ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΣΤΗ ΒΕΡΑΝΤΑ

ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΣΤΗ ΒΕΡΑΝΤΑ
Το συγκλονιστικό μυθιστόρημα για τις γυναίκες στην ωριμότητα, για τη γυναικεία φίλία, για τις ακυρώσεις και τις αναπτερώσεις!

Tuesday, May 14, 2024

Σπύρος Αργύρης: Τέλος Εποχής!

 


Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Έφυγε χθες πλήρης ημερών ο Σπύρος Αργύρης. Πέταξε στους ουρανούς σαν το πουλάκι μετά από σύντομη νοσηλεία., απαλλαγμένος από το φθαρτό σώμα του.

 Αγαπημένος θείος, αδελφός του πεθερού μου, ο Σπύρος ήταν ο ιδιοκτήτης του κοσμηματοπωλείου MODERNO επί της οδού St Catherine επί 40 χρόνια.

 Τα πρώτα χρόνια της άφιξής μου στον Καναδά το κοσμηματοπωλείο MODERNO ήταν ο καθημερινός προορισμός μου. Με το μωρό νεογέννητο και με την αποχή μου άπό τη δουλειά, το κοσμηματοπωλείο του Σπύρου ή Πίπη ή Γέροντα (όπως τον αποκαλούσαμε εμείς οι δικοί του) ήταν η προσωπική μου απόλαυση καθώς εκεί συναντούσα και μάθαινα σιγά σιγά τους Έλληνες του Μοντρεάλ.

 Και ποιός δεν περνούσε από κεί να αγοράσει ένα χρυσό σέτ για την αρραβωνιαστικιά ή τη γυναίκα του. Και ποιός δεν είχε προμηθευτεί τα διαμαντένια δαχτυλίδια του αρραβώνα από το MODERNO. Ο Σπύρος πάντα με τον καλοκάγαθο και γελαστό χαρακτήρα του υποδεχόταν τους πελάτες και τους εξυπηρετούσε με τον πιό αποτελεσματικό τρόπο.

 Εκεί γνώρισα τους γουναράδες που τότε ήταν πλούσιοι καθώς άνθιζε η βιομηχανία της γούνας στον Καναδά. Κάθε Χριστούγεννα περνούσαν ένας ένας από το MODERNO, ο Πίπης τους κερνούσε ουϊσκάκι και αγόραζαν τα χρυσαφικά για τις γυναίκες της οικογένειας. Η συζήτηση έπαιρνε φωτιά πάντα με επίκεντρο τα πολιτικά της Ελλάδας!

 Εκεί,λοιπόν, στα απόκρυφα του κοσμηματοπωλείου ο Σπύρος, όταν η δουλειά κώπαζε τους μήνες του χειμώνα, μου αφηγόταν ιστορίες της νιότης του. Μου έλεγε για το πώς τα πέντε παιδιά του παππού Θεόδωρου Αργύρη (τα δικά του αδέρφια δηλαδή)  ορφάνεψαν από μικρά και γύριζαν στους πέντε ανέμους. Και πώς τελικά κατέληξαν στην Αθήνα όλοι μαζί να ζούν και να κοιμούνται σε μια μικρή κάμαρα...

 Λάτρευε να αναθυμάται την Ομόνοια και το κεφεκοπτείο του Λουμίδη όπου δούλευε σαν το παιδί για όλες τις δουλειές. Η Αθήνα του είχε αφήσει έντονες εντυπώσεις καθώς τη γνώριζε στην εφηβεία του ερχόμενος με τα πέντε αδέλφια του για να αναζητήσει ένα μέλλον. Δεν τον κούραζε η δουλειά και έστηνε αυτί να μαθαίνει τα καθέκαστα από τον κόσμο και τον κοσμάκη που περνούσε καθημερινά από του Λουμίδη.

 Ο Σπύρος ή Πίπης ή Γέροντας ήταν καλλιτεχνική φύση. Εκεί ,λοιπόν, στην Αθήνα πήγε στο Ωδείο και έπαιρνε μαθήματα φωνητικής καθώς ο τελικός σκοπός του ήταν να γίνει τραγουδιστής της όπερας, να γίνει ένας τενόρος. Ίσως αν είχε τη σωστή υποδομή και καθοδήγηση να είχε πετύχει αυτό το φιλόδοξο όνειρό του, Και η όπερα δεν έλειψε ποτέ από τη ζωή του. Στο μαγνητόφωνο έπαιζε Μαρία Κάλας και ο ίδιος γνώριζε όλους τους τενόρους της εποχής του ονειρευόμενος να παίξει κάποτε το Ριγκολέτο.

 Στην αρχή της δεκαετίας του 50 ήρθε με τα αδέλφια του στο Μοντρεάλ του Καναδά κάτω από την καθοδήγηση και την εποπτεία του μεγάλου αδερφού και πεθερού μου, Ντίνου Αργύρη. Σύντομα ασχολήθηκε με τα χρυσαφικά και έγινε πωλητής στα κοσμηματοπωλεία MODERNO, που είχαν εξαπλωθεί και είχαν γίνει τέσσερα τον αριθμό.

 Κατέληξε να γίνει συνιδιοκτήτης με τον αδελφό του Steve του MODERNO επί της St. Catherine όπου έγινε γνωστός για τις πλάκες του, τα πειράγματά του και τις ιστορίες που αφηγούνταν σχετικά με τον φίλο του Μπενία, που έμενε στη Βρετανική Κολομβία.

 Ο Σπύρος στο δεύτερο γάμο του ήταν παντρεμένος με τη Χριστίνα ή Honey όπως την αποκαλούσε. Οι δυό τους είχαν μεγάλη αδυναμία στον Αλεξανδρίνο μου τον οποίο συχνά κρατούσαν ως νήπιο καθώς δεν εμπιστεύόμασταν ακόμη τις baby sitters. Δυστυχώς, η Χριστίνα αν και 15 χρόνια νεότερη έπαθε μια σπάνιου είδους άνοια και έκτοτε νοσηλεύεται σε ειδικό ίδρυμα.

 Ο Σπύρος τρείς και τέσσερις φορές την εβδομάδα την επισκεπτόταν και την φρόντιζε με τρομερή αγάπη και αφοσίωση. Και όταν την πηγαίναμε βόλτες έκλαιγε κρυφά που η αγαπημένη του δεν μπορούσε να χαρεί πλέον τη ζωή όπως την ήξερε. Ήταν ένας καταπληκτικός σύντροφος με αξιοθαύμαστη αγάπη και υπομονή για τη γυναίκα του.

 Ο Σπύρος ήταν  ο λατρεμένος θείος του Τέντυ που τον πηγαινόφερνε στους γιατρούς και συνομιλούσε καθημερινά μαζί του στο τηλέφωνο. Κάθε πρωί 8 η ώρα ο Σπύρος έδινε το παρόν και συζητούσαν για όλες τις εξελίξεις στο χρηματιστήριο αλλά και γιά τα πολιτικά δρώμενα της Ελλάδας. Ο Πίπης δεν έχασε ποτέ μέχρι το τέλος το ενδιαφέρον του για τα κοινά.

 Περάσαμε μαζί αξέχαστες στιγμές , πηγαίναμε στα μπουζούκια και πάντα ήταν καλεσμένος με τη Honey του στα τραπέζια μας. . Ο Ted ήταν ο άνθρωπος που τον στήριξε πολύ στο γήρας του που ήρθε καταιγιστικό από τότε που η Χριστίνα του άρχισε να νοσηλεύεται με άνοια σε ίδρυμα.

 Ο Σπύρος έχασε σε νεαρή ηλικία την κόρη του Μίνα , αλλά αφήνει πίσω το γιό του Ανδρέας Αργύρης,τα εγγόνια του Jordan, Zachary, Αργυρούλα και Σταύρο.

 Καλό ταξίδι εκεί που πάς , κι όταν συναντήσεις τους δικούς μας να τους πεις εκείνες τις τρομερές ιστορίες με τον Μπενία του Μεγανησιού.Να γελάτε στους ουρανούς μέχρι δακρύων!

 Για μας ένα ακόμη κεφάλαιο της ιστορίας μας κλείνει...




Monday, May 6, 2024

Πάσχα στο Σημείο Μηδέν!

 


Πάσχα στο Σημείο Μηδέν

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Φέτος αξιωθήκαμε να βρεθούμε πάλι στη Νέα Υόρκη για να περάσουμε το Πάσχα με την οικογένεια του γιού μας. Θα πρέπει να πω ότι όλα τα χρόνια πρίν από το τρομοκρατικό χτύπημα των Ισλαμοφασιστών στις 11 Σεπτέμβρη 2001, κατεβαίναμε στη Νέα Υόρκη με τον Αλεξανδρίνο μας όπου ζούσαμε τη μυσταγωγία της Μεγάλης Παρασκευής και της Ανάστασης στο μικρό και ταπεινό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου που βρισκόταν σφηνωμένο ανάμεσα στους Δίδυμους Πύργους. Η ατμόσφαιρα ήταν σεμνή και οι λίγοι ενορίτες περιφέραμε τον Επιτάφιο στο δρόμο μπροστά από τους δίδυμους εμβληματικούς ουρανοξύστες του downtown.

Η άνανδρη επίθεση στους Δίδυμους πύργους, η συντριβή τους από το θρησκευτικό μίσος των Ισλαμοφασιστών, η ολική καταστροφή της μινιατούρας ορθόδοξης εκκλησίας, άφησε ένα τεράστιο κενό στις ζωές μας καθώς η επιστροφή μας στο Σημείο Μηδέν ήταν οδυνηρή για πολλούς βάσιμους λόγους. Η μυρωδιά των αποκϊδιών, η λεηλασία του τόπου μας γέμιζε με θλίψη επί πολλά χρόνια. Αποφεύγαμε το downtown που αποτύπωνε επό χρόνια πόνο, θανατικό και καταστροφή.

Στο μεταξύ, ο Άγιος Νικόλαος μπήκε στο σχεδιασμό να ξαναχτισθεί, αλλά ανάμεσα στον επαναπροσδιορισμό της τοποθεσίας του, τον ακριβό σχεδιασμό του Καλατράβα, τα λεπτά σαν φύλλα μάρμαρα που καλύπτουν την επιφάνειά του, ανέβηκε το κόστος σε ύψη δυσθεώρητα. Και μετά από καθυστερήσεις επί καθυστερήσεων επιτέλους λειτούργησε ο ναός, ο οποίος μοιάζει με ένα μπιμπελό στην καρδιά του ιστορικού πλέον Σημείου Μηδέν της Νέας Υόρκης. Και το εσωτερικό του φιλοτεχνημένο από Αγιορείτες αγιογράφους αποδίδει την εικονογραφία μας με ένα πιό μοντέρνο και αντισυμβατικό τρόπο.

Εκεί επιλέξαμε να περάσουμε τη Μεγάλη Παρασκευή. Κατέφθασε από τα προάστεια η συμμαθήτρια και αγαπημένη μου φίλη Δήμητρα Καράμπαλη κι έτσι ξαναβρεθήκαμε στην αγκαλιά της εκκλησίας που αποτελεί πλέον την ενορία του γιού μας στη Νέα Υόρκη αλλά και τη δική μας. Η Δήμητρα, με την οποία έχουμε μοιραστεί στη νιότη μας την ακολουθία του Επιταφίου στους Αγίους Αναργύρους της Λευκάδας ακούγοντας τα εγκώμια από τη μελίρρητη φωνή του πατέρα μου και τη χορωδία του Πάνου Ορφανού, ΄με συντρόφευσε σε αυτό το ταξίδι της θρησκευτικής μας παράδοσης που κάνει την καρδιά μας να χτυπάει μέχρι σήμερα νοσταλγικά και αναπόδραστα από το κοινό μας παρελθόν στο νησί μας.

Απολαύσαμε τα εγκώμια από τη φωνή του εξαιρετικού πρωτοψάλτη Δημήτριου Κατσικλή και του πρωτοπρεσβύτερου Ανδρέα Βυθούλκα που έχει τώρα ως βοηθό του τον πατέρα Σαμουήλ. Στην ακολουθία του Επιταφίου παρέστη και ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος οποίος έκανε το κήρυγμα της ημέρας.

Ακολούθησε η περιφορά του Επιταφίου που ήταν στολισμένος με μόβ και λευκά λουλούδια.Η περιφορά του Επιταφίου στον «κρανίου τόπον» αποτελεί το μεγαλύτερο φόρο τιμής της Χριστιανοσύνης στους 3000 πεσόντες απο το τρομοκρατικό χτύπημα του Ισλαμοφασισμού στις 11 Σεπτέμβρη του 2001.

«Ω Γλυκύ μου Έαρ, Γλυκύτατόν μου Τέκνον πού έδυ σου το κάλος»... Περπατούσαμε στο σημείο Μηδέν με 2500 άλλους πιστούς, ακούγαμε τον επιτάφιο θρήνο της Παναγίας προς το μοναχογιό της κι αυτά τα λόγια άγγιζαν κάθε ψυχή που είχε αναπεμφθεί στους ουρανούς, θαμμένη μέσα  στις στάχτες του θρησκευτικού μίσους. Σκεφτόμουν πως η Ορθοδοξία βρίσκεται στον ομφαλό της γής, πως τιμά τη μνήμη των νεκρών του τρομοκρατικού χτυπήματος στην πιό κορυφαία στιγμή της Χριστιανοσύνης, την συμβολική ώρα του πένθους για τον Ιησού Χριστό.

Η Δήμητρα κι εγώ ήμασταν βυθισμένες σε αυτή την κατάνυξη, οι σκέψεις μας επέστρεφαν στη Λευκάδα, όπου έχουμε αφήσει τα σώματα των αγαπημένων μας προσώπων θαμμένα εκεί, μακριά μας.  Αυτό το κύμα των αναμνησεων ήταν το δικό μας σιωπηρό μνημόσυνο προς τους γεννήτορές μας . Η ταύτιση ήταν απόλυτη και συγκινητική, ήταν μια κάθαρση για την απόσταση που μας χωρίζει από τους αγαπημένους μας τόσες δεκαετίες τώρα.

 Αποχωριστήκαμε η μιά την άλλη σχεδόν ανάλαφρες, δικαιωμένες για την ομορφιά και τον πόνο που βιώσαμε μαζί, εκεί στο Σημείο Μηδέν της περιφοράς του Επιταφίου μας.

Στην Ανάσταση δεν πήγαμε διότι κρατούσαμε το μικρό μας εγγονό, αλλά ακούσαμε πως το πάρκο έξω από το ναό πλημμύρισε με εκατοντάδες πιστούς, που άναψαν τις λαμπάδες τους με το αναστάσιμο φώς  κι έγινε η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης ένα ορόσημο για την Ορθοδοξία με κάμερες να την καλύπτουν στα αμερικάνικα μέσα ενημέρωσης.

 Εμείς ξαναζήσαμε το λυρισμό του Πάσχα την Κυριακή στο εσπερινό της Αγάπης, όπου μοιραστήκαμε με την άγραφη φύση του εγγονού μας όσα υπέροχα μας έφερε το ανέσπερο φώς της Ανάστασης, αυτό που συμβολίζει την Αγάπη, τη Συγχώρηση και την Αιωνιότητα.

 «Ἀναστάσεως ἡμέρα, λαμπρυνθῶμεν λαοί, Πάσχα Κυρίου, Πάσχα· ἐκ γάρ θανάτου πρός ζωήν, καί ἐκ γῆς πρός οὐρανόν, Χριστός ὁ Θεός, ἡμᾶς διεβίβασεν, ἐπινίκιον ᾄδοντας».

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!















Tuesday, April 23, 2024

Η Ρόζα Βρεττού , η εμβληματική καρδιολόγος, η αυριανή Ευρωβουλευτής!

 


Η Ρόζα Βρεττού , η εμβληματική καρδιολόγος, η αυριανή Ευρωβουλευτής!

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Οι Ευρωεκλογές βρίσκονται προ των πυλών και παρότι μια ελαφρά αδιαφορία διαφαίνεται στους ψηφοφόρους, θα πρέπει να τονισθεί ότι η ψήφος για το Ευρωκοινοβούλιο είναι η επένδυση για το μέλλον όλων των κρατών-μελών της Ευρωζώνης.

Σε αυτές τις κρίσιμες εκλογές θα πρέπει να ψηφίσουμε με το χέρι στην καρδιά για πρόσωπα τα οποία θα μας εκπροσωπήσουν επάξια στο Ευρωκοινοβούλιο αξιοποιώντας τη θέση τους στο νομοθετικό όργανο της Ευρώπης. Η στενή κομματική ψήφος είναι λάθος οπτική. Χρέος όλων μας είναι να ψηφίσουμε άτομα άξια που θα προασπίσουν τα συμφέροντα της χώρας μας στο Ευρωκοινοβούλιο.

Μέσα στις πολλαπλές υποψηφιότητες όλων των κομμάτων (42 υποψήφιοι σε κάθε κόμμα) καλούμαστε να ξεχωρίσουμε τα πρόσωπα που κατέχουν τα προσόντα για να διεκδικήσουν τα συμφέροντα όχι μόνον του κράτους μας, αλλά και τα επίμέρους συμφέροντα των πολιτών.Οι φίρμες με την υπερπροβολή είναι μια τεράστια παγίδα στην ψήφο των ευρωεκλογών.

Για εμάς τους Λευκαδίτες κύρια προσωπικότητα αυτών των Ευρωεκλογών είναι η καρδιολόγος Αγάθη-Ρόζα Βρεττού, μια νεαρή γυναίκα που έχει δώσει τους αγώνες της στην πολιτική σκηνή από τα μαθητικά της χρόνια. Είναι ο ορισμός της συγκροτημένης γυναίκας, γιατρού, πολιτικού όντος. Ο λόγος της για το Εθνικό Σύστημα Υγείας είναι ο εναργέστερος και δυναμικότερος στο φάσμα όλων των κομμάτων της πολιτικής σκηνής της Ελλάδας.

Η Ρόζα γέννημα θρέμμα του ΠΑΣΟΚ αλλά και του ΕΣΥ ήταν υποψήφια στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του κόμματος στις εθνικές εκλογές κατέχοντας της θέση της  αναπληρώτριας γραμματέως του Τομέα Υγείας ΠΑΣΟΚ – Κινήματος Αλλαγής. Από τα στελέχη του κόμματος που γνωρίζουν όσο λίγοι τα πραγματικά προβλήματα ενός συστήματος υγείας που δοκιμάσθηκε στα χρόνια της πανδημίας δούλεψε σκληρά για να παρουσιάσει τη δική της πρόταση.

Η ίδια στις πρόσφατες εθνικές εκλογές κατέθεσε το πλαίσιο για μια «νέα αναγέννηση του δημόσιου συστήματος υγείας» και συνεχίζει να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου προειδοποιώντας ότι η σκληρή –και όχι εικονική- πραγματικότητα στα δημόσια νοσοκομεία και τις δομές του συστήματος με τις «λίστες της ντροπής» στα χειρουργεία, την υποστελέχωση σε ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, την έλλειψη κρίσιμων ειδικοτήτων κλπ., πιστοποιεί ότι έχει ξεπεραστεί κάθε όριο αντοχής και ανοχής.

Η Αγάθη-Ρόζα Βρεττού στο Ευρωκοινοβούλιο θα μπορέσει να προωθήσει τα θέματα των ζητημάτων υγείας μέσα απο νέες δομές που θα έχει τη δυνατότητα να προτείνει λόγω της ιδιότητάς της αλλά και της πολύχρονης πείρας της στο ΕΣΥ.

Ποιά είναι η Ρόζα Βρεττού;

Η καρδιολόγος Αγάθη - Ρόζα Βρεττού, κατέχει την τέταρτη θέση στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ.

Η Ρόζα Βρεττού με καταγωγή από τη Λευκάδα γεννήθηκε στην Αθήνα το 1974. Είναι καρδιολόγoς, διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής ΕΚΠΑ και κάτοχος MSc, Health Economics στο LSE.

Η Αγάθη-Ρόζα Βρεττού είναι γιατρός – καρδιολόγος, αναπληρώτρια Γραμματέας του Τομέα Υγείας του ΠΑΣΟΚ. Υπηρετεί ως Επιμελήτρια Α ΕΣΥ, στη Β’ Πανεπιστημιακή Καρδιολογική Κλινική του ΠΓΝ “Αττικόν”. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και είναι Διδάκτωρ Ιατρικής της ίδιας Σχολής. Έχει εξειδικευτεί στην Ηχωκαρδιογραφία και Μαγνητική Τομογραφία Καρδιάς στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Emory , Atlanta, Georgia των ΗΠΑ, με υποτροφία της Ελληνικής Καρδιολογικής Εταιρείας. Eίναι editorial Board Member στο BMC Cardiovascular Disorders.

Υπήρξε Πρόεδρος της ένωσης καρδιαγγειακής απεικόνισης του Ελληνικού Κολλεγίου Καρδιολογίας τη διετία 2016-2018 και εκλεγμένο μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΠΓΝ “Αττικόν” ( 2017-2018). Στον χώρο των οικονομικών της Υγείας , φοίτησε στο διετές μεταπτυχιακό πρόγραμμα Executive Master του London School of Economics ( 2019 -2021) στο αντίστοιχο αντικείμενο , λαμβάνοντας τον τίτλο του Master το Δεκέμβριο του 2021. Για το παραπάνω πρόγραμμα έλαβε μετά από επιλογή σε ευρωπαϊκό επίπεδο, υποτροφία της Ευρωπαϊκής Καρδιολογικής Εταιρείας .

Η Αγάθη - Ρόζα Βρεττού εκλέχτηκε γραμματέας της μαθητικής οργάνωσης της Ν. ΠΑΣΟΚ το 1992 , ενώ από την ίδια χρονιά μέχρι και το 2001 υπήρξε εκλεγμένο μέλος του Κεντρικού Συμβουλίου της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ. Εκλέχτηκε επιπλέον γραμματέας του Τομέα Διεθνών Σχέσεων της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ το 2000 και Αντιπρόεδρος της YES από το 2001-2003 ( Young European Socialists – τότε ECOSY Εuropean Community Organization of Socialist Youth ). Ήταν Βουλευτής Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ το 2007 και μέλος της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων.

Έχει καταγωγή από τη Λευκάδα, στην οποία και μεγάλωσε και είναι μητέρα ενός παιδιού.

 

Share

(Remaining Time-0:00Fullscreen

Mute

 

Tuesday, March 26, 2024

Κυριάκος Μητσοτάκης στο Μοντρεάλ: Τα παραλειπόμενα της πρωθυπουργικής επίσκεψης!




 Αναδημοσίευση από την HuffPost Greece

Μια νότα ανάτασης για την Ελληνική παροικία που έβαλε τα καλά της για να υποδεχθεί τους δύο ηγέτες.

 Της δημοσιογράφου-συγγραφέως Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Με λαμπρότητα γιορτάσθηκε την Κυριακή η Εθνική Παλιγγενεσία στο Μοντρεάλ όπου υπό λαμπρό ήλιο και με ήπιες θερμοκρασίες εξελίχθηκε η παρέλαση στην λεωφόρο Ζάν Ταλόν του Μοντρεάλ με πλήθος κόσμου, καθώς  τελετάρχες ήταν οι πρωθυπουργοί της Ελλάδας και του Καναδά, Κυριάκος Μητσοτάκης και Τζάστιν Τρουντό, αντίστοιχα.

Η παρέλαση της 24ης Μαρτίου στο Μοντρεάλ ήταν ιστορική για πολλούς λόγους:

1.   Για πρώτη φορά δύο πρωθυπουργοί,της Ελλάδας και του Καναδά, ο Τρουντό και ο Μητσοτάκης, παιδιά πρωθυπουργών και οι δύο, παρέστησαν στην επική παρέλαση των Ελλήνων του Μοντρεάλ που διανθίσθηκε- εκτός των ελληνικών σχολείων και των εθνικοτοπικών συλλόγων- με αγήματα της αστυνομίας , του στρατού, των Σκωτσέζων και άλλων.

2.   Για πρώτη φορά Ελληνας πρωθυπουργός, ο Κυριάκος Μητσοτάκης, δεν παρέστη στη μεγάλη παρέλαση των Αθηνών, αλλά προτίμησε να παρευρεθεί σε παρέλαση Ελλήνων της Διασποράς, προωθώντας την επιστολική ψήφο των Αποδήμων.

3.   Για πρώτη φορά μετά από 41 χρόνια επισκέφθηκε τον Καναδά Έλληνας πρωθυπουργός, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και μάλιστα   χωρίς επίσημο πρωτόκολλο αλλά ως προσωπικός καλεσμένος του Καναδού ομολόγου του Τζάστιν Τρουντό.

 Στην Δοξολογία γιά την Εθνική επέτειο, που τελέστηκε στον ιερό ναό του Ευαγγελισμού προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου Καναδά κ. Σωτηρίου, παραβρέθηκε ο Έλληνας πρωθυπουργός με τη σύζυγό του Μαρέβα Μητσοτάκη και τα τρία παιδιά τους, ενώ δίπλα του κάθησε ο πρωθυπουργός του Καναδά Τζάστιν Τρουντό παρακολουθώντας με κατάνυξη την τελετουργία της Δοξολογίας προς τους πεσόντες ήρωες  του 1821.

 Θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο Έλληνας πρωθυπουργός κατέφθασε στο Μοντρεάλ με πέντε υπουργούς, τον αναπληρωτή υπουργό Εθνικής Οικονομίας Νίκο Παπαθανάση, την υπουργό Εσωτερικών Νίκη Κεραμέως, την υφυπεξ Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου, τον υφυπεξ Απόδημου Ελληνισμού Γιώργο Κώτσηρα, τον πρώην υφυπουργό Υγείας Βασίλη Κοντοζαμάνη και υποψήφιο ευρωβουλευτή καθώς και με επιτελείο από το γραφείο του, γεγονός που χαρακτηρίσθηκε αρνητικά από τους Έλληνες ομογενείς, καθώς η διασπάθιση του δημοσίου χρήματος για υπουργικά ταξίδια κρίνεται αυστηρά για την Ελλάδα που μόλις βγήκε από τα μνημόνια.

 Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, εξάλλου, υπέγραψε παρουσία του Καναδού ομολόγου του πρωτόκολλο συμφωνίας  για την προμήθεια από πλευράς της Ελλάδας νέων πυροσβεστικών αεροσκαφών Canadair τύπου DHC-515 της εταιρείας DeHaviland, που θα χρηματοδοτήσει η Ευρωπαϊκή ¨Ενωση. Δικηγόρος που εκπροσωπεί το ελληνικό δημόσιο στην δικαστική διαμάχη για την προηγούμενη αγορά των Canadair του 1999 από την εταιρεία Bombardier στο Ανώτατο Δικαστήριο του Καναδά με ενημέρωσε ότι η προηγούμενη κατασκευαστική εταιρεία δεν τήρησε τη συμφωνία με αποτέλεσμα το Ελληνικό δημόσιο να βρίσκεται στον Άρειο Πάγο του Καναδά περιμένοντας την έκβαση της υπόθεσης. Η ίδια πηγή προειδοποιεί της ελληνική κυβέρνηση να είναι προσεκτική στο γράμμα της νέας συμφωνίας και να μην αφήσει κανένα νομικό κενό.

 Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η χημεία ανάμεσα στους δύο πρωθυπουργούς ήταν εξαιρετική. Χαλαροί και οι δύο τους, έδωσαν μια φιλική νότα στην ελληνική πρωθυπουργική επίσκεψη. Ο Τζάστιν Τρουντό μετά την παρέλαση περιήγησε τον Έλληνα ομόλογό του σε καφενεία και ρεστοράν της ελληνικής γειτονιάς, που αποτελεί και την εκλογική του έδρα, βγάζοντας πολλές φωτογραφίες και σέλφις, ενώ κατά τη διαρκειά της δεξίωσης στο Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο ανακοίνωσε ότι η κυβέρνησή του αποφάσισε να χορηγήσει υπό προϋποθέσεις 10 εκατομμύρια δολάρια στην Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μοντρεάλ για την ανέγερση «πράσινου» κοινοτικού κέντρου στο Λαβάλ.



 'Οταν ρωτήθηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης αν η Ελληνική κυβέρνηση θα συνεισφέρει στο εν λόγω έργο, εκείνος απάντησε ότι θα ρωτήσει τον υπουργό οικονομικών. Κύκλοι της Ελληνικής Ομογένειας του Μοντρεάλ εξέφρασαν τη δυσαρέσκειά τους διότι ο Έλληνας πρωθυπουργός δεν ανακοίνωσε την διαγραφή του δανείου της Ελληνικής Κοινότητας προς το Ελληνικό δημόσιο ύψους 7 εκατομμυρίων δολαρίων, το οποίο δεν εξυπηρετείται από δεκαετία και αποτελεί ένα νεκρό δάνειο.

 Η παρουσία του Έλληνα πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη μαζί με τον Καναδό ομόλογό του Τζάστιν Τρουντό στις επετειακές εκδηλώσεις γιά την Εθνική Επέτειο της Ελλάδας στο Μοντρεάλ ήταν μια νότα ανάτασης για την Ελληνική παροικία που έβαλε τα καλά της για να υποδεχθεί τους δύο ηγέτες.

 Η επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στον Καναδά συνεχίσθηκε με δύο εκδηλώσεις στο Τορόντο, μία με την οικονομική κοινότητα αλλά και μία με την  Ελληνική ομογένεια του Τορόντο.

 



 

 

 

 

 

 

 

Monday, March 18, 2024

Σούλα Παρασσίδη: Η δύναμη της μουσικής πηγάζει από τα βάθη της ανθρώπινης εμπειρίας!

  


Της δημοσιογράφο και συγγραφέως Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Αναδημοσίευση από την HuffPost Greece

Η Σούλα Παρασσίδη είναι μια Ελληνοκαναδή σοπράνο που κάνει παγκόσμια καριέρα, ενώ ταυτόχρονα έχει δημιουργήσει ένα διαδραστικό τρόπο προώθησης της οπερατικής μουσικής μέσα από την πρωτότυπη πλατφόρμα της Living Opera.

Πρόκειται για μια γυναίκα από το Βανκούβερ με πάθος, γεννημένη από πατέρα Έλληνα του οποίου της πολιτιστικές αξίες κληρονόμησε και αναδεικνύει σε κάθε της βήμα.

Χτυπημένη από καρκίνο στην άγουρη ηλικία των 21 χρόνων κατόρθωσε να τον ξεπεράσει και σήμερα συνεχίζει την καριέρα της έχοντας εγκιβωτίσει μια καινούρια δύναμη στο είναι της.

Είναι η μούσα του διεθνούς φήμης σχεδιαστού Βασίλη Ζούλια και θα κλείσει την επίδειξη μόδας του που οργανώνεται από το Λύκειον των Ελληνίδων Μοντρεάλ στις 16 Απριλίου στο Μοντρεάλ με στόχο την ερανική προσπάθεια για το Doveegene Project, που αποτελεί την έρευνα για την έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου των ωοθηκών.

Η Σούλα Παρασσίδη είναι νέα, εκπληκτικής ομορφιάς, είναι χυμώδης, είναι μια ταλαντούχα σοπράνο γεμάτη όνειρο και αποτελεί φωτεινό παράδειγμα για την ήττα του καρκίνου.

- Ποια είναι η Σούλα Παρασίδη; Μπορείς να περιγράψεις τον εαυτό σου;

Το να περιγράφει κανείς τον εαυτό του είναι πράγματι μια πολύπλοκη προσπάθεια, δεδομένης της συνεχούς φύσης της προσωπικής εξέλιξης. Σε αυτή τη συγκυρία, θεωρώ τον εαυτό μου ως απόδειξη της μεταμορφωτικής δύναμης της τέχνης, της διαρκούς δύναμης της πολιτιστικής κληρονομιάς και της αδιάκοπης αναζήτησης της αυθεντικότητας σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς.

Ως τραγουδίστρια της όπερας, επιχειρηματίας, αντικομφορμίστρια και υπέρμαχος του πολιτισμικού μετασχηματισμού στον τομέα της κλασικής μουσικής, έχω περιηγηθεί στις παρυφές του κόσμου της όπερας σε τρεις ηπείρους. Μέσω της πλατφόρμας μου, Living Opera, αφιερώθηκα στην επέκταση του κοινού της κλασικής μουσικής και στην υποστήριξη της επόμενης γενιάς καλλιτεχνών, ανακαλύπτοντας παράλληλα τις μυριάδες προκλήσεις που έρχονται με την ίδια τη ζωή.

Η πορεία μου έχει διαμορφωθεί τόσο από σχεδιασμό όσο και από επιμονή, απαιτώντας ένα εξαιρετικό επίπεδο εστίασης και θυσίας για να φτάσω σε αυτή τη στιγμή της κορύφωσης. Ωστόσο, ίσως η αληθινή ουσία αυτού που είμαι ανακαλύπτεται καλύτερα μέσα από τις ιστορίες και τις εμπειρίες που αναπτύσσονται σε αυτόν τον διάλογο. Έτσι, καλώ τον αναγνώστη να σχηματίσει τη δική του άποψη για τη Σούλα Παρασίδη μέσα από αυτή τη συνέντευξη.

-Γεννήθηκες από Ιρλανδή μητέρα και Έλληνα πατέρα στο Βανκούβερ. Πώς αγάπησες την όπερα;

Το ταξίδι μου για να αγαπήσω την όπερα ήταν ένα μείγμα έμφυτου ταλέντου και πολιτιστικής κληρονομιάς. Μεγαλώνοντας στο Βανκούβερ με μια Ιρλανδή μητέρα και έναν Έλληνα πατέρα, το πρώιμο μουσικό μου περιβάλλον ήταν μια ταπετσαρία από κλασικό πιάνο από την πλευρά της μητέρας μου και ελληνική μουσική και ορχηστρικά κομμάτια από την πλευρά του πατέρα μου . Ωστόσο, η όπερα δεν ήταν μέρος του αρχικού μου μουσικού τοπίου. Η αγάπη μου για την όπερα φούντωσε απροσδόκητα σε ηλικία 14 ετών, μετά από ένα μπέρδεμα σε μια ακρόαση που νόμιζα ότι ήταν για ένα έργο, το οποίο αποδείχθηκε ότι ήταν για μιούζικαλ. Αυτό οδήγησε σε μια πρόσκληση σε ένα καλοκαιρινό σεμινάριο, όπου οι δυνατότητές μου στην όπερα αναγνωρίστηκαν για πρώτη φορά από έναν από τους δασκάλους.

- Ποια ήταν η μουσική που άκουγες από νωρίς;

Στα πρώτα μου χρόνια, ο μουσικός μου κόσμος κυριαρχούνταν από τις ζωντανές αφηγήσεις και τις μελωδίες του μουσικού θεάτρου και του Μπρόντγουεϊ. Αυτό το είδος, με την πλούσια αφήγηση και το συναισθηματικό του βάθος, με είλκυε πολύ περισσότερο από την κλασική μουσική που μελετούσα. Με γοήτευσαν ιδιαίτερα τα εμβληματικά σόου όπως το «Les Misérables » και το «The Phantom of the Opera», των οποίων οι παρτιτούρες και οι ιστορίες εδραιώθηκαν στη μνήμη μου. Παράλληλα, είχα το συνηθισμένο ενδιαφέρον της παιδικής μου ηλικίας για την ποπ μουσική, απολαμβάνοντας τις επιτυχίες και τα αστέρια που ήταν δημοφιλή στους συνομηλίκους μου. Ωστόσο, στο Μπρόντγουεϊ βρισκόταν το αληθινό μου πάθος, προσφέροντάς μου μια διαμορφωτική μουσική εμπειρία που αργότερα θα επηρέαζε το καλλιτεχνικό μου ταξίδι στην όπερα.

-Πότε άρχισες να αγαπάς την όπερα;

Η αγάπη μου για την όπερα φούντωσε όταν ανακάλυψα το έργο τριών αξιόλογων σοπράνο: της Mirella Freni, της Renata Tebaldi και της Maria Callas. Ήταν ο εξαιρετικός τόνος της Freni που με συνεπήρε για πρώτη φορά, μια ομορφιά στον ήχο που δεν είχα ξαναζήσει. Τότε, η απόλυτη δύναμη του οργάνου της Tebaldi μου έδειξε την απίστευτη δύναμη και το βάθος που μπορούσε να μεταφέρει η όπερα. Αλλά ήταν η απαράμιλλη τέχνη της Μαρίας Κάλλας που άλλαξε πραγματικά την κατανόηση και την εκτίμησή μου για την όπερα. Η ικανότητά της να συνδυάζει τη φωνητική υπεροχή με τη βαθιά συναισθηματική έκφραση άνοιξε τα μάτια μου στη δυνατότητα αυτής της μορφής τέχνης να αγγίξει την ψυχή.

- Ποια είναι για σένα η Μαρία Κάλλας; Ενας θρύλος; Επηρέασε την καριέρα σου;

Η Μαρία Κάλλας, για μένα, είναι κάτι πολύ περισσότερο από θρύλος. είναι ένας φάρος καλλιτεχνικής ακεραιότητας και συναισθηματικού βάθους στην όπερα. Η απαράμιλλη ικανότητά της να μεταδίδει την πολυπλοκότητα του χαρακτήρα και των συναισθημάτων μέσω της φωνής της έχει επηρεάσει βαθιά την καριέρα μου. Η Κάλλας απέδειξε ότι η όπερα δεν αφορά μόνο τη φωνητική ικανότητα, αλλά τη δύναμη της αφήγησης, το βάθος της ερμηνείας των χαρακτήρων και το συναίσθημα που μπορεί να μεταδοθεί μέσω της μουσικής. Με ενέπνευσε να προσεγγίσω κάθε ρόλο με δέσμευση στην αυθεντικότητα και τη συναισθηματική αλήθεια, προσπαθώντας να συνδεθώ με το κοινό σε ένα βαθιά προσωπικό επίπεδο.

Κι όμως, ενώ τη θαυμάζω περισσότερο από κάθε άλλο καλλιτέχνη της λυρικής σκηνής, είμαι βαθιά αποφασισμένη να χαράξω τη δική μου πορεία στον κόσμο της όπερας. Δεν φιλοδοξώ να τραγουδήσω όπως αυτή —ένα τέτοιο κατόρθωμα θα ήταν ούτως ή άλλως αδύνατο—αλλά στοχεύω να αφήσω το δικό μου στίγμα στο τοπίο της κλασικής μουσικής, όποια μορφή κι αν πάρει. Συχνά,το μάρκετινγκ αρχίζει να προωθεί την «επόμενη Κάλλας», τον «επόμενο Παβαρότι» ή τον επόμενο καλλιτέχνη της όπερας. Αυτή είναι μια λανθασμένη άποψη και μια απίστευτη προσβολή στο κοινό σε μια μορφή τέχνης που αναδεικνύεται από την ατομικότητα! Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα όπως η επόμενη εκδοχή ενός θρυλικού καλλιτέχνη. Υπάρχει μόνο χώρος για να αναδυθούν νέοι καλλιτέχνες, ο καθένας με την ξεχωριστή συνεισφορά του στην κληρονομιά της όπερας.

- Πότε ξεκίνησες να σπουδάζεις κλασική μουσική;

Άρχισα να σπουδάζω κλασική μουσική στην τρυφερή ηλικία των 5 ετών. Αρχικά, εστίασα στο φλάουτο, το οποίο άρχισα να παίζω στα 7 μου, και οι σπουδές μου στην κλασική μουσική συμπληρώθηκαν από μια βαθιά βουτιά στη λογοτεχνία και την ποίηση. Αυτή η πρώιμη βάση στη μουσική και τις τέχνες έθεσε τις βάσεις για το πάθος μου για την όπερα, συνδυάζοντας την αγάπη μου για την αφήγηση με τη μουσική μου εκπαίδευση. Η πειθαρχία και η εκτίμηση για την κλασική μουσική που καλλιεργήθηκε από τόσο νεαρή ηλικία ήταν καθοριστικής σημασίας για την προετοιμασία μου για τις αυστηρές απαιτήσεις της οπερατικής παράστασης και της μελέτης.

-Είσαι επιζούσα από καρκίνο. Πώς έμαθες για τη διάγνωσή σου; Πώς σε έχει επηρεάσει αυτή η δοκιμασία;

Ανακάλυψα τη διάγνωση του καρκίνου με έναν εντελώς απροσδόκητο τρόπο που άλλαξε τη ζωή μου, μόλις μία εβδομάδα μετά την αποφοίτησή μου με το πτυχίο μουσικής από το UBC, όταν ένας συνήθης έλεγχος για έναν μικρό πονόλαιμο οδήγησε στην ανακάλυψη ενός όγκου. Παρά το γεγονός ότι αρχικά με διαβεβαίωσαν ότι είχα μόνο 5% πιθανότητα να έχω καρκίνο, δεδομένης της ηλικίας μου και του καθαρού ιατρικού ιστορικού μου, τα αποτελέσματα της βιοψίας επιβεβαίωσαν ότι είχα καρκίνο του θυρεοειδούς. Αυτή η διάγνωση ήταν ιδιαίτερα τρομακτική για μια τραγουδίστρια της όπερας, όπου η χειρουργική επέμβαση θα μπορούσε να προκαλέσει βλάβη στα νεύρα που ελέγχουν τις φωνητικές χορδές. Θα μπορούσε να είναι καταστροφική για τη φωνή και την καριέρα κάποιου.

Η περιήγηση σε αυτή τη δοκιμασία αναμόρφωσε όχι μόνο την προσωπική μου άποψη αλλά την καλλιτεχνική μου έκφραση. Με ανάγκασε να αντιμετωπίσω την ευαλωτότητα και τη θνησιμότητα σε νεαρή ηλικία, εμποτίζοντας τις παραστάσεις μου με βαθύτερη συναισθηματική αλήθεια και ανθεκτικότητα. Η εμπειρία ενστάλαξε μια βαθιά εκτίμηση για την ευθραυστότητα της ζωής, ένα θέμα που αντηχεί στην όπερα. Μου δίδαξε την ανθεκτικότητα και εμπλούτισε τις παραστάσεις μου με αυθεντικότητα και δύναμη, επιτρέποντάς μου να συνδεθώ με το κοινό σε ένα πιο οικείο επίπεδο. Εκείνη η περίοδος της ζωής μου ήταν ένα ταξίδι μέσα στην αβεβαιότητα, αλλά έγινε επίσης πηγή προσωπικής και καλλιτεχνικής ανάπτυξης, αναδεικνύοντας την αξία της φωνής και τη δύναμη της μουσικής να μεταφέρει τα βάθη της ανθρώπινης εμπειρίας.

- Πόσο τολμηρό ήταν να επιστρέψεις στο τραγούδι μετά από εκείνη τη δύσκολη περιπέτεια;

Η απόφαση να ξαναρχίσω το τραγούδι ήταν μια κομβική στιγμή στη ζωή μου. Παρά τις ιατρικές συμβουλές να ξεκουράσω τη φωνή μου για ένα χρόνο, ένιωσα υποχρεωμένη να αψηφήσω αυτές τις οδηγίες. Το μεσαίο μου όνομα, «Φωτεινή», που σημαίνει «φως», απέκτησε νέα σημασία κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου. Συμβόλιζε το ταξίδι της ανάκαμψης και ανθεκτικότητας, ενσαρκώνοντας την ουσία του φωτός που επικρατούσε στο σκοτάδι, το οποίο αργότερα έγινε βασική αρχή σε όλη μου τη ζωή. Απηχούσε το συναίσθημα ότι «το φως λάμπει στο σκοτάδι, και το σκοτάδι δεν το έχει νικήσει», ένας στίχος που αντηχεί βαθιά μέσα μου. Αντιμετωπίζοντας την πιθανότητα να μην ξανατραγουδήσω ποτέ, αυτή η πίστη στη δύναμη του φωτός με ενέπνευσε να ανακτήσω τη φωνή μου.

Αγνοώντας τις προειδοποιήσεις, άρχισα να τραγουδάω μόλις συνήλθα. Αυτή η πράξη ήταν κάτι περισσότερο από μια απλή προσπάθεια να τραγουδήσω.Ηταν μια επιβεβαίωση της ανθεκτικότητάς μου και ένα βήμα προς την ενσάρκωση της αληθινής μου κλίσης.

- Ποιος ενέπνευσε την επιστροφή σας;

Η επιστροφή μου στο τραγούδι ήταν βαθιά εμπνευσμένη από μια ακόρεστη επιθυμία να αγκαλιάσω πλήρως τη ζωή και κατά τη διάρκεια αυτής της πιο σκοτεινής περιόδου βρήκα μια πηγή έμπνευσης στη ζωή και το έργο της Ρωσίδας ντίβας, Galina Vishnevskaya. Η αξιοσημείωτη ανθεκτικότητά της απέναντι στις αντιξοότητες και η ικανότητά της να ξεπερνά τις δοκιμασίες της με ενθουσίαζε. Η ιστορία της Vishnevskaya χρησίμευσε ως φάρος ελπίδας, υπενθυμίζοντάς μου ότι αν μπορούσε να ανταποκριθεί στις τεράστιες προκλήσεις της, θα μπορούσα κι εγώ να ξεπεράσω τις δικές μου και να βγω πιο δυνατή. Αυτή η συνειδητοποίηση τροφοδότησε την αποφασιστικότητά μου να ανακτήσω τη φωνή μου και να συνεχίσω το ταξίδι μου. Είναι ενδιαφέρον ότι όταν τελικά έκανα το επαγγελματικό μου ντεμπούτο, ο κύκλος τραγουδιών που ερμήνευσα περιελάμβανε κείμενο από μια επιστολή που έγραψε στη Vishnevskaya ο αγαπημένος της φίλος Alexander Solzhenitsyn, που περιλαμβάνεται στη βιογραφία της. Η πρόκληση να ερμηνεύσω αυτό το κομμάτι ήταν σαν ένα σημάδι, μια συμβολική επιβεβαίωση ότι όντως είχα κάνει τον κύκλο μου.

- Πήγες στη Γερμανία για να σπουδάσεις γερμανικά για την όπερα. Γιατί δεν επέλεξες την Ιταλία;

Η επιλογή να σπουδάσω γερμανικά για όπερα αντί για ιταλικά ήταν μια απόφαση που είχε τις ρίζες της στην πρακτικότητα. Η Γερμανία, με τον πλούτο των σκηνών της, πρόσφερε ευρύτερες ευκαιρίες για δουλειά στον χώρο, κάτι που ισχύει ακόμα και σήμερα. Αυτή η ρεαλιστική προσέγγιση διαμορφώθηκε περαιτέρω από τις συμβουλές των πρώτων μεντόρων μου Brigitte Fassbaender και Cheryl Studer, με τους οποίους σπούδασα για μερικούς μήνες στην αρχή του χρόνου μου στην Ευρώπη. Ιδιαίτερα η Studer με συμβούλεψε να εγκαταλείψω την περαιτέρω επίσημη εκπαίδευση για να βουτήξω απευθείας σε μια επαγγελματική σταδιοδρομία ήταν ζωτικής σημασίας - και είχε απόλυτο δίκιο. Είναι ενδιαφέρον ότι ο σημερινός δάσκαλος φωνής μου Sherman Lowe κατοικεί στην Ιταλία, οπότε αυτό το μονοπάτι μου έδωσε τα καλύτερα και των δύο κόσμων, συνδυάζοντας τα πρακτικά πλεονεκτήματα της γερμανικής σκηνής της όπερας με τις πλούσιες πολιτιστικές και φωνητικές παραδόσεις της Ιταλίας.

- Πέρυσι εμφανίστηκες για την εκατονταετηρίδα της Μαρίας Κάλλας στην Ελλάδα. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;

Η παράσταση στην Ελλάδα για την εκατονταετηρίδα της Μαρίας Κάλλας ήταν μια εμπειρία που μπορώ να περιγράψω μόνο ως σουρεαλιστική. Η ανάληψη του ρόλου της Ιφιγένειας στο Iphigénie en Tauride του Gluck —ένα κομμάτι που τραγούδησε η ίδια η Κάλλας στη Σκάλα— ήταν τόσο μεγάλη πρόκληση. Η κληρονομιά της φαίνεται μεγάλη, μια συνεχής υπενθύμιση της ιδιοφυΐας που κάποτε υπηρετούσε αυτόν τον ρόλο. Ωστόσο, φέρνοντας την ερμηνεία μου σε αυτό το σύγχρονο σκηνικό, ένιωσα ότι μπορούσα να περπατήσω στη σκιά της Κάλλας και να χαράξω ένα νέο μονοπάτι για την όπερα μέσα στο μουσικό τοπίο.

Επιπλέον, η ευκαιρία να συνεργαστώ με τον Έλληνα σκηνοθέτη Θάνο Παπακωνσταντίνου ήταν πολύτιμη. Μου πρόσφερε μια βαθιά εικόνα για την πολιτιστική απήχηση του χαρακτήρα και πόσο βαθιά η ιστορία της Ιφιγένειας είναι συνυφασμένη στον ιστό της ελληνικής κληρονομιάς. Αυτή η αρχική παράσταση στην Αθήνα δεν ήταν απλώς ένας φόρος τιμής στη μνήμη της Κάλλας. Ήταν μια θεμελιώδης εμπειρία που εμπλούτισε την προσωπική μου απεικόνιση της Ιφιγένειας, επηρεάζοντας τις επόμενες παραγωγές που ανέλαβα στη Βοστώνη και την Ελβετία. Η Αθήνα έβαλε τις βάσεις για έναν ρόλο που θα παραμείνει σημαντικό μέρος του ρεπερτορίου μου, σηματοδοτώντας μια κομβική στιγμή στην καριέρα μου και μια βαθιά, προσωπική σύνδεση με την ανεξίτηλη επίδραση της Κάλλας στην όπερα».

- Είσαι πηγή έμπνευσης για τον εικονικό σχεδιαστή Βασίλη Ζούλια, κάποιοι μάλιστα σε αναφέρουν ως « μούσα» του. Πώς προέκυψε αυτή η έλξη;

Φαίνεται ότι ζούμε στο βασίλειο των μεγαλοφυιών, από την Κάλλας μέχρι τον Ζούλια! Ο Ζούλιας δεν είναι απλώς σχεδιαστής. Είναι μάστορας της κομψότητας και αναμφισβήτητα ο πιο σημαντικός σύγχρονος Έλληνας σχεδιαστής σήμερα. Οι δημιουργίες του έχουν έναν μοναδικό τρόπο να εξυψώνουν την παρουσία της γυναίκας,κάνοντάς την να νιώθει σαν να έχει ξεπεράσει τις υψηλότερες δυνατότητές σας. Το να φοράς μία από τις δημιουργίες του δεν αλλάζει απλώς την εμφάνισή σου. μεταμορφώνει το πώς αισθάνεσαι, δίνοντας μια αίσθηση δύναμης και χάρης.

Αν και η ιδέα του να γίνω μούσα σε κάποιον τόσο ταλαντούχο όπως ο κ. Ζούλιας είναι κάτι που δύσκολα μπορώ να καταλάβω, με τιμά βαθιά αυτή η ιδέα. Αν το πρόσωπο ή οι ιδέες μου μπορούν με οποιονδήποτε τρόπο να εμπνεύσουν το έργο του, διευρύνοντας την επιρροή του ή εμπλουτίζοντας το δημιουργικό του πεδίο, θα μου προκαλούσε τεράστια χαρά. Η σχέση μεταξύ μιας μούσας και ενός καλλιτέχνη είναι συμβιωτική, η καθεμία επηρεάζει και εξυψώνει την άλλη. Το να παίξω έστω και έναν μικρό ρόλο στην πορεία της λαμπρής καριέρας του Ζούλια θα ήταν προνόμιο.


.


KOSMAS KOUMIANOS ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΕΙΑ ΤΟΥ CHRISTOS A. MAKRIDIS

- Θα περπατήσεις στην πασαρέλα για το 3ο Greek Fashion show στο Μόντρεαλ που διοργανώνει το τοπικό τμήμα του Λυκείου Ελληνίδων. Τι και ποιος σε παρακίνησε να αναλάβεις έναν τόσο εξέχοντα ρόλο σε αυτήν την παράσταση που έχει γίνει ένας σημαντικός έρανος για την έγκαιρη ανίχνευση του καρκίνου των ωοθηκών και του ενδομητρίου;

Αυτή η ευκαιρία έχει απήχηση σε μένα σε πολλά επίπεδα. Το κίνητρό μου τροφοδοτείται από ένα μείγμα προσωπικού πάθους, πολιτιστικής υπερηφάνειας και έντονης επιθυμίας να συνεισφέρω σε έναν σκοπό που επηρεάζει σημαντικά τις ζωές των γυναικών παγκοσμίως. Η μάχη κατά του καρκίνου των ωοθηκών και του ενδομητρίου, με έμφαση στον καθοριστικό ρόλο της έγκαιρης ανίχνευσης, με απασχολεί ιδιαίτερα. Η γνώση ότι αυτή η εκδήλωση λειτουργεί ως σημαντικός έρανος για ένα τόσο ζωτικής σημασίας ζήτημα υγείας όπως είναι το Doveegene Project ήταν καθοριστικός παράγοντας στην επιλογή μου να συμμετάσχω.

Επιπλέον, ως Ελληνοκαναδής,το βρήκα ευκαιρία γιορτάσουμε και να αναδείξουμε την ελληνική μόδα σε διεθνή σκηνή, ειδικά στο Μόντρεαλ μέσα από την ιδοργάνωση του Λυκείου των Ελληνίδων Μοντρεάλ . Αυτή η επίδειξη μόδας χρησιμεύει ως φόρος τιμής στη δημιουργικότητα και την διεθνικότητα Ελλήνων σχεδιαστών, όπως ο αξιόλογος Βασίλης Ζούλιας. Η συμμετοχή μου αποτίει επίσης φόρο τιμής στις στα πρότυπα της ζωής μου, που ανέκαθεν υποστήριζαν τη σημασία του να αγκαλιάζουμε τολμηρές προκλήσεις και να αξιοποιούμε την πλατφόρμα μας για το ευρύτερο καλό. Ελπίζω η συμμετοχή μου να ενθαρρύνει άλλους να υποστηρίξουν αυτές τις ουσιαστικές προσπάθειες με όποια ιδιότητα μπορούν.

-Έχετε ιδρύσει τη Living Opera. Τι ακριβώς είναι το Living Opera;

Το Living Opera ξεκίνησε το 2019 ως προσωπικό πρότζεκτ μαζί με το πρόγραμμα των περιοδειών μου, αλλά γρήγορα εξελίχθηκε σε ένα διεθνές κίνημα που στοχεύει στη μεταμόρφωση του τομέα της κλασικής μουσικής. Αρχικά, ήταν μια πλατφόρμα για να μοιραστώ το ταξίδι μου και να προσφέρω διαφάνεια στη ζωή του καλλιτέχνη, με σκοπό να ενδυναμωθούν οι καλλιτέχνες να μιλήσουν ανοιχτά για τις εμπειρίες τους και να παρέχουμε σε αναδυόμενα ταλέντα βασικά εργαλεία ανάπτυξης μιας σταδιοδρομίας. Τώρα, το 2024, η Living Opera έχει αναπτυχθεί σημαντικά, περιλαμβάνοντας ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων. Δημιουργήσαμε μια μη κερδοσκοπική πτέρυγα αφιερωμένη στη διαχείριση μαθημάτων φωνητικής, προγραμμάτων σπουδών επιχειρηματικότητας τεχνών και ψηφιακών διαπιστευτηρίων για καλλιτέχνες. Το υποκατάστημά μας πολυμέσων δραστηριοποιείται στην παραγωγή άλμπουμ, περιεχομένου βίντεο και σε επαφή με παγκόσμιο κοινό μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Επιπλέον, έχουμε αναπτύξει ένα ευρύ ερευνητικό χαρτοφυλάκιο για να βοηθήσουμε καλλιτέχνες και ιδρύματα να αναδείξουν τον αντίκτυπο των τεχνών στην οικονομία και την κοινωνία. Εξερευνούμε επίσης τα ψηφιακά σύνορα με συλλογές τέχνης, συμπεριλαμβανομένων των NFT, και δημιουργούμε διαδραστικές εμπειρίες τεχνών για να προσελκύσουμε το κοινό με νέους τρόπους.

Αποστολή μας είναι να διευρύνουμε το κοινό της κλασικής μουσικής, υιοθετώντας καινοτόμες προσεγγίσεις και διασχίζοντας διαφορετικούς τομείς για την επίτευξη αυτού του στόχου. Το Living Opera αφορά τον επαναπροσδιορισμό της συνάφειας και της προσβασιμότητας της κλασικής μουσικής για τις μελλοντικές γενιές.

- Ποια είναι τα μελλοντικά σου σχέδια; Ποιον ρόλο θα ήθελες να ερμηνεύσεις περισσότερο;

Αφού τελειώσει η αποστολή μου στο Μόντρεαλ, πηγαίνω στη Γαλλία για να δουλέψω στο Festival Aix-en-Provence, όπου ξεκίνησε το επαγγελματικό μου ταξίδι. Φαίνεται ότι αυτή η συνέντευξη είναι συνυφασμένη με θέματα της ολοκλήρωσης του κύκλου μου . Ετσι ήρθε η ώρα που πρέπει να εκφράσω το βαθύ όνειρό μου να ερμηνεύσω την Τόσκα του Πουτσίνι . Αυτός ο ρόλος κατέχει μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά μου, καθώς η Tosca ήταν ο τελευταίος χαρακτήρας που μελέτησα σε βάθος πριν από τη διάγνωση του καρκίνου, μια πρόκληση που με οδήγησε να αποφύγω την πολυπλοκότητα και την έντασή του για λίγο. Ωστόσο, αυτό το ίδιο προνοητικό χέρι που παίζει τόσο έντονα στη ζωή μου φαίνεται να με σπρώχνει πίσω προς αυτήν. Με ένα μείγμα δέους και ενθουσιασμού, άνοιξα ξανά τη παρτιτούρα, έτοιμη να αντιμετωπίσω και να αγκαλιάσω αυτόν τον ρόλο που έμεινε στις φιλοδοξίες μου τόσο καιρό.

- Πώς νιώθεις που είσαι Ελληνίδα σοπράνο και πρέπει να ακολουθήσεις τα βήματα της μεγαλειώδους ντίβας, της Μαρίας Κάλλας;

Όντας Ελληνίδα συχνά συγκρίνεσαι με τη θρυλική Μαρία Κάλλας. Βρίσκω ότι υπάρχει διακριτός διαχωρισμός μεταξύ της ιδιοφυΐας της και του δικού μου ταξιδιού. Δεν τρέφω αυταπάτες ότι μπορώ να φτάσω στο ύψος της απαράμιλλης τέχνη της. Αντίθετα, αποδέχομαι αυτό που είμαι, αναπτύσσοντας τις δυνάμεις μου και αναγνωρίζοντας τους περιορισμούς μου. Ίσως, όπως πολλοί καλλιτέχνες, να μην συμφιλιωθώ ποτέ πλήρως με τις καλλιτεχνικές και φωνητικές μου ικανότητες, απηχώντας το συναίσθημα του Πικάσο ότι «τα έργα τέχνης δεν ολοκληρώνονται, εγκαταλείπονται ». Αυτή η προοπτική με ενθαρρύνει να αφήσω τα προηγούμενα μοντέλα και να αγκαλιάσω τις νέες εκφράσεις που εμφανίζονται για αυτήν την εποχή.

Από ορισμένες απόψεις, μοιράζομαι εξωτερικές ομοιότητες με την Κάλλας - το ανάστημα, το ταμπεραμέντο μας και ίσως ορισμένες σκηνικές τάσεις - αλλά οι παραλληλισμοί τελειώνουν εκεί. Η Κάλλας ήταν προϊόν της εποχής της, όπως κι εγώ της δικής μου εποχής. Οι διαδρομές μας στον κόσμο της όπερας διαμορφώνονται από διαφορετικές εποχές, επιρροές και προσωπικές εμπειρίες. Ενώ τιμώ και σέβομαι την κληρονομιά της Κάλλας, επικεντρώνομαι στο να χαράξω τη δική μου πορεία, συμβάλλοντας στη μορφή της τέχνης μου με τρόπο που αντανακλά το σημερινό τοπίο και την ατομική μου φωνή.

- Ποια είναι τελικά η σχέση σου με την Ελλάδα;

Η σχέση μου με την Ελλάδα είναι θεμελιώδης τόσο για την προσωπική μου ταυτότητα όσο και για την καλλιτεχνική μου έκφραση. Είναι ένας δεσμός που διαμορφώνεται από την κληρονομιά, εμπλουτίζεται από τον πολιτισμό και βαθαίνει μέσα από τη συνεχή εξερεύνηση των μουσικών και θεατρικών του παραδόσεων. Η παράσταση στην Ελλάδα μοιάζει με επιστροφή στην πατρίδα - μια βαθιά εμπειρία όπου το βάρος της ιστορίας και η ζεστασιά του παρόντος τέμνονται. Η πατρογονική χώρα επηρεάζει την επιλογή των ρόλων μου, την ερμηνευτική μου προσέγγιση και την επιθυμία μου να συνεισφέρω στον πολιτιστικό διάλογο εντός και εκτός των ελληνικών συνόρων.

Επιπλέον, η σχέση μου με την Ελλάδα είναι μια δυναμική συνομιλία μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος. Έχει να κάνει με το να τιμήσω την πλούσια καλλιτεχνική αφήγηση που έχω κληρονομήσει, ενώ παράλληλα αποτελώ μέρος της σύγχρονης πραγματικότητας που διαμορφώνει την πολιτιστική ταυτότητα της Ελλάδας σήμερα. Μέσα από τη δουλειά μου, στοχεύω να γίνω γέφυρα μεταξύ της παγκόσμιας οπερατικής κοινότητας και της Ελλάδας, προβάλλοντας το βάθος και τη ζωντάνια της ελληνικής τέχνης στον κόσμο και, με τη σειρά μου, φέρνοντας τις διεθνείς προοπτικές πίσω στο ελληνικό κοινό. Ουσιαστικά, η Ελλάδα βρίσκεται στον πυρήνα αυτού που είμαι ως καλλιτέχνης και ως άνθρωπος. Είναι μια σχέση που εξελίσσεται με κάθε παράσταση, κάθε ρόλο και κάθε επιστροφή, εμπνέοντάς με συνεχώς να εξερευνώ τα βάθη της τέχνης μου και το εύρος της πολιτιστικής μου καταγωγής.