Η ΚΟΝΤΥΛΕΝΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ

Η ΚΟΝΤΥΛΕΝΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ
Η αληθινή ιστορία της ομορφιάς που νικήθηκε απ' το γραμμένο

Saturday, February 8, 2020

Αθήνα: Μια πόλη όπου οι πολίτες ασφυκτιούν απο ανασφάλεια και αδικία





Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη



Βρέθηκα στην Αθήνα μπροστά στην κοσμική καταστροφή μιας διάρρηξης μετά κλοπής ακριβών αντικειμένων. Ναι, οι κλέφτες παραμονή Χριστουγέννων παραβίασαν την πόρτα του διαμερίσματος και μπήκαν μέσα φέρνοντας κάτω ολάκερο το σπίτι. Ξεδόντιασαν τις οικιακές συσκευές μήπως βρουν χρήματα και χρυσό μέσα στα απόκρυφά τους, χάλασαν τον ηλεκτρισμό του διαμερίσματος, λέρωσαν με τα άνομα χέρια ή γάντια τους τοίχους, έσπασαν μπρίζες, έσπασαν τα πλακάκια του υπερυψωμένου δαπέδου της κουζίνας, άνοιξαν και πέταξαν όλα τα φίλτρα του απορροφητήρα της κουζίνας,  έβγαλαν όλα τα ρούχα και αντικείμενα του σπιτιού έξω απο τις ντουλάπες και τα συρτάρια. Ολική καταστροφή.


Είπα να μην πενθήσω μια ακόμη διάρρηξη και κλοπή στο σπίτι της Βασιλέως Κωνσταντίνου (κέντρο καράκεντρο με -υποτίθεται- αστυνομική φύλαξη στις γύρω πρεσβείες) είπα να μην κλάψω τις απώλειες γιατί ήταν υλικές και τελικά ο λογαριασμός είναι η σωματική ακεραιότητα και η υγεία. Ωστόσο, το αίσθημα της ανασφάλειας που με έχει κατακλύσει είναι δύσκολα διαχειρίσιμο.


Από την ώρα που έφτασα στην Αθήνα ξεκίνησα το γολγοθά της υποβολής αίτησης στην Ασφαλιστική για να πληρωθώ για τα αυτονόητα: την αντικατάσταση της σπασμένης κλειδαριάς, το χρωμάτισμα στους τοίχους που σημειωτέον είχαν πλυθεί επί τρείς μέρες από την καθαρίστρια, την αποκατάσταση του δαπέδου με τα πλακάκια , την αποκατάσταση του ηλεκτρισμού, την αντικατάσταση διαφόρων σπασμένων αντικειμένων, μπριζών, χερουλιών κλπ.


Κι έτσι ξεκίνησε η μικρή τραγωδία του μέσου Έλληνος. Κάλεσα την Ασφαλιστική και μου έστειλαν ένα ευπρεπή κύριο, ο οποίος ονομάζεται πραγματογνώμων. Ο παραγματογμώμων αποφάσισε να μας κάνει τη ζωή πατίνι:


1.   Δεν αναγνώριζε την αντικατάσταση της κλειδαριάς, έπρεπε να μας δώσει έγγραφη δήλωση ο κλειδαράς ότι όντως αντικατέστησε την σπασμένη κλειδαριά

2.    Ενώ ήταν πραγματογμώνων ζήτησε να φέρουμε εμείς ηλεκτρολόγο για να αποτιμήσει τις ζημιές του ηλεκτρικού συστήματος αλλά να είναι παρών να ελέγξει την πραγματομοσύνη του δικού μας ηλεκτρολόγου

3.   Είπε στον πλακατζή μας που επίσης ήρθε για εκτίμηση της ζημιάς (ενώπιον αυτού, δηλαδή του πραγματογνώμονα της Ασφαλιστικής) να πάει στο τάδε μεγαλοκατάστημα να ελέγξει αν υπάρχουν τρία πλακάκια της προηγούμενης εικοσαετίας κι αν δεν υπάρχουν τότε να περάσει ο ίδιος να το πιστοποιήσει για να εγκρίνει την αντικατάσταση ενός δαπέδου 5 τετραγωνικών μέτρων.

4.   Επιπλέον, είπε ότι δεν του έφτανε η αναφορά της Αμεσης Δράσης για το επεισόδιο αλλά οφείλαμε να πάμε στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα να υποβάλουμε μήνυση κατ΄αγνώστων και να του την προσκομίσουμε, αλλοιώς η Ασφαλιστική δεν λαμβάνει υπόψην την αναφορά της Αμεσης Δράσης.


Το πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα ήταν απέναντι από το σπίτι μου, το τμήμα Ρηγίλλης, όπου έφτασα επάνω και μου είπαν πως δεν είχα δικαίωμα να υποβάλλω εκεί μήνυση αλλά στο ΑΤ Παγκρατίου, όπου ανήκει η περιοχή μου. Δεν κατάλαβα γιατί δεν μπορείς να κάνεις μια καταγγελία μιας κλοπής σε οποιοδήποτε αστυνομικό τμήμα, αφού θα μπορούσε να καταγραφεί στην μεγάλη βάση των δεδομένων. Αλλά αυτή είναι τροφή προς σκέψη.


Μέσα στα νεύρα ανηφόρησα για το Παγκράτι, όπου έφτασα στο άθλιο ΑΤ Παγκρατίου. Περίμενα κάποιους γέρους να τελειώσουν την κατάθεση που τους είχαν κλέψει καθόσον βρίσκονταν στο σπίτι. Οι τοίχοι λεροί, άπλυτοι, σιχαμένοι. Το καλοριφέρ κλειστό κι αν δεν ήταν μια ηλιόλουστη μέρα έξω θα τρέμαμε με σπασμούς.


Επιτέλους, έφτασα στο αρμόδιο τμήμα όπου ο ευγενής αστυνομικός μου σύστησε να κάνω μήνυση αλλά να μη ζητήσω να πάρουν αποτυπώματα διότι δεν έχει καμία αξία και θα μου λερώσουν τους τοίχους. Υπέβαλα μήνυση κατ’ αγνώστων , έκανα ακριβή αναφορά των ζημιών και των κλαπέντων, αν και ο αστυνομικός μου είπε ότι δεν υπήρχε καμία ελπίδα να εντοπισθούν οι δράστες που κάνουν δέκα διαρρήξεις την ημέρα στην περιοχή Βασιλέως Γεωργίου (λίγες επί της Βασιλέως Κωνσταντίνου) και γενικά πως πρόκειται για ένα άλυτο γρίφο.


Τα ταβάνια ήταν υγρά κι έπεφταν σοβάδες, οι τοίχοι σιχαμένοι, το περιβάλλον ολόγυμνο και κρύο. ‘Ηταν επιεικώς τριτοκοσμική η εμφάνιση του ΑΤ Παγκρατίου. Ρώτησα τους τρείς αστυνομικούς της αίθουσας πώς γίνεται να δέχονται να δουλεύουν υπό τέτοιες αντίξοες συνθήκες και μου απάντησαν ότι υπάρχουν και χειρότερα αστυνομικά τμήματα.


Η αλήθεια είναι ότι η ζωή δεν με φέρνει συχνά στις δημόσιες υπηρεσίες της Αθήνας. Όταν ανέφερα τα γεγονότα οι φίλοι μου στην πρωτεύουσα με διαβεβαίωσαν πως η κατάσταση στα κτήρια των δημοσίων υπηρεσίών είναι έτσι και χειρότερη.


Εφυγα για το Μόντρεαλ με μια πικρή αίσθηση απογοήτευσης στην ύπαρξή μου. Η πολυκατοικία μου έρμαιο των ληστών που μπαίνουν χωρίς κανένα πρόβλημα απο την κεντρική πόρτα της πολυκατοικίας (στον 5ο όροφο  υπάρχει ιατρείο και ανεβοκαταβαίνουν δεκάδες άτομα ανεξέλεγκτα την ημέρα). Οι δρόμοι γύρω με πρεσβείες αλλά οι αστυνομικοί μόνο μπροστά απο τις πρεσβείες, η περιοχή χωρίς καμία αστυνόμευση, επίβλεψη προστασία. Αμπέλι ξέφραγο.


Η Ασφαλιστική να προσπαθεί με τον πραγματογνώμονά της  να αποφύγει την όλη πληρωμή της αποζημίωσης για την αποκατάσταση των ζημιών από τη διάρρηξη...


Το Αστυνομικό Τμήμα να είναι ένα ερείπιο και να θεωρείται μια κανονική κατάσταση...Η ντεκαντάνς στο απόγειό της.


Αναρρωτιέμαι αν οι άρχοντες της χώρας, πρωθυπουργός, αττικάρχης, δήμαρχος και λοιποί υπεύθυνοι έχουν αντιληφθεί την αθλιότητα που επικρατεί στην Αθήνα που θάπρεπε να είναι η κορωνίδα των πόλεων καθώς κρατάει την τιάρα που λέγεται Παρθενώνας...


Αναρρωτιέμαι αν πήγαν μια βόλτα στα κτήρια των δημοσίων υπηρεσιών... αν είδαν την αφύλακτη πόλη... αν ελέγχουν τις ασφαλιστικές εταιρείες ...


Αναρρωτιέμαι πόση ανασφάλεια νιώθεις τον 21ο αιώνα στην πιό αρχαία και ιστορική  πόλη της Ευρώπης!

Thursday, January 16, 2020

Η Κοντυλένια στο Τορόντο, το Μόντρεαλ και τη Λευκάδα!



To ευπώλητο μυθιστόρημα της συγγραφέως Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη Η ΚΟΝΤΥΛΕΝΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ (εκδόσεις Ωκεανός) πρόκειται να ανεβεί σε θεατρική παράσταση στο Τορόντο 8 και 9 Φεβρουαρίου και στο Μόντρεαλ 16 Φεβρουαρίου, σηματοδοτώντας την δημιουργική παραγωγή της Ελληνικής Διασποράς στον Καναδά.


Η προσαρμογή του έργου σε θεατρικό και η παράσταση από το θεατρικό εργαστήρι ΕΚΦΡΑΣΗ του Τορόντο σκηνοθετείται από την έμπειρη σκηνοθέτρια και χορογράφο Νάνσυ ‘Αθαν-Μυλωνάς, η οποία έχει βραβευθεί στο παρελθόν για πολλές δουλειές της ανά την ομογένεια.


Η Νάνσυ Άθαν-Μυλωνάς μεγάλωσε στην Αίγυπτο, αλλά έζησε στο Σύδνεϋ της Αυστραλίας ενώ από τις αρχές του 90 εγκαταστάθηκε στο Τορόντο, όπου παρεπιδημεί σήμερα διδάσκοντας στις νέες γενιές ελληνικούς χορούς και ελληνικό θέατρο. Η ίδια σημειώνει για την παράσταση της Κοντυλένιας:

« Από την ώρα που είδα το εξώφυλλο του νέου βιβλίου της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη η μορφή της Κοντυλένιας καρφώθηκε μέσα μου. Ηθελα να γνωρίσω τη νέα ηρωίδα της Ιουστίνης και να την μετουσιώσω σε θεατρική μορφή καθώς γνωρίζω τη δύναμη της γραφής της. Όταν διάβασα το μυθιστόρημα -όχι μία αλλά πολλές φορές-, διείσδυσα στα άδηλα και τα κρύφια της προσωπικότητας μιας γυναίκας που γνώρισε την ορφάνια, την αντρική αυταρχικότητα στο Μεγανήσι τα χρόνια του μεσοπολέμου και πάλεψε για μια καλύτερη ζωή.Την ερωτεύθηκαν όλοι μα εκείνη ερωτεύθηκε τον ένα και μοναδικό σφραγίζοντας της ζωή της με πόνο. Με συνεπήρε αυτή η ιστορία με τα πολλαπλά μηνύματα και τον ηθογραφικό καμβά με φόντο τη Λευκάδα. 


Η ομάδα μου, που αποτελείται από τους θιάσους ΚΥΨΕΛΗ-ΜΕΛΙΣΣΑΚΙΑ έχει δουλέψει πολύ σκληρά για να δώσει σάρκα και οστά στην Κοντυλένια του Νησιού, που θεωρώ ότι είναι μια παράσταση η οποία συνδυάζει ομορφιά, παράδοση και το φως της Λευκάδας. Πρέπει να πω ότι η γνωριμία μου με το νησί πέρσι το καλοκαίρι με συγκλόνισε και είμαι χαρούμενη που φέτος το καλοκαίρι θα ανεβάσουμε την παράσταση και στη Λευκάδα, εκεί όπου περπάτησε, αγάπησε και πόνεσε η Κοντυλένια της Ιουστίνης Φραγκούλη».

Από την πλευρά της η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, συγγραφέας του έργου επισημαίνει: «Είναι συγκινητικό να παραδίδεις ένα έργο σου στο θέατρο και  να αντιλαμβάνεσαι πώς η μεταφορά του πάνω στη σκηνή δίνει αποχρώσεις μιας άλλης διάστασης που εσύ δεν είχες φανταστεί. Εχω εμπιστευθεί στη Νάνσυ Άθαν Μυλωνάς την Κοντυλένια μου γιατί εκείνη ξέρει να την περιποιηθεί, να αναδείξει τις κρυφές πτυχές της και να διδάξει θεατρικά το έργο στη νέα γενιά των Ελλήνων του Τορόντο.’Αλλωστε έχουμε συνεργασθεί στο παρελθόν στην παιδική παράσταση Ο ΠΟΛ ΚΑΙ Η ΛΑΡΑ ΤΑΞΙΔΕΥΟΥΝ βασισμένη στο ομώνυμο παιδικό βιβλίο μου.


Για μένα αυτό είναι το σημαντικότερο στοιχείο αυτής της παράστασης, ότι δηλαδή ο  θίασος ΕΚΦΡΑΣΗ  με παιδιά της ελληνικής ομογένειας του Καναδά θα παίξει το έργο, θα πει τα λόγια τα γραμμένα στα ελληνικά, θα μάθει να τα χρωματίζει. Νιώθω πως έτσι συμμετέχω στην διάσωση της γλώσσας και της παράδοσης εδώ στη Βόρεια Αμερική. Αυτή είναι η ανταμοιβή μου.


Επίσης, ως κόρη της Λευκάδας νιώθω βαθιά συγκινημένη που ο δήμαρχος Χαράλαμπος Καλός και το Δημοτικό Συμβούλιο επέλεξαν να ανεβεί Η ΚΟΝΤΥΛΕΝΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ στις 31 Ιουλίου 2020 στο Ανοιχτό Θέατρο της Λευκάδας στο πλαίσιο των Γιορτών Λόγου και Τέχνης. Αυτό το νόστιμον ήμαρ φέτος θα είναι διαφορετικό, θα είναι συγκλονιστικό. Η επιστροφή στο γενέθλιο τόπο όχι απλά με ένα ακόμη μυθιστόρημα, αλλά με ένα τρισδιάστατο έργο έχει για μένα μια οδυσσειακή σημασία, που δεν εκφράζεται με λόγια!»


Θα πρέπει να σημειωθεί ότι στο Μόντρεαλ τα τραγούδια του Λευκαδίτικου γάμου θα ερμηνεύσει με τη μοναδική δημοτική φωνή της η Ματίνα Λύτρα.

Το μουσικό θέμα είναι η "Θύμηση" Μαντολινάτα Μ/Φ Ομίλου "Ορφέα" Λευκάδας σε μουσική Διονύση Γράψα και εκτέλεση Κώστα Τζίντζα  και τα τραγούδια σε στίχους Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη ερμηνεύει η Πάττυ Καλού.

Την παράσταση ανεβάζει το Θεατρικό Εργαστήρι ΕΚΦΡΑΣΗ σε σκηνοθεσία και προσαρμογή της Νάνσυ Άθαν-Μυλωνάς με τη συμμετοχή του Λυκείου των Ελληνίδων Μοντρεάλ.

Η παράσταση στο Μόντρεαλ ανεβαίνει με τη συνεργασία του Πολιτιστικού τμήματος της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ (Γιώργος Λάλος) και με τη συμμετοχή της ομάδας παραδοσιακών χορών ΣΥΡΤΑΚΙ!

Χορηγείες στο Μόντρεαλ:

 Λύκειον Ελληνίδων Μοντρεάλ
Παναγιώτα και Γιώργος Τσίτουρας
Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μοντρεάλ
Souvlaki Bar St Laurent
Hygea Clinic
Autorental  www.imperial.com







Η ΚΟΝΤΥΛΕΝΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ

Εισαγωγικό Σημείωμα



Η Κοντυλένια είναι όπως την περιγράφει το όνομά της, μια πεντάμορφη ηρωίδα του Μεσοπολέμου που έζησε στο Μεγανήσι, το καταπράσινο νησί απέναντι από τη Λευκάδα.

Η ομορφιά της έγινε ξακουστή, τη ζωγραφίζανε οι μάστορες στα ταβάνια όταν χρωμάτιζαν τα σπίτια, την κεντούσανε κομπλέν στις «πάντες» οι ανύπαντρες κοπέλες, την υφαίνανε στα διακοσμητικά του τοίχου οι μανάδες, την τραγουδούσανε οι λυράρηδες στα πανηγύρια..."

Το πρόσωπό της ήταν καμωμένο με το κοντύλι, όλα τα χαρακτηριστικά της ζυγιασμένα και καλοβαλμένα πάνω στην κατάλευκη επιδερμίδα που ήταν αψεγάδιαστη λες κι ο Θεός πήρε ένα κοντύλι  και τη ζωγράφισε...”

Το σώμα της ψηλό και στητό, το στήθος της ομορφοφτιαγμένο, ο λαιμός της σαν του κύκνου... Το παρουσιαστικό της επιβεβαίωνε το όνομα που της έδωσε ένα ολάκερο χωριό. Κοντυλένια...
Λένε πως από την τόση ομορφιά ό,τι άγγιζε καιγόταν, τα φυτά μαραίνονταν, οι βρύσες στέρευαν, η θάλασσα φουρτούνιαζε. Διηγούνται πως ήταν τόσο εκθαμβωτική η όψη της που όταν την αντίκρυζαν τα ζώα μπερδεύανε τα πόδια τους και γλιστρούσαν στον γκρεμό...

Αυτή, λοιπόν, η Κοντυλένια που όλοι την ερωτεύθηκαν, παντρεμένοι κι ανύπαντροι, νέοι και γέροι, αυτή η μοναδικής ομορφιάς γυναίκα έμελλε νά ’χει τύχη δεμένη με μια προαιώνια κατάρα... αυτήν της εύθραυστης τελειότητας!



Βασισμένο σε πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα που διαδραματίσθηκαν στο Μεγανήσι και τη Λευκάδα το μεσοπόλεμο!



Το μυθιστόρημα Η ΚΟΝΤΥΛΕΝΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ, πάνω στο οποίο στηρίζεται το θεατρικό έργο του Θεατρικού Εργαστηρίου ΕΚΦΡΑΣΗ βρίσκεται στην 20η΄χιλιάδα της κυκλοφορίας του και έχει αποσπάσει μοναδικές κριτικές από αναγνώστες και κριτικούς βιβλίου.

Οι φωτογραφίες είναι από τις πρόβες της παράστασης στο Τορόντο!





































Sunday, January 5, 2020

Οι Τσάντες που αγάπησα!





Μου το θύμησε πάλι η φίλη μου η Μαίρη σήμερα που μου έκανε δώρο ένα μπρελόκ κορίτσι, ένα κορίτσι που κρατάει την τσάντα της κουνώντας και σιώντας της. Μου ξανάφερε στη θύμηση πως ήμουν η τσαντού, αυτή δηλαδή που θάδινε τα πάντα στην παιδική μας ηλικία για να κρατάει μια τσάντα.

Όλα ξεκίνησαν από την ενορία του πατερούλη, την εκκλησία των Αγίων Αναργύρων της Λευκάδας όπου οι κυρίες της αστικής τάξης κατέφθαναν τις Κυριακές κρατώντας με περηφάνεια τις τσάντες τους. Ήταν δερμάτινες, με σκληρή επιφάνεια και έκλειναν με ένα τρόπο που έκανε ένα μικρό χαριτωμένο θόρυβο. Με κλίκ άνοιγαν κι έβγαινε απο μέσα το πορτοφολάκι με τα ψιλά, με κλίκ έκλειναν σφραγίζοντας τα μυστικά των κατόχων τους.


Αυτά τα κλίκ και οι τσάντες ασορτί με το χρώμα της γόβας μου έπαιρναν τα μυαλά. Καθόμουν και χάζευα τις τσάντες, άλλες τετράγωνες, άλλες μακρόστενες, άλλες οβάλ. Και περίμενα εκείνη τη μαγική στιγμή που με ένα κλίκ θα άνοιγαν πάλι για να ρίξουν οι κυρίες τον οβολό τους στο δίσκο. Όλα εκείνα τα ποιητικά κλίκ κάθονταν στη φαντασία μου και πολλαπλασιάζονταν και γίνονταν πόθος εκεί στην ενορία του πατερούλη, που μάθαινα δια της παρατηρήσεως τη γυναικεία ματαιοδοξία.


Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου λάτρεψα τις τσάντες γιατί με οδηγούσαν σε όνειρα κυριών. Και τα ηδονικά ανοιγοκλεισίματά τους με έκαναν να σκιρτώ και να αισθάνομαι πως ξαφνικά μεγάλωσα και ήμουν μια κυρία με ψηλά τακούνια και κλίκ ανοίγματος, κλικ κλεισίματος.


Αν δεις τις ζωγραφιές μου στα τετράδια της αντιγραφής της Πρώτης Δημοτικού θα διαπιστώσεις πως όλα τα κορίτσια που ζωγράφιζα κρατούσαν τσάντες περίεργες , όμορφες , διαφορετικές. Σε μια Λευκάδα που οι γυναίκες κυκλοφορούσαν με τα σακούλια του αργαλειού, είχε καταφέρει να δισεισδύσει μέσα μου αυτή η θηλυκότροπη άποψη περί τσάντας.


Από τις πρώτες μου τσάντες ήταν μια φούξια που πήγαινε ασορτί με το καλοκαιρινό καπέλο μου , μια ρόζ που πήγαινε με την ανοιξιάτικη φούστα μου και μια διπλή μπέζ που είχε άνοιγμα μπροστά και πίσω. Κυκλοφορούσα στην αγορά με τις τσαντούλες μου και παρότι ήμουν ακόμη κοριτσάκι νόμιζα πως είχε πάρει την πορεία της θηλυκής μου υπόστασης.


Τα χρόνια πέρασαν, η πορεία της καριέρας μου με οδήγησε στη μόδα , έγινα δημοσιογράφος της μόδας, στυλίστρια κι έτσι είχα τη δυνατότητα να νιώθω απο κοντά την ηδονή της καλοκαμωμένης τσάντας . Oi Gucci έγιναν το πάθος μου, έγινα συλλέκτρια, τις έμαθα απέξω κι ανακατωτά, τις σπούδασα θα έλεγα. Τις έχω κόρες μου και ψυχοκόρες μου.


Κατέληξα να αγαπήσω τις Prada με το ανέμελο σπόρτικο λουκ αλλά μου έκλεψαν το νου οι Miu Miu με το εκλεπτισμένο στυλ, που όμοιές τους δεν κατασκευάζονται σε άλλη φίρμα.


Θα πρέπει να πω ότι σήμερα οι πολυτελείς τσάντες είναι εξαιρετικά ακριβές και απλησίαστες, έχουν γίνει δείγμα πλούτου και πολλάκις νεοπλουτισμού. Ωστόσο, κανένα αξεσουάρ στη γυναίκα δεν χαρίζει την υπογραφή της κομψότητας όσο μια όμορφη και πρωτότυπη τσάντα.


Η αδελφή μου με έλεγε τσαντού γιατί περίμενα να αγοράσω την τσάντα των ονείρων μου, μία κάθε χρόνο αρκεί να ήταν εκείνη που θα μου θύμιζε το ηδονικό κλίκ των παιδικών μου χρόνων.Εκείνη αγόραζε πολλές και ας ήταν λιγότερο σπουδαίες, εγώ περίμενα τη σωστή στιγμή για τη σωστή τσάντα. Εκείνη αγόραζε πολλά ζευγάρια γόβες και με κορόιδευε για το πάθος μου με τις τσάντες.


Τώρα η αδελφή μου δεν υπάρχει πιά να δει πως συνεχίζω να είμαι τσαντού και πως ακόμη και οι φίλες μου σήμερα μου χαρίζουν αυτά τα όμορφα υπαινικτικά δώρα της εκλεκτικής μου προτίμησης.


Οσο για τις τσάντες, ποτέ δεν παρεκκλίνω από αυτές που αρχικά αγάπησα. 


Οι τσάντες κρύβουν μυστικά, κλείνουν κλειδώνουν τις πιό ιδιαίτερες στιγμές των κοριτσιών.  Οι τσάντες είναι δείγμα της ιδιαιτερότητας του κάθε θηλυκού! Κι εγώ θυμάμαι πάντα εκείνο το ηδονικό κλίκ του ανοιγοκλεισίματος, αυτό που σφράγιζε τα όνειρά μου εκείνες τις αθώες Κυριακές στην εκκλησία του πατερούλη μου!



Τζουστινάκι


Saturday, January 4, 2020

Γέρε Χρόνε Φύγε Τώρα... Ήρθε ο Νέος με τα Δώρα!




Αυτή η δεκαετία που πέρασε μου άφησε πολλά κενά. Έχασα φιλίες που σήμαιναν πολλά για μένα, αλλά έτσι έπρεπε. Έχασα ανθρώπους ως τίμημα θανάτου.

Έγραψα πέντε δυνατά μυθιστορήματα.
Άλλαξα τρείς εκδοτικούς οίκους, απο τον Ψυχογιό στον Αρμό στον Ωκεανό κι εδώ θα μείνω.

Δέθηκα με νέα πρόσωπα, αγάπησα παλιούς φίλους, έβαλα στη ζωή μου άτομα που με κατέκτησαν με τον πλούτο της ψυχής τους.

Αυτή τη δεκαετία ιδρύσαμε το Λύκειον των Ελληνίδων Μοντρεάλ με τις υπέροχες δραστηριότητές του: Το Γλυπτό του Έλληνα Μετανάστη, τη συμμετοχή στην έρευνα για την έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου των ωοθηκών The Doveegene Project, το Ελληνικό Μουσείο Μοντρεάλ που τώρα κυοφορείται.


Αυτή τη δεκαετία αγάπησα την πολιτική σκηνή του Κεμπέκ συμμετέχοντας στην εκλογή της βουλευτού Εμμανουέλλας Λαμπρόπουλος.
Αυτή τη δεκαετία κόπηκε ο ομφάλιος λώρος με το μοναχογιό μου που σπούδασε, δούλεψε, ταξίδεψε και ζει σε άλλες πολιτείες γνωρίζοντας το κορίτσι των ονείρων του.

Αυτή τη δεκαετία έκανα το άλμα κι εγκατέλειψα το μεγάλο σπίτι στα σαμπάρμπια διαλέγοντας τη ζωή του διαμερίσματος στην πόλη.
Αυτή τη δεκαετία με λήστεψαν δυό φορές κλέβοντας για πάντα την ξενοιασιά μου!

Αυτή τη δεκαετία απώλεσα τη μάνα μου και τον πατέρα μου χάνοντας το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας μου!
Αυτή τη δεκαετία συνειδητά και με μεγάλους πόνους κέρδισα την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ μου.

Εύχομαι η επόμενη δεκαετία να είναι γεμάτη Κιρκες, μουσικές και ρομαντικές αυταπάτες!


Καλό 2020! Βρισκόμαστε ακόμη στας αρχάς του αιώνος!
Cheers
!

ΥΓ. Αυτή τη δεκαετία συνδέθηκα με τον κορυφαίο αρχιμανδρίτη και πολυσχιδή νου π.
Paschalis Kavaliotis, επανασυνδέθηκα με τον αρχιεπίσκοπο πρώην Αμερικής Σπυρίδωνα, γνώρισα τον ισχυρό εκκλησιαστικό άνδρα π. Βασίλειο Δρόσο και έχτισα φιλία απο τις στάχτες με τον φάδερ Άλεξ Καρλούτσο!


Τζουστινάκι

Wednesday, December 11, 2019

Δεκέμβριος, ο Μήνας των Γιορτών!




Τις θυμάμαι τις γιορτές στην πόλη μου, τις θυμάμαι έντονα, χρωματιστά, αγαπημένα καθώς επανέρχονται στη μνήμη μου οι ανταλλαγές επισκέψεων, η έντονη κοινωνικότητα, το λούσο, η απλή των ανθρώπων έκφραση εκτίμησης και σεβασμού.
Ο Δεκέμβριος ήταν και παραμένει ο μήνας των μεγάλων γιορτών. Της Αγίας Βαρβάρας (4 Δεκ.), του Αγίου Νικολάου (6 Δεκ.), της Αγίας Αννας (9 Δεκ.) του Αγίου Σπυρίδωνος (12 Δεκ.), του Αγίου Διονυσίου (17 Δεκ.)... μία μία οι ονομαστικές γιορτές κορύφωναν το χαριτωμένο κλίμα της μικρής μας πόλης μέχρι την ημέρα των Χριστουγέννων που επεκτεινόταν μέχρι την Πρωτοχρονιά, τα Φώτα και του Αη Γιαννιού..

Οι γυναίκες από τις αρχές Δεκεμβρίου καθάριζαν τα σπίτια τους, τα έγλειφαν στην κυριολεξία για να στρώσουν τα χαλιά και τα ωραία γιορταστικά τραπεζομάντηλα. Οι σόμπες άναβαν, τα ξύλα έκαιγαν στα τζάκια, ο κόσμος έκτιζε μέσα του την αναμονή του γιορτασμού.

Τα σπίτια που είχαν τιμώμενα πρόσωπα, κυρίως άντρες, άνοιγαν την ημέρα της ονομαστικής γιορτής τους. Ηδη η νοικοκυρά είχε πάει αποβραδίς την αρτοκλασία στον εσπερινό του Αγίου και ανήμερα στη λειτουργία το πρόσφορο εις υγείαν του ίδιου αλλά και ολάκερης της οικογένειας.

Το σπίτι στολισμένο, το σπίτι λαμπερό με τα φώτα αναμμένα όχι μόνο μέσα αλλά και στην είσοδο για να βλέπουν οι επισκέπτες το σήμα της γιορτής. Και κατέφθαναν χωρίς τηλεφωνήματα και προειδοποιήσεις, κατέφθαναν στο σαλόνι για να τιμήσουν το πρόσωπο της γιορτής και την οικογένεια.
Οι κυρίες άψογα ντυμένες, στολισμένες με τα χρυσαφικά τους, με φρεσκοχτενισμένα τα μαλλιά στο κομμωτήριο από τις 4 το απόγευμα ξεκινούσαν τις επισκέψεις. Περνούσαν από σπίτι σε σπίτι για να τιμήσουν τον εορτάζοντα αλλά και ολάκερη την οικογένεια.

Κάθονταν στους καναπέδες με τα πόδια λοξά προσέχοντας τη γυναικεία τους στάση για να μην προκαλέσουν σχόλια. Μιλούσαν για τα παιδιά τους κυρίως ή και για μια πρόσφατη επίσκεψη στην Αθήνα όπου τα ψώνια στο Μινιόν ή τον Δραγώνα ή το Ατενέ ήταν μεν ποικίλα, αλλά πανάκριβα. Μιλούσαν για την έγνοια των πεθερικών τους που έμεναν στο χωριό και ήταν ανήμποροι.

Θέματα κυρίως προσωπικά, περίπου κοινωνικά που δεν θα διατάρασσαν την ισορροπία της γιορτινής ατμόσφαιρας. Ισως ένας φόνος επικαιρότητας στις εφημερίδες να βρισκόταν σε πρώτο ενδιαφέρον, αλλά αποσωβούσαν την είδηση μην τυχόν και χαλάσουν το κλίμα που όφειλε να είναι άθικτα γιορτινό.
Η οικοδέσποινα επίσης κομψοντυμένη και λαμπερή έφερνε πρώτα τη φοντανιέρα με τα σοκολατάκια. Το έπαιρναν το σοκολατάκι οι κυρίες κι άνοιγαν την τσάντα τους με ένα κρακ..., το κλείδωναν μέσα. Ένιωθαν περίπου άβολα να το φάνε ενώπιον του κοινού.

Ύστερα ερχόταν το λικεράκι, κυρίως βύσσινο από τα χεράκια της νοικοκυράς, αλλά τα τελευταία χρόνια σέρβιραν για ποικιλία και λικεράκια του εμπορίου με γεύση τριαντάφυλλο ή και εξωτική μπανάνα. Τα λεπτά γυναικεία χεράκια έπαιρναν το ηδύποτο, που ήταν σερβιρισμένο σε κρυστάλλινο κολωνάτο ποτηράκι και το κατέβαζαν σε τρεις γουλιές. Ηταν πολύ σικ να πίνουν το λικέρ επιδεικνύοντας τα ωραία κόκκινα νύχια τους. Το κραγιόν ήταν κυρίως σάπιο μήλο και όλα τα χείλη είχαν το ίδιο χρώμα και όλα τα σώματα ανέδιδαν το ίδιο άρωμα σαπουνιού Παπουτσάνης. Βλέπεις, τα αρώματα της μικρής μας πόλης ήταν χύμα και προορίζονταν κυρίως για το αντρικό ξύρισμα.

Οι κυρίες μιλούσαν μεταξύ τους για όλα τα ωραία αδιάφορα στο σαλόνι κι ενώ η οικοδέσποινα έφερνε το δίσκο με τα χειροποίητα γλυκά της (δύο και τρεις ποικιλίες αναλόγως με το βαθμό της νοικοκυροσύνης της), εκείνες δήλωναν πως δεν πρόκειται να το γευτούν. Και τότε το γλυκό της προτίμησης ερχόταν τυλιγμένο σε λαδόχαρτο κι αργότερα σε ασημόχαρτο.
Γύρω στις έξι το βραδάκι δια μιάς το σπίτι άδειαζε από γυναικείες φιγούρες. Ηταν η σειρά των ανδρών να κάνουν την επίσκεψή τους. Ντυμένοι με τα κουστούμια τους, γραβατωμένοι κι επίσημοι έφταναν στο σπίτι της γιορτής. Και στρωνόνταν στα καρέκλες και μιλούσαν ατέλειωτα για την πολιτική κατάσταση και διαφωνούσαν και φώναζαν. Κι ανάμεσα στις κουβέντες κατέβαζαν το σοκολατάκι, το κονιάκ Μεταξάς, το ουίσκυ αργότερα που έγινε της μόδας. Και δώστου ξηροκάρπια και συζήτηση αδιέξοδη επί παντός του επιστητού. Και δώστου πολυλογία και φασαρία και δυνατές φωνές. Κι όταν έρχονταν τα γλυκά, τα γεύονταν επίσης με την άνεση του καλεσμένου που θέλει να τιμήσει την οικοδέσποινα. Εδώ δεν υπήρχε το χαμηλωμένο βλέμμα της συστολής, οι άντρες δεν τό 'χαν για καλό να ζητήσουν τα γλυκά τυλιγμένα σε χαρτάκια. Αυτό ήταν γυναικεία συνήθεια.

Ανάμεσα στους καλεσμένους καμιά φορά έβλεπες και ζευγάρια, ελάχιστα όμως. Ηταν τα κλασικά ζευγάρια της μικρής μας πόλης που ήταν αυτοκόλλητα και δεν χώριζαν ποτέ ούτε στις κοινωνικές εξόδους.

Κι έτσι περνούσε η ονομαστική γιορτή κι όταν έφευγε και ο τελευταίος καλεσμένος η οικοδέσποινα έπεφτε στην καρέκλα αποκαμωμένη από την κούραση. Έλαμπε όμως από περηφάνεια που πήρε τόσα κομπλιμάν για την εμφάνισή της και για τα γλυκά της, τα καμωμένα από τα χεράκια της.

Κι o άντρας καμάρωνε για τη γυναίκα του αλλά και για την κοινωνική του καταξίωση, γιατί όσο περισσότεροι επισκέπτες περνούσαν από ένα σπίτι, τόσο πιο περίοπτο ήταν το πρόσωπο της γιορτής.

Μέρες ανέμελες, αγαπημένες, μέρες με ανοιχτές πόρτες, με ανοιχτές αγκαλιές... Μέρες χωρίς καχυποψίες, φόβους και αναστολές. Μέρες αληθινής γιορτής.

Πόσο μου λείπουν!

Νοσταλγικό Τζουστινάκι