκαιο και γιά το δίκαιο των ασφαλειών καθώς και η θέση του στη λίστα της αριστείας. Η αίθουσα ξέσπασε σε χειροκροτήματα και ιαχές. Αυτό με ικανοποίησε περισσότερο γιατί κατάλαβα πως το παιδί μου είναι αγαπητό ανάμεσα στους συμφοιτητές του.

Υστερα οι ομιλίες τελείωσαν και η γραμματέας της Νομικής φώναξε Chapeau! Πετάχθηκαν στον αέρα τα εκατοντάδες καπέλα των αποφοίτων κι έγινε χαμός.

Θυμήθηκα τη δική μου αποφοίτηση στην αίθουσα τελετών του Πανεπιστημίου της Αθήνας. Για μας τότε δεν είχε καμιά αξία, ούτε καν είχα σκεφτεί να καλέσω τους γονείς μου από τη Λευκάδα. Πήγαμε με τη φίλη μου την Αγγελική Σπηλιά, εγώ φορούσα μια πολύχρωμη φούστα και μιά φούξια μπλούζα. Ανέμελη κι ευτυχισμένη με ένα μεγάλο ουφ που ξεφορτώθηκα τις σπουδές.

Δεν ένιωσα κανένα παλμό, δεν κατάλαβα τί συνέβαινε, δεν υπήρχε αυτή η αίσθηση του σπουδαίου σταθμού της ζωής μου.

Ομως εδώ στη Βόρεια Αμερική τιμάται η προσπάθεια, επιβραβεύεται η αριστεία, το πανεπιστημιακό σύστημα φροντίζει να εγγράφει στις μνήμες των αποφοίτων το γεγονός ότι κατέκτησαν το εφόδιο γιά μια δυναμική καριέρα!

Συγχαρητήρια στο γιό μου και σε όλους τους απόφοιτους της Νομικής του Πανεπιστημίου του Μοντρεάλ το σωτήριον έτος 2011.

Η μαννούλα

Ο Αλέξανδρος με τον φημισμένο δικαστή του Εφετείου κ. Νταλφόν, στου οποίου την έδρα δούλεψε για ένα χρόνο ως ασκούμενος φοιτητής

Ο δικαστής Νταλφόν είναι ένας ωραίος άνθρωπος που μου εκμυστηρεύθηκε ότι θέλει να επισκεφθεί την Ελλάδα μας

Ο Αλέξανδρος και ο Μπρυνό ανάμεσα στις καλλονές συμφοιτήτριες και κολλητές φίλες

Τα κορίτσια με έχουν λατρέψει λόγω στυλιστικής άποψης!!!

Πατέρας και γιός σε τέτ-α-τετ

Ο Ζονατάν είναι συμμαθητής από το νηπιαγωγείο, απόφοιτοι της Νομικής σήμερα

Ο Αλεξ περιβεβλημένος την τήβενο της Νομικής

Με τη μαννούλα πίνει σαμπάνιες

Στη στολή του καθήκοντος

Οικογένεια σε παράταξη με τον Σταμούλη Κονιδάρη πρώτο ξάδελφο του Τεντ στα αριστερά μας

Ο αδελφός μου ο Αποστόλης ήρθε από την Ελλάδα για να μη χάσει τη στιγμή

Τα δύο αδέρφια που έχουμε απομέινει στην οικογένεια με τον Αλεξανδρίνο στη μέση

Οικογένεια Αργύρη με αγαπημένο μπάρμπα

Δυό γύφτικα σκεπάρνια και στη μέση ο απόφοιτος

Ο Αλεξ κέρδισε τρία βραβεία, αναγράφεται στην έκδοση της τελετής αποφοίτησης

Υπογράφοντας στη λίστα των αποφοίτων

Οι φωτογραφίες όλων των παιδιών

Αλεξανδρίνος με πατερούλη

Ντροπή σας νάνοι!

2011-11-09T13:22:00.001-08:00

Την ώρα που η διεθνής κοινή γνώμη έχει στρέψει τα βλέμματα στην Ελλάδα για την κυβέρνηση συνεργασίας, οι Ελληνες πολιτικοί παριστάνουν τους φτωχούς παίχτες ενός ελεεινού παιχνιδιού σε βάρος της πατρίδας. Είναι φανερό ότι αμφότεροι οι αρχηγοί των μεγάλων κομμάτων με κορυφαία τα κοράκια του παλιού ΠΑΣΟΚ, αδιαφορούν αν θα πτωχεύσει η χώρα ατάκτως αύριο σκορπώντας τον ιό σε όλη την ευρωζώνη και την οικουμένη.

Το μόνο διακύβευμα για τους νάνους της Ελληνικής πολιτικής σκηνής είναι να μείνουν στην εξουσία έστω και σε μια Ελλάδα που θα έχει μετατραπεί σε Μπανανία. Ο Παπανδρέου και το παρεάκι του προσπαθούν να πιαστούν από το ΠΑΣΟΚ, ο Σαμαράς και η κομπανία του θέλουν να «νίψουν τα χείρας».

Ο διεθνής τύπος καταγράφει την τραγική αβελτηρία, οι εταίροι μας κοροϊδεύουν , εμείς οι Ελληνες της Διασποράς κρυβόμαστε πλέον για να μην απαντούμε σε ταπεινωτικά ερωτήματα για΄τη χώρα μας και τους πολιτικούς μας.

Ντροπή σας νάνοι, σύρατε στο χείλος του γκρεμού τη χώρα της ιστορίας και της περηφάνειας.

Ντροπή σας!!!

Ιουστίνη Φραγκούλη

Ο Πόλ και η Λάρα άρχισαν το ταξίδι τους στις καρδιές των παιδιών και των μεγάλων

2011-11-07T13:24:00.001-08:00

Αντώνη Σαμαρά άρσου επιτέλους στο ύψος των περιστάσεων

2011-11-05T07:45:00.000-07:00

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Με τραυματίζει η μικροπολιτική των Ελλήνων ηγετών. Μετά τον Γιώργο Παπανδρέου που έθεσε την Ελλάδα στο έλεος των δανειστών στοιχειοθετώντας μια νέα προοπτική, αυτήν εκτός του ευρώ, τώρα ο Αντώνης Σαμαράς αρνείται να συμμετάσχει σε μια κυβέρνηση εθνικής συναίνεσης.

Τον άκουσα καθαρά πριν λίγο στις δηλώσεις του, αρνείται να συμμετάσχει στο μεταβατικό σχήμα, γιατί θέλει να βγεί αλώβητος από την ψήφιση του μνημονίου, που θα προβλέπει το κούρεμα του 50% και την επιτροπεία της Ελλάδας από τους δανειστές της. Πιστεύει ότι μπαμπαλίζοντας ακαταλόγιστες δικαιολογίες με το γνωστό στρουθοκαμηλισμό, θα ψηφίσουν οι άλλοι κι εκείνος θα καρπωθεί τα οφέλη της αποχής του.

Λοιπόν κύριε Σαμαρά, η Ελλάδα δεν είναι τόπι, ούτε παίγνιο στα χέρια των μικροπολιτκών που αρνούνται να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων για μικρόφθαλμα πολιτικά κέρδη.

Η ιστορία θα σε καταδικάσει , θα σε απαξιώσει ΔΙ ΕΣΧΑΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑΝ αν δε συμπορευτείς με τους καιρούς που δεν είναι μενετοί, αλλά με τα ναζάκια σου θα γίνουν δεινότεροι !

Η χώρα μας δεν έχει άλλη επιλογή απο την ελεγχόμενη χρεωκοπία, αν θέλεις να εκλεγείς στην μετευρωπαϊκή Ελλάδα, στη χώρα της Μπανανίας, πέστο καθαρά.

Πάντως, το «νίπτεις τας χείρας σου» δεν θα περάσει ούτε στο λαό ούτε στους εταίρους.

Ανάλαβε τις ευθύνες σου εδώ και τώρα. Η ιστορία σε προκαλεί και σε καλεί να το πράξεις!

Παραιτήστε τον Παπανδρέου

2011-11-03T10:54:00.000-07:00

Αφού επί ένα χρόνο άφησε ακέφαλο το κράτος παριστάνοντας τον υπουργό εξωτερικών, αφού το δεύτερο χρόνο της εξουσίας του έβαλε το κεφάλι της Ελλάδας στη λαιμητόμο, αφού έπνιξε το λαό με όλα τα αντεργατικά μέτρα, αφού του πρόσφεραν βιώσιμη συμφωνία οι Ευρωπαίοι, ο Γ. Παπανδρέου αποφάσισε να παίξει μικροπολιτικό παιχνίδι σε βάρος των Ελλήνων.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, μέχρι σήμερα πρωθυπουργός της Ελλάδας, έσυρε τη χώρα στην καταστροφή, ζήτησε δημοψήφισμα ουσιαστικά με ρίσκο να μας βγάλει εκτός της ευρωζώνης. Γιατί το ερώτημα πίσω από τις προκαλύψεις θα ήταν: η Ελλάδα εντός ή εκτός του ευρώ!!!

Κι αφού τον άδεισαν οι εταίροι στις Κάννες, αντί την ύστατη στιγμή να παραιτηθεί λεβέντικα για την παταγώδη αποτυχία της πολιτικής του, έχει ακόμη το κουράγιο να ζητάει ψήφο εμπιστοσύνης.

Εφόσον αρνείται να παραιτηθεί, αύριο η Κοινοβουλευτική του ομάδα πρέπει να άρει την ψήφο εμπιστοσύνης. Ο Γ. Παπανδρέου πρέπει να πάει να κρυφτεί. Ούτε ο λαός ούτε οι Ευρωπαίοι τον εμπιστεύονται πλέον. Οσο για τα φτωχόνοοα τσιράκια της μικροπολιτικής του ΠΑΣΟΚ, ας χαθούν κι αυτά στο ανάθεμα.

Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλη ανανδρία, η Ελλάδα δεν μπορεί άλλο να εξευτελίζεται, η Ελλάδα είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της Δύσης και όχι παίγνιο στα ταπεινά χερια του παλιού ΠΑΣΟΚ.

Ο Βενιζέλος και ο Λοβέρδος ας αρθούν στο ύψος των περιστάσεων. Ηρθε η ώρα να δείξουν ότι είναι ηγέτες, ότι δεν κρύβονται πίσω από το σάπιο δάχτυλο της παλαιοκομματικής νοοτροπίας.

Το ΠΑΣΟΚ δεν ειναι τσιφλίκι κανενός, η Ελλάδα δεν είναι τόπι μα Τόπος!

Ες αύριον τα σπουδαία!

Ιουστίνη Φραγκούλη

Ραντεβού με το σκηνοθέτη Σωτήρη Γκορίτσα στο Cinema du Parc!

2011-11-01T09:43:00.000-07:00

Το 3ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου έφερε στο Σινεμά Ντι Παρκ του Μόντρεαλ ένα κοκτέιλ από παλιές και νέες ταινίες της ελληνικής παραγωγής με αποκορύφωμα το συγκλονιστικό επικό έργο «Ψυχή Βαθιά» του Παντελή Βούλγαρη, το οποίο είδαμε χθες κατθέτοντας ποταμούς δκαρύων για όσα έσπασαν την Ελλάδα στα δύο.

Από τις νέες ταινίες ξεχώρισα την εκπλητική σάτιρα του σκηνοθέτη Σωτήρη Γκορίτσα με τίτλο «Απ΄τα Κόκκαλα Βγαλμένα», ο οποίος βρίσκεται στο Μόντρεαλ καλεσμένος του φεστιβάλ και ο οποίος θα είναι παρών αύριο στο Σινεμά ντι Πάρκ στην επαναπροβολή της ταινίας του στις 7μ.μ. για να ανταλλάξει απόψεις με τους θεατές.

Ο Γκορίτσας με ένα εύστροφο και εύστοχο κινηματογραφικά τρόπο δίνει το στίγμα του ΕΣΥ (Εθνικού Συστήματος Υγείας) στην Ελλάδα, αναδεικνύοντας όλα τα δεινά του μέσα από τη χιουμοριστική ματιά αλλά και μια βαθειά πικρία γιά τα όνειρα των γιατρών που καταρρέουν μέσα στη σήψη του συστήματος.

Ο Σωτήρης Γκορίτσας στην εν λόγω ταινία του παρουσιάζει την εξειδίκευση ενός νεαρού γιατρού στο δημόσιο νοσοκομείο των Αγίων Πάντων, όπου η μαγκιά, τα φακελάκια, οι συσχετισμοί, η αδιαφορία, οι ίντριγκες πρωταγωνιστούν σε βάρος της ανθρωπιάς και της υγείας, που είναι τελικά το ζητούμενο ενός συστήματος υγείας και μάλιστα χρηματοδοτούμενου από τους πόρους των φορολογμένων.

Μέσα από ακραίες καταστάσεις που βγάζουν γέλιο αλλά και δάκρυ, ο σκηνοθέτης προβάλλει με λεπτούς χειρισμούς την απόφαση των λίγων, των ιδεολόγων γιατρών να παραμείνουν στο ΕΣΥ υπηρετώντας την ανθρώπινη υγεία και παραβλέποντας τον όγκο των δυσκολιών του.

Προσωπικά βάζω άριστα δέκα στην ταινία του Γκορίτσα γιά τη γρηγοράδα της, το εξαιρετικό μοντάζ, την άπαιχτη ηθοποιία και το ρομαντικό μήνυμά της.

Μετά το Βαλκανιζατέρ, που είχα δεί πριν από χρόνια, ο Γκορίτσας επιβεβαιώνει την άποψη μου ότι είναι ένας καταπληκτικός σκηνοθέτης, ζυμωμένος με τα προβλήματα της Ελλάδας γι αυτό και γνήσιος εκφραστής της πεζής της πραγαματικότητας.

Σας συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όσους Ελληνες στο Μοντρεάλ να είστε αύριο Τετάρτη στην προβολή της ταινίας στις 7μ.μ. στο Σινεμά Ντι Πάρκ για να συγκρίνετε το ΕΣΥ της Ελλάδας με το ΕΣΥ του Κεμπέκ και να ανταλλάξετε δυό λόγια με τον γοητευτικό σκηνοθέτη που ήρθε εδώ να τιμήσει το 3ο Ελληνικό Φεστιβάλ Κινηματογράφου και την Ελληνική παροικία στην ευρύτητά της.

Ραντεβού!

“Απ’ τα Κόκαλα Βγαλμένα”

Σενάριο – Σκηνοθεσία: Σωτήρης Γκορίτσας

Περίληψη

Σάτιρα που βασίζεται σε πραγματικά περιστατικά από τον χώρο των δημόσιων νοσοκομείων.

Ένας ειδικευόμενος ορθοπεδικός γιατρός ξεκινάει την καριέρα του στο δημόσιο νοσοκομείο του Ε.Σ.Υ. Εκεί ανακαλύπτει πως γιατροί, διοικητικοί υπάλληλοι, νοσηλευτές, αλλά και ασθενείς, είναι όλοι συμμέτοχοι σε μια παράλογη κωμικοτραγική καθημερινότητα. Ανακαλύπτει το πώς ένα δημόσιο σύστημα που φτιάχτηκε για να υπηρετεί τον άνθρωπο έχει εξελιχθεί σε δήμιό του. Γι’ αυτό και επιχειρεί να του αντισταθεί.

Η Οδύσσεια της σύγκρουσης ενός γιατρού με το Ε.Σ.Υ. και η ταλαιπωρία στην οποία υποβάλλεται ο κάθε Έλληνας που αποφασίζει να τα βάλει με το δημόσιο σύστημα υγείας της χώρας του.

Σημείωμα Σκηνοθέτη

Μετά από τροχαίο μου ατύχημα ευτύχησα να γνωρίσω έναν ορθοπεδικό γιατρό που είχε καταγράψει στο ομώνυμο μυθιστόρημά του τις περιπέτειες που έζησε στο Ε.Σ.Υ. θεραπεύοντας «τα κόκαλα των Ελλήνων τα ιερά». Αναγνώρισα σε αυτές τις ιστορίες πολλές από τις κωμικοτραγικές πλευρές που χαρακτηρίζουν όλη τη νεοελληνική ζωή. Συγχρόνως αναγνώρισα και τις ανεξάντλητες δυνάμεις λίγων ανθρώπων που αντιστέκονται στον παραλογισμό του Ελληνικού δημοσίου και επιμένουν να προσπαθούν να κάνουν καλά τη δουλειά τους. Πιστεύοντας πως κάθε ενδιαφέρουσα κωμωδία στο βάθος της είναι μια ηθική διαμαρτυρία, προσπάθησα με την ταινία να χαμογελάω και συγχρόνως να διαμαρτύρομαι για ένα σύστημα υγείας που κάποιες φορές αποδεικνύεται πιο άρρωστο από τους αρρώστους που θέλει να θεραπεύσει.

Μια ταινία του Σωτήρη Γκορίτσα βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο του Γιώργου Δενδρινού, το οποίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΚΕΔΡΟΣ.

“Απ’ τα Κόκαλα Βγαλμένα” online.

Ακολουθήστε μας στο Twitter (http://twitter.com/#!/kokalavgalmena) και στο Facebook (http://www.facebook.com/pages/AP-TA-KOKALA-BGALMENA/127717110620146?v=info). Καθημερινή ενημέρωση, από το επίσημο blog μας στο (http://kokalavgalmena.wordpress.com/).

Παίζουν

Αργύρης Ξάφης, Δημήτρης Ήμελλος, Άννα Κουτσαφτίκη, Στέλιος Μάϊνας, Μπέσσυ Μάλφα, Γεράσιμος Σκιαδαρέσης, Βαγγέλης Μουρίκης, ΜηνάςΧατζησάββας, Γιώργος Συμεωνίδης, Γιώτα Φέστα, Κώστας Μπερικόπουλος, Δημήτρης Ξανθόπουλος, Μάκης Παπαδημητρίου, Υβόννη Μαλτέζου κλπ.

Συντελεστές

Συνεργάτης σεναρίου: Νίκος Παναγιωτόπουλος

Παραγωγός: Κωνσταντίνος Μωριάτης

Δ/νση φωτογραφίας: Σίμος Σαρκετζής

Μοντάζ: Ιωάννα Σπηλιοπούλου

Ήχος: Βαγγέλης Ζέλκας

Σκηνικά: Σπύρος Λάσκαρης

Κοστούμια: Χριστίνα Χαντζαρίδου

Μακιγιάζ: Γιάννης Παμούκης

Εκτέλεση Παραγωγής: Παναγιώτης Καραμπίνης

Μουσική: The Burger Project

Παραγωγή

Σοφίκα Ελευθερουδάκη, η Βιβλιοπώλισσα των Αθηνών

2011-10-30T20:43:00.000-07:00

Από τη στήλη μου Ιδιοχείρως στον Εθνικό Κήρυκα της Νέας Υόρκης

Η σεμνότητα και το ήθος τη χαρακτηρίζουν ως πρόσωπο, η δυναμικότητα και τα όνειρα ορίζουν το επιχειρηματικό προφίλ της. Η Σοφίκα Ελευθερουδάκη, πρόεδρος της μεγαλύτερης αλυσίδας βιβλιοπωλείων στην Ελλάδα, έχει συνδέσει το όνομά της με την ιστορία της οικογένειας, την οποία ανήγαγε σε μια μοντέρνα επιχείρηση. Το πρώτο βιβλιοπωλείο Ελευθερουδάκης στην Οθωνος ανάγεται στο 1898 και έκτοτε οι απόγονοι του Κώστα Ελευθερουδάκη έδρασαν προς την κατεύθυνση της διεύρυνσης της αγοράς του βιβλίου στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Πρόσφατα, η Σοφίκα Ελευθερουδάκη μετέφερε το κεντρικό βιβλιοπωλείο της στην Πανεπιστημίου 41, μεταμορφώνοντάς το σε ένα υπερσύγχρονο κέντρο πολιτισμού, όπου συναντιούνται τα βιβλία κατά κατηγορία, οι μουσικές και τα παιδικά αναγνώσματα σε ένα μοντέρνο χώρο αφαιρετικής αισθητικής.

Η Σοφίκα, περήφανη για το τελευταίο της απόκτημα, έργο τέχνης στην καρδιά της Αθήνας, ξενάγησε τον «Ε.Κ.» στους χώρους του, τονίζοντας τις λεπτομέρειες της λειτουργικότητάς του. Η συζήτηση με τη Βιβλιοπώλισσα των Αθηνών εξελίχθηκε ως εξής:

- Τι σημαίνει για σένα βιβλιοπωλείο;

«Βιβλιοπωλείο για μένα είναι πρωτίστως το σπίτι μου. Μεγάλωσα σ’ αυτό τον χώρο και δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου κάπου αλλού».

- Πότε αποφάσισες να αναμειχθείς με την οικογενειακή επιχείρηση και γιατί;

«Δεν το αποφάσισα ποτέ απλά ήταν αυτονόητο! Ο πατέρας μου έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 48 ετών και μόλις η αδελφή μου και εγώ ενηλικιωθήκαμε θεωρήθηκε σωστό και απαραίτητο να μπούμε άμεσα στην επιχείρηση και να βοηθήσουμε την μητέρα μας».

- Υπήρξες πρωτοπόρος στον τομέα της λιανικής πώλησης βιβλίου, ήσουν εσύ που πρώτη άνοιξες ένα πολυώροφο μαγαζί με καφέ, που οργάνωνες παρουσιάσεις βιβλίων φέρνοντας στο χώρο ένα φρέσκο αέρα. Ποιες ήταν οι επιρροές σου;

«Με τιμά η σύνδεση της πρωτοπορίας του ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ με μένα. Παρά ταύτα, η επιχείρηση αυτή στην ιστορία της ήταν πάντα πρωτοπόρα και παραμένει. Ο παππούς μου ήταν ο πρώτος Ελληνας επιχειρηματίας που έκανε management buy-out, εξαγοράζοντας τους ξένους πρώην ιδιοκτήτες. Εκδίδοντας μνημειώδη έργα όπως την Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη. Ο πατέρας μου ήταν ο πρώτος που έβαλε μηχανογράφηση στην εταιρεία του και ξεκίνησε ξενόγλωσσο επιστημονικό τμήμα βιβλίων. Η μητέρα μου, σε μία εποχή χωρίς συνάλλαγμα, πιστωτικές κάρτες και Amazon, δημιούργησε ένα διεθνές βιβλιοπωλείο εφάμιλλο των καλυτέρων αγγλικών. Η αδελφή μου και εγώ είμαστε απλά συνεχιστές αυτής της παράδοσης.

Οι επιρροές μου ήταν πρωτίστως από τις ΗΠΑ και τη Μ. Βρετανία το 1995 που άνοιξε ο πολυώροφος ‘Ελευθερουδάκης’ της Πανεπιστημίου ήταν και η χρονιά που έγιναν μεγάλες αλλαγές στα βιβλιοπωλεία των 2 αυτών χωρών. Ξεκίνησαν οι συνεργασίες με τα καφέ στα Borders και Barnes and Noble, ο Waterstones άνοιξε το μεγάλο του βιβλιοπωλείο στην Piccadilly και η τάση μεταφέρθηκε από τα μικρά, ‘σκονισμένα’ βιβλιοπωλεία, σε χώρους που ήθελες να περάσεις ολόκληρη την ημέρα σου».

- Μετανιώνεις για την υπερεπέκταση της αλυσίδας σήμερα που οι καιροί είναι χαλεποί;

«Πιστεύω ότι ήταν σωστές επιλογές καταστημάτων και περιοχών για την εποχή που άνοιξαν. Αυτή τη στιγμή, με την κρίση και την υποβάθμιση που υφίσταται όλος ο εμπορικός κόσμος προφανώς καλούμεθα να επανεκτιμήσουμε πολλά καταστήματα με κριτήριο τις μισθώσεις και τον τζίρο».

- Ενώ γνωρίζεις ότι το βιβλίο βαδίζει ολοταχώς στην ηλεκτρονική εποχή, εσύ έκανες μια τεράστια επένδυση πρόσφατα με το νέο σου μαγαζί, εστιάζοντας πάντα στο βιβλίο. Από ρομαντισμό ή από άποψη πως τελικά το βιβλίο θα επιβιώσει ως έχει;

«Οσο ρομαντισμό και να έχει ένας επιχειρηματίας, στο μυαλό του πρέπει πάντα να επικρατεί η λογική και η επιβίωση και τα κέρδη της επιχείρησής του. Παρ’ όλες τις τεχνολογικές εξελίξεις, το ηλεκτρονικό βιβλίο παραμένει σύμφωνα με όλες τις μετρήσεις διεθνώς, ένα ασήμαντο (6%) τμήμα της συνολικής αγοράς. Για μας, αυτό που θα αναδείξει το νέο μας βιβλιοπωλείο θα είναι το σύγχρονο σημείο επικοινωνίας στο χώρο της γνώσης και της πνευματικής απόλαυσης».

- Ποια είναι η εικόνα της αγοράς του βιβλίου σήμερα, ιδιαίτερα στο κέντρο της Αθήνας που πλήττεται από τις κάθε είδους πορείες καθημερινά;

«Η μετακίνησή μας στην Πανεπιστημίου, οι βασικές αλλαγές με το μετρό, ανέδειξαν το κέντρο της Αθήνας ως ένα πόλο έλξης. Το κέντρο της Αθήνας εμπλουτίστηκε με ένα πάρα πολύ καλό βιβλιοπωλικό δυναμικό. Αυτό συνέπεσε με την κρίση. Ο ανταγωνισμός στις τιμές, την ποιότητα και την ποικιλία δεν πρόλαβε να αναδείξει τους νικητές γιατί η συστηματική εξαθλίωση του κέντρου επηρέασε την συμπεριφορά όλων μας. Με δεδομένα ότι στη συνείδηση των καταναλωτών εμείς παραμένουμε το βιβλιοπωλείο του κέντρου της Αθήνας και ότι δεν θα διαπραγματευτούμε ποτέ να ευτελίσουμε την ποιότητα, προσπαθούμε να επουλώσουμε τις πληγές που μας δημιουργούν οι συνθήκες που αναφέρατε.

- Είναι αλήθεια ότι συρρικνώνονται οι εκδοτικοί οίκοι; Θα μείνουν τελικά οι κραταιοί;

«Οι μεγαλύτερες από μας αγορές δεν έδειξαν κάτι τέτοιο. Παραμένουν πάντα οι καλοί, ποιοτικοί εκδοτικοί οίκοι που διατηρούν το όνομά τους. Το βιβλίο, όσο και να επηρεάζεται από τα ευπώλητα, παραμένει ένα ποιοτικό προϊόν».

- Σου αρέσει η σύγχρονη ελληνική λογοτεχνία; Πώς θα έκρινες τους συγγραφείς που τοποθετείς στα μαγαζιά σου; Διαβάζεις τα βιβλία τους;

«Οπως όλοι οι αναγνώστες, έχω και εγώ τις προτιμήσεις μου».

- Ποιο είναι το μέλλον της βιβλιαγοράς στην Ελλάδα; Οι αλυσίδες παντός αγαθού ή τα σούπερ μάρκετ;

«Η δική μου εκτίμηση για το πως θα διαμορφωθεί το μέλλον των βιβλιοπωλείων διεθνώς, αποτυπώνεται στον νέο ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗ της Πανεπιστημίου. Ο ανταγωνισμός είναι οι σύγχρονες βιβλιοθήκες και όχι τα σούπερ μάρκετ και προς αυτή την κατεύθυνση λειτουργούμε».

- Ποια είναι τα όνειρά σου για το νέο βιβλιοπωλείο; Πώς βλέπεις αυτόν το χώρο; Μήπως θα πρέπει επιτέλους το κέντρο της Αθήνας να παραδοθεί σε πεζοδρόμηση για να επιβιώσει;

«Το όνειρό μου για το νέο βιβλιοπωλείο είναι να το δω να αποκτά σάρκα και οστά εκτός συνόρων της Ελλάδας. Οσο για το κέντρο της Αθήνας, πριν δούμε την πεζοδρόμηση (αν την δούμε τελικά ποτέ), ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί να το επαναφέρουμε εκεί που δικαιούται να είναι».

Αύρα Ελληνικότητας στο 3ο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου

2011-10-29T08:09:00.000-07:00

Ενώ η Ελλάδα ζεί το οικονομικό και πολιτικό της δράμα, μιά αύρα Ελληνικότητας και περηφάνειας φύσηξε ανήμερα της εθνικής επετείου στο Μόντρεαλ με την έναρξη του 3ου Φεστιβάλ Ελληνικού Κινημταογράφου στο Cinema du Parc.

Πρεμιέρα στο φεστιβάλ, που πλημμύρισε από διψασμένους ομογενείς γιά μια νότα Ελληνισμού, έκανε η επική ταινία «Νύφες» του Παντελή Βούλγαρη βασισμένη στο εκπληκτικό σενάριο της Ιωάννας Καρυστιάνη. Γυναίκες που παντρεύτηκαν δι αλληλογραφίας εδώ στο Μόντρεαλ κάποτε στη δεκαετία του 50 και του 60 βρέθηκαν στο σινεμά, κορίτσια της νέας γενιάς δάκρυσαν για την αναπόδραστη μοίρα των μαμάδων και των γιαγιάδων τους.

Ηταν μια συγκινητική ατμόσφαιρα με την πρόεδρο του φεστιβάλ Αύρα Γεωργίου να ανεβάζει τους παλμούς στον εισαγωγικό της λόγο. Ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στο Μόντρεαλ Θάνος Καφόπουλος καλοδέχτηκε τους παρευρισκόμενους, άλλωστε το Ελληνικό προξενείο έχει θέσει τον φεστιβάλ υπό την αιγίδα του.

Τώρα όλοι συντεταγμένοι με το πρόγραμμα ανα χείρας περιμένουμε να δούμε τις νέες ταινίες με αποκορύφωμα το ντοκυμαντέρ γιά τη Ρόζα Εσκενάζυ, που θα κλείσει επίσημα τον κύκλο του φεστιβάλ στο ιστορικό σινεμά Ριάλτο των ελληνικών ταινιών.

Καλή επιτυχία

Στη δεξίωση του φεστιβάλ με τη δημοσιογράφο Αφροδίτη Σάλα

Μαζί μας στην παρέα και ο βουλευτής του Κεμπέκ Τζέρρυ Σκλαβούνος

Η Μαίρη Φωτόπουλος και ο φωτο-Χάρρυ

Η Μαίρη Φωτόπουλος, η Μπερνίς Τζίκας και η Αφροδίτη Σάλας χαμογελούν στο φακό

Μπρενίς Τζίκας με τη Φρόσω Αντύπας, της οικογένειας Πύλαρος, που χορήγησε τα φαγάκια της δεξίωσης

Ο Θεόδωρος Χαλάτσης από το Κογκρέσσο του Κεμπέκ , η Λίλυ Φακωτάκη διευθύντρια κοινωνικών υπηρεσιών της ΕΚΜ και η Γεωργία Χαλούλου διευθύντρια των Παιδικών Σταθμών της κοινότητας

Δυό κομψές κυρίες, η κυρία Γεωργίου και η κυρία Καούσια

Τρελλή φωτογραφική σημειολογία από το φωτογράφο Τεντ. Εδω με την πρόεδρο του φεστιβάλ Αύρα Γεωργίου

Τρείς κυρίες φανατικές σινεφίλ. Η Μαρία Μοσχοπούλου, εξαιρετική κοινωνική λειτουργός με τεράστιο έργο γιά τους τυφλούς, η αφεντιά μου και η Αύρα Γεωργίου

Ο κόσμος συνωστίσθηκε για να δεί τις Νύφες

Ο πρέσβης της Ελλάδας στον ICAO Χάρης Μάνεσης, ο γενικός πρόξενος
της Ελλάδας στο Μόντρεαλ Θάνος Καφόπουλος, η δημοσιογράφος Αφροδίτη Σάλας και η καλλιτέχνις Νίτζα Μέλας από το Cirque du Soleil

Στη φωτογραφία προστέθηκα κι εγώ

Με τη λατρεμένη κολλητή μου Ελέν Λαντρύ

Η Αύρα, οσύντροφός της Ιαν και η αφεντιά μου

Ενα αγαπημένο ζευγάρι

Δύο λαμπερές Ελληνίδες, η Νίτζα Μέλας και η Αφροδίτη Σάλας

Ο πρόξενος με τον επιχειρηματία κ. Αντωνόπουλο, χορηγό του φεστιβάλ

Ο θείος Στίβ Αργύρης, η Αύρα, η φατσούλα μου και ο Τέντυ μου

Με την Αύρα χαρωπές

Μια πολιτική κουβέντα με αφορμή τον Ερωτα στην Ομίχλη

2011-10-27T13:04:00.000-07:00

Ευτύχησα να λάβω αρκετές προστάσεις για συνεντεύξεις κατά την σύντομη παραμονή μου στην πατρίδα. Απο εκείνη της Μαρίκας Αρβανιτοπούλου στο ΑΠΕ, ως την άλλη της Χρύσας Νάνου στον Αγγελιοφόρο αι τόσες ενδιάμεσα, κατάφερα να δώσω το στίγμα του βιβλίου μου εφ΄όλης της ύλης.

Ωστόσο, σήμερα φέρνω στην αγαπητική σας ματιά μια πολιτική κουβέντα που έκανα με το συνάδελφο εκ Θεσσαλονίκης Γιάννη Κεσσόπουλο πάνω στο σύγχρονο βραχνα της πατρίδας. Επειδή ήταν προφορική και χειμαρρώδης , την παραθέτω από το σάιτ του

Η συγγραφέας Ιουστίνη Φραγκούλη είναι η ίδια μια Ελληνίδα της Διασποράς. Ζει στον Καναδά, όπου εργάζεται ως δημοσιογράφος. Ήρθε στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσει το τελευταίο της μυθιστόρημα «Έρωτας στην Ομίχλη» (εκδ. Ψυχογιός), στο παράτι του Ιανού. Ήπιαμε μαζί cappuccino latte στο καφέ του ξενοδοχείο Δάιος και μίλησε στο thinkfree για το βιβλίο της, τους προβληματισμούς της και για την ελληνική κρίση. Είπε πολλά και σημαντικά πράγματα. Η δική της ματιά, ευαίσθητη (λόγω καλλιτεχνίας) και ψυχρή (λόγω της απόστασης) ταυτόχρονα, μας βοηθά να κατανοήσουμε πώς βλέπουν οι Έλληνες της ομογένειας αυτά που συμβαίνουν στον τόπο μας.

Συνέντευξη στον Γιάννη Θ. Κεσσόπουλο [gkessopoulos@gmail.com]
Κυρία Φραγκούλη, ο «Έρωτας στην ομίχλη» μέσα από τα δικά σας μάτια, τα μάτια της συγγραφέως;

Το βιβλίο μου διατρέχει την ιστορία του 20ού αιώνα και πράγματι αντλώ τις ιστορίες μου από την πραγματικότητα. Στο «Έρωτας στην ομίχλη» καταγράφεται η ιστορία μιας γυναίκας που ερωτεύεται έναν άνδρα με ψυχικές ιδιαιτερότητες και σκαμπανεβάσματα. Η ιστορία εξελίσσεται σε ένα χωριό της Πέλλας όπου η γυναίκα παρατηρεί και άλλους ανθρώπους να έχουν τέτοιες συμπεριφορές. Μέσα από αυτό το βιβλίο απενοχοποιείται η ψυχική παρέκκλιση.

Προσφυγιά, μετανάστευση, πατρίδα, Έλληνες ευεργέτες: έννοιες που λίγο πολύ κυριαρχούν στα βιβλία σας. Σα να ζούμε ξανά τα ίδια. Βρισκόμαστε στο κλείσιμο ενός κύκλου της Ιστορίας;

Η ιστορία του βιβλίου αφορά στους πρόσφυγες από τον Πόντο το 1916, όταν τους έδιωξε ο Ταλάτ μαζί με την αρμενική σφαγή. Μιλούμε, λοιπόν, για μετανάστες στην πατρίδα. Επίσης έχουμε μετανάστευση στην εποχή της ποτοαπαγόρευσης, στο Σικάγο του Καναδά, που ήταν μια ιδιαίτερη περίπτωση μετανάστευσης. Δεν έγινε για να πλουτίσει ο ήρωας ή για να βρει άλλα επωφελή πράγματα αλλά για να σπουδάσει γιατί είναι ευπατρίδης.

Η μετανάστευση είναι η ζωή μου. Είμαι μετανάστρια, ζω στο Μοντρεάλ του Καναδά εδώ και 22 χρόνια. Ζω τη μετανάστευση μέσα από την παροικία του στον Καναδά και βλέπω ότι τα τελευταία δύο χρόνια έχουμε επιστροφή παιδιών μεταναστών στον Καναδά, διότι η Ελλάδα διώχνει πάλι τα παιδιά της.

Αυτή την εποχή είναι μια πολιτική τραγωδία γιατί τώρα φεύγει η αφρόκρεμα των μυαλών. Πιστεύω ότι η Ελλάδα θα ατονήσει, θα φτωχύνει και θα «ξαναπλουτίσουμε» εμείς. Κι αυτή είναι μια καλή πλευρά γιατί κι εμείς, η Διασπορά, χρειάζεται να ξαναζεστάνουμε τον ελληνισμό μας. Μετά το 1967-1974 η ομογένεια του Καναδά και της Αμερικής δεν δέχθηκαν κύμα μεταναστών και πρέπει να σας πω ότι αμβλύνεται η ελληνικότητά μας. Άρα θα κάνει κακό σε σας αλλά καλό σε μας…

Πως είναι σήμερα τα πράγματα στην ομογένεια του Καναδά;

Ζουν εκεί 200.000 Έλληνες: 80.000 στο Μοντρεάλ, 100.000 στο Τορόντο, 20.000 στο Βανκούβερ και στις άλλες πόλεις. Έχουμε ημερήσια ελληνικά σχολεία, ελληνικές κοινότητες, μεσαία και ανώτερη οικονομικά τάξη, μετανάστες οι οποίοι επειδή είναι της γενιάς του ’50 και μιλάμε την ελληνική γλώσσα, έχουμε εκκλησίες και γενικά είμαστε ακμάζουσα και σφύζουσα παροικία.

Πως αντιμετωπίζουν την ελληνική κρίση οι Έλληνες του Καναδά;

Το να είσαι κάθε μέρα πρώτη είδηση αρνητικά, σε όλα τα τηλεοπτικά ΜΜΕ, είναι ταπεινωτικό, πληγώνει. Νοιώθουμε ότι το σύστημα μας πολεμάει. Μια μικρή μονάδα στην ευρωζώνη να είμαστε το μαύρο πρόβατο ενός οικονομικού ντόμινο; Οι Έλληνες του Καναδά ούτε και το καταλαβαίνουν ούτε και το συγχωρούν. Δεν το συγχωρούν ούτε στην Ελλάδα, ούτε στην Ευρώπη, ούτε στα MME.

Θέλουν να βοηθήσουν τη χώρα;

Βέβαια, θέλουν. Πιστεύω ότι οι Έλληνες μετανάστες μετά τον α’ παγκόσμιο πόλεμο και εντεύθεν ήταν η μεγαλύτερη πηγή εισαγωγής συναλλάγματος για την Ελλάδα. Και μεταπολεμικά πολλοί βοηθήσανε και σε επίπεδο πολιτικό και σε επίπεδο οικονομικό. Τώρα σ’ αυτή τη φάση, νοιώθεις λίγο στραβά, ανάποδα. Αν μπείτε στο blog μου γράφω ως υπέρτιτλο «Αυτό το καλοκαίρι ταξιδεύουμε Ελλάδα, εμπιστευόμαστε τις καταθέσεις μας στην Ελλάδα. Η Ελλάδα είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της Ευρώπης και της Δύσης». Όταν, όμως, οι Έλληνες μαζικά αδειάζουν τις τράπεζες, ο ομογενής τι μπορεί να κάνει γι’ αυτό; Σε πείσμα ενός κύματος οικονομικής εξαγωγής ευρώ να φέρει τα χρήματά του στην Ελλάδα; Είναι και επικίνδυνο στο τέλος της μέρας…

Πολύς λόγος γίνεται για την ευθύνη των πολιτικών. Καθημερινά πλέον πολίτες επιτίθενται σε πολιτικούς. Συμφωνείτε για τον καταλογισμό αυτής της ευθύνης;

Φυσικά φταίνε οι πολιτικοί μας υπό την έννοια ότι δεν υπήρξε μια ενιαία πολιτική αντίστασης στην τροφή που μας τάιζε η Ευρώπη όλα αυτά τα χρόνια, η οποία μας έδινε, μας έδινε, μας έδινε για να ανταπτυχθούμε κι όταν αναπτυχθήκαμε μας τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια. Είμαστε υπεραναπτυγμένοι μα υπερχρεωμένοι χωρίς να έχουμε ένα νοικοκυρεμένο σπίτι για να μπορούμε ν αντέξουμε τους κακούς καιρούς. Δεν είμαστε θύματα απαραίτητα των πολιτικών, αλλά μιας συγκυρίας παγκόσμιας που έχει να κάνει με τις αγορές. Και μη γελιόμαστε. Αυτή τη στιγμή θα μπορούσε η Ευρώπη να λύσει το πρόβλημα της κρίσης χρέους Ελλάδας και ευρωζώνης με το ευρωομόλογο. Δεν το κάνει γιατί θέλει η Γερμανία να παίξει με την ισοτιμία του ευρώ, να κατεβεί το ευρώ έναντι του δολαρίου και να μπορεί να εξάγει περισσότερα και δυναμικότερα στους Κινέζους. Ότι οι πολιτικοί μας έχουν κάνει λάθη, ότι υπεραναπτυχθήκαμε με δανεισμούς, αυτό είναι η μία παράμετρος. Στην πραγματικότητα, όμως, είμαστε θύματα μια παγκόσμιας συγκυρίας.

Σήμερα (την ημέρα της συνέντευξης, λίγες ώρες πριν την παρουσίαση στον Ιανό της Θεσσαλονίκης), η Ελλάδα τιμά τους εθνικούς ευεργέτες, οι οποίοι είναι παρόντες στα βιβλία σας –και στο «Έρωτας στην ομίχλη»…

Πιστεύω στους παλαιούς ευεργέτες, που φτιάξανε την μεταπολεμική Ελλάδα, τη μεταοθωμανική Ελλάδα. Οι ευεργέτες είναι πανταχού παρόντες στην ομογένεια. Είναι αυτοί που στηρίζουν τα σχολεία μας, τα ιδρύματα, τις μητροπόλεις μας, το Πατριαρχείο μας, την εκπαίδευσή μας την ελληνική, την οντότητά μας. Εμείς λοιπόν ζούμε με ευπατρίδες και με την ευεργεσία τους. Όλοι νοιώθουν τόσο Έλληνες που επιστρέφουν στην ελληνικότητά τους το ελάχιστο της οικονομικής τους επιτυχίας.

Σήμερα, η Ελλάδα έχει έναν τεράστιο εμπορικό στόλο, αλλά δε βλέπω πουθενά την παρουσία τους στην υπόθεση της κρίσης. Δεν θα έπρεπε σ’ αυτή τη συγκυρία να είναι παρόντες οι Έλληνες εφοπλιστές; Δεν θα έπρεπε να γίνουν ευπατρίδες;

Τι θέλει να πει μία συγγραφέας στους αναγνώστες της σ’ αυτή την πρωτόγνωρη συγκυρία. Εσείς προσωπικά, πως βλέπετε όσα συμβαίνουν γύρω μας; Πόσο σας επηρεάζουν στη συγγραφή σας;

Η κατάσταση αυτή σαφώς μας επηρεάζει, ακόμη κι αν δε τη ζω σε πρώτο πλάνο γιατί δεν ζω εδώ. Είμαι εδώ ένα μήνα και βομβαρδίζομαι με την πίκρα, την απογοήτευση των συναδέλφων μου, νοιώθω τη λαίλαπα αυτή να μας χτυπάει όλους. Γιατί ξέρετε ότι το συνάφι μας το δημοσιογραφικό είναι το πιο χτυπημένο. Κλείνουν σταθμοί, ραδιόφωνα, εφημερίδες. Είναι ένα πρόβλημα. Και γενικά όλη αυτή η ανέχεια. Η συρρίκνωση της μεσαίας τάξης. Βεβαίως και μας επηρεάζει στη συγγραφή.

Πιστεύω ότι υπάρχει κάτι αισιόδοξο και θετικό. Όλα τα φουσκώματα σπάνε και διορθώνονται. Η οικονομία και η ανάπτυξή της ήταν μια φούσκα. Πιστεύω ότι περνάμε μια διορθωτική περίοδο που αν έχουμε μια καλύτερη πολιτική που δεν είναι πανικόβλητη η κυβέρνηση να χτυπά στα τυφλά θα βγούμε από αυτό το αδιέξοδο και θα έχουμε μια υγιέστερη οικονομία και ένα υγιέστερο κράτος.

Ποιο μήνυμα θέλετε να στείλετε στους αναγνώστες σας εδώ στην πατρίδα;

Να είναι περήφανοι που είναι Έλληνες. Γιατί εμείς εκεί που είμαστε, συνειδητοποιούμε κάθε μέρα ότι η Ελλάδα υπήρξε και είναι ο ακρογωνιαίος λίθος του δυτικού πολιτισμού. Αυτό δεν θα μας το πάρει κανείς. Κι εμείς θα προσπαθήσουμε να κάνουμε τη μοντέρνα Ελλάδα πιο υγιή και πιο ανθεκτική στους καιρούς.

*Διαβάστε εδώ φωτογραφίες αλλά και τι έγραψε η Ιουστίνη Φραγκούλη στο blog της για την παρουσίαση της Θεσσαλονίκης.

**ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ

«Έρωτας στην ομίχλη», Ιουστίνη Φραγκούλη – Αργύρη, σελ. 425, εκδ. Ψυχογιός, 2011

Μια μεγαλοαστική οικογένεια από την Ίμερα του Πόντου, έπειτα από τη γενοκτονία του 1916, βρίσκει καταφύγιο σε ένα ορεινό χωριό της Πέλλας. Ο ένας γιος, ο Αριστοτέλης Αγριππίδης, ξενιτεύεται για σπουδές στην Αμερική και πλουτίζει με τα ματωμένα λεφτά της ποτοαπαγόρευσης. Επιστρέφει στο Μικροδέντρι της μετανάστευσης και γίνεται ο ευπατρίδης που κτίζει την εκκλησιά και το σχολείο. Εκεί θα φτάσει ως πρωτοδιόριστη δασκάλα στα τέλη του ’70 η Αμαλία Αναγνώστου, με τη φλόγα στα μάτια και το πάθος να μεταλαμπαδεύσει τη γνώση στα παιδιά μιας κλειστής αγροτικής κοινωνίας. Ο έρωτας σημαδεύει την Αμαλία με το τόξο του επίγονου Αριστοτέλη Αγριππίδη. Μα είναι γεμάτος σκιές και μυστικά. Η ομίχλη απλώνεται στο Μικροδέντρι όπως οι κρυφές ιστορίες των ανθρώπων του χωριού. Τα γάργαρα νερά του ποταμού γίνονται η ευλογία και η κατάρα του τόπου… Ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που διατρέχει τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής ιστορίας του εικοστού αιώνα αποτολμώντας να ρίξει φως στην ομίχλη.

***Διαβάστε κριτικές για το βιβλίο www.psichogios.gr

Τα τρισδιάστατα βαφτίσια της οικογένειας

2011-10-21T10:38:00.000-07:00

Για τα δίδυμα παιδιά θαύμα των ξαδερφιών μας Σταμούλη και Τόνιας Κονιδάρη σας έχω μιλήσει. Τώρα στην παρέα προστέθηκε και τρίτο νεογνό, το οποίο μεγαλώνει ταχύτατα ανταγωνιζόμενο τα αδέρφια του. Η Ελένη και ο Λουκάς το αποκαλούν περιφρονητικά «το μωρό!» γιατί οι δυό τους έγιναν κιόλας 2 χρονών.

Η Ελένη, ο δίδυμός της ο Λουκάς και ο νεογέννητος Νικόλας βαφτίστηκαν Ορθόδοξα στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου όταν εγώ απουσίαζα στην Ελλάδα.

Ανάδοχος της Ελένης έγινε ο Αλεξανδρίνος μας, ο οποίος λάδωσε το κοριτσάκι μας με πολλή αγάπη και την ευχή να γίνει ΜΕΓΑΛΗ και ΤΡΑΝΗ!

Ετσι, τα τριπλά βαφτίσια στον Αγιο Γεώργιο και η κομψή δεξίωση που ακολούθησε μετά στο ξενοδοχείο Place d Armes έγιναν ημέρα- σταθμός στη ζωή των παιδιών αλλά και στην οικογένεια των Κονιδαρο-αργύρηδων.

Να μας ζήσουν τα παιδάκια. Και Χρόνια πολλά στα δίδυμα, που έσβησαν κιόλας τα δεύτερα κεράκια τους!

Η Μεγάλη Νονά

Ο Νικόλας, The Baby, διεκδικεί τη θέση του στην οικογένεια

Με την Ελένη κάναμε προεόρτια γενεθλίων σε πιτζάμες

Της χαρίσαμε τον Πόλ και Λάρα Ταξιδεύουν

Αριστερόθεν προς τα δεξιά: Ο παππούς Θέμις Κονιδάρης, ο πατήρ Σταμούλης, η μαμά Τόνια, ο Τέντυ και η αφεντιά μου με τα δίδυμα, Ελένη και Λουκά

Μεγάλη Νονά και Ελένη

Το βαφτίσι ήταν γκλαμουράτο. Η Ελένη ανάμεσα στο νονό Αλέξανδρο και το μεγάλο νονό Τέντυ

Ο πατήρ Παναγιώτης Σαλατέλης τέλεσε ένα υπέροχο μυστήριο. Τα τρία μωρά στις αγκαλιές των αναδόχων τους

Η Ελένη φοράει το βαφτιστικό της φόρεμα από Ιταλή σχεδιάστρια παρακαλώ(Laoura Biaggiotti). Ο υπέροχος σταυρός της διαμαντένιος από την κολεξιόν Arigor

Ο Πόλ και η Λάρα ταξιδεύουν

2011-10-17T08:41:00.000-07:00

Αγαπημένες και αγαπημένοι μου,

Ευλογήθηκα να γράψω το πρώτο παιδικό βιβλίο μου με τίτλο : Ο Πόλ και η Λάρα Ταξιδεύουν.

Πρόκειται για μια ιστορία που δένει άρρηκτα τον Καναδά και την Ελλάδα μέσα από το γαμήλιο των πολικών αρκούδων στη Μύκονο του αιώνιου καλοκαιριού, όπου σμίγουν με τους νησιώτες σε ένα ατέλειωτο πανηγύρι χαράς.

Το μήνυμα του βιβλίου είναι απολύτως οικολογικό καθώς τα λευκά αρκούδια μου ταξιδεύουν στην Ελλάδα για να διαπιστώσουν αν θα μπορέσει η φυλή τους να επιβιώσει όταν έρθει το λιώσιμο των παγόβουνων στη Μανιτόμπα του Βορρά.

Το βιβλίο περιέχει όχι μόνο ιστορία αλλά και τραγούδια, τα οποία έχει μελοποιήσει ο εκπληκτικός διεθνής συνθέτης Δημήτρης Κατής.

Είμαι πολύ περήφανη γι αυτό το έργο , το οποίο κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Ψυχογιός με την ευγενική χορηγεία του Ιδρύματος Ευανθίας και Λυκούργου Κοντάκη.

Ιουστίνη Φραγκούλη

Η Νεφέλη στο Νησί του Παντός

2011-10-15T05:36:00.000-07:00

Η μικρή βελούδινη φίλη μου, που ακούει στο όνομα Ελένη Γκίκα επιστρέφει πάλι στη λογοτεχνία με ένα παιδικό βιβλίο, συμβολικό της αγάπης της γιά τη Νεφέλη τη βαφτιστήρα της, αλλά και ταξιδιάρικο σε ένα κόσμο αθωότητας και απροκάλυπτης ευτυχίας . Η Νεφέλη στη Χώρα του Παντός με εκπληκτικές ζωγραφιές μοιάζει σα ζαχαρωτό, έτοιμο να το διαβάσεις, να το μυρίσεις, να το γευτείς στον ουρανίσκο.

Είμαι ευτυχής γιατί η Ελένη με το παιδικό της κι εγώ με το δικό μου κυκλοφορούμε μαζί στις 20 Οκτωβρίου στα βιβλιοπωλεία. Ενα ταξίδι χέρι χέρι με την πιό λατρεμένη πέννα της Ελλάδας.

Καλοτάξιδο να είναι αγαπημένη

Ή Νεφέλη στο Νησί του Παντός

Με τις κούκλες της και μέσα από τις ζωγραφιές της η Νεφέλη ταξιδεύει παντού. Από την Χώρα του Ποτέ ως το Νησί του Παντός. Εκεί, συναντά τους ήρωες των παραμυθιών, παίζει και ανακαλύπτει τον Αχιλλέα και τη δική της καλή νεράιδα, ανεβαίνει και κατεβαίνει βουνά, σχεδιάζει κι αλλάζει μαζί τους το μέλλον. Γιατί το Θαύμα της Τέχνης κάνει ως και αυτά τα γοβάκια της Σταχτοπούτας αληθινά.

Ένα παραμυθένιο ταξίδι στις ιστορίες, στο χρόνο και στα ζωγραφισμένα μας όνειρα, που επαληθεύονται πάντα. Αρκεί να τα πιστέψουμε εμείς...

Οι πιό ωραίες συναντήσεις είναι της παρακαταθήκης του διαδικτύου

2011-10-13T20:22:00.000-07:00

Εφτασα στην κόχη μου και βουτάω ολοένα στα χρώματα και τους ήχους του φθινοπώρου.Μα κουβαλώ μαζί μου όσα έζησα στην Ελλάδα, προπάντων σε σχέση με τους ανθρώπους που συνάντησα, που έχω αγαπήσει διαδικτυακώς κι επιτέλους τους αντάμωσα έστω και για λίγο.

Θα αρχίσω από τη Θεσσαλονίκη, όπου επιτέλους μετά απο δύο χρόνια επικοινωνίας βρεθήκαμε με τη Ρούλα Βγενά, αυτή την τρομερή κυρία του διαδικτύου με την ορθολογική σκέψη, τη γενναιοδωρία και τον καλό της λόγο γιά όλους. Η Ρούλα Βγενά έκανε την υπέρβαση και ήρθε από την Ξάνθη να συναντηθούμε έστω και γιά λίγο στο περιθώριο της παρουσίασης του «Ερωτα στην Ομίχλη». Τα συναισθήματά μου; Ευτυχία καθώς είχα διακρίνει από την άυλη επικοινωνία μας ένα πλάσμα ζωντανό γεμάτο λεβεντιά. Η Ρούλα με εντυπωσίασε με την αθλητική της κορμοστασιά και με το λαμπερό χαμόγελο που φώτιζε το πρόσωπό της.

Ξέρω ότι στην Ξάνθη έχω μια φίλη ξεχωριστή, ένα αποκούμπι για πάντα.

Η άλλη σπουδαία συνάντηση ήταν με τη Φωτεινή, ένα πλάσμα αεικίνητο που βρίσκεται παντού με τη φωτογραφική ματιά της και με την αρωγή της στους ανθρώπους των βιβλίων. Απρόσμενα σμίξαμε με τη Φωτεινή στη Θεσσαλονίκη, καθώς εκείνη έτρεξε έστω και γιά μια στιγμή να με γνωρίσει δραπετεύοντας από την ανακαίνιση του διαμερίσματος του φοιτητή –γιού της. Κι αυτή η συνάντηση μου έφερε μια τρομερή χαρά στα πνευμόνια, γιατί κοίταξα κατάματα μια γυναίκα δυναμική που ξέρει να διεισδύει στις καρδιές των συνομιλητών της και να κερδίζει τις φιλίες της.

Ευχαριστώ Φωτεινή του Ρεθύμνου γιά το δώρο σου, την αναπάντεχη εμφάνισή σου στο άλλο άκρο της Ελλάδας.

Η Αθήνα επίφύλαξε κι εκείνη τις εκπλήξεις της, Αίφνης από το πουθενά έλαβα μήνυμα από την Αφροδίτη Γιαννέλη της Μυτιλήνης πως μπορεί και να συναντιόμασταν, αφού θα ερχόταν για δουλειές στην Αθήνα. Σμίξαμε ένα μεσημέρι στο καφέ του Τζίμμη στη Βουκουρεστίου και η νεαρή γυναίκα της ιντερνετικής αλληλογραφίας πήρε σάρκα και οστά στο δροσερό πρόσωπο της Αφροδίτης.

Και τί δεν είπαμε με τη Μυτιληνιά του χαμόγελου και της αισιοδοξίας μπροστά στα έκπληκτα μάτια της Μαίρης Σάββα της Παραμυθούς μου. Ηταν από αυτά τα μεσημέρια που δεν θέλεις να τελειώσουν γιατί την Αφροδίτη τη γνώριζες χρόνια κι ας την είδες μόλις σήμερα.

Με εντυπωσίασε η καλοσύνη της, η δροσιά της, οι στέρεες αρχές της, η ανάγκη της να υπερασπιστεί τη φιλία της.

Το αποκορύφωμα των συναντήσεων συνέβη στο σπίτι μου καθώς είχαμε δώσει ραντεβού συνάντησης με την Ιουλία Ζαφειράκη, με την οποία επικοινωνούσαμε διαδικτυακώς ανταλλάσσοντας χίλιες δυό κουβέντες της ουσίας.

Αρχόντισσα, λεβέντισσα της Κρήτης μπήκε με την πληθωρικότητά της στο αστικο διαμέρισμα και πλημμύρισε ο τόπος από την ομορφιά της και τη γενναιοδωρία της. Μου χάρισε ένα εργόχειρό της και τις δίπλες για την παρουσίαση του Παγκρατίου. Τα είπαμε σα να γνωριζόμασταν χρόνια, σα να μας ένωνε μια αδερφοσύνη μεγαλύτερη κι από εκείνη του αίματος. Η Ιουλία είχε ριζώσει την καρδιά μου από πρίν, μα τούτη η συνάντηση απάντησε σε όλες τις προσδοκίες.

Νιώθω πολύ τυχερή που έστω και μακρόθεν έχω καταφέρει να αποκτήσω φιλίες της καρδιάς. Είναι αυτή η επικοινωνία του διαδικτύου, που μέσα από τα κείμενα αναγνωρίζονται οι άνθρωποι. Κι έρχονται δειλά δειλά κοντά, πλησιάζονται, αγγίζονται με το λόγο. Η επαφή είναι το επιστέγασμα μιας σύνδεσης που υπερπηδά τα όρια και οι συνθήκες.

Ιουστίνη

Η Ρούλα ήρθε από την Ξάνθη με ένα χαμόγελο που φώτισε τη Σαλονίκη. Αριστερά η αγαπημένη μου Νίνα Ψυχογιού

Αθλητική και αισιόδοξη φωτογραφήθηκε μαζί μου και με τη συνάδελφο Διαμαντένια Ριμπά

Η αεικίνητη Φωτεινή Σαμαριτάκη της Κρήτης πέρασε από την παρουσίαση του Ιανού να δώσει το παρόν, που ζυμώνεται εδώ και τρία χρόνια

Χαμόγελα ευτυχίας από την Αφροδίτη Γιαννέλλη που ήρθε από τη Μυτιλήνη φέρνοντας την αισιοδοξία μαζί της.

Ανάμεσα στην Αφροδίτη της Μυτιλήνης και τη Μάιρη Σάββα της παραμυθίας

Η Ιουλία Ζαφειράκη (αριστερά) βρέθηκε στο σπίτι μου γιά το συναπάντημα

Εδώ με τα αδερφια της Γιάννη και Σίσσυ στην παρουσίαση του Παγκρατίου