Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ

Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ
Το νέο συγκλονιστικό μυθιστόρημα

Saturday, March 9, 2019

Ωδή προς τον Πατερούλη




Πάνε κιόλας τρία ολόκληρα χρόνια από τότε που ο θάνατος πήρε τον αγαπημένο μου πατέρα, παπα-Νίκο Φραγκούλη, πρωτοπρεσβύτερο της ενορίας των Αγίων Αναργύρων Λευκάδας στους ουρανούς της αιωνιότητας (10 Μαρτίου 2016).

Η καρδιά μου άδειασε, η ύπαρξή μου γνώρισε την απελπισία καθώς ο τελευταίος γεννήτορας έπαψε να υπάρχει, αναχωρώντας για πάντα απο την πραγματικότητά μου αλλά όχι απο το είναι μου.

Ο πατέρας μου ήταν η ενσάρκωση της πατρότητας. Ηταν εκείνος που ξυπνούσε και κοιμόταν με την αγωνία να μεγαλώσει τα παιδιά του με τον πιό κατάλληλο τρόπο για να γίνουν πολίτες μιας κοινωνίας δίκαιης, ισότιμης, προοδευτικής.

Ήταν εκείνος που πριν ακόμη αρχίσω το δημοτικό με μάθαινε γράμματα και αριθμούς προσπαθώντας να μου εμφυσήσει την αγάπη για την παιδεία και τη μόρφωση. Ήταν ο εμπνευστής μου στις εκθέσεις, ήταν αυτός που στα μάτια του ήθελα να είμαι άριστη για να βλέπω το χαμόγελο της ικανοποίησης να απλώνεται στο πρόσωπο που στόλιζαν τα πανέξυπνα μάτια του. Ήταν ο δάσκαλός μου με ένα τρόπο φυσικό, ήταν το λεξικό των πρώιμων γνώσεών μου, ήταν το αποκούμπι μου όταν έχανα στο κυνηγητό και στο κρυφτό.

Ο παπα-Νίκος μας αγόραζε παιγνίδια γνώσεων, μας έκανε κοινωνούς μιας κουλτούρας που ξεπερνούσε τον μικρό μας τόπο. Μας έπαιρνε απο το χέρι και μας πήγαινε τα καλοκαίρια στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Λευκάδας όπου δανειζόμασταν βιβλία της ξένης κυρίως λογοτεχνίας. Κι όταν περνούσαν απο τη γειτονιά μας οι πλανόδιοι πωλητές βιβλίων τους σταματούσε και μας αγόραζε ολόκληρες τις σειρές των μεγάλων Ελλήνων λογοτεχνών, απο τον Παπαδιαμάντη μέχρι τον Ξενόπουλο, το Λουντέμη και τον Καραγάτση.

Ο πατερούλης αρχές του Δημοτικού με έγραψε συνδρομήτρια στη «Διάπλαση των Παίδων» για να μαθαίνω και όλο μου ψιθύριζε πως τα παιδιά των ιερωμένων είναι καλότυχα γιατί εκτίθενται σε τόσα πεδία γνώσης και πως δεν ήταν τυχαίο που ο Παπαδιαμάντης ήταν μεγάλος λογοτέχνης ...

Ο πατερούλης δεν με ξεχώρισε από τον αδελφό μου τον Αποστόλη , με έβαζε πολλές φορές να απαγγέλλω στην εκκλησία το «Πάτερ Ημών» στους σχολικούς εκκλησιασμούς. Κι εγώ χαιρόμουν που απολάμβανα τα προνόμια του αδελφού μου σε μια κοινωνία που ένιωθα πως τα κορίτσια ήταν ένα βήμα πίσω. Κι όλο μου ενέπνεε νέα όνειρα και φιλοδοξίες για το μέλλον πλάθοντας μέσα μου την άμιλλα και την αγωνιστικότητα στη ζωή.

Ο πατερούλης μας πήγαινε κάθε απόγευμα με ήλιο στην Κουζούντελη για σουμάδα, κυρίως στου αγαπημένου του Πάπιου, που έψελνε στην εκκλησία με τη χορωδία μας. Μας ταξίδευε τα Κούλουμα στη Νικιάνα για να ρίξουμε τον χαρταετό, μας πήγαινε για Πρωτομαγιά στους κάμπους. Μας έμαθε τη γιορτή της Μητέρας και μας έβαζε να κόβουμε λουλούδια απο τον κήπο της εκκλησίας για τη μαμά.

Ο πατερούλης μας πήρε στερεοφωνικό τα χρόνια του 70 κι όλη η γειτονιά μας αντηχούσε τις μουσικές των Animals και των Beatles. Ήταν της σχολής πως τα παιδιά του ιερέα έπρεπε να είναι σαν όλα τα παιδιά κι όχι υποδείγματα υποκριτικής σεμνότητας και αποχής απο τις μικρές χαρές της ζωής.

Ήμασταν οι πρώτοι που ξενυχτούσαμε στους χορούς του σχολείου και χορεύαμε μέχρι τελικής πτώσεως στις υπαίθριες ντισκοτέκ, ήμασταν αρχηγοί στα παιχνίδια της γειτονιάς, είχαμε μια κανονικότητα στη ζωή μας σε μια εποχή που τα ήθη και τα έθιμα της επαρχίας ήταν αυστηρά και περιορισμένα.

Ο πατερούλης είχε απίστευτο χιούμορ κι έκανε παρέα με ωραίους τύπους της Λευκάδας. Αυτή η ελίτ συναντιόταν στο βιβλιοπωλείο του Πανοθώμου κι έκαναν πλάκες μεταξύ τους, συζητώντας ταυτόχρονα τα καίρια προβλήματα του τόπου. Εκεί ο πατερούλης μας αγόραζε κάθε εβδομάδα τα τεύχη της εγκυκλοπαίδειας ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ, διότι πίστευε πως αυτή η εβδομαδιαία επαφή με τη μεγάλη γνώση όφειλε να είναι τμηματική, συνεχής και μπορούσε να δημιουργήσει μια συγκλονιστική εξάρτηση, όπερ και συνέβη.

Ο πατερούλης ήταν πάντα ο σύμβουλος και μέντορας στα μεγάλα μου ερωτήματα. Δεν του έκρυβα πολλά εκτός απο τα απολύτως απαραίτητα κι εκείνος δεν ρωτούσε αφήνοντάς με να μεγαλώσω με το δικό μου ανεξάρτητο τρόπο.

Ήταν πολυδιάστατος στις δραστηριότητές του, εκσυγχρόνισε το ναό των Αγίων Αναργύρων, αναστύλωσε διάφορους περιφερειακούς ναούς της ενορίας του και βέβαια έχτισε τη νέα πτέρυγα του Γηροκομείου Λευκάδας χαρίζοντας στην Τρίτη ηλικία ένα αποκούμπι για τα γεράματα.

Ο πατερούλης επέμεινε να μάθω οδήγηση μετά το τέλος του Λυκείου κι όταν αποφοίτησα απο το Πανεπιστήμιο μου αγόρασε το πρώτο μου DCV, χρώματος γκρί ...Όταν μου το έκλεψαν έξι μήνες αργότερα με παρηγόρησε λέγοντάς μου πως «εκείνοι που το πήραν το είχαν μεγαλύτερη ανάγκη απο μένα».

Είχε ένα δικό του τρόπο να γιατρεύει τις πληγές, όχι μόνο τις δικές μου αλλά και μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Η μεγαλύτερη ικανοποίηση της ζωής μου ήταν που μπόρεσα να τον πάω στους καταρράκτες του Νιαγάρα, σε ένα ταξίδι-σταθμό μετά το θάνατο της μαμάς. Τότε  μπόρεσα να του δείξω το θαύμα των αδάμαστων νερών που εκείνος μου είχε πρωτοδείξει στο βιουμάστερ.

Ω! Πατερούλη! Πόσο μου λείπεις στη ζωή, αλλά πόσο με συντροφεύεις στις αναμνήσεις που έπλασαν αυτή τη ζωή.



 Τζουστινάκι


Wednesday, February 20, 2019

Ου γαρ δοκείν άριστος, αλλ’ είναι θέλει!



30 Χρόνια Ελληνικού Ιδρύματος Υποτροφιών

Ου γαρ δοκείν άριστος, αλλ’ είναι θέλει (Αισχύλος).

 Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Σε κλίμα συγκίνησης απονεμήθηκαν για 30η΄χρονιά οι υποτροφίες του Ελληνικού Ιδρύματος Υποτροφιών στους αριστεύσαντες ανά τα πανεπιστήμια του Κεμπέκ την Παρασκευή 15 Φεβρουαρίου 2019.Σε μια λαμπρή τελετή που έλαβε χώρα στο McGill Faculty Club οι 11 Ελληνικής καταγωγής αριστούχοι φοιτητές επιβραβεύτηκαν απο την οργανωμένη παροικία για την ακαδημαϊκή τους πορεία παρουσία του Υπάτου Αρμοστού της Κύπρου B. Φιλίππου και του γενικού Προξένου της Ελλάδας M. Γαβριηλίδη.

Ο πρόεδρος του Ιδρύματος δρ. Γιάννης Χατζηνικολάου μίλησε για τα 30 χρόνια λειτουργίας του θεσμού τονίζοντας πως το Ελληνικό  Ιδρυμα Υποτροφιών «επιβραβεύει με αντικειμενικά κριτήρια τους νέους επιστήμονες της Ελληνοκαναδικής μας παροικίας που αρίστευσαν στις σπουδές τους το περσινό ακαδημαϊκό έτος.

Αυτούς που θα είναι οι αυριανοί πρωτοπόροι στον επιστημονικό, ακαδημαϊκό και επαγγελματικό χώρο και που θα εκπροσωπούν σαν ηγήτορες της κοινωνίας του αύριο, επάξιοι συνεχιστές της ελληνικής κληρονομιάς».

 Οι υποτροφίες δόθηκαν ως εξής:

H Ελένη Αγγελόπουλος, φοιτήτρια στο δεύτερο έτος του δεύτερου πτυχίου της στον τομέα της Εργοθεραπείας του Πανεπιστημίου McGill έλαβε την υποτροφία του Ιδρύματος Βασιλείου Τσόλη.


Η Αγγελική Πιτσικούλη, φοιτήτρια διδακτορικού στον τομέα της Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Κεμπέκ στο Μοντρεάλ έλαβε την Υποτροφία  της Οικογένειας Αλίκης Μιχαηλίδου.


Ο Περικλής Φιλιππόπουλος, φοιτητής διδακτορικού στο τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου
McGill έλαβε την υποτροφία Οικογενείας Σαμ και Μαίρης Χαραλαμπάκη.


Ο Αλέξανδρος Κατσάνης μεταπτυχιακός φοιτητής του τμήματος Πολεοδομίας του Πανεπιστημίου McGill έλαβε την υποτροφία του Ελληνικού Εμπορικού Επιμελητηρίου του Μητροπολιτικού Μοντρεάλ.

O Ζήσης Ιωαννίδης, φοιτητής διδακτορικού στον τομέα της κατασκευής κτηρίων του Πανεπιστημίου Concordia έλαβε την υποτροφία του Ελληνικού Κογκρέσσου του Κεμπέκ.

Η Γεωργία Πιέρρου, φοιτήτρια διδακτορικού στο τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου  McGill έλαβε την υποτροφία της οικογενείας Κωνσταντίνας Ν. Φραγκούλη.

Η Veronique Alvo, φοιτήτρια Ψυχολογίας και Νευροψυχολογίας του Πανεπιστημίου Λαβάλ έλαβε την υποτροφία του επαρχιακού βουλευτή του Λαβάλ, Guy Ouelette.

Η ‘Αντζελα Σταμίρης, δευτεροετής  φοιτήτρια Ιατρικής του Πανεπιστημίου McGill έλαβε την υποτροφία της οικογένειας Λάζαρου Καλλιπολίτη.


Ο Νικόλας Κοζίρης, δευτεροετής φοιτητής  Ιατρικής του Πανεπιστημίου
McGill έλαβε την ονομαστική υποτροφία Dr. Peter Varvarikos Scholarship του Ελληνικού Ιατρικού Συλλόγου του Κεμπέκ.


Η
Avery Warkentin, φοιτήτρια στο τμήμα Κλασικών Σπουδών και Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο McGill έλαβε την υποτροφία της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ.


Η Έλενα Αϊβαλικλής, φοιτήτρια Οδοντιατρικής του Πανεπιστημίου
McGill έλαβε την υποτροφία της Οικογένειας Βουρτζούμη εξ ονόματος του Pink in the City.



Εκ μέρους των παλιών υποτρόφων του ΕΙΥ μίλησαν ο Γεράσιμος Αντύπας που σήμερα εργάζεται στο Καναδικό ΥΠΕΞ καθώς και η σύζυγός του παιδίατρος δρ. Αγγελική Μακρή.


Η βραδιά ολοκληρώθηκε με τις συγχαρητήριες ομιλίες του Υπάτου Αρμοστή της Κύπρου στον Καναδά Β. Φιλίππου, του Γενικού Προξένου της Ελλάδας στο Μόντρεαλ Μ. Γαβριηλίδη, της δημοτικής συμβούλου Μαίρης Ντέρος, του Προέδρου του Ελληνικού Κογκρέσου του Κεμπέκ Τζόν Θεοδοσόπουλου, της υπεύθυνης Παιδείας της ΕΚΜΜ Ζωής Μπάτση και του ιδρυτικού μέλους του ΕΙΥ Λάζαρου Καλλιπολίτη.


Στην εκδήλωση έπαιξε ένα μουσικό ιντερλούδιο με τη σοπράνο Gloria Polcari, και τη Janette Wolff στο πιάνο, ενώ τη βραδυά παρουσίασαν ο πρόεδρος δρ. Γιάννης Χατζηνικολάου και η δρ. Εύα Κεχαγιά.


Την ακαδημαϊκή κριτική επιτροπή για τις υποτροφίες αποτέλεσαν η δρ. Νικολέττα Ηλιόπουλος, ο πατήρ και δρ. Λάμπρος Καμπερίδης, ο δρ. Αντριου Παπαδόπουλος και ο δρ. Τζόρτζ Ζογόπουλος.


Υποτροφία Κωνσταντίνας Φραγκούλη




 Εμείς ως οικογένεια ευλογηθήκαμε και φέτος να προσφέρουμε υποτροφία στο όνομα της εκλιπούσης αδελφής μας Κωνσταντίνας Φραγκούλη , την οποία φέτος δώρισε ο ανηψιός της μαίτρ Αλέξανδρος Αργύρης. Η υποτροφία στη μνήμη της πρόωρα χαμένης αδελφής μας δόθηκε στην Georgia Pierrou, μεταπτυχιακή φοιτήτρια απο το ΕΘνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο με καταγωγή από την Καλαμάτα. Άξια η εξ Ελλάδος αριστούχος φοιτήτρια!




















Friday, February 15, 2019

Εκ του Σύνεγγυς η παρουσίαση του Εξ Αποστάσεως!



Το βιβλίο "Eξ αποστάσεως, η ελληνική κρίση με το βλέμμα ενός απόδημου" του προέδρου της ελληνικής κοινότητας του Μόντρεαλ κ. Νίκου Παγώνη, παρουσιάστηκε στην Αθήνα. 

Την Τρίτη 12 Φεβρουαρίου, στο Polis art cafe, στο κέντρο της Αθήνας παρουσιάστηκε με μεγάλη επιτυχία το βιβλίο του διαπρεπούς ομογενή, που βρίσκεται εδώ και χρόνια στο τιμόνι της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ, του κ. Νίκου Παγώνη. Για το βιβλίο που περιέχει δοκίμια του κ. Παγώνη από το 2010 έως το 2017, μίλησαν η ομογενής δημοσιογράφος και συγγραφέας Ιουστίνη Φραγκούλη και η δημοσιογράφος Ειρήνη Πιτσόλη ενώ την εκδήλωση συντόνισε η δημοσιογράφος Σοφία Λαλιωτίτη. 

Ο Νικόλας Τ. Παγώνης, με στέρεο και νηφάλιο λόγο ψάχνει, μέσα σε αυτή τη συλλογή δοκιμίων, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ελευθερουδάκη, να βρει τα αίτια της ελληνικής παρακμής, αλλά και τον τρόπο ανασυγκρότησης του κράτους και του έθνους. Επίσης αναζητεί τις «διαδρομές» και κυρίως τους τρόπους που την συνδέουν με την πολιτική και την οικονομία, έχοντας ως σημείο αναφοράς του την κρίση. 

Χαρακτηριστικό είναι το δοκίμιο με τίτλο : «Mου είπατε όλοι ψέμματα», με το οποίο ξεκινά η έκδοση και στο οποίο ο συγγραφέας θέτει μερικά θεμελιώδη ερωτήματα. Πόση και ποια είναι η ευθύνη των πολιτών στην παρακμή που βίωσε και βιώνει η χώρα ; Ποιος είναι ο ρόλος των θεσμών και ποια του λαού;
Δίχως ίχνος εμπάθειας και κυρίως με μια απέραντη και αγνή αγάπη για τη γενέθλια γη και τους ανθρώπους της, επιχειρεί να «δει» τις παθογένειες της σύγχρονης Ελληνικής κοινωνίας.

«….Ίσως εμείς οι ξενιτεμένοι να βλέπουμε τα εθνικά μας θέματα με μεγαλύτερη ευαισθησία. Ίσως, η απομάκρυνση μας από την καθημερινότητα της πατρίδας να μας έχει προσδώσει την ευκαιρία να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα πιο καθαρά και ρεαλιστικά. Ίσως να έχουμε παραμείνει ανεπανόρθωτα ρομαντικοί αναφορικά με την Ελλάδα. Ίσως…. Ίσως…. Ίσως….Πάντως, ένα είναι σίγουρο : Ότι ξέρουμε να τιμούμε και να σεβόμαστε τα εθνικά σύμβολα, την ιστορία μας και τους αγώνες του Ελληνικού λαού….» γράφει ο Νίκος Παγώνης.
 
Το παρών έδωσε πλήθος κόσμου και ανάμεσά τους η βουλευτής της ΝΔ Σοφία Βούλτεψη, ο Τάκης Σκανδαλάκης, πρώην υφυπουργός Απόδημου Ελληνισμού και τομεάρχης Οικουμενικού Ελληνισμού της Νέας Δημοκρατίας, η δημοσιογράφος Ειρήνη Νικολοπούλου, ο πολιτικός-επιχειρηματίας Ξενοφών Βεργίνης, ο  κ.α.
#fonitiselladas


























Monday, February 4, 2019

Τρείς Γυναίκες... 'Ενας Ανδρας... Εξ Αποστάσεως!


Ενας Απόδημος με λόγο και άποψη , ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ, Νικόλας Παγώνης,  εξέδωσε τα πεζογραφήματά του με τον τίτλο Εξ Αποστάσεως (εκδόσεις Ελευθερουδάκης).

Ο Νικόλας Παγώνης με κριτική και εξ αποστάσεως ματιά καταγράφει και κρίνει με επιείκια όσα προκαλούν την προσοχή του εξ αποστάσεως και εκ τους σύνεγγυς, καθώς επισκέπτεται την πατρίδα κάθε χρόνο.Τα θέματά του τα αντλεί από την ελληνική κρίση και τις προεκτάσεις της σε κοινωνικό και ανθρωπολογικό επίπεδο.Η πολιτική τον ενδιαφέρει ως αφορμή γι αυτό στέκεται αντικειμενικός στα σημεία των καιρών.

Ο Νικόλας Παγώνης θα παρουσιάσει το νέο του βιβλίο εξ Αποστάσεως την Τετάρτη, 12 Φεβρουαρίου στις 7 μ.μ στο Art Polis Café.

Η δημοσιογράφος Σοφία Λαλιωτίτη θα συντονίσει την παρουσίαση, η δημοσιογράφος Ειρήνη Πιτσόλη θα μιλήσει για τι αρετές του βιβλίου και η υπογράφουσα θα αναφερθεί στην κριτική ματιά του συγγραφέως.

Σας περιμένουμε ... Τρείς γυναίκες ... Ένας άνδρας... Εξ Αποστάσεως

Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη

Monday, January 7, 2019

Ένας Αντισυμβατικός Γάμος!


Φωτογραφίες: Καίτη Κακαβούλη
Ήταν μια ηλιόλουστη μέρα στη Λευκάδα, η 7η Ιανουαρίου του σωτηρίου έτους 1989. Η φύση είχε φροντίσει να κρατήσει ανοιξιάτικες θερμοκρασίες για την τελετή του γάμου μας με τον Θεόδωρο Αργύρη, που τελέσθηκε από τον μακαριστό πατέρα μου π. Νικόλαο Φραγκούλη στο αγαπημένο του εξωκκλήσι, την Αγία Μαρίνα.

Κάναμε ένα μικρό γάμο με τα ελάχιστα ξαδέλφια μου που βρισκόνταν στη Λευκάδα, αποφεύγοντας την πολυκοσμία και τις άσκοπες φιοριτούρες. Για μένα ο γάμος αποτελούσε και αποτελεί άκρως προσωπική υπόθεση, που δεν ήθελα να μοιραστώ με μακρινό κόσμο.

Το νυφικό μου σχεδιάστηκε και ήταν δώρο του μακαριστού σχεδιαστή Μιχάλη Ασλάνη, με τον οποίο συνεργαστήκαμε στη μόδα όλα τα χρόνια της καριέρας μου εν Ελλάδι. Μεταξωτό μίνι σακάκι στολισμένο με μεταξωτά κορδόνια και φούντες και μια τούλινη φούστα επίσης στολισμένη με μεταξωτά κορδόνια συμπλήρωσαν το ντε πιες πρωτότυπο νυφικό  μου. Τα μαλλιά μου ήταν περιπλεγμένα με μια τιάρα, απλά όπως τότε τα χτένιζα στην καθημερινότητά μου.

Το μαύρο μου 2CV στολίστηκε περίτεχνα από τον Πάνο Φέξη με τρία μπουκέτα κρίνους αποτελώντας επίσης αισθητική πρωτοτυπία για την εποχή του.

Το τραγούδι του γάμου που πλημμύρισε τη γειτονιά της Μιχαήλ Σκένα μαζί με χούφτες ρύζι απο τις αγαπημένες γειτόνισσες δεν ήταν παραδοσιακό αλλά ήταν παρμένο από το Ματωμένο Γάμο του Λόρκα. Το τραγούδούσε σε όλο το δρόμο προς την εκκλησία μεσα στο αυτοκίνητο η αγαπημένη μου αδελφή, η Πεταλούδα μου σκορπίζοντας τους όμορφους καθάριους στίχους σε μετάφραση του Νίκου Γκάτσου...

Ο αδελφός μου βρισκόταν στο τιμόνι κι αντί να πάμε κατευθείαν στο ξωκκλήσι εκείνος ανέμελα και επιδεικτικά χτυπούσε το κλάξον στους δρόμους της Λευκάδας, σκορπίζοντας τη χαρά του γάμου σε γνωστούς και άγνωστους.

Ο Θεόδωρος περίμενε ανυπόνομα, μπορεί να του τριβέλιζε το νού η υποψία πως ίσως και νάλλαζα γνώμη, καθώς δεν ήμουν φτιαγμένη από το υλικό του κατεστημένου.Δίπλα του ήταν ο υπέροχος κουμπάρος μας Χρύσανθος Πετσίλας που έκανε το μεγάλο ταξίδι από τη Νέα Υόρκη για να μας αλλάξει τα στέφανα.

Ο αγαπημένος μου μέλλων σύζυγος  περίμενε με λαχτάρα, που όσα χρόνια κι αν περάσουν θα τη θυμάμαι στα φωτεινά μάτια του. Ο πατερούλης τέλεσε το μυστήριο του γάμου μέσα σε δάκρυα συγκίνησης. Η μαμά πετούσε από τη χαρά της, οι ελάχιστοι εκπρόσωποι των οικογενειών μας έδειχναν ευτυχείς.

Ο γάμος ολοκληρώθηκε με ένα μίνι γλέντι στην τότε ταβέρνα ΡΟΜΑΝΤΙΚΑ και ήταν όλα τόσο όμορφα κι αληθινά! Η κουλούρα της νύφης φταγμένη και στολισμένη με πολύχρωμες καραμέλες από τη θειά τη Χρυσαυγή ήταν η επιτομή της εθιμικής παρέμβασης σε ένα γάμο μή συμβατικό.

Τριάντα χρόνια έχουν περάσει από το γάμο μας κι όμως οι στιγμές έμειναν ακατάλυτα αλησμόνητες.

 Χρόνια πολλά αγαπημένε μου!

 Πάντα μαζί και Δυνατοί!

 Τζουστινάκι