Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ

Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ
Το νέο συγκλονιστικό μυθιστόρημα

Saturday, April 22, 2017

Αλεξάνδρα Βαλάση: "Οραμα και Πάθος" στο Shadow Box!


Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη
Η Αλεξάνδρα Βαλάση είναι γνωστή ηθοποιός στην παροικία μας. Είναι μια ηθοποιός που μπορεί να παίξει άνετα ρόλους τόσο στην αγγλική όσο και στην ελληνική γλώσσα. Είναι μια ηθοποιός που αναδεικνύει το ταλέντο της στην κεντρική αγγλική θεατρική σκηνή της Μοντρεάλης, αλλά και στην αμερικάνικη/καναδική τηλεόραση  κάνοντας το πάθος της ζωής της μια καλλιτεχνική πραγματικότητα από μέρα σε μέρα.

Αυτό τον καιρό πρωταγωνιστεί στο έργο “The Shadow Box” (Θέατρο Σκιών στα ελληνικά), που έχει ανεβεί από τη θεατρική ομάδα MainLine Theatre σε σκηνοθεσία της Dale Hayes με συμπρωταγωνιστές της τους Max Mehran, Sofian Lahyanssa, Alexandra Valassis, Helena Levitt, Nadine Cayer Gonzalez, Susan Corbett, Gent Bejko, Anthony Schuller, Teneisha Collins, Caleigh Crow, Daniel Liboiron


Βρεθήκαμε με την Αλεξάνδρα με αφορμή την ανάγνωση αποσπασμάτων από το βιβλίο του Νικόλα Παγώνη με τον τίτλο «Διηγούμαι» και πραγματικά ήρθαμε κοντά καθώς ανακάλυψα πως πίσω από το ταλέντο της υποκριτικής της κρύβεται ένα μεγάλο όνειρο κι ένα μεγαλύτερο πάθος.

«Ηξερα από μικρή ότι ήθελα να γίνω ηθοποιός και δεν θα με σταματούσε τίποτε. Και παρότι είναι δύσκολο να βρείς δουλειά στο αγγλόφωνο θέατρο στο Μοντρεάλ, εγώ το παλεύω μέσα από την συμμετοχή μου στην θεατρική ομάδα του MainLine Theatre” και μέσα από δουλειές που προκύπτουν για την τηλεόραση και τον κινηματογράφο», μου λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια.

-Και πώς είναι να σε απορρίπτουν στις ακροάσεις;

«Μέρος της δουλειάς είναι, δεν το παίρνω προσωπικά. Θα κάνεις δεκάδες ακροάσεις για να πάρεις μια καλή δουλειά».

-Και πώς είναι να μεγαλώνει το πρόσωπο και το σώμα σε αυτή την απαιτητική δουλειά;

« Είναι μια φυσιολογική εξέλιξη της ανθρώπινης φύσης. Όταν μεγαλώνεις απλά αλλάζουν οι ρόλοι τους οποίους θα κυνηγάς».

-Και ποιος είναι ο δικός σου ρόλος στη νέα θεατρική παράσταση «ΤHe Shadow box”?

«Πρόκειται για ένα πολύ τρυφερό έργο που αναφέρεται σε τρείς παράλληλες ανθρώπινες ιστορίες που διαδραματίζονται σε ένα νοσοκομείο με τα κύρια πρόσωπα να βρίσκονται πριν από τον επιθανάτιο ρόγχο.

Εγώ παίζω την πρώην γυναίκα ενός ανθρώπου που βρίσκεται στα τελευταία από τη νόσο του AIDS. Τον είχα χωρίσει στη νιότη μας κι αυτός βρήκε τον έρωτα σε ένα άντρα.

Εγώ τον επισκέπτομαι πριν από το τέλος γιατί μου το ζητάει. Κι εκεί υπάρχει ένας έντονος διάλογος για τα καλά και τα άσχημα του κοινού μας βίου. Εγώ γίνομαι ο σάκος του μπόξ για μια ζωή που δεν του βγήκε, όπως την ήθελε», λέει η Αλεξάνδρα με τον ενθουσιασμό του ρόλου της.

Δεν θα γράψω περισσότερα για να μην χαλάσω τη μαγεία του έργου . Για να δείτε την παράσταση μπορείτε να κλείσετε εισιτήρια τηλεφωνώντας στο 514 849 3378 ή αγοράστε τα μέσω του σάιτ http://www.mainlinetheatre.ca/en/spectacles/the-shadow-box 




A few words of info in English:


"Reflecting on both the fear of death and the beauty of life, The Shadow Box is a moving presentation of honest acting and relatable subject matter."-Montreal Theatre Hub April 22. Tonight and Sunday 8pm and Thursday-Saturday (April 27-29 8pm) and Sunday (April 30) 2pm. TICKETS 514 849 3378 http://www.mainlinetheatre.ca/en/spectacles/the-shadow-box MainLine 

Friday, April 21, 2017

Το Αρχοντικό του Μαμαλούκα!


Η συγκλονιστική φωτογραφία είναι της Βιολέτας Σάντα!

Το αρχοντικό του Μαμαλούκα στην δυτική παραλία (πίσω μώλο) της Λευκάδας ήταν ένα επιβλητικό σπίτι, που είχε γαλάζια σχεδόν τυρκουάζ παραθυρόφυλλα και ήταν καμωμένο σε σχήμα Π αφήνοντας στη μέση ένα χώρο για κήπο που του έδινε μεγαλύτερη αρχοντιά. Τα ακροκέραμα ήταν επίσης στόλισμα της στέγης που σφράγιζε με τον πιο γοητευτικό τρόπο το εντυπωσιακό κτίσμα στην καρδιά του πίσω μώλου.

Αν και ήταν παράταιρο με την απλότητα και τη λαϊκότητα του πίσω μώλου, όπου κυριαρχούσαν τα πριάρια και τα μονοκάικα, η εντυπωσιακή αστική βίλα έλαμπε σκορπίζοντας την αισιοδοξία ότι κάποτε υπήρχε σχέδιο να αναβαθμισθεί η εν λόγω ακτογραμμή που περιέβαλε τη λιμνοθάλασσα της πόλης.

Εκεί  σ’ αυτό το αρχοντικό έμενε στις αρχές του 60 μια αστική οικογένεια, εκείνη του μακαριστού δικηγόρου Τάκη Μαμαλούκα. Εκεί αρχόντισσα νοικοκυρά ήταν η κυρία Νανά Μαμαλούκα, κομψή και όμορφη όπως καμιά άλλη κυρία της μικρής μας πόλης.

Ο πατερούλης μου ήταν ο αγαπημένος εφημέριος της κυρίας Νανάς κι έτσι πριν ακόμη αρχίσω το πρωινό σχολείο (μέχρι την Τρίτη δημοτικού δηλαδή), ο πατερούλης με έπαιρνε κάθε πρώτη του μήνα να πάμε να διαβάσει Αγιασμό στο σπίτι της κυρίας Νανάς.

Στα παιδικά μου μάτια έμοιαζε σαν στάρ του σινεμά. Είχε μονίμως τα ολοκάστανα ίσως και μαύρα μαλλιά της τραβηγμένα πίσω σε σινιόν και φορούσε μεγάλες πέρλες σκουλαρίκια κι ενίοτε ένα κολιέ με λευκές πέρλες στο  λαιμό της που ήταν σαν του κύκνου.Τα μάτια της αμυγδαλωτά κι εκφραστικά στο σιταρένιο πρόσωπό της συμπλήρωναν την εξωτική ομορφιά της.

Σε εκείνο τον ψιλόλιγνο λαιμό της κυρίας Νανάς είδα για πρώτη φορά τις πέρλες και τις ερωτεύθηκα. Και πήγα με το μπαμπά την ίδια μέρα στον Κορλομηλαίο και μου αγόρασε ένα κολιέ από ψεύτικές πλαστικές πέρλες που τις φορούσα διαρκώς στα παιδικά μου χρόνια ευκαίρως ακαίρως… ακόμη και στο κυνηγητό όπου έσπασαν και σκορπίστηκαν στη γειτονιά …Χίλιες λευκές πλαστικές μπίλιες.

Όταν φτάναμε στο σπίτι της κυρίας Νανάς με τον πατερούλη που έφερνε την αγιαστούρα και τον ξύλινο σταυρό του, τον σκεπασμένο από περίτεχνο ασήμι, η κυρία Νανά είχε ήδη στρωμένη τη λευκή υφαντή πετσέτα στην τραπεζαρία και το πορσελάνινο πιάτο γεμάτο από νερό.

Ο πατερούλης έκανε τον Αγιασμό και μετά  με την αγιαστούρα έρρανε πρώτα το όμορφο μέτωπο της κυρίας Νανάς και μετά ολάκερο το σπιτικό της. Κι έτσι είχα την ευκαιρία να δω την όμορφη σαλοτραπεζαρία της με τα ωραία κάρινα έπιπλα καθώς και τα δωμάτια της οικογένειας που ήταν σε πλήρη τάξη και τίποτα μα τίποτα δεν περίσσευε έξω από τις ντουλάπες.

Αυτό ήταν μεγάλο κατόρθωμα διότι η κυρία Νανά είχε δύο αγόρια, τον αγαπημένο Κώστα της και το μικρό της τον Βασίλη. Αλλά ο Κώστας ήταν πολύ όμορφος και σοβαρός, φαινόταν να μην κάνει αταξίες. Ο Βασίλης φαινόταν να είναι πειραχτήρι. Με κανένα από τα αγόρια δεν κάναμε παρέα, γιατί ο Κώστας ήταν πέντε χρόνια μεγαλύτερος και ο Βασίλης δύο χρόνια μικρότερος - άσε που πήγαιναν και στο Δεύτερο Δημοτικό Σχολείο ενώ εμείς πηγαίναμε στο Πρώτο λόγω άλλης γειτονιάς.

Η κυρία Νανά με λάτρευε, με χάιδευε , με κερνούσε ένα κοκ (αν θυμάμαι καλά) και μπισκότα Παπαδοπούλου. Με κερνούσε και με κανάκευε και μου ζητούσε παρακλητικά να της πω ένα ποίημα από αυτά που μου μάθαινε ο πατερούλης. Κι εγώ της έκανα το χατίρι γιατί ήταν τόσο μειλίχια κι ευγενική και αριστοκρατική και καταλάβαινε πόσο κόπο έπαιρνε να αποστηθίσεις ένα ποίημα και να το πεις έτσι δημόσια στη σκηνή του Πάνθεον συνήθως.

Τα χρόνια πέρασαν, η κυρία Νανά έφυγε από τη ζωή πρόωρα, την ακολούθησε ο σύζυγός της –αν δεν απατώμαι- αν και ήταν πολύ μεγαλύτερος στην ηλικία. Μετά αναχώρησε ο Κώστας της, υπήρξε θύμα ενός τραγικού τροχαίου ατυχήματος.

Εμεινε μόνος ο Βασιλάκης της, ο μικρός της γιός που είχε ανοίξει μαγαζί τουριστικών στην κεντρική αγορά της πόλης. Κι εκείνος δε μπόρεσε να συντηρήσει το αρχοντικό που κατέρρεε από την υπερβολική υγρασία στην οποία ήταν συνεχώς εκτεθειμένο…

Σήμερα το αρχοντικό του Μαμαλούκα έχει νοικιασθεί κι έχει μετατραπεί στο μπαράκι «Οι Χάρτες». Εγώ πολύ το χαίρομαι που είναι βαμμένο και περιποιημένο και που αποτελεί τόπο συνάντησης της νεολαίας με μουσικές και ποτά και στιγμιαίες χαρές.

Λένε πως κάποτε το αρχοντικό του Μαμαλούκα ανήκε στην οικογένεια Σκλαβενίτη που σήμερα έχει την αλυσίδα των σούπερμάρκετς. Ετσι λένε, πως ο Τάκης Μαμαλούκας το αγόρασε από τον τότε φαληρημένο έμπορο Σκλαβενίτη.

Για μένα αυτό το σπίτι με τα τυρκουάζ παράθυρα ήταν και θα παραμείνει το αρχοντικό της κυρίας Νανάς του Μαμαλούκα! Κι εκείνη θα κυριαρχεί στη μνήμη μου με τη σεμνότητα, το βάθος της ψυχής της και την αριστοκρατική ομορφιά της!

Ποτέ δεν σας ξεχνώ κυρία Νανά μου!
Τζουστινάκι

Wednesday, April 19, 2017

" Σ' Αγαπάω ... Αλλά" Με το Στράτο Τζώρτζογλου !


Η κωμωδία «Σ’ Αγαπάω Αλλά», του Γιώργου Βάλαρη θα ανεβεί στο Σταθάκειο Πολιτιστικό Κέντρο στην Αστόρια κάνοντας πρεμιέρα την Κυριακή 7  Μαίου στις 5 το απόγευμα.



Πρόκειται για μια ξεκαρδιστική κωμωδία, τύπου μπουλβάρ, που αναφέρεται στη φιλία των ζευγαριών, τις τριβές, τη ζήλεια και τις ανατροπές των μικροαστικών συνηθειών της καθημερινότητας.

ιδαίτερα επιτυχημένη παράσταση του Γιώργου   Βάλαρη  
« Σ’αγαπάω, αλλά…»,  έχει παιχτεί με τεράστια επιτυχία για έξι ολόκληρες σεζόν με πρωταγωνιστές στην Ελλάδα τότε τους δημοφιλείς πρωταγωνιστές Αλέξανδρο Σταύρου, Μαριάννα Τουμασάτου, Αλεξάνδρα  Παλαιολόγου και Ιωσήφ Μαρινάκη, Δήμητρα Ματσούκα , Μαρία Σολομού και Τόνυ Δημητρίου.

Οι έξυπνοι διάλογοι, το χιούμορ και οι ανατροπές συνέτειναν στο να αποσπάσει το έργο   την αγάπη κοινού και των κριτικών σε  Αθήνα, Θεσσαλονίκη,  Καναδά, Αυστραλία, Αφρική  και Κύπρο .

Τώρα με τον θίασο του Στράτου Τζώρτζογλου παρουσιάζεται στην Αμερική και να σκορπίσει άφθονο γέλιο στο κοινό της ομογένειας για λίγες μόνο παραστάσεις . Το κάστ αποτελείται από τον αγαπημένο και δημοφιλή πρωταγωνιστή Στράτο Τζώρτζογλου, τον νέο ηθοποιό Αιμίλιο Ράφτη, γνωστό από τη συμμετοχή του στην επιτυχημένη σειράτου ΑΝΤ1 «δίδυμα φεγγάρια» και τις ταλαντούχες ηθοποιούς Φλάβια Σγκόιφο, Ναντίν Ξηντάρα , και Βασιλική Μπλιάxα ! 

Το « Σ’αγαπάω, αλλά…»,  είναι μια ξεκαρδιστική, επίκαιρη,  διαδραστική «ζευγαρο-κωμωδία» με θέμα το γάμο, το διαζύγιο και κατ’επέκταση τις σύγχρονες σχέσεις των ζευγαριών όπως έχουν διαμορφωθεί στη σημερινή μετά κρίση Νεοελληνική πραγματικότητα, με έντονη δράση, χιούμορ, συγκίνηση, τρυφερότητα και κυρίως πολλές ανατροπές!  



Περίληψη του έργου

 

 Ο Φώτης ( Στράτος Τζώρτζογλου),είναι αστυνομικός  στη δίωξη  ηλεκτρονικού εγκλήματος. Λαϊκό παιδί, που με τη γυναίκα του τη Κική, μεγαλώσαν  μαζί στην ίδια γειτονιά, στο Μενίδι και μετά παντρεύτηκαν όταν εκείνος διορίστηκε με «βύσμα»… Με λίγα λόγια , Ελληνάρας του κερατά! 

   Η Κική (Φλάβια Σγκόιφο/ Ναντίν Ξηντάρα) , είναι πωλήτρια στα HondosCenter,  παντρεύτηκε από μικρή τον Φώτη που ήταν μεγαλυτερός της καιπροσπαθούν εδώ και χρόνια  να κάνουν  παιδί, αλλά δυστυχώς χωρίς αποτέλεσμα... Παθολογικά ζηλιάρα, του κάνει τη ζωή πατίνι…

   Η Νίνα ( Βασιλική Μπλιάχα), είναι κουμπάρα του Φώτη και της Κικής. Μεγαλώσανε στα διπλανά σπίτια στο Μενίδι, όταν εκείνη ήρθε από την Αμερική μαζί με την οικογενειά της, σπούδασε, δουλεύει στην Αμερικάνική πρεσβεία,  παντρεύτηκε τον Μάνο και μεγαλοπιάστηκε...

    Ο Θάνος (Αιμίλιος Ράφτης), είναι κουμπαράκι και φιλαράκι με τη Κική και το Φώτη  από μικρά παιδιά…  Από τότε που έγινε δικηγόρος , παντρευτηκε την Κική και μεγαλοπιάστηκε,  τους θεωρεί λίγο παρακατιανούς, αλλά ένας μπάτσος είναι πάντα χρήσιμος, για να του σβήνει τις κλήσεις και να του παίρνει  τις πινακίδες πίσω... 



Θα πρέπει να πω ότι ο Στράτος Τζώρτζογλου, μέγιστος ηθοποιός του Ελληνικού Θεάτρου και του κινηματογράφου, δανείζει κυριολεκτικά το ταλέντο του στα παιδιά του θιάσου, τα οποία θα πρέπει να του οφείλουν πολλά για τη διδαχή με το μειλίχιο και άνετο ύφος του στην σκηνοθετική άποψη της παράστασης.

Ο Στράτος Τζώρτζογλου που ζεί αποσπασματικά στη Νέα Υόρκη, εκτός από τη συμμετοχή του σε ταινές αμερικάνικης παραγωγής, δεν παραλείπει να δίνει το παρόν στην ελληνική ομογένεια με τη συμμετοχή του σε παραστάσεις ελληνικού θεάτρου.



 Η πρεμιέρα θα γίνει στις 7 Μαίου 5μ.μ. και οι παραστάειςθα εξελιχθούν ως εξής:


Παρασκευές 12,19 και 26 Μαίου στις 8μ.μ

Σάββατα 13,20 και 27 Μαίου  στις 5μ.μ. και στις 7μ.μ

Κυριακές 21, 28 Μαίου στις 5μ.μ.



Το εισιτήριο κοστίζει $35 και η διάρκεια του έργου είναι 110 λεπτά με διάλειμα.



STATHAKION CENTER

        22-51   29th street, ASTORIA NY 11105

                          718-204-6500


ΥΓ. Μεγάλα συγχαρητήρια στον Πέτρο Γαλάτουλα και την Ομοσπονδία Σωματείων Νέας Υόρκης που στηρίζουν τις καλλιτεχνικές προσπάθειες της Ομογένειας και της Ελληνικής Διασποράς!

Tuesday, April 11, 2017

Τα πορφυρορουμπινιά αυγά της Παπαδιάς!



Η μαμά μου τη νοικοκυροσύνη την είχε στο αίμα της. Παρότι μεγάλωσε στο Σύβρο και τη Βασιλική, δηλαδή σε χωριά της Λευκάδας,  έφερε μέσα της μια ειλικρινή αστυφιλία που μετουσιωνόταν σε λεπτό γούστο αλλά και σε τελειομανή νοικοκυροσύνη.

Η επιτομή της νοικοκυροσύνης για τη μαμά ήταν δύο πράγματα: Να έχεις απλωμένα κατάλευκα σεντόνια στο μπαλκόνι και κατάλευκα εσώρουχα (μην ξεχνάμε ότι τότε δεν υπήρχε η Victoria Secret και τα εσώρουχα των μελών της οικογένειας ήταν αυστηρά λευκά βαμβακερά). Όταν τελείωνε τις πλύσεις της με το λουλάκι ως αξεσουάρ της λευκότητας, η μαμά καμάρωνε τα απλωμένα στο μπαλκόνι ρούχα της και καυχιόταν για την αλέκιαστη ασπράδα τους.

Η μαμά είχε κι ένα άλλο μέτρο για τη νοικοκυροσύνη. Τα κόκκινα αυγά. Απολάμβανε ολόκληρη την εβδομάδα ως την ημέρα της βαφής -τη Μεγάλη Πέμπτη-  όλη την ανταλλαγή απόψεων με τις φιλενάδες της στη γειτονιά. Και η κάθε μια έλεγε τα δικά της και χαιρόταν να συμμετέχει με την εμπειρία της στην τελειοποίηση του βαψίματος των αυγών με το δικό της τρόπο.

Η μαμά έπαιρνε τη βαφή των αυγών από το μαγαζί του Χριστογιάννη που ήταν εκεί πιο πάνω από μας, καταμεσής της αγοράς. Και έπαιρνε τέσσερα φακελάκια για τα 48 αυγά της, γιατί ήταν πολύ γενναιόδωρη με το χρώμα που ήθελε να πάρουν τα κόκκινα πασχαλινά αυγά της.

Ετσι περίπου μέσα σε καθαριότητα και σε ανταλλαγές μυστικών με τις γειτόνισσες έφτανε στο σπιτικό μας η Μεγάλη Πέμπτη. Η μαμά έβραζε ανά δωδεκάδα τα 48 αυγά της από την προηγούμενη, αφού τα είχε χιλιοπλύνει και σκουπίσει με σκληρή πετσέτα για να φύγουν όλα τα εξωτερικά ασβεστώματά τους.

Και τότε η μαμά έβραζε την βαφή της, τέσσερα φακελάκια Ανατολή παρακαλώ,αφού τα διέλυε σε διάφανο μυρωδάτο ξύδι. Και πρόσθετε νερό ανάλογο με την ποσότητα της βαφής.

Και τότε η μαμά έπιανε ένα-ένα τα αυγά μέχρι να μετρήσει δώδεκα και τα έβαζε απαλά με τα πλαστικά γάντια της (για να μην καούν τα λευκά όμορφα χέρια της) και τα έβαζε να καθήσουν μέσα στο πορφυρό μείγμα επί 10 λεπτά. Και μετά τα έβγαζε και τα άφηνε να στεγνώσουν. Κι ύστερα έβαζε κι άλλα 12 κι άλλα δώδεκα κι άλλα δώδεκα μέχρι να συμπληρωθούν τα 48 αυγά της νοικοκυροσύνης της. Και μετά τα γυάλιζε με ένα λεπτό βαμβακερό πανί βουτηγμένο στο αγνό λάδι της γιαγιάς .

Τα αυγά της μαμάς έπαιρναν ένα ρουμπινί χρώμα σαν αυτό που δεν είχε ξαναδεί η γειτονιά. Κι όλες οι φίλες της έκαναν παρέλαση από την κουζίνα μας και θαύμαζαν τα αυγά της. Και η μαμά καμάρωνε που πάλι και πάλι και κάθε χρόνο κατόρθωνε να φτιάξει τα τέλεια, τα κατακόκκινα , τα κορυφαία αυγά της γειτονιάς.


Ωσπου μια χρονιά μας προέκυψε η κυρία Δώρα Δημοπούλου,  σύζυγος του κυρίου Βασιλη Δημόπουλου, που νοίκιαζε το σπίτι της κυρά- Σταματούλας. Η κυρία Δώρα , κοσμοπολίτισσα και ταξιδεμένη με άντρα ανώτατο δημόσιο υπάλληλο, έφτιαξε τα δικά της πασχαλινά αυγά.

Που όχι μόνον ήταν λαμπερά κόκκινα αλλά ήταν στολισμένα με διάφορες τεχνικές και έκαναν στη γειτονιά πραγματική θραύση. Μέχρι κι εγώ –που γενικώς αδιαφορούσα για όλες αυτές τις νοικοκυρίστικες λεπτομέρειες- πραγματικά τα θαύμασα και είπα : «Μαμά η κυρία Δώρα κάνει καλύτερα αυγά από σένα.»

Η μαμά πληγώθηκε αλλά δεν είπε τίποτε γιατί έτσι ήταν η μαμά, κατάπινε τα πάντα από τους γύρω της. Απορροφούσε όλους τους κραδασμούς του περιβάλλοντος, κι αυτό της το προτέρημα εμένα με έκανε να θυμώνω.

Ετσι, όταν στην ανταλλαγή των αυγών ανάμεσα στις γυναίκες της γειτονιάς, η κυρία Δώρα μας έφερε τα πλουμιστά της αυγά, η μαμά αντί να τα κρύψει, τα θαύμασε κι αυτή και τα στόλισε στη μεγάλη πιατέλα των πασχαλινών αυγών.

Εγώ την είδα που δάκρυσε όταν έπιασα και χάιδευα τα αυγά της κυρίας Δώρας. Κι αυτό γιατί ένιωσε πως το μέτρο της νοικοκυροσύνης της είχε καταρρεύσει μπροστά στα παιδικά μου μάτια.

Αλλά δεν ήταν έτσι. Κι όσο κι αν θαύμαζα την αξιοσύνη της κυρίας Δώρας στα περίτεχνα αυγά της, εγώ έδωσα όρκο μέσα μου πώς θα μάθω να βάφω τα κόκκινα αυγά σαν την μαμά μου.

Φέτος,νομίζω πως τα πέτυχα να είναι πορφυρορουμπινιά σαν τα δικά της.


Καλό Πάσχα!

Τζουστινάκι

Monday, April 3, 2017

Ένα φαντασμαγορικό φινάλε στο Ριάλτο!!!


Οι πιο όμορφες του κόσμου( Μαράκι και Τζουστινάκι!)
Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Με ένα φαντασμαγορικό φινάλε ολοκληρώθηκε το Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του Μοντρεάλ, το οποίο έκανε τη μεγάλη επιστροφή μετά από ολιγόχρονη διακοπή γεμίζοντας τις αίθουσες του Cinema du Parc με πολύ κόσμο κατά τη διάρκεια της εβδομάδας που πέρασε.

Πολλές και ενδιαφέρουσες ταινίες προβλήθηκαν κατά τη διάρκεια της ελληνικής κινηματογραφικής εβδομάδας που άρχισε δυναμικά με την προβολή του ντοκυμαντέρ 4,1 Μίλια της Δάφνης Μαντζαράκη , μια χορηγεία της Επιτροπής Για το Σπίτι της Λέσβου, υπό το συντονισμό που πρέσβη Ρόμπερτ Πέκ.

Το φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου ολοκληρώθηκε στον ιστορικό κινηματογράφο «Ριάλτο» με την προβολή της ταινίας του Χριστόφορου Παπακαλιάτη «Ενας Άλλος Κόσμος», μια ταινία που αγαπήθηκε στην Ελλάδα και τις ΗΠΑ καθώς αναπαράγει την τεταμένη ατμόσφαιρα μεταξύ των Ελλήνων και των «ξένων» κατά την παρατεταμένη οικονομική κρίση στην Αθήνα.

Ενας πλούσιος μπουφές και τα ωραία κρασιά του Χρήστου Δέδε συμπλήρωσαν την ατμόσφαιρα που είχε νέους και μεγαλύτερους θεατές. Η κοινωνική συναναστροφή στεφάνωσε τη γιορτινή ατμόσφαιρα της βραδυάς.

Το φινάλε του φεστιβάλ άνοιξε με την ταινία «Η Δική μας Κάλας», ένα  δραματοποιημένο ντοκιμαντέρ του Ελληνοσουηδού σκηνοθέτη Μπάμπη Τσόκα, στο οποίο πρωταγωνιστεί η Μυρτώ Καμβυσίδη, ηθοποιός και τραγουδίστρια από την Καλαμάτα.

Συγκινητικά ήταν τα λόγια του σκηνοθέτη Μπάμπη Τσόκα , ο οποίος ομολόγησε πως η ταινία γυρίστηκε εκ των ενόντων με έρανο της Μεσσηνιακής Αμφικτυονίας προκειμένου να αναστυλωθεί το πατρικό σπίτι της μεγάλης ντίβας για να μετατραπεί σε Μουσείο που θα τιμά τη μνήμη της.

Η ταινία αυτή με γύρισε στην πατρίδα μου τη Λευκάδα, καθώς είδα σκηνές από το λιμάνι του Νυδριού και την πολυνησία του Λευκαδίτικου αρχιπελάγους με κορωνίδα το Σκορπιό της Κάλας και του μεγαλείου.

Τη βραδυά του φινάλε στο Ριάλτο παρουσίασε με τα γλυκούλικα ελληνικά της σκοντάματα η Κωνσταντίνα Καρβέλας που έδωσε ζωή στην ατμόσφαιρα. Ο διευθυντής του φεστιβάλ Τζόν Καούσιας απέδειξε πως ξέρει να τρέξει αποτελεσματικά το φεστιβάλ χρησιμοποιώντας την κοινωνική και επαγγελματική του δικτύωση.

Ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στο Μοντρεάλ Νικόλας Σιγάλας, ο επαρχιακός βουλευτής της περιοχής Laurier-Dorion Τζέρυ Σκλαβούνος καθώς και η αντιδήμαρχος του Δήμου του Μοντρεάλ και πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων Μαίρη Ντέρος και ο προόεδρος της ΕΚΜΜ Νικόλας Παγώνης τίμησαν με την παρουσία τους την επιτυχημένη εκδήλωση.

Από το Λύκειον Ελληνίδων Μοντρεάλ παρευρέθηκαν η Γιούλα Κισκίρα, η Βίλλυ Φασούλα, η Μαρία Αργυρόπουλος, η Κατερίνα Μαρκάκη και η υπογράφουσα μαζί με την πρόεδρο του ΛΕΜ Μαίρη Ντέρος.

Συγχαρητήρια αγαπημένοι μου. Και του χρόνου πάλι μαζί στο Φεστιβάλ Ελληνικού Κινηματογράφου του Μοντρεάλ!