Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ

Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ
Το νέο συγκλονιστικό μυθιστόρημα

Monday, September 17, 2018

Συλλαμβάνοντας πρόσωπα και σκηνές δια φακού Γιάννη Φαλκώνη!




Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

O Γιάννης Φαλκώνης είναι ένας πολυσχιδής καλλιτέχνης, που περνάει με την άνεση απο τη σκηνοθεσία, στη φωτογραφία, στη γραφή, στην καλλιτεχνική διεύθυνση πολιτιστικών γεγονότων. Με τη γλυκύτητα ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του και με μια ανεξάντλητη ηρεμία που πηγάζει από το χαρακτήρα του, αποτελεί πρωταγωνιστικό πρόσωπο στη Λευκάδα του πολιτισμού κάθε καλοκαίρι.

Φέτος, συνάρπασε το Λευκαδίτικο κοινό με τις εξαιρετικές φωτογραφίες του στην έκθεση που πραγματοποίησε στην αίθουσα τέχνης ‘Θεόδωρος Στάμος’ στο Μαρκά το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου κατά τη διάρκεια των Γιορτών Λόγου και Τέχνης.

Περιηγούμενη τις πολλές και ιδιαίτερες φωτογραφίες του που εστιάζουν σε πρόσωπα του σινεμά, της λογοτεχνίας και της τέχνης αλλά και στα εσνταντανέ που φυλάκισαν στιγμές της σκληρής πραγματικότητας στην Ελλάδα της κρίσης, αισθάνθηκα το βάθος του καλλιτέχνη.

Ο φακός του χαϊδεύει πρόσωπα αλλά ξύνει ταυτόχρονα και πληγές. Με ωραίους φωτισμούς στα πορτρέτα του και ωμή πρόσληψη  των σκηνών του σκληρού βίου, ο Γιάννης Φαλκώνης αιχμαλώτισε τους επισκέπτες της έκθεσης που άφησε βέλτιστες εντυπώσεις.

Μια συζήτηση μαζί του ήταν αποκαλυπτική της ματιάς του πίσω από το μαγικό φακό της φωτογραφικής μηχανής του:


-Πότε άρχισες να ασχολείσαι με τη φωτογραφία;

‘Αρχισα να σχολούμαι με τη φωτογραφία ερασιτεχνικά απο τα χρόνια του γυμνασίου . Η πρώτη μηχανή φωτογραφική μηχανή Cannon αγοράσθηκε  στην Αθήνα. Ήταν μια αληθινή ερωτική ιστορία, την έβλεπα στη βιτρίνα και την ονειρευόμουν. Και μάζευα χρήματα να την αγοράσω, αλλά όταν τελικά συγκέντρωσα το απαιτούμενο ποσόν αγόρασα το πιό πρόσφατο μοντέλο. Ένιωσα πως την είχα απατήσει.

-Τι φωτογράφιζες κατ΄αρχήν;

Φωτογράφιζα τη φύση και τις γειτονιές της Λευκάδας. Μα περισσότερο με έλκυαν τα έρημα τοπία, τα παρθένα χωριά, τα γκρεμισμένα κτίσματα και τα εγκαταλελειμμένα σπίτια.

Μετά επικεντρώθηκα στους ανθρώπους. Ανακάλυψα ότι το μέτρο όλων είναι ο άνθρωπος. Με προσέλκυε η καλλιτεχνική φύση των ανθρώπων που είχαν να μεταδώσουν κάτι. Άρχισα να προσεγγίζω ανθρώπους που είχαν μια διείσδυση στους ανθρώπους, αυτό ειλικρινά με γοήτευε.  

Στην αρχή με το φακό μου φωτογράφιζα καθημερινά πρόσωπα. Στα μάτια τους , στις ρυτίδες τους  φυλάκιζα τη θέληση ή την παραίτηση απ τη ζωή.

Στη συνέχεια επειδή μου άρεσαν οι διάφορες μορφές τέχνης, παρακολουθώντας απο κοντά πρόβες, συναυλίες ,ανακάλυπτα τους καλλιτέχνες  και μετά τους φωτογράφιζα.

Έτσι άδησαν τους εαυτούς τους ελεύθερους  να ξεδιπλώνονται στο φακό μου.

-Τι είναι για σένα η φωτογραφία;


Η φωτογραφία ξεκινάει απο την αποτύπωση μιας στιγμής αλλά καταλήγει στην αποτύπωση μια ζωής
Μέσω της φωτογραφίας ζουν στη μνήμη μας προσωπικότητες σαν τον Τσε Γκε Βάρα, τη Γκρέτα Γκάρμπο, τη Μαίριλυν Μονρόε κι ας πέθαναν μισό αιώνα πρίν. Πρόκειται για ένα μέσον που κρατάει αλώβητη τη μνήμη των προσώπων, που έπαιξαν ρόλο στο δημόσιο βίο.

-Πώς είναι να φωτογραφίζεις διάσημα πρόσωπα;

Υπάρχουν προσωπικότητες που ανταποκρίνονται στο μύθο τους και αφήνονται στο φακό, ερωτοτροπούν μαζί του. Υπάρχουν προσωπικότητες που μένουν αμέτοχες στο φακό. Τότε γίνεται δύσκολο για το φωτογράφο να τις αποτυπώσεις στη σωστή τους διάσταση.

-Ποιές προσωπικότητες σου έχουν κάνει εντύπωση;



Δύο πρόσωπα με έχουν συγκλονίσει. Ο Σον Κόνερι στην Ακρόπολη στη καμπάνια για την επιστροφή των μαρμάρων.Ήταν σα να βλέπεις τον Ικτίνο να υπερασπίζεται το έργο του.

Και  Μίκης Θεοδωράκης που είχε ένα πηγαίο αυθορμητισμό  τόσο που δεν έβλεπες την ηλικία του.

Ωστόσο, αγαπημένο αντικείμενο φωτογραφίας ήταν ο Αλ Πατσίνο, που πλημμύρισε το φακό μου με τη γοητεία του.

Και βέβαια, η Μόνικα Μπελούτσι που έχει μια αύρα απόλυτης ομορφιάς αλλά και μια τρομακτική ευφυία.




Wednesday, September 12, 2018

Εσύ που λείπεις!!!


Τώρα που σου γράφω κάθομαι στον καναπέ του σαλονιού αντικρύζοντας το γραφείο, εκεί που είχε τοποθετηθεί το κρεβάτι των τελευταίων ημερών της σύντομης ζωής σου.Αναθυμάμαι εκείνο το φρικτό καλοκαίρι που έζησες χωρίς ελπίδα, παραδίδοντας τη ζωή σου στον αναπόδραστο θάνατο την αποφράδα μέρα, 22 Σεπτεμβρίου του σωτηρίου έτους 2004.

Είχαμε ταξιδέψει μαζί στο αγαπημένο Μοντρεάλ για να σε δουν άλλοι γιατροί, να σου προτείνουν άλλο κοκτέιλ χημειοθεραπείας αυξάνοντας τις ελπίδες σου για επιβίωση. Μα εκείνοι οι γιατροί σιγοψιθύριζαν για να μην ακους εσύ, πως δεν είχες ζωή πάνω απο τρίμηνο και πως οι μέρες ήταν μετρημένες.

Γυρίσαμε στην Αθήνα όπου συνεχίστηκε ο Σταυρός του μαρτυρίου. Εσύ έμπαινες κι έβγαινες στο νοσοκομείο ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ, εσύ πονούσες όταν σε τρυπούσαν οι νοσοκόμες για να σου βρουν φλέβα. Και χάιδευες το αδειανό κεφαλάκι σου ρωτώντας με όχι αν θα γίνεις καλά , μα αν θα φυτρώσουν τα μαλλιά σου πάλι.

Κι εγώ καθόμουν πλάι σου όταν έκανες τις μεταγγίσεις γιατί το αίμα σου είχε διαλυθεί πλέον και δεν άντεχε άλλο δηλητήριο. Καθόμουν στην άβολη καρέκλα του νοσοκομείου και σου έλεγα για τα παιδικά μας χρόνια. Ήθελες να ακούς πάλι και πάλι για το πόσο ενοχλητική μου ήσουν όταν έτρεχες διαρκώς απο πίσω μου και σε αποκαλούσα ακολυθίκι. Και όταν ήθελες να συμμετέχεις στα παιχνίδια μας που προσπαθούσα να περιχαρακώσω την ανεξαρτησία μου, αποκλειοντάς σε απ´ αυτά. Σε έστελνα να παιξεις με την Αλέκα και τη Μπεττίνα διότι ήσασταν άλλη ηλικιακή κατηγορία και δεν σας γούσταρα στα πόδια μου.

Με ρωτούσες γιατί δεν ήθελα να φοράμε τα ίδια φουστάνια που επέμενε να μας ράβει η μαμά στην Τσία, απορούσες γιατί ποτέ δεν σε έβλεπα σαν ίση μου. Γιατί..

Κι εγώ σου εξηγούσα πως ήμουν ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ κι αυτό σήμαινε πολύ σπουδαία πράγματα για μένα. Μη με ρωτήσεις ποιά, αυτή η ηλιακή διαφορά μου έδινε μια αλαζονία που εσύ έμαθες να συγχωρείς  και να κατανοείς.

Αυτό το καλοκαίρι το πέρασα στο πατρικό μας σπίτι στη Λευκάδα. Και παρόλο που ήταν εκεί ο Αποστόλης με την οικογένειά του, παρόλο που ήρθε και ο Αλεξανδρίνος από τη Νέα Υόρκη, εγώ έμεινα πολλές ώρες μαζί σου.
Ξανάπλασα στη φαντασία μου τις παιδικές μας ώρες κι αναθυμόμουν διαρκώς τις μικρές κοριτσίστικες στιγμές που μοιραστήκαμε στο ροζ δωμάτιο με τα δυό κάρινα κρεβάτια και την ασορτί βιβλιοθήκη- γραφείο. Χάιδεψα τις κούκλες που απόμειναν στη βιτρίνα, απόηχοι της αθωότητάς μας, τη Νιόβη και τη Ναταλί μας.

Άγγιξα τα σκληρά γυαλιστερά εξώφυλλα των εφηβικών μας βιβλίων αγορασμένων απο τις εκδόσεις ΑΓΚΥΡΑ. Είδα τη Μαίρη Πόπινς να κατεβαίνει με την ομπρέλα της και να την καθίζουμε μαζί μας να μας λέει ιστορίες όπως τότε φανταζόμαστε στο παιδικό δωμάτιο πριν κοιμηθούμε τις νύχτες του καλοκαιριού.

Αναθυμήθηκα πως εσύ άνοιγες τις γρίλιες απο το παράθυρο να γλυστρήσει μέσα το φως του αυγουστιάτικου φεγγαριού που μας θάμπωνε...και έλουζε τα όνειρά μας στολίζοντάς τα με προοπτικές.

Πήγα στην Εγκλουβή που εσύ εύρισκες απομονωμένη κι άγρια , ίσως επειδή δεν έπαιξες σαν κοριτσάκι στην αυλή του πέτρινου σπιτιού. Είδα τα κτήματα της κληρονομίας απο τους παπούδες και τον πατερούλη μας κι αγαλλίασα γιατί κατάλαβα πως την Εγκλουβή δεν την πήρε κανείς απο μέσα μου κι ούτε θα την πάρει.

Εσυ θα με κορόιδευες το ξέρω, γιατί ένιωθες γόνος του Σύβρου και του Κακαβουλέικου. Κι εγώ αισθανόμουν ορεινή και Φραγκουλίτσα...και μαλώναμε ποιά φυλή ήταν πιό δυνατή, η πατρική ή η μητρική.

Να ξέρεις πως σε σκεφτόμουν κάθε λεπτό στη Λευκάδα του καλοκαιριού. Κι όταν χαιρόμουν κι όταν κολυμπούσα στα Ιόνια νερά της τυρκουάζ θάλασσάς μας.Κι όταν μιλούσα και γελούσα με τους παιδικούς φίλους μας στα μπαράκια αργά τις νύχτες...

Να τώρα βρίσκομαι στο τελευταίο της ζωής σου δωμάτιο και σ´ αναπολώ και σε σκέφτομαι. Και λέω γιατί μου γλύσρτησες, γιατί δραπέτευσες απο τις χαρές του βίου; Ή μήπως είχαν γίνει μόνο λύπες;

Μικρή μου μωβ βεντάλια μου Σ´ ΑΓΑΠΩ. Το κεράκι σου καίει κάθε μέρα σε διάφορα αρώματα. Εσύ λείπεις απο τον επίγειο κόσμο ...Μα εγώ σε κουβαλώ μέσα μου

Ώσπου να ξανασυναντηθούμε

Η αδελφή σου

Ιουστίνη



Saturday, September 1, 2018

Και το όνομα αυτής Μαρία-Στέλλα! H παρουσία στις απουσίες!

Σε κλίμα συγκίνησης τελέσθηκε η βάφτιση της Μαρίας-Στέλλας Πετροπούλου στην Ιερά μονή της Φανερωμένης προεξάρχοντος του Μητροπολίτου Λευκάδος και Ιθάκης κ. Θεόφιλου και χοροστατούντος του Ηγουμένου της Μονής κ. Νικηφόρου καθώς και του ιερέως Βουρνικά.
Η νεοφώτιστη, κόρη της Κατερίνας Βονιτσάνου και του πρώην προέδρου της ΝΟΔΕ Δημήτρη Πετρόπουλου, ευλογήθηκε να πάρει τα ονόματα δύο γυναικών, που έφυγαν νωρίς ορφανεύοντας και τις δυό πλευρές της οικογένειας.

Το όνομα Μαρία το πήρε στη μνήμη της θείας της Μαρίας Πετροπούλου που έφυγε νεότατη, χτυπημένη απο την επάρατη νόσο. Το όνομα Στέλλα δόθηκε στη μνήμη της Στέλλας Βονιτσάνου, μητρικής γιαγιάς της , η οποία επίσης έφυγε σε σχετικά νεαρή ηλικία. Η οικογένεια θρήνησε δυό πρόωρους θανάτους το 2016 αλλά ο ερχομός της Μαρίας –Στέλλας αναπλήρωσε τις απουσίες, επιβεβαιώνοντας την ανθρώπινη νομοτέλεια.

Ανάδοχοι της νεοφώτιστης ήταν η Αννα Νιφόρου με το σύζυγό της Νικόλαο Πατέλη, που έγιναν πανευτυχείς νονοί.

Στη βάφτιση η μικρή Μαρία-Στέλλα επέδειξε κατ’ αρχήν ψυχραιμία παρά το πλήθος του κόσμου, αλλά η ώρα της κολυμπήθρας της προκάλεσε έντονο κλάμα. Η μεγαλύτερη αδελφή της Νικολέτα τριγυρνούσε στο προαύλιο της Φανερωμένης σκορπώντας χαμόγελα στους καλεσμένους.

Σύσσωμος ο πολιτικός κόσμος της Λευκάδας παρευρέθηκε στη βάφτιση, απο το δήμαρχο κ. Κώστα Δρακονταειδή, τον αντιδήμαρχο κ. Σέρβο μέχρι τον πρώην βουλευτή της ΝΔ κ. Ξενοφώντα Βεργίνη καθώς και τον πρώην δήμαρχο Ανατολικής Λευκάδας κ. Μάκη Μελά.
Η δεξίωση δόθηκε στον Πολυχώρο με ωραία εδέσματα από catering Σταύρακα.
Να σας ζήσει η Μαρία-Στέλλα. Αξιοι οι νονοί και οι γονείς της!

Ιουστίνη Φραγκούλη

Monday, August 27, 2018

Οι εφτά πληγές του Λευκαδίτικου καλοκαιριού!



 Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Νάμαι λοιπόν στη Λευκάδα του καλοκαιριού, όπου πέρασα τον αγαπημένο και δροσερό μήνα Αύγουστο του σωτήριου έτους 2018. Για μένα πρόκειται για μια αναβάφτιση στη νεανική μου ηλικία, καθώς συνάντησα πολλούς αγαπημένους φίλους αλλά γνώρισα ταυτόχρονα και νέα πρόσωπα που διαμορφώνουν τη νέα πολιτική , τουριστική και κοινωνική ζωή του νησιού.

Ωστόσο, παράλληλα με την πολεοδομική και τουριστική ανάπτυξη διαπίστωσα τις λυπηρές πλευρές της επιχειρηματικής δραστηριότητας και της διοίκησης του νησιού, που το κάνουν να αδικείται σε σύγκριση με άλλα νησιά της επτανησιακής περιφέρειας.

Για μένα η Λευκάδα πάσχει από εφτά πληγές, που μπορούν να θεραπευτούν με μικρές κινήσεις στη σκακιέρα των αποφάσεων:
1.     
Τα σκουπίδια αποτελούν το μεγαλύτερο πρόβλημα της πόλης. Οι κάδοι των σκουπιδιών κατ’ αρχήν βρίσκονται δίπλα απο τα εστιατόρια και τα μπαράκια, αποτελώντας κυριολεκτικά υγειονομικό κίνδυνο για τους πολίτες.  Είναι μονίμως υπερχειλισμένοι και λεροί καθώς τα υγρά των σκουπιδιών κυλάνε στους δρόμους αφήνοντας μια άκρως δυσάρεστη οσμή.
Στην αγορά η κατάσταση δεν είναι λιγότερο αντιαισθητική και επικίνδυνη, ενώ φαίνεται πως το παζάρι, ο δρόμος-βιτρίνα της πόλης δεν έχει ποτέ πλυθεί τα τελευταία χρόνια.


2.   Η ποιότητα και η ποσότητα του νερού είναι εξανλτητικά χαμηλής στάθμης. Αν αφήσεις ένα μπρίκι με νερό να βράζει και να εξατμισθεί θα παρατηρήσεις ότι στην επιφάνεια της κουζίνας σκορπίζονται παντού άλατα, γεγονός που σημαίνει ότι η δεν υπάρχουν φίλτρα για την επεξεργασία του. Την ίδια ώρα παρατηρείται χαμηλή πίεση ροής όταν όλοι οι λουόμενοι κάνουν τα απογευματινά τους λουτρά στα σπίτια τους.

3.   Η χωματερή είναι μια τεράστια πληγή, καθώς τα βράδυα που φυσάει η θαλάσσια αύρα αντί να φέρνει αρμύρα στα ρουθούνια, προκαλεί αναπνευστική δυσανεξία. Οι κάτοικοι της ανατολικής παραλίας είναι παγιδευμένοι στο χρόνιο πρόβλημα, που περιμένουμε να λυθεί με το εργοστάσιο επεξεργασίας των λυμμάτων.

4.   Η έλλειψη θέσεων πάρκινγκ στην πόλη και ιδίως στα μεγάλα τουριστικά θέρετρα όπως είναι ο Άγιος Νικήτας, το Νυδρί και το Κάθισμα, προκαλούν ασφυξία στις δημοφιλείς περιοχές υποβαθμίζοντας την πρόσβαση σ΄αυτές και τραυματίζοντας την αισθητική του περιβάλλοντος.

5.   Οι ομπρελοκαρέκλες ιδιαίτερα στην παραλία του Καθίσματος, στο Πόρτο Κατσίκι και αλλαχού αποτελούν κανονική μάστιγα καθώς απλώνονται μέχρι τη θάλασσα απαγορεύοντας κυριολεκτικά στους ελεύθερους λουόμενους να κάνουν μπάνιο.

Ιδιαίτερα ανσιασθητική είναι η όψη τους στο Κάθισμα, όπου δεν υπάρχει ενιαίο χρώμα και ποιότητα αλλά κάθε μαγαζί έχει τις δικές του συντεταγμένες και τη δική του άποψη, καταστρατηγώντας κάθε  έννοια αρμονίας με το περιβάλλον.

6.   Τα τροχόσπιτα αποτελούν χρόνιο πρόβλημα στις παραλίες της Λευκάδας με ιδιαίτερη έμφαση στον Αη Γιάννη και το Κάστρο , όπου παρκάρουν και κάνουν ελύθερο κάμπινγκ χωρίς να τηρούν τις προδιαγραφές , μολύνοντας έτσι αισθητικά και πρακτικά τις ακτές μας.

7.    Κανονική μάστιγα αποτελούν τα « πλοία της αγάπης», που ξεκινούν απο το Νυδρί και πραγματοποιούν την ημερήσια κρουαζιέρα στα Πριγκηπονήσια, τις δυτικές παραλίες της Λευκάδας, το Μεγανήσι, μεταφέροντας την κατανάλωση των τουριστών στο Φισκάρδο της Κεφαλονιάς.
α) υπερχειλίζουν τα σκάφη με κόσμο πολύ περισσότερο απο το επιτρεπόμενο όριο (θα θρηνήσουμε θύματα μία των ημερών)
β) δεν προσαράζουν στην πόλη της Λευκάδας με αποτέλεσμα οι τουρίστες να μη βλέπουν την ουσία του νησιού,ενώ η κατανάλωση ενισχύει την Κεφαλλονιά.
γ)Βάζουν τη μουσική στη διαπασών ενοχλώντας τους κατοίκους του Σκορπιού, της Μαδουρής αλλά και των γύρω ακτών.

Η Λευκάδα είναι στολίδι του Ιονίου και της αξίζουν τα καλύτερα. Ηρθε η ώρα να συντονισθούν οι αιρετοί άρχοντες του νησιού με τους επιχειρηματίες , να εκπονήσουν στρατηγικό σχέδιο για να αναβαθμισθεί το τουριστικό προίόν του νησιού μας.







Sunday, August 26, 2018

Ο Μητροπολίτης Θερμοπυλών και Ηγούμενος Πεντέλης στη Φανερωμένη





Στο Μοναστήρι της Φανερωμένης φιλοξενήθηκε ο Μητροπολίτης Θερμοπυλών και ηγούμενος της Μονής Πεντέλης κ. Ιωάννης, ο οποίος την Κυριακή λειτούργησε στη Μεγαλόχαρη εκφωνώντας ένα εντυπωσιασκό κήρυγμα, καθ’ ομολογίαν όλων. Ο κ. Ιωάννης αφίχθηκε στη Λευκάδα μετά την συμμετοχή του στο Θέρμο, όπου έγινε η πανήγυρις των Αγίων Κοσμά και Αιτωλού παρουσία του προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Παυλόπουλου.

Ο ηγούμενος της Μονής θεοφιλέστατος κ. Νικηφόρος καθώς και η μοναστηριακή κοινότητα της Φανερωμένης παρέθεσαν γεύμα προς τιμήν του Σεβασμιωτάτου, ο οποίος υπήρξε καθηγητής της Εξομολογητικής στον Ανώτερο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο τόσο του Μητροπολίτου Λευκάδος και Ιθάκης κ. Θεοφίλου όσο και του ηγουμένου κ. Νικηφόρου.

Θα πρέπει να σημειωθεί πως στην αντιφώνησή του ο κ. Θεόφιλος καλωσόρισε τον ομόλογό του και τον πάλαι ποτέ καθηγητή του, σημειώνοντας πως έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη θεολογική παιδεία του, ενώ ευχαρίστησε τον ηγούμενο της Φανερωμένης για την αβραμαία περιποίηση που επιφύλαξε στον φιλοξενούμενο, όπως χαρακτηριστικά είπε.

Στην απάντησή του ο υψηλός προσκεκλημένος σημείωσε πως είχε έρθει πολλάκις στη Μονή της Φανερωμένης μετά από πρόσκληση του κυρού Νικηφόρου και πως είναι πάντα χαρά του να φιλοξενείται στο υπέροχο μοναστικό χώρο.

Ιουστίνη Φραγκούλη 






Monday, August 20, 2018

Το 56ο Διεθνές Φολκλορικό Φεστιβάλ Λευκάδας Έγινε Τοπικό!



Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Χτες μετά από άπειρα χρόνια παρακολούθησα την τελετή έναρξης του 56ου Διεθνούς Φεστιβάλ Φολκόρ κι έχω να πω ότι θυμήθηκα γιατί έπαψα να το παρακολουθώ από την άγουρη νεότητά μου.

Το φεστιβάλ άρχισε εντυπωσιακά με μια φρέσκια χορογραφία της Άννας Μάγου, κόρης της Νέλλης Κατωπόδη, η οποία έχει σπουδάσει επαγγελματικό χορό στην Αγγλία κι έχει παρακολουθήσει σεμινάρια χορού στη Νέα Υόρκη και αλλαχού.

Η ματιά της Άννας έδωσε φρεσκάδα στο άνοιγμα, όπου τα ζευγάρια των χορευτικών έσμιξαν σε ένα ποιητικό σκηνικό με θέμα την κίνηση. Ο μονέρνος χορός με τις παραδοσιακές στολές ήταν μια αισθητική παρέμβαση που έκανε το κοινό να χειροκροτήσει παρατεταμένα, καθώς ξέφυγε από την πεπατημένη των 55 τελευταίων χρόνων. Ο χορός της ειρήνης των εθνών πήρε μια άλλη διάσταση, που είχε κάτι απο τη νεότητα και τον κοσμοπολιτισμό της χορογράφου του.

Θα πρέπει να πω ότι ο υπέροχος Αλέξης Κωστάλας που γιόρταζε 35 συναπτά χρόνια στην εκφώνηση της βραδυάς έναρξης του Διεθνούς Φολκλορικού Φεστιβάλ Λευκάδας  ήταν συναρπαστικός με τη μοναδική φωνή του αλλά και με το μπρίο του, καθώς προσπαθούσε να προκαλέσει διάδραση με το κοινό σε κάθε ευκαιρία.

Απο κεί και πέρα η βραδυά κύλησε μέσα στην επανάληψη και την βαριεστημάρα. Πολλά τοπικά Λευκαδίτικα συγκροτήματα (εξαιρετικά στις χορευτικές παραστάσεις  τους) κυριολεκτικά αφαίρεσαν τον τίτλο της διεθνικότητας του φεστιβάλ. Τα φολκλορικά συγκροτήματα της Λευκάδας ήταν περισσότερα απο όλα τα προσκεκλημένα συγκροτήματα των εθνών του κόσμου.

Θεωρώ πως είναι πλούτος για το νησί να διαθέτει τόσα παραδοσιακά χορευτικά συγκροτήματα, αλλά θα πρέπει να δείχνουν τη δεινότητά τους σε ένα ειδικό Ελληνικό φολκορικό φεστιβάλ, που μπορεί να γίνεται αρχές Σεπτεμβρίου για να επικμηκύνεται η τουριστική περίοδος στην πόλη.

Ξεχώρισα τις παραστάσεις του Ορφέα , της Νέας Χορωδίας και του Πήγασου. Ο Πήγασος κατ΄εμέ έκλεψε τις εντυπώσεις με τις χωριάτικες στολές των κοριτσιών που ήταν «πειραγμένες» σε χρώματα, ενώ το μπρίο της Ερμιόνης ήταν μοναδικό και υπέγραφε όλη την κίνηση του συγκροτήματος. Ξεχώρισα επίσης την τοπική παραδοσιακή ορχήστρα και ειδικά την υπέροχη ερμηνεύτρια των δημοτικών τραγουδιών, Δήμητρα Χατζηπαππά. Πραγματική υπόκλιση στη χοροδιδασκάλισσα και δημοτική τραγουδίστρια αλλά και στην εξαιρετική ορχήστρα των δημοτικών τραγουδιών.

Θα πρέπει να σημειώσω ότι το Διεθνές Φοκλορικό Φεστιβάλ Λευκάδας χρειάζεται επειγόντως ανανέωση για να αποκτήσει μια άλλη διάσταση στις νέες γενεές των Λευκαδίων που είναι ανοιχτοί στις προκλήσεις.

Δυστυχώς, το 56ο Διεθνές  Φολκλορικό Φεστιβάλ Λευκάδας ούτε διεθνές είναι ούτε τοπικό πλέον. Εχει χάσει την πρωτοτυπία του και τη λάμψη του μέσα στην πάροδο των χρόνων και οφείλει να επαναπροσδιοριστεί άμεσα.

Συγχαρητήρια στην ‘Αννα Μάγου για την πρωτότυπη χορογραφία της, που έδωσε μια άλλη πινελιά στη σκηνή,  αλλά και σε όσους δούλεψαν με μεγάλο κόπο και αφοσίωση για να ολοκληρωθεί η τελετή έναρξης.







Φωτογραφίες: Καίτη Κακαβούλη