ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΣΤΗ ΒΕΡΑΝΤΑ

ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΣΤΗ ΒΕΡΑΝΤΑ
Το συγκλονιστικό μυθιστόρημα για τις γυναίκες στην ωριμότητα, για τη γυναικεία φίλία, για τις ακυρώσεις και τις αναπτερώσεις!

Tuesday, June 18, 2024

Ως εύ Παρέστητε Παναγιώτατε!

 


Η Κυρά Φανερωμένη της Λευκάδας υποδέχεται τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο!

Κείμενο-Φωτογραφίες

Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη

Πλησιάζει η μεγίστη εορτή της Παναγίας Φανερωμένης για τη Λευκάδα, μια εορτή που αποτελεί τον κύριο άξονα της θρησκευτικότητας των Λευκαδίων καθότι η Μονή της Φανερωμένης στεγάζει την ομώνυμη εικόνα της Παναγίας που φανερώθηκε σε ένα βοσκό τον προηγούμενο αιώνα και θεωρείται θαυματουργή. Χιλιάδες πιστοί όλο το χρόνο ευλαβικά προσέρχονται στη λαμπρή Μονή της Κυράς Φανερωμένης (όπως την αποκαλούν οι Λευκαδίτες), που στέκεται ψηλά στο λόφο αττενίζοντας το Ιόνιο για να προσευχηθούν και να ζητήσουν από τη Χάρη της να κάνει ένα θαύμα.

Φέτος την εορτή της πολιούχου της Λευκάδας Παναγίας Φανερωμένης θα λαμπρύνει με την παρουσία του ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, ο οποίος για πρώτη φορά θα επισκεφθεί την Μητρόπολη Λευκάδας και Ιθάκης.

Αρχιτέκτονας αυτής της ιστορικής επίσκεψης είναι ο Ηγούμενος της Μονής, αρχιμανδρίτης κ. Νικηφόρος, ο οποίος μεγάλωσε στις αυλές της ως παιδί και αφοσιώθηκε στην ανάδειξη του ιερού της χώρου ως ενήλικας ιερωμένος, υπηρετώντας την Παναγία Φανερωμένη με μιά ομάδα ακάματων και αεικίνητων μοναχών.

Οι εορτασμοί αναμένονται λαμπροί αυτό το Σαββατοκύριακο και ο Ηγούμενος Νικηφόρος στο πηδάλιο της οργάνωσης του επικού πανηγυριού αποκαλύπτει τις διαστάσεις της θρονικής επίσκεψης:

Πανοσιολογιώτατε, ἑτοιμάζεστε γιὰ τὴ μεγάλη γιορτὴ τῆς Κυρᾶς μας. Τί προετοιμασίες κάνετε;

Πράγματι βρισκόμαστε σὲ περίοδο προετοιμασίας γιὰ τὴ μεγάλη πανήγυρι τῆς Κυρᾶς μας, τῆς Παναγίας μας τῆς Φανερωμένης ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὸ σημεῖο ἀναφορᾶς κάθε Λευκαδίτη ὅπου γῆς. Ἡ Παναγία μας γιορτάζει τὴ Δευτέρα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γιατί τότε ἦρθε στὸ νησί μας ἡ θαυματουργὴ Εἰκόνα της. Τὸ τριήμερο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος γιὰ τὴ Λευκάδα εἶναι περίοδος ὑποδοχῆς χιλιάδων προσκυνητῶν ποὺ ἔρχονται ἀπὸ ὅλη τὴν Ἑλλάδα καὶ ὄχι μόνο. Οἱ προετοιμασίες τῆς πανηγύρεως γίνονται ἀπὸ πολὺ νωρὶς καὶ κορυφώνονται ὅσο πλησιάζουμε στὴ γιορτή. Τά ἒχουμε ἑτοιμάσει πολύ ὡραία στή Μονή και ἐλπίζω νά τά χαροῦμε ὃλοι. Φέτος ὅμως ἔχουμε ἕνα ἀκόμη λόγο ποὺ προετοιμαζόμαστε ἐντατικά. Θὰ ἐπισκεφτεῖ τὸ νησί μας ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης κ. κ. Βαρθολομαῖος.

Αὐτὴ ἡ γιορτὴ θὰ συνδυαστεῖ φέτος μὲ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου. Πῶς αἰσθάνεσθε ποὺ θὰ ἐπισκεφθεῖ τὴ Φανερωμένη μας ὁ Προκαθήμενος τῆς Ὀρθοδοξίας;

Εἶναι μεγάλη εὐλογία γιὰ τὴ Λευκάδα ποὺ φέτος θὰ ἐπισκεφθεῖ τὸ νησί μας ὁ Προκαθήμενος τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μας κ.κ. Βαρθολομαῖος καὶ θὰ προστεῖ τῆς πανηγύρεως. Γιὰ πρώτη φορὰ ἐπισκέπτεται τὸ νησί μας Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ αὐτὸ ἀποτελεῖ σημαντικὸ ἱστορικὸ γεγονός. Ὅμως καταλαβαίνετε ὅτι καὶ ἡ πνευματικὴ διάσταση τῆς ἐπισκέψεως του εἶναι ἀνεκτίμητης ἀξίας. Ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης μας εἶναι τὸ σεπτὸ πρόσωπο ποὺ σὲ μιὰ πολύ δύσκολη ἐποχή, ἔχει φέρει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία στὸ προσκήνιο τῆς παγκόσμιας προσοχῆς. Εἶναι ὁ ἐγγυητὴς τῆς πανορθόδοξης ἑνότητας καὶ συνεργασίας. Εἶναι ὁ ἐκφραστὴς τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως. Εἶναι ὁ πρῶτος ἐκκλησιαστικὸς ἡγέτης ποὺ κηρύττει συστηματικὰ τὸν σεβασμὸ καὶ τὴν προστασία τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος ευαισθητοποιώντας παγκόσμιους φορεῖς καὶ ἡγέτες κρούοντας τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου γιὰ τὶς συνέπειες τῆς κακῆς καὶ ἀνεύθυνης διαχείρισης τοῦ περιβάλλοντος.

 Εἶναι τέλος ὁ Πατριάρχης τῶν Ἁγίων, ποὺ ἐπὶ τῆς δικῆς του πατριαρχίας διακηρύχθηκε  καί προβλήθηκε ἡ ἁγιότητα πολλῶν σύγχρονων μορφῶν τῆς Ὀρθοδοξίας.

Πὼς προέκυψε αὐτὴ ἡ ἐπίσκεψη;

Μὲ τὸν Σεβασμιώτατο Ποιμενάρχη μας κ. Θεόφιλο σκεφθήκαμε νὰ καλέσουμε τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη νὰ ρθει  στὴ Λευκάδα καὶ στὴν Ἰθάκη ἀφοῦ ποτὲ στὴν ἱστορία τῶν νησιῶν δὲν ἔχει καταγραφεῖ μιὰ τέτοια ἐπίσκεψη. Τὴ σκέψη μας αὐτὴ τὴ μοιραστήκαμε μὲ τοὺς τοπικοὺς ἄρχοντες τὴν ὁποία καὶ δέχθηκαν μὲ ἐνθουσιασμό. Ἀπὸ κοινοῦ ἐπισκεφθήκαμε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο στὴν Κωνσταντινούπολη τὸν περασμένο Νοέμβριο καὶ ὁ Πατριάρχης μας ἀποδέχθηκε μὲ πολλὴ χαρὰ αὐτὴ τὴν πρόσκληση.

Τί ἀναμένετε ἀπὸ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Πατριάρχη;

Εἶναι μιὰ ἱστορικὴ ἐπίσκεψη ὅπως σᾶς ἀνέφερα μὲ ἀνεκτίμητη πνευματικὴ διάσταση. Ἡ εὐλογία πρὸς τὰ νησιά μας καὶ τὸν εὐλαβῆ λαό μας εἶναι πολὺ μεγάλη. Τὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο διὰ τοῦ Πατριάρχου μας εἶναι ἕνα σύμβολο εἰρηνικῆς συνύπαρξης τῶν λαῶν, εἶναι φορέας ὑπέρτατων ἀξιῶν καὶ θεματοφύλακας τῆς πίστεως τῶν Ὀρθοδόξων καὶ τῆς ἱερᾶς παραδόσεως τοῦ Γένους μας. Ἂν ἀναλογιστοῦμε πῶς διαφυλάττει ὅλα αὐτά, ἀλλὰ καὶ πῶς πορεύεται στὰ βάθη τῶν αἰώνων γιὰ νὰ φωτίζει ὡς Μητέρα Ἐκκλησία τὶς θυγατέρες Ἐκκλησίες, τότε θὰ καταλάβουμε πόσο σημαντικὴ εἶναι αὐτὴ ἡ ἐπίσκεψη.

Πόλεμος κρυφὸς καὶ φανερὸς μαίνεται ἐναντίον τῆς Πρωτόθρονης Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως ἀπὸ τὸ Ρωσικὸ Πατριαρχεῖο;

Δυστυχῶς ὑπάρχουν καὶ αὐτὰ καὶ θὰ πρέπει νὰ προβληματιστοῦμε πολὺ ἀπὸ τὴ στάση μιᾶς θυγατέρας Ἐκκλησίας πρὸς τὴ μητέρα Ἐκκλησία.

Οἱ περισσότερες Ἐκκλησίες καί αὐτή τῆς Ρωσίας, ὀφείλουν τὴν ὕπαρξή τους στὴν Πρωτόθρονη Ἐκκλησία τῆς Κωνσταντινουπόλεως.

Ἀπὸ αὐτὴ ἔλαβαν τὴν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὰ φῶτα τῆς πίστεως. Σκεφτεῖτε τί συμβαίνει σὲ μιὰ οἰκογένεια ὅταν ἐπαναστατοῦν τὰ τέκνα ἐναντίον τῶν γονέων. Ἐκκλησιαστικοὶ θεσμοὶ ποὺ κατέστησαν μὲ τὴ διδασκαλία καὶ τὴ ζωή τους ἀκόμη οἱ Θεοφόροι Πατέρες μας καὶ μάλιστα ἐπικύρωσαν μέσα ἀπὸ Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ ἀμφισβητοῦνται μὲ ἀπροκάλυπτο τρόπο διαταράσσοντας τὴν ἑνότητα τῆς παγκόσμιας Ὀρθοδοξίας, εἶναι μεγάλη ἁμαρτία. Ἐδῶ ὅμως βρίσκεται ὁ ρόλος τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου ποὺ κάνει τὰ πάντα γι’ αὐτὴ τὴν ἑνότητα καὶ ὑπομένει ἀγόγγυστα σηκώνοντας τὸν σταυρό του.

Ποὺ ἀποδίδεται αὐτὴν τὴν ἀνελέητη ἐπίθεση ἐναντίον τοῦ Σεπτοῦ Πατριάρχου μας;

Στὸν ἐγωισμὸ βέβαια και την φιλαρχία. Ὅταν ὑπάρχει ἐγωισμὸς σὲ ὅλα τὰ θέματα τῆς ζωῆς μας ἐκδηλώνονται τέτοια φαινόμενα. Ὅποιος συμπεριφέρεται μὲ ἐγωισμὸ προσπαθεῖ μὲ κάθε τρόπο νὰ συνθλίψει τὸν ὑποτιθέμενο ἀντίπαλό του. Ὅμως ἐδῶ δὲν ὑπάρχει ἀντίπαλος, εἶναι μιὰ ἐπανάσταση ἐνάντια σὲ αὐτὸν ποὺ σὲ εὐεργέτησε ὥστε νὰ ἔχεις ὑπόσταση. Ἂν μέσα στὸν ἐγωισμὸ ἐμπλέκονται καὶ πολιτικοὶ λόγοι, τότε ἡ κατάσταση αὐτὴ γίνεται ἀκόμη πιὸ τραγική. Προσευχόμαστε νὰ σταματήσει αὐτὴ ἡ ἐπίθεση πρὸς τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ στὸν Πατριάρχη μας προσωπικά.

Πὼς μποροῦν νὰ ἐπιλυθοῦν οἱ διαφορὲς κατὰ τὴ γνώμη σας μετὰ τὴν ἀναγνώριση τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας ἀπὸ τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο;

Δὲν νομίζω ὅτι εἶμαι ὁ πλέον ἁρμόδιος γιὰ νὰ ἐκφέρω ἄποψη γιὰ τὸ θέμα αὐτό. Ὅμως οἱ διαφορὲς αὐτὲς ὑπῆρχαν ἀπὸ πολὺ παλιὰ καὶ ἔχουν νὰ κάνουν μὲ τὸ πρωτεῖο τιμῆς καὶ τὶς αὐξημένες ἁρμοδιότητες ποὺ ἔδωσαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες μας μέσῳ τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο. Τὴ λύση τὴν ἔδωσε τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ αὐτὸ ἀπαιτεῖ σεβασμὸ ἀπὸ ὅλους.

Πιστεύετε ὅτι ὑπάρχει περίπτωση νὰ γεφυρωθεῖ αὐτὸ τὸ χάσμα ποὺ ἔγινε ἀκόμη βαθύτερο μὲ τὸν ἐπιθετικὸ πόλεμο τῆς Ρωσίας ἐναντίον τῆς Οὐκρανίας;

Ὁ πόλεμος ἀπ’ ὅπου κι ἂν προέρχεται εἶναι ἁμαρτία πόσο μᾶλλον ὁ ἐπιθετικός. Ἕνας πόλεμος δὲν κλείνει πληγές, ἀνοίγει μεγαλύτερες. Ὁ ρόλος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου εἶναι νὰ κτίζει γέφυρες καὶ ὄχι ὀχυρώματα. Τὸ ἀποδεικνύει καθημερινὰ μὲ τὴ στάση ποὺ κρατάει στὸ θέμα αὐτὸ καὶ σὲ ἄλλα θέματα ποὺ ἅπτονται τῆς παγκόσμιας Ὀρθοδοξίας.

Πὼς μπορεῖ ἡ Ἑλληνικὴ ἐκκλησία νὰ βοηθήσει τὸ Πατριαρχεῖο μας ποὺ βάλλεται πανταχόθεν, ποὺ ἐπιβιώνει μέσα στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ συνεχεῖς ἐπιθέσεις κατὰ τῆς θρησκευτικῆς ἐλευθερίας;

Ἡ Ἑλληνικὴ Ἐκκλησία θά πρέπει νά στέκεται ἀρωγός στό μεγάλο καί ὑψηλό ἒργο τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριαρχείου. Νά στηρίζει καὶ νά σέβεται τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καί θά πρέπει νά ἔχει βαθειὰ τὴ συναίσθηση ὅτι προέρχεται ἀπὸ τὰ σπλάχνα του.

Πολλοὶ πιστεύουν πὼς ἡ ἕδρα τῆς Πρωτόθρονης Ἐκκλησίας μας πρέπει νὰ μεταφερθεῖ στὸ Ἅγιο Ὅρος. Ἐσεῖς ποιά γνώμη ἔχετε ἐπ’ αὐτοῦ;

Ἐάν τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἒλθει στο Ἃγιον Ὂρος ἢ στήν Ἑλλάδα, θά χάσει τήν οἰκουμενικότητά του. Δὲν νομίζω ὅτι τίθεται τέτοιο θέμα. Πάντοτε ἡ ἕδρα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου βρισκόταν στὴν Κωνσταντινούπολη. Παρὰ τὶς ἀντίξοες συνθῆκες ποὺ περιγράψατε παραπάνω τὸ Οἰκουμενικό μας Πατριαρχεῖο πάντοτε ἔβρισκε τὸν τρόπο νὰ ἐπιτελεῖ τὸ πνευματικὸ οἰκουμενικό του ρόλο καὶ θὰ συνεχίσει νὰ τὸ κάνει.

Το Φανάρι ἀποτελεῖ το Κέντρον καί τό σημεῖον ἀναφοράς τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανικοῦ κόσμου καί ἰδιαιτέρως ὃλων τῶν ἁπανταχοῦ Ἑλλήνων.Ὁ Πατριάρχης μας εἶναι ὁ Πρῶτος, ἡ Σεπτή Κορυφή ὃλης τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς Ἐκκλησίας πού καθημερινά καλεῖται νά σηκώνει τόν σταυρόν τοῦ Κυρίου.Εἶναι ὁ Πατέρας, ὁ Ἀφέντης καί Δεσπότης. Ὁ Πρῶτος τῆς Ὀρθοδοξίας, τό σύμβολο τοῦ Γένους μας.Εἶναι ὁ Οἰκουμενικός  μας Πατριάρχης, πού νυχθημερόν ἀγωνίζεται καί θυσιάζεται γιά τίς ἀρχές καί τίς ἀξίες τῆς ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς μας πίστεως.

Γιὰ νὰ ἐπανέλθουμε στὰ τῆς Φανερωμένης μας. Δεκαετίες ὁλόκληρες ἀσχολεῖστε μὲ τὴ Μονή μας ἔχοντάς την ἀναβαθμίσει σὲ ἕνα θρησκευτικὸ προορισμό. Ποιά εἶναι ἡ ἐμπειρία σας ἀπὸ τὴ ζωὴ ἐδῶ στὴν ὀμορφιὰ τοῦ τόπου κάτω ἀπὸ τὴ σκέπη τῆς Παναγίας μας;

Ἔχω περάσει ὁλόκληρη σχεδὸν τὴ ζωὴ μου σ’ αὐτὸ τὸ μοναστήρι. Ἀπὸ παιδὶ ἀκόμη βρέθηκα στὸν τόπο αὐτό. Γνωρίζω τὴν κάθε σπιθαμή του καὶ ἔχω δώσει τὴν ψυχή μου γιὰ τὴν ὁλοκλήρωση τῶν κτιριακῶν ἐγκαταστάσεων του. Ὅμως μοναστήρι δὲν δημιουργοῦν τὰ κτήρια, ἀλλὰ οἱ ψυχὲς ποὺ ἀσκοῦνται μέσα σ΄ αὐτὰ γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς τους καὶ ὁλοκλήρου του κόσμου. Τὸ μοναστήρι εἶναι ἕνα ἐργαστήρι προσευχῆς γιὰ ὅλον τὸν κόσμο καὶ ἔτσι πρέπει νὰ παραμείνει. Τὸ ὅτι ἔχει γίνει ἕνας θρησκευτικὸς προορισμός, αὐτό μᾶς ἐνισχύει περισσότερο τὴν εὐθύνη γιὰ προσευχή. Δόξα τὸ Θεὸ κάνουμε τὸν ἀγῶνα μας καὶ προσπαθοῦμε νὰ γινόμαστε καλύτεροι γιὰ νὰ ὠφελοῦμε καὶ αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἐπισκέπτονται. Ἡ Παναγία μας ἔχει τόση χάρη ὥστε νὰ ἕλκει πλῆθος προσκυνητῶν ποὺ ἀναζητοῦν καὶ αὐτοὶ παρηγοριὰ στὰ πολλὰ προβλήματα τῆς ζωῆς τους.

Ἡ Φανερωμένη ἔχει γίνει προσκυνηματικὸς τουρισμός, χιλιάδες κόσμος την ἐπισκέπτεται κάθε χρόνο νὰ πάρει τὴν εὐλογία της. Θεωρεῖτε ὅτι ἔχει ἐκκοσμικευθεῖ τὸ Μοναστήρι, ὅτι ἔχει χάσει αὐτὴ τὴ σιωπὴ τοῦ μοναχισμοῦ;

Κοιτάξτε ὅταν στὸν ἱερὸ αὐτὸ χῶρο ἦρθαν οἱ πρῶτοι μοναχοὶ ἦταν μιὰ ἑστία ἡσυχίας, ἄσκησης καὶ προσευχῆς μακριὰ ἀπὸ τὸν κόσμο. Ἦταν μιὰ περιοχὴ ἀκατοίκητη, μακριὰ ἀπὸ τὴν πόλη τῆς Λευκάδος. Ὁ κόσμος ὅμως ἀλλάζει, τὰ τελευταῖα χρόνια ἡ Λευκάδα εἶναι πόλος ἕλξης χιλιάδων τουριστῶν, οἱ ἀποστάσεις ἔχουν ἐκμηδενιστεῖ, τὸ νησὶ κτίζεται ἀκόμη καὶ στὰ πιὸ ἀπόκρημνα σημεῖα του. Ἡ Φανερωμένη δὲν θὰ μποροῦσε νὰ μείνει μακριὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ἐξέλιξη, οὔτε θὰ μποροῦσε νὰ τὴν κατευθύνει. Βρίσκεται μέσα στὸν κόσμο καὶ συγχρόνως μακριὰ ἀπὸ τὸ κοσμικὸ φρόνιμα. Τὰ μοναστήρια στὸ διάβα τῶν αἰώνων ἔπαιζαν πολὺ σημαντικὸ ρόλο στὶς τοπικὲς κοινωνίες εἴτε ἦταν κοντὰ σ’ αὐτὲς εἴτε ὄχι. Βρισκόμαστε κοντὰ στὴν κοινωνία τῆς Λευκάδος καὶ αὐτὸ εἶναι συγχρόνως μιὰ εὐλογία καὶ ἕνας πειρασμός. Εὐλογία γιατί οἱ ἄνθρωποι σὲ κάθε στιγμὴ τῆς ζωῆς τους, στὴ λύπη καὶ στὴ χαρά τους προστρέχουν στὴν Κυρά μας νὰ τῆς ζητήσουν, νὰ τὴν εὐχαριστήσουν καὶ νὰ ἀκούσουν λόγο Θεοῦ.

 Ἀπὸ τὴν ἄλλη εἶναι καὶ ἕνας πειρασμός, ὁ πειρασμὸς τῆς ἐκκοσμίκευσης. Γι’ αὐτὸ προσπαθοῦμε καὶ ἀγωνιζόμαστε νὰ μὴν ἀφήσουμε τὸ κοσμικὸ φρόνημα νὰ μπεῖ στὴ ζωή μας.Μέσα στον κόσμο ἀλλά ὂχι ὁ κόσμος. Ὃσο βέβαια εἶναι δυνατόν.

Ἡ Φανερωμένη προσπαθεῖ νά διατηρήσει καί τά δύο καί τόν ἡσυχαστικό χαρακτήρα της, μέ τίς ἱερές ἀκολουθίες πού συντελοῦνται καθημερνῶς. Κάθε ἑβδομάδα τελεῖται ἱερά  ἀγρυπνία. Δέν εἶναι λίγο αὐτό. Καί τόν προσκυνηματικό της χαρακτήρα.Ἡ Φανερωμένη εἶναι καί μεγάλο προσκύνημα.Πανελλήνιο.Ὃλα τά Θεομητορικά σεβάσματα εἶναι τόποι προσέλευσις χιλιάδων προσκηνητῶν.

Ὑπάρχουν ὅμως στιγμὲς ποὺ κουραζόμαστε ψυχικὰ κι ἐμεῖς, προστρέχουμε τότε γιὰ μόνωση καὶ γιὰ ψυχικὴ ἀνάταση στὸ Ἅγιον Ὅρος μὲ τὸ ὁποῖο διατηροῦμε μιὰ ἰδιαίτερη σχέση.

Δόξα τὸ Θεό μας ἔχει παραχωρηθεῖ ἐκεῖ ἕνα κελί, τὸ ὁποῖο ἐπισκεπτόμαστε γιὰ σιωπὴ καὶ ἀπερίσπαστη προσευχή. Ὅμως τὸ σημαντικὸ εἶναι ἡ καρδιὰ τοῦ ἀνθρώπου, ἐκεῖ γίνεται ὅλη ἡ πνευματικὴ ἐργασία, ἀπὸ ἐκεῖ ξεκινᾶ ἡ ἡσυχία, ἡ σιωπὴ ποὺ περιγράφετε καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ξεκινᾶ καὶ τὸ κοσμικὸ φρόνημα. Παλεύουμε 

Ποιό εἶναι τὸ μήνυμά σας πρὸς τὸ χριστεπώνυμον πλήθος ἐν ὄψει τῆς Πατριαρχικῆς ἐπίσκεψης;

Ἡ ἐπισκεψη τοῦ Παναγιωτάτου εἶναι ἓνα ἱστορικό γεγονός.Τὸ πρόσωπο τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου εἶναι πολὺ σημαντικὸ ὄχι μόνο γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν παγκόσμια Ὀρθοδοξία, γι’ αὐτὸ καὶ τὸ Ἑλληνικὸ κράτος ἔχει περιβάλει τὸ πρόσωπο του μὲ ἰδιαίτερη τιμὴ καὶ σεβασμὸ καὶ τοῦ ἀποδίδει τιμὲς ἀρχηγοῦ κράτους. Ὅμως ἀξίζει ἡ τιμὴ πρὸς τὸν Πατριάρχη μας στὸ πρόσωπο τοῦ ὁποίου βλέπουμε τὸν ἐκφραστὴ τῆς ἀγάπης, τῆς ἑνότητας, τῆς καταλαγῆς. Ὁ Πατριάρχης μας ἔρχεται νὰ τιμήσει καὶ νὰ λαμπρύνει τὴν ἑορτὴ τῆς Παναγίας μας τῆς Φανερωμένης.

Αὐτὸ τὸ τριήμερο οἱ λευκαδίτες καὶ οἱ ἐπισκέπτες μας θὰ ἔχουν τὴν εὐκαιρία τιμῶντας τὴν Παναγία μας νὰ πάρουν καὶ τὴν εὐλογία τοῦ Πατριάρχου μας. Θά μείνει κοντά μας ἀρκετές ἡμέρες καί στή Μονή μας καί μέσα στήν πόλη πού θά περπατήσει, ἒτσι θά τόν δοῦμε καί θά πάρουμε τήν εὐχή του.

Πρὸς τιμὴν τῆς Σεπτῆς Κορυφῆς τῆς Ὀρθοδοξίας μας θὰ γίνουν καὶ ἄλλες ἐκδηλώσεις. Ὁ Δῆμος Λευκάδος θὰ τοῦ ἀπονείμει τὴν ἀνώτατη τιμὴ ἀναγορεύοντας τὸν σὲ Ἐπίτιμο Δημότη. Ἐπίσης ἔχουμε ἑτοιμάσει μιὰ ἐκδήλωση ὑψηλοῦ ἐπιπέδου μὲ τὴν εὐκαιρία συμπληρώσεως 200 χρόνων ἀπὸ τὴ γέννηση τοῦ λευκαδίτη ποιητῆ Ἀριστοτέλη Βαλαωρίτη. Γνωρίζαμε τὴν ἀγάπη τοῦ Παναγιωτάτου γιὰ τὴν ποίηση. Αὐτὸ ποὺ δὲν γνωρίζαμε καὶ μᾶς τὸ εἶπε ὁ ἴδιος ὅταν τὸν ἐπισκεφθήκαμε στὴν Κωνσταντινούπολη μὲ τὸν Σεβασμιώτατο καὶ τοὺς πολιτικοὺς Ἄρχοντες, ὅτι ὁ Βαλαωρίτης εἶναι ὁ ἀγαπημένος του ποιητής. Εἶναι ὑψίστη τιμὴ γιὰ τὴ Λευκάδα καὶ γιὰ τὸν ποιητή μας ποὺ σὲ αὐτὴ τὴν ἐκδήλωση θὰ παραβρίσκεται ὁ Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης καὶ μάλιστα θὰ ἀπευθύνει χαιρετισμό.

Σᾶς εὐχαριστῶ ἀπὸ καρδιᾶς ποὺ μοῦ προσφέρατε τὴν εὐκαιρία νὰ μιλήσω γιὰ τὴν Παναγία μας τὴ Φανερωμένη καὶ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Οἰκουμενικοῦ μας Πατριάρχη. Εὔχομαι σὲ ὅλους τὴν προστασία τῆς Παναγίας μας καὶ τὴν εὐχὴ καὶ εὐλογία τοῦ Πατριάρχου μας.















Monday, June 10, 2024

Στο Μπαλκόνι του Θεού , κοινώς στ΄Αλώνι!

 


Στο Μπαλκόνι του Θεού , κοινώς στ΄Αλώνι!

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

 

Επί  χρόνια μου μιλούσε για το εστιατόριο ΣΤ’ ΑΛΩΝΙ ο αγαπημένος παιδικός φίλος και συνάδελφος και Ηλίας Γεωργάκης αλλά ποτέ δεν είχα βρεί την ευκαιρία να ταξιδέψω εκεί στα εξωτικά Χορτάτα, χωριό της μητέρας του ...Άλλωστε τα Χορτάτα , όπως και όλα τα χωριά της Δυτικής Λευκάδας στη μνήμη μου έμοιαζαν μακρινά και απροσπέλαστα.

Έτσι, λοιπόν, μεσημέρι Σαββάτου κινήσαμε για τα Χορτάτα περνώντας από το δρόμο που αττενίζει το Ιόνιο πέλαγος προσφέροντας λαχαριστή ομορφιά στο αχόρταγο βλέμμα.

Μετά από ένα μισάωρο ταξίδι φθάσαμε ΣΤ’ ΑΛΩΝΙ, ένα ξεχωριστό εστιατόριο που κυριολεκτικά κρέμεται στην κόψη του γκρεμού. Με το μάτι να βυθίζεται πέρα μακριά στο πέλαγος από τη μεριά και στην πλούσια πρασινάδα από την άλλη, το εστιατόριο αυτό διεκδικεί μία από τις κορυφαίες θέσεις στη γαστρονομική παλέτα της Ελλάδας.

«Το μπαλκόνι του Θεού» όπως το ονόμασα μόλις το είδα, καθότι τα τραπέζια του απλώνονται στην κόψη της αβυσσαλέας θέας, είναι πραγματικά ένας γευστικός παράδεισος. Ο σέφ Τεό Βουκελάτος, πολυβραβευμένος για την εξαιρετική του προσέγγιση στην παραδοσιακή ελληνική κουζίνα, μας περίμενε εκεί ψηλός και αγέρωχος να μας ξεναγήσει στις γεύσεις του.

Ξεκίνησε με ένα κοκτέιλ φτιαγμένο από τα υλικά της χωριάτικης σαλάτας και σερβιρισμένο σε ένα κομψό ποτήρι. Το ρουφήξαμε με βουλημία, απολαύσαμε τη δροσιά ενός carpaccio φτιαγμένου από ντομάτες και αγγούρια του μποστανιού .

Στη συνέχεια μας σερβίρισε μια υπέροχη σαλάτα απο φακές Εγκλουβής με χίλιοδυό μυρωδικά μαζεμένα από τα βουνα γύρω (η Δυτική Λευκάδα είναι γνωστή για τη ρίγανη και το θυμάρι της). Ήταν η πρώτη φορά που στο νησί είδα τις φακές να γίνονται σαλάτα, συνήθως κυριαρχεί η βελουδένια σούπα τους.  Μαζί έφερε και μια σαλάτα απο πατζάρια ή κοκκινογούλια ,όπως τα λέμε εμείς στη Λευκάδα, πασπαλισμένα με τριμμένα αμύγδαλα και καρύδια.

Τα ζεστά ορεκτικά ήταν κοκκινιστοί κεφτέδες  με θεία γεύση και φρυγαδέλια τυλισμένα σε απίστευτα μυρωδικά, ψημένα με μαεστρία ...

Η όσφρηση και η γεύση παντρεύτηκαν οριστικά με τις ηδονικές μυρωδιές που ανέδυαν τα κυρίως πιάτα. Πρώτα κατέφθασε ο κρασάτος κόκκορας με χοντρά μακαρόνια μαγειρεμένα αλ ντέντε. Έλιωνε στο στόμα το κοκκόρι από το κοτέτσι της οικογένειας και η σάλτσα με φρέσκια ντομάτα και μυρωδικά (δάφνη, βασιλικό, δυόσμο) μας απογείωσε.

Ταυτόχρονα ήρθε και ο άγριος λαγός πάλι σε κοκκινιστή εκδοχή αλλά με τη γλυκειά γεύση των κρεμμυδιών καθότι ήταν μαγειρεμένος στιφάδο με λεπτεπίλεπτα κρεμμυδάκια ίσα να προσφέρουν το άρωμα και τη γλύκα τους. Σερβιρίστηκε με μια λεπτή στρώση πουρέ από κάτω. Ένα έδεσμα παραδοσιακό πειραγμένο μόνο στην όψη και στην λεπτεπίλεπτη παρουσίαση.

Κλείσαμε με ένα μπακλαβά γιαννιώτικο, καθότι ο σέφ Τεό Βουκελάτος ζεί τους χειμώνες με την οικογένειά του στα «τροπικά» Ιωιάννινα. Εκεί ακούει τις γλυκές μελωδίες των τοπικών γλυκισμάτων, τις φέρνει και τις παντρεύει με το φώς της Λευκαδίτικης κουζίνας.

Το Αλώνι στα Χορτάτα είναι ένα γευστικός προορισμός για να γνωρίσετε την Λευκαδίτικη κουζίνα. Όπως αναγράφει ο σέφ Τεό Βουκελάτος στην ιστοσελίδα του εστιατορίου του :

«Όπως ο καλός οικοδεσπότης προσφέρει τα καλύτερα του σπιτιού του έτσι και το Αλώνι προσφέρει στους επισκέπτες τους κόπους μιας ολόκληρης χρονιάς. Θα γευτείτε λαχανικά από τον κήπο μας, θα απολαύσετε φέτα και λάδι δικής μας παρασκευής και θα δροσιστείτε με κρασί γνήσιο λευκαδίτικο από τον αμπελώνα μας. Στο Αλώνι θα συνειδητοποιήσετε ότι η αξία της πρώτης ύλης αποκτά άλλη βαρύτητα καθώς με πολύ αγάπη και μεράκι φροντίζουμε να παρασκευάζουμε και να επιλέγουμε το καλύτερο για εσάς.

Το Αλώνι σας προσκαλεί σε μια γευστική συνάντηση που θα ταξιδέψει τις αισθήσεις σας, σε ένα ταξίδι που θα κουβαλάτε σαν ανάμνηση φεύγοντας από τα Χορτάτα.

Μια ανάμνηση συνδεδεμένη με όλη την γοητεία, τις γεύσεις και τις ευωδιές της Λευκάδας.»

 

Πληροφορίες & Μενου | Τ' Αλωνι - Εστιατόριο στην Λευκάδα (t-aloni.gr)

 

ΥΓ. Από κείμενο της αντιδημάρχου Σεβαστής Ρεκατσίνα στο Άρωμα Λευκάδας για το τι σημαίνει αλώνισμα και αλώνι: «Σε πρόσφατο σχόλιό του στο fb ο (συνταξιούχος πλέον) πρώην προϊστάμενος της Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Λευκάδας κ. Στέλιος Βουκελάτος αναφερόμενος στο αλώνισμα που γινόταν σε αλώνι που βρισκόταν όπως αναφέρει στην Απόλπαινα, δίπλα στο ποτάμι (το Βάρδα) περιγράφει τη διαδικασία του αλωνίσματος ως εξής: “Το αλώνισμα γινόταν με τη φοράδα τους την καστανή, που γύριζε ακούραστα στο στρογγυλό αλώνι, γύρω από τον κεντρικό στύλο, απ’ όπου την κρατούσε το λουρί. Κι έβλεπες σε λίγη ώρα τον ιδρώτα του αλόγου να λαμπυρίζει στο τρίχωμά του, καθώς τα πέταλα του άλεθαν τα στρωμένα στ’ αλώνι στάχυα και κάθε τόσο ν’ ακούς την φωνή του αλωνιστή, του αξέχαστού μας μπάρμπα _Ζώη, να εκτοξεύει στον πυρωμένο αέρα του Ιουλίου (του Αλωνιστή) νικητήριαν ιαχή: ” άιντε, και τ’ άχερο καρπό!”

 

 













 

 

Tuesday, May 14, 2024

Σπύρος Αργύρης: Τέλος Εποχής!

 


Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Έφυγε χθες πλήρης ημερών ο Σπύρος Αργύρης. Πέταξε στους ουρανούς σαν το πουλάκι μετά από σύντομη νοσηλεία., απαλλαγμένος από το φθαρτό σώμα του.

 Αγαπημένος θείος, αδελφός του πεθερού μου, ο Σπύρος ήταν ο ιδιοκτήτης του κοσμηματοπωλείου MODERNO επί της οδού St Catherine επί 40 χρόνια.

 Τα πρώτα χρόνια της άφιξής μου στον Καναδά το κοσμηματοπωλείο MODERNO ήταν ο καθημερινός προορισμός μου. Με το μωρό νεογέννητο και με την αποχή μου άπό τη δουλειά, το κοσμηματοπωλείο του Σπύρου ή Πίπη ή Γέροντα (όπως τον αποκαλούσαμε εμείς οι δικοί του) ήταν η προσωπική μου απόλαυση καθώς εκεί συναντούσα και μάθαινα σιγά σιγά τους Έλληνες του Μοντρεάλ.

 Και ποιός δεν περνούσε από κεί να αγοράσει ένα χρυσό σέτ για την αρραβωνιαστικιά ή τη γυναίκα του. Και ποιός δεν είχε προμηθευτεί τα διαμαντένια δαχτυλίδια του αρραβώνα από το MODERNO. Ο Σπύρος πάντα με τον καλοκάγαθο και γελαστό χαρακτήρα του υποδεχόταν τους πελάτες και τους εξυπηρετούσε με τον πιό αποτελεσματικό τρόπο.

 Εκεί γνώρισα τους γουναράδες που τότε ήταν πλούσιοι καθώς άνθιζε η βιομηχανία της γούνας στον Καναδά. Κάθε Χριστούγεννα περνούσαν ένας ένας από το MODERNO, ο Πίπης τους κερνούσε ουϊσκάκι και αγόραζαν τα χρυσαφικά για τις γυναίκες της οικογένειας. Η συζήτηση έπαιρνε φωτιά πάντα με επίκεντρο τα πολιτικά της Ελλάδας!

 Εκεί,λοιπόν, στα απόκρυφα του κοσμηματοπωλείου ο Σπύρος, όταν η δουλειά κώπαζε τους μήνες του χειμώνα, μου αφηγόταν ιστορίες της νιότης του. Μου έλεγε για το πώς τα πέντε παιδιά του παππού Θεόδωρου Αργύρη (τα δικά του αδέρφια δηλαδή)  ορφάνεψαν από μικρά και γύριζαν στους πέντε ανέμους. Και πώς τελικά κατέληξαν στην Αθήνα όλοι μαζί να ζούν και να κοιμούνται σε μια μικρή κάμαρα...

 Λάτρευε να αναθυμάται την Ομόνοια και το κεφεκοπτείο του Λουμίδη όπου δούλευε σαν το παιδί για όλες τις δουλειές. Η Αθήνα του είχε αφήσει έντονες εντυπώσεις καθώς τη γνώριζε στην εφηβεία του ερχόμενος με τα πέντε αδέλφια του για να αναζητήσει ένα μέλλον. Δεν τον κούραζε η δουλειά και έστηνε αυτί να μαθαίνει τα καθέκαστα από τον κόσμο και τον κοσμάκη που περνούσε καθημερινά από του Λουμίδη.

 Ο Σπύρος ή Πίπης ή Γέροντας ήταν καλλιτεχνική φύση. Εκεί ,λοιπόν, στην Αθήνα πήγε στο Ωδείο και έπαιρνε μαθήματα φωνητικής καθώς ο τελικός σκοπός του ήταν να γίνει τραγουδιστής της όπερας, να γίνει ένας τενόρος. Ίσως αν είχε τη σωστή υποδομή και καθοδήγηση να είχε πετύχει αυτό το φιλόδοξο όνειρό του, Και η όπερα δεν έλειψε ποτέ από τη ζωή του. Στο μαγνητόφωνο έπαιζε Μαρία Κάλας και ο ίδιος γνώριζε όλους τους τενόρους της εποχής του ονειρευόμενος να παίξει κάποτε το Ριγκολέτο.

 Στην αρχή της δεκαετίας του 50 ήρθε με τα αδέλφια του στο Μοντρεάλ του Καναδά κάτω από την καθοδήγηση και την εποπτεία του μεγάλου αδερφού και πεθερού μου, Ντίνου Αργύρη. Σύντομα ασχολήθηκε με τα χρυσαφικά και έγινε πωλητής στα κοσμηματοπωλεία MODERNO, που είχαν εξαπλωθεί και είχαν γίνει τέσσερα τον αριθμό.

 Κατέληξε να γίνει συνιδιοκτήτης με τον αδελφό του Steve του MODERNO επί της St. Catherine όπου έγινε γνωστός για τις πλάκες του, τα πειράγματά του και τις ιστορίες που αφηγούνταν σχετικά με τον φίλο του Μπενία, που έμενε στη Βρετανική Κολομβία.

 Ο Σπύρος στο δεύτερο γάμο του ήταν παντρεμένος με τη Χριστίνα ή Honey όπως την αποκαλούσε. Οι δυό τους είχαν μεγάλη αδυναμία στον Αλεξανδρίνο μου τον οποίο συχνά κρατούσαν ως νήπιο καθώς δεν εμπιστεύόμασταν ακόμη τις baby sitters. Δυστυχώς, η Χριστίνα αν και 15 χρόνια νεότερη έπαθε μια σπάνιου είδους άνοια και έκτοτε νοσηλεύεται σε ειδικό ίδρυμα.

 Ο Σπύρος τρείς και τέσσερις φορές την εβδομάδα την επισκεπτόταν και την φρόντιζε με τρομερή αγάπη και αφοσίωση. Και όταν την πηγαίναμε βόλτες έκλαιγε κρυφά που η αγαπημένη του δεν μπορούσε να χαρεί πλέον τη ζωή όπως την ήξερε. Ήταν ένας καταπληκτικός σύντροφος με αξιοθαύμαστη αγάπη και υπομονή για τη γυναίκα του.

 Ο Σπύρος ήταν  ο λατρεμένος θείος του Τέντυ που τον πηγαινόφερνε στους γιατρούς και συνομιλούσε καθημερινά μαζί του στο τηλέφωνο. Κάθε πρωί 8 η ώρα ο Σπύρος έδινε το παρόν και συζητούσαν για όλες τις εξελίξεις στο χρηματιστήριο αλλά και γιά τα πολιτικά δρώμενα της Ελλάδας. Ο Πίπης δεν έχασε ποτέ μέχρι το τέλος το ενδιαφέρον του για τα κοινά.

 Περάσαμε μαζί αξέχαστες στιγμές , πηγαίναμε στα μπουζούκια και πάντα ήταν καλεσμένος με τη Honey του στα τραπέζια μας. . Ο Ted ήταν ο άνθρωπος που τον στήριξε πολύ στο γήρας του που ήρθε καταιγιστικό από τότε που η Χριστίνα του άρχισε να νοσηλεύεται με άνοια σε ίδρυμα.

 Ο Σπύρος έχασε σε νεαρή ηλικία την κόρη του Μίνα , αλλά αφήνει πίσω το γιό του Ανδρέας Αργύρης,τα εγγόνια του Jordan, Zachary, Αργυρούλα και Σταύρο.

 Καλό ταξίδι εκεί που πάς , κι όταν συναντήσεις τους δικούς μας να τους πεις εκείνες τις τρομερές ιστορίες με τον Μπενία του Μεγανησιού.Να γελάτε στους ουρανούς μέχρι δακρύων!

 Για μας ένα ακόμη κεφάλαιο της ιστορίας μας κλείνει...




Monday, May 6, 2024

Πάσχα στο Σημείο Μηδέν!

 


Πάσχα στο Σημείο Μηδέν

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Φέτος αξιωθήκαμε να βρεθούμε πάλι στη Νέα Υόρκη για να περάσουμε το Πάσχα με την οικογένεια του γιού μας. Θα πρέπει να πω ότι όλα τα χρόνια πρίν από το τρομοκρατικό χτύπημα των Ισλαμοφασιστών στις 11 Σεπτέμβρη 2001, κατεβαίναμε στη Νέα Υόρκη με τον Αλεξανδρίνο μας όπου ζούσαμε τη μυσταγωγία της Μεγάλης Παρασκευής και της Ανάστασης στο μικρό και ταπεινό εκκλησάκι του Αγίου Νικολάου που βρισκόταν σφηνωμένο ανάμεσα στους Δίδυμους Πύργους. Η ατμόσφαιρα ήταν σεμνή και οι λίγοι ενορίτες περιφέραμε τον Επιτάφιο στο δρόμο μπροστά από τους δίδυμους εμβληματικούς ουρανοξύστες του downtown.

Η άνανδρη επίθεση στους Δίδυμους πύργους, η συντριβή τους από το θρησκευτικό μίσος των Ισλαμοφασιστών, η ολική καταστροφή της μινιατούρας ορθόδοξης εκκλησίας, άφησε ένα τεράστιο κενό στις ζωές μας καθώς η επιστροφή μας στο Σημείο Μηδέν ήταν οδυνηρή για πολλούς βάσιμους λόγους. Η μυρωδιά των αποκϊδιών, η λεηλασία του τόπου μας γέμιζε με θλίψη επί πολλά χρόνια. Αποφεύγαμε το downtown που αποτύπωνε επό χρόνια πόνο, θανατικό και καταστροφή.

Στο μεταξύ, ο Άγιος Νικόλαος μπήκε στο σχεδιασμό να ξαναχτισθεί, αλλά ανάμεσα στον επαναπροσδιορισμό της τοποθεσίας του, τον ακριβό σχεδιασμό του Καλατράβα, τα λεπτά σαν φύλλα μάρμαρα που καλύπτουν την επιφάνειά του, ανέβηκε το κόστος σε ύψη δυσθεώρητα. Και μετά από καθυστερήσεις επί καθυστερήσεων επιτέλους λειτούργησε ο ναός, ο οποίος μοιάζει με ένα μπιμπελό στην καρδιά του ιστορικού πλέον Σημείου Μηδέν της Νέας Υόρκης. Και το εσωτερικό του φιλοτεχνημένο από Αγιορείτες αγιογράφους αποδίδει την εικονογραφία μας με ένα πιό μοντέρνο και αντισυμβατικό τρόπο.

Εκεί επιλέξαμε να περάσουμε τη Μεγάλη Παρασκευή. Κατέφθασε από τα προάστεια η συμμαθήτρια και αγαπημένη μου φίλη Δήμητρα Καράμπαλη κι έτσι ξαναβρεθήκαμε στην αγκαλιά της εκκλησίας που αποτελεί πλέον την ενορία του γιού μας στη Νέα Υόρκη αλλά και τη δική μας. Η Δήμητρα, με την οποία έχουμε μοιραστεί στη νιότη μας την ακολουθία του Επιταφίου στους Αγίους Αναργύρους της Λευκάδας ακούγοντας τα εγκώμια από τη μελίρρητη φωνή του πατέρα μου και τη χορωδία του Πάνου Ορφανού, ΄με συντρόφευσε σε αυτό το ταξίδι της θρησκευτικής μας παράδοσης που κάνει την καρδιά μας να χτυπάει μέχρι σήμερα νοσταλγικά και αναπόδραστα από το κοινό μας παρελθόν στο νησί μας.

Απολαύσαμε τα εγκώμια από τη φωνή του εξαιρετικού πρωτοψάλτη Δημήτριου Κατσικλή και του πρωτοπρεσβύτερου Ανδρέα Βυθούλκα που έχει τώρα ως βοηθό του τον πατέρα Σαμουήλ. Στην ακολουθία του Επιταφίου παρέστη και ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος οποίος έκανε το κήρυγμα της ημέρας.

Ακολούθησε η περιφορά του Επιταφίου που ήταν στολισμένος με μόβ και λευκά λουλούδια.Η περιφορά του Επιταφίου στον «κρανίου τόπον» αποτελεί το μεγαλύτερο φόρο τιμής της Χριστιανοσύνης στους 3000 πεσόντες απο το τρομοκρατικό χτύπημα του Ισλαμοφασισμού στις 11 Σεπτέμβρη του 2001.

«Ω Γλυκύ μου Έαρ, Γλυκύτατόν μου Τέκνον πού έδυ σου το κάλος»... Περπατούσαμε στο σημείο Μηδέν με 2500 άλλους πιστούς, ακούγαμε τον επιτάφιο θρήνο της Παναγίας προς το μοναχογιό της κι αυτά τα λόγια άγγιζαν κάθε ψυχή που είχε αναπεμφθεί στους ουρανούς, θαμμένη μέσα  στις στάχτες του θρησκευτικού μίσους. Σκεφτόμουν πως η Ορθοδοξία βρίσκεται στον ομφαλό της γής, πως τιμά τη μνήμη των νεκρών του τρομοκρατικού χτυπήματος στην πιό κορυφαία στιγμή της Χριστιανοσύνης, την συμβολική ώρα του πένθους για τον Ιησού Χριστό.

Η Δήμητρα κι εγώ ήμασταν βυθισμένες σε αυτή την κατάνυξη, οι σκέψεις μας επέστρεφαν στη Λευκάδα, όπου έχουμε αφήσει τα σώματα των αγαπημένων μας προσώπων θαμμένα εκεί, μακριά μας.  Αυτό το κύμα των αναμνησεων ήταν το δικό μας σιωπηρό μνημόσυνο προς τους γεννήτορές μας . Η ταύτιση ήταν απόλυτη και συγκινητική, ήταν μια κάθαρση για την απόσταση που μας χωρίζει από τους αγαπημένους μας τόσες δεκαετίες τώρα.

 Αποχωριστήκαμε η μιά την άλλη σχεδόν ανάλαφρες, δικαιωμένες για την ομορφιά και τον πόνο που βιώσαμε μαζί, εκεί στο Σημείο Μηδέν της περιφοράς του Επιταφίου μας.

Στην Ανάσταση δεν πήγαμε διότι κρατούσαμε το μικρό μας εγγονό, αλλά ακούσαμε πως το πάρκο έξω από το ναό πλημμύρισε με εκατοντάδες πιστούς, που άναψαν τις λαμπάδες τους με το αναστάσιμο φώς  κι έγινε η μεγαλύτερη γιορτή της Χριστιανοσύνης ένα ορόσημο για την Ορθοδοξία με κάμερες να την καλύπτουν στα αμερικάνικα μέσα ενημέρωσης.

 Εμείς ξαναζήσαμε το λυρισμό του Πάσχα την Κυριακή στο εσπερινό της Αγάπης, όπου μοιραστήκαμε με την άγραφη φύση του εγγονού μας όσα υπέροχα μας έφερε το ανέσπερο φώς της Ανάστασης, αυτό που συμβολίζει την Αγάπη, τη Συγχώρηση και την Αιωνιότητα.

 «Ἀναστάσεως ἡμέρα, λαμπρυνθῶμεν λαοί, Πάσχα Κυρίου, Πάσχα· ἐκ γάρ θανάτου πρός ζωήν, καί ἐκ γῆς πρός οὐρανόν, Χριστός ὁ Θεός, ἡμᾶς διεβίβασεν, ἐπινίκιον ᾄδοντας».

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!