Η ΚΟΝΤΥΛΕΝΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ

Η ΚΟΝΤΥΛΕΝΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ
Η αληθινή ιστορία της ομορφιάς που νικήθηκε απ' το γραμμένο

Monday, June 10, 2019

« Εξ Αποστάσεως: Η παρουσίαση του βιβλίου του Νικόλα Παγώνη κι ένας Αποχαιρετισμός..



Στην κατάμεστη αίθουσα του Ελληνικού Κοινοτικού Κέντρου έγινε την Παρασκευή η παρουσίαση του βιβλίου «Εξ Αποστάσεως» το οποίο φέρει τη συλλογή πολιτικών κειμένων του προέδρου της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ, Νικόλα Παγώνη.

Το βιβλίο Εξ Αποστάσεως, το οποίο περιέχει την αρθρογραφία του Νικόλα Παγώνη στην τοπική εφημερίδα το ΒΗΜΑ, έχει την ιδιαιτερότητα ότι παρουσιάζει την ανίχνευση της ελληνικής οικονομικής κρίσης υπό το βλέμμα ενός ηγετικού στελέχους του Απόδημου Ελληνισμού, του προέδρου της ΕΚΜΜ Νικόλα Παγώνη ο οποίος εξετάζει με αγαπητική ματιά την κρίση αξιών και την εν πολλοίς έλλειψη πολιτικού πολιτισμού των γηγενών Ελλήνων.

Το βιβλίο παρουσίασε ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στο Μόντρεαλ Μιχάλης Γαβριηλίδης, ο οποίος εστίασε στην προσωπικότητα του Νικόλα Παγώνη ως ηγέτη της ελληνικής παροικίας του Μόντρεαλ , ενώ έδωσε ιδιαίτερη έμφαση στην πολιτική ματιά του συγγραφέα-αρθρογράφου.

Στη συνέχεια, η φιλόλογος Ευαγγελία Τσαλκίδου έκανε μια ενδελεχή ανάλυση στη σημειολογία των άρθρων επιλέγοντας τα σημαντικότερα εξ αυτών, προκειμένου να καταδείξει την λογοτεχνική πλευρά της πολιτικής άποψης του Νικόλα Παγώνη.

Ο μουσικός παραγωγός και τενόρος Δημήτρης Ηλίας, εξάλλου, με ιδιαίτερο χρώμα παρουσίασε την συλλογή των άρθρων του Νικόλα Παγώνη με δικό του τρόπο επισημαίνοντας τα στοιχεία που ξένισαν τον αθρογράφο και τα οποία είναι άκρως χαρακτηριστικά των Ελλήνων, όπως σημείωσε.

Η δημοσιογράφος και συγγραφέας Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, που είχε το συντονισμό της εκδήλωσης ανάγνωσε με ιδιαίτερη χροιά και τόνο στη φωνή τα σημαντικότερα αποσπάσματα άρθρων προκειμένου να δοθεί μια γεύση του περιεχομένου στο ελληνόφωνο κοινό του Μόντρεαλ.

Η ίδια σημείωσε ότι η ελληνική παροικία του Μόντρεαλ στάθηκε ιδιαίτερα τυχερή να έχει στο τιμόνι του σπουδαιότερου οργανισμού της, τουτέστιν της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ, ένα πρόσωπο σαν το Νικόλα Παγώνη που εκτός απο την ηγετική του ικανότητα χαρακτηρίζεται απο την ευαισθησία του συγγραφικού και ποιητικού προσωπικού πολιτισμού του.

Ο ίδιος ο πρόεδρος μίλησε για τον ανακπλήρωτο έρωτα που νιώθει για την Ελλάδα και για την κατάθεση της μαρτυρίας του στην κρίση όχι κουνώντας το δάχτυλο στους συμπατριώτες του αλλά από την απόσταση ενός απόδημου. Όπως εξάλλου χαρακτηριστικά αναφέρει στο βιβλίο :

«….Ίσως εμείς οι ξενιτεμένοι να βλέπουμε τα εθνικά μας θέματα με μεγαλύτερη ευαισθησία. Ίσως, η απομάκρυνση μας από την καθημερινότητα της πατρίδας να μας έχει προσδώσει την ευκαιρία να αντιμετωπίζουμε τα πράγματα πιο καθαρά και ρεαλιστικά. Ίσως να έχουμε παραμείνει ανεπανόρθωτα ρομαντικοί αναφορικά με την Ελλάδα. Ίσως…. Ίσως…. Ίσως….Πάντως, ένα είναι σίγουρο : Ότι ξέρουμε να τιμούμε και να σεβόμαστε τα εθνικά σύμβολα, την ιστορία μας και τους αγώνες του Ελληνικού λαού….» γράφει ο Νίκος Παγώνης.

Η βραδυά που κύλησε ως αφιέρωμα στον πρόεδρο Νικόλα Παγώνη επί τη αναχωρήσει του απο το πηδάλιο της Κοινότητας (στις 17 Ιουνίου θα παραδώσει τα σκήπτρα στη νέα πρόεδρο ‘Αννυ Κουτράκη) ήταν μια αφορμή συναισθηματικών αποχαιρετισμών απο την ομοσπονδιακή βουλευτή Εμμανουέλλα Λαμπρόπουλος, τη δημοτική σύμβουλο Μαίρη Ντέρος, τον πρόεδρο του Ελληνικού Κογκρέσσου του Κεμπέκ Τζον Θεοδοσόπουλο, τον επίτιμο πρόεδρο της ΕΚΜΜ Δημήτρη Μανωλάκο και άλλους επώνυμους της ελληνικής παροικίας.



























Άρωμα Γυναίκας στην Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μοντρεάλ



Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Η πρώτη γυναίκα πρόεδρος εκλέχθηκε στις εκλογές της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ γράφοντας ιστορία στην ελληνική παροικία του Μοντρεάλ.

Η Άννυ Κουτράκη με την ομάδα της ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ κατόρθωσε να εκλέξει τους 24 συμβούλους της καθώς επίσης τα περιφερειακά συμβούλια του Λαβάλ, της Νότιας Ακτής και όλα τα μέλη Εξελεγκτικής Επιτροπής αναδεικνύοντας μια δυναμική ομάδα με μεγάλη συμμετοχή νεολαίας.

Τα αποτελέσματα όπως δόθηκαν απο την εφορευτική επιτροπή έχουν ως εξής: .Στο Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο ψήφισαν  577 μέλη, στη Νότια Ακτή 191 μέλη και στο Λαβάλ  315 μέλη.

Πρώτος σε σταυρούς ήρθε ο μειλίχιος εκτελεστικός αντιπρόεδρος Ανδρέας Κριλής, ο οποίος έχει υπηρετήσει επί δύο τριετίες τον οργανισμό με την αποχωρούσα διοίκηση του προέδρου Νικόλαου Παγώνη (729 ψήφους) και ακολούθησαν:

Αννυ Κουτράκη 718

Μπαρμπαρούτσης Χαράλαμπος 696

Δρίτσας ‘Αννα 686

Καλύβας Μιχάλης 675

Μουρελάτος Αφροδίτη 672

Νεοφώτιστος Βούλα 670

Δημητροκάλη ‘Αννα 668

Κληρονόμος Τζούλη Γεωργία 667

Μαρκάτος Ναταλί 661

Σωτηράκος Μαρία 653

Καρβέλας Κωνσταντίνα 644

Κατσαούνης Δημήτριος 642

Λάλος Γεώργιος 638

Τσαούσης Τασία 635

Καψής Επαμεινώντας 624

Παπαγεωργίου Πίτερ 614

Στρατουδάκης Εμμανουέλλα 612

Μακρής Ηλίας 608

Νικόπουλος Αχιλλέας 602

Καψάλης Βασίλης 592

Τσόκανος Πίτερ 578

Τσατσούλης Δημήτριος 569

Τούρλας Ζαχαρίας  561



Επιλαχόντες

Χοντρονικόλας Ηλίας 306

Κανελλάκης Γεώργιος 291

Πλέσσας Γεώργιος 287

Φούντας Νικόλαος 280

Χιώτης Χρήστος 279

Ξένος Γεράσιμος 274

Ιωαννίδης Δημήτριος 272

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι κατά την προεκλογική περίοδο το κλίμα φορτίσθηκε έντονα καθώς οι αντίπαλοι της ‘Αννυς Κουτράκη προσπαθούσαν να συνδέσουν τη μελλοντική της διοίκηση με πρόσωπα του παρελθόντος, μια καμπάνια που τελικά απέβη επιθετικά αρνητική.

H Άννυ Κουτράκη που φέρνει άρωμα γυναίκας στην Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μοντρεάλ με τη συμμετοχή πολλών νέων κυρίως γυναικών στο ψηφοδέλτιό της , έχει υποσχεθεί ότι προτεραιότητά της θα είναι η ενότητα και αγαστή συνεργασία των μελών, η αξιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων του οργανισμού, η οικονομική εξυγίανση, η προώθηση της ΕΚΜΜ μέσα στις δομές της Κεμπεκιώτικης και Καναδικής κοινωνίας και η προάσπιση του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας.

Με την ‘Αννυ Κουτράκη , την πρώτη γυναίκα πρόεδρο, νέοι ορίζοντες ανοίγουν για τον μεγάλο κοινοτικό οργανισμό ο οποίος καλύπτει τις ανάγκες 80.000 Ελλήνων του ευρύτερου Μοντρεάλ μέσα απο τα ελληνικά ημερήσια και Σαββατιανά σχολεία, τις έξι εκκλησίες, τις κοινωνικές υπηρεσίες, το αθλητικό κέντρο, τις καλοκαιρινές ημερήσιες κατασκηνώσεις, με άξονα πάντα τη διατήρηση της ελληνικής ταυτότητας και γλώσσας.



Η μετεκλογική δήλωση της νέας προέδρου 'Αννυς Κουτράκη
  «Νιώθω συγκίνηση και περηφάνεια που εκλέχθηκα ως πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ (ΕΚΜΜ), ενός οργανισμού που έχει υπηρετήσει τους ‘Ελληνες του Μοντρεάλ επί 113 χρόνια. Είμαστε μια παροικία 70.000 κατοίκων Ελληνικής καταγωγής στο Μοντρεάλ των 4,2 εκατομμυρίων ανθρώπων.
Η ΕΚΜΜ διαθέτει έξι ημερήσια τρίγλωσσα σχολεία, έξι εκκλησίες, κοινωνικές υπηρεσίες, πρωταγωνιστεί σε πολιτιστικά γεγονότα κλπ με τους 300 υπαλλήλους της, τους αμέτρητους εθελοντές της και ένα ετήσιο προϋπολογισμό ύψους 17 εκατομμυρίων δολαρίων. Είναι η εστία των Ελλήνων του Μοντρεάλ και η κοινότητα σε όλόκληρη της Διασπορά που παρέχει τις περισσότερες υπηρεσίες.
Η ομάδα μου είναι σε θέση ετοιμότητας να εργασθούμε απο κοινού αμέσως μετά την ορκομωσία και να πραγματοποιήσουμε το προεκλογικό μας πρόγραμμα. Ο κύριος στόχος μας είναι να ενεργοποιήσουμε όλα τα μέλη της παροικίας με την ανοιχτή προσέγγιση, τον ενθουσιασμό και το πάθος για ό,τι κάνουμε και να προχωρήσουμε στο μέλλον κάνοντας την Κοινότητα τόπο συνύπαρξης της τρίτης και τεταρτης γενιάς των Ελλήνων του Μοντρεάλ.
Ειλικρινά πιστεύω πως με την ομάδα μας ΣΥΜΜΤΕΧΩ θα φέρουμε αλλαγές αλλά χρειαζόμαστε τη συμμετοχή της παροικίας. Γι αυτό αποκαλούμε την ομάδα μας ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ. Αποτελείται εν πολλοίς απο γυναίκες και νέους επαγγελματίες. Θεωρώ ότι η σαρωτική νίκη στις εκλογές δείχνει πως η Κοινότητα αναζητεί νέα άτομα για το Διοικητικό της Συμβούλιο ως προς την ηγεσία και την αποτελεσματικότητα. Θα κάνουμε τα πάντα για να διατηρήσουμε τον Ελληνισμό ζωντανό και σε υψηλό επίπεδο εδώ στο Μοντρεάλ.»



Wednesday, June 5, 2019

Ο νέος δήμαρχος και ο Ανθώνας !!!


Οι φωτογραφίες είναι από το Αρωμα Λευκάδας

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Νέος δήμαρχος στη Λευκάδα εκλέχθηκε ο Μπάμπης Καλός, ένας εκπρόσωπος της νεότερης γενιάς. Κτηνίατρος το επάγγελμα φαίνεται ότι ήταν δημοφιλής ανάμεσα στη νέα γενιά , η οποία έδωσε το μήνυμα πως η  δημοτική αρχή χρειάζεται δήμαρχο πέρα απο το κατεστημένο και απο κομματικές αναφορές.

Βεβαίως, έχουμε δει αρκετούς επαγγελματίες που κέρδισαν το δήμο της Λευκάδας με τη δημοφιλία τους, αλλά ελάχιστοι απ΄αυτούς κατόρθωσαν να επιδείξουν ικανότητα στην καθημερινή διαχείριση των προβλημάτων του Δήμου αλλά και στη μακροπρόθεσμη δημιουργία και αξιοποίηση νέων υποδομών του νησιού που αναπτύσσεται ραγδαία αλλά χωρίς σχέδιο, δυστυχώς.

Ο Μπάμπης Καλός καλείται να διαχειριστεί τεράστια προβλήματα, απο τα σκουπίδια μέχρι την υδροδότηση κατά την βεβαρυμένη τουριστική περίοδο, απο την αποχέτευση μέχρι το κυκλοφοριακό του νησιού. Και βεβαίως θα πρέπει να επανδρώσει και να θέσει σε πλήρη λειτουργία του νέο υπερσύγχρονο νοσοκομείο της Λευκάδας...

Εδώ ακριβώς θα σταθώ για να μιλήσω περί της τύχης του παλιού νοσοκομείου Λευκάδας και πώς θα πρέπει να αποβληθεί απο την εικόνα της πόλης.

Αυτό το ογκώδες κτήριο που κρύβει όλη τη μέση πόλη, που την ταλαιπώρησε επί δεκαετίες με την ασχήμια του , τη βρώμα του αλλά και τα απόβλητά του ήρθε η ώρα να εξαφανισθεί απο προσώπου γής. Ηρθε η ώρα να γκρεμισθεί και στη θέση του να ξαναγίνει το πάρκο του Ανθώνα που υπήρξε ανέκαθεν ο πνεύμοντας της μέσης Λευκάδας.

Ο Ανθώνας  σχεδιασμένος απο τους Ιταλούς υπήρξε ένα εκπληκτικό πάρκο στην καρδιά της Λευκάδας με ευκαλύπτους (λένε ότι τους πρόσθεσαν οι Αγγλοι) που απορροφούσαν την υγρασία του τόπου, λουλούδια της εποχής αλλά και με παρτέρια απο αρωματικά φυτά που γέμιζαν την ατμόσφαιρα με αβάσταχτες μυρωδιές τη μέρα και τη νύχτα.

Δυστυχώς, πρώτα ο Ανθώνας καταπατήθηκε απο τον λυόμενο παιδικό σταθμό μετά το σεισμό  καθώς και τα άλλα λυόμενα κτήρια που προστέθηκαν αργότερα καταστρέφοντας την αισθητική και την υγιεινή της περιοχής. Υστερα, χτίσθηκε το επαίσχυντο νοσοκομειακό κτήριο ρουφώντας όλο το πάρκο καθώς το παλιό νοσοκομείο ήταν μικρό και εκτός Ανθώνα. Αυτό το τερατούργημα έφερε το τελικό χτύπημα στην περιοχή που δεν αναπνέει απο πουθενά καθώς δεν βρίσκεται ούτε κοντά στη θάλασσα ούτε μέσα στον ελαιώνα.

Σαν παιδί που μεγάλωσα σ’ εκείνη τη γειτονιά αναθυμάμαι τις μέρες του Ανθώνα. Οι γονείς μας μας έπαιρναν απο το χέρι και μας πήγαιναν βόλτες εκεί, αφήνοντάς μας να παίζουμε με τα άλλα παιδιά. Ο χώρος ήταν περιφραγμένος με κάγκελα γι αυτό το πάρκο ήταν ακίνδυνο. Ειδικοί κηπουροί περιποιούνταν τα δέντρα και τις πρασιές, ποτίζοντάς τα και καθαρίζοντας με θρησκευτική ευλάβεια το χώρο.

Δεν επιτρέπονταν αδέσποτα ζώα κι έτσι ο τόπος ήταν υπόδειγμα υγιεινής γι αυτό οι γονείς μας επέτρεπαν να παίζουμε με τα χώματα, να γεμίζουμε και να αδειάζουμε τα κουβαδάκια μας και να τρέχουμε πάνω κάτω στις μικρές αλέες και τα δρομάκια που ήταν στολισμένα με ασβεστωμένες πέτρες.

Σε κάποια άκρη του Ανθώνα υπήρχε ένα καφενείο, απο εκείνα τα παλιά παραδοσιακά καφενεία με ξύλινες ψάθινες καρέκλες και στρογγγυλά μεταλλικά τραπεζάκια σε μπλέ χρώμα. Τα παραδοσιακά γλυκά του κουταλιού, η σουμάδα και ο ελληνικός καφές σερβίρονταν στο καφενείο.

Ωστόσο έντονα στη σχεδόν νηπιακή μου μνήμη καταγράφηκε η περίοπτη πίστα του χορού. Θυμάμαι έντονα τα βράδυα που τα ζευγάρια χόρευαν υπό τους ήχους ζωντανής ορχήστρας. Εμείς ήμασταν μικρά και δεν πηγαίναμε στους καλοκαιρινούς χορούς του Ανθώνα. Και οι γονείς ήταν της εκκλησίας κι έτσι δεν συνηθίζοταν τότε να συμμετέχουν σε τέτοιους ευρωπαϊκούς χορούς.

Αλλά η κυρά Ζωή με τον κυρ Πάνο, η κυρία Αίθρα με τον καμαρωτό Βασίλη της περνούσαν απο τη γειτονιά καλοντυμένοι κι αρωματισμένοι. Εκείνες ντυμένες με τουαλέτες απο μεταξωτό ταφτά κι εκείνοι με κουστούμια και γυαλιστερές γραβάτες.

Θυμάμαι μέχρι αργά τη νύχτα να φτάνουν οι μουσικές τρυφερές, ρομαντικές και να με συνεπαίρνουν και να με κάνουν να ονειρεύομαι πως μια μέρα θα συναντήσω τον πρίγκηπά μου για να με στροβιλίζει στους ρυθμούς του βάλς και του ταγκό.

Ο πρίγκηπας ήρθε πολλά χρόνια αργότερα και με έπαιρνε κάθε μέρα απο τα σκαλοπάτια του παιδικού σταθμού του πρώην Ανθώνα να με πηγαίνει με την παρέα μου στο Κάστρο για μπάνιο.

Κανένας δεν θυμόταν τον Ανθώνα , ούτε τη βοή των ευκαλύπτων όταν φυσούσαν δυνατά οι ανέμοι, ούτε το άρωμα των λουλουδιών της νύχτας... Κανένας! Μόνον το μικρό κορίτσι που τα κατέγραψε στο σκληρό δίσκο της τρυφερής μνήμης!

Καιρός να ξαναγίνει ο Ανθώνας κέντρο της πόλης, πνεύμονας ζωής και χαράς!

Wednesday, May 29, 2019

Ο Ξενοφώντας Βεργίνης των Απέραντων Οριζόντων!




Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Μετά λόγου γνώσεως και εν όψει εκλογών σας αποκαλύπτω πως αυτήν την εποχή γράφω τη βιογραφία του συμπολίτη μας δρος Ξενοφώντα Βεργίνη, ενός πολιτικού ανδρός με μεγάλο ανάστημα, ενός ανθρώπου που θα πρέπει να εκπροσωπήσει τη Λευκάδα στο επόμενο Κοινοβούλιο για να την βάλει στην τροχιά της ποιοτικής ανάπτυξης.

Μετά απο πολύωρες συνεντεύξεις κατά την παραμονή μου στη Λευκάδα το περσινό καλοκαίρι, μου προέκυψε ο απόλυτος θαυμασμός για τον πολιτικό άνδρα που μπορεί να προωθήσει τα πάγια ζητήματα του τόπου μας στη νέα Βουλή.

Σας αποκαλύπτω λοιπόν τον πρόλογο του βιβλίου μου για να πάρετε μια γεύση περί όσα δεν γνωρίζετε για το δικό μας Φώντα:



ΑΝΤΙ ΠΡΟΙΜΙΟΥ

(Απο την βιογραφία του Ξενοφώντα Βεργίνη την οποία συγγράφω με μεγάλη συγκίνηση για την εμπιστοσύνη του αυτή την εποχή -Εκδόσεις Ωκεανός)

Σε μια εποχή που οι αξίες λιγοστεύουν, που η πολιτική πραγματικότητα της Ελλάδας φτωχαίνει διαρκώς καθώς τα νέα πρόσωπα υπολείπονται των προκατόχων τους, ευτύχησα να γνωρίσω απο κοντά τον Ξενοφώντα Βεργίνη, ένα πολιτικό άνδρα που αγωνίζεται απ’ όλα τα μετερίζια για την πρόοδο και αναβάθμιση του σύγχρονου πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα .

 Ο Ξενοφών Βεργίνης αποτελεί διαχρονικό πολιτικό πρόσωπο στον καμβά της ιδιαίτερης πατρίδας μου, της όμορφης Λευκάδας. Καθηγητής πανεπιστημίου, πολιτικός, επιχειρηματίας, άνθρωπος και συνάνθρωπος έγινε το σύμβολο του Ελληνικού ονείρου, που ήταν η μεταπολεμική έξοδος απο τον περιορισμένο ορίζοντα της φτωχής επαρχίας.

Έχοντας βιώσει τον απόηχο του Β Παγκοσμίου Πολέμου, της Κατοχής, της μεταπολεμικής Ελλάδας, της δικτατορίας, της μεταδικτατορικής Ελλάδας με το πτυχίο του δασκάλου και αργότερα με τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά του στην Οικονομία, αποτελεί την ενσάρκωση του επιτυχημένου ‘Ελληνα του 20ου αιώνα, που πάλεψε για Παιδεία κι Ελευθερία κατακτώντας την θέση του στη σύγχρονη πολιτική σκηνή της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης.

Με αυτά τα δεδομένα και θέλοντας να καταγράψω την ιστορία του πολιτικού ανδρός που συμμετείχε στην ενσωμάτωση της Ελλάδας στην Ενωμένη Ευρώπη μέσα απο τους διαλόγους για την αγροτική πολιτική, θαύμασα το μυαλό του, το πολιτικό κριτήριο αλλά και τις γνώσεις του πάνω στο γνωστικό αντικείμενο της Αγροτικής Οικονομίας. Θαύμασα την εξέλιξή του από παιδί της αγροτιάς στους Τσουκαλάδες σε ισότιμο συνομιλητή του εθνάρχη Κωνσταντίνου Καραμανλή, του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και όλων των ηγετών που έγραψαν την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.

Ετσι τον πλησίασα  να του γράψω τη βιογραφία, πιστεύοντας πως ο Ξενοφών Βεργίνης αποτελεί ένα σιωπηρό κεφάλαιο της σύγχρονης ελληνικής και ευρωπαϊκής ιστορίας, καθώς υπήρξε μοχλός στον εξευρωπαϊσμό της αγροτικής πολιτικής μας.

Συνομιλώντας όμως μαζί του αλλά και με άτομα του περιβάλλοντός του ανακάλυψα το άνθρώπινο πρόσωπο του Ξενοφώντα Βεργίνη. Περιηγήθηκα τους Τσουκαλάδες, ένα απομονωμένο χωριό της Λευκάδας, λίγο ορεινό λίγο πεδινό, όπου γεννήθηκε έβδομος στη σειρά σε μια πολυμελή οικογένεια που δεν είχε να ταϊσει άλλα παιδιά.

Έζησα τη φτώχεια της οικογένειας την εποχή της κατοχής, το στρίμωγμα στο κατώι, τη σειρά των παιδιών να πάρουν λίγη ζέστη μπροστά απο την πυροστιά τους υγρούς χειμώνες της Λευκάδας... Είδα με με τα μάτια μου το αγόρι που προοριζόταν να βόσκει πρόβατα για να βοηθήσει την οικογένειά του να δραπετεύει  διαβάζοντας κρυφά κάτω από τα λιόδεντρα. Είδα τα μάτια να φεγγοβολούν, είδα την εξυπνάδα και το σχεδιασμό του μελλοντος να ανατρέπει τα δεδομένα της ζωής του.

Τον παρακολούθησα νοερά να κατεβαίνει στη Λευκάδα με τα πόδια και να ανεβαίνει την ανηφόρα των Τσουκαλάδων δέκα χιλιόμετρα κάθε μέρα για να κερδίσει την παιδεία στον Γυμνάσιο της Λευκάδας. Τον είδα μουσκεμένο απο τις ατέλειωτες βροχές του σαραντάημερου να αγωνίζεται να κερδίσει μια θέση στον ήλιο μελετώντας με πάθος και αφοσίωση τα μαθήματά του.

Τον είδα να παίζει ανέμελα με τα πολλά αδέρφια του, να σκαρφαλώνει στην αγκαλιά της αδερφής του της Πεπονιάς για να τον μεταφέρει στα χωράφια... τον είδα να πέφτει να ματώνει τα γόνατα και να σηκώνεται τινάζοντας τα χώματα για να ακολουθήσει μια  ζωή πέρα από τον ορίζοντα. Α! Ναι ο ορίζοντας ήταν απέραντος κι αυτός έγινε στόχος του, να δει την όχθη πέρα απ΄τον ορίζοντα.

Αυτές οι σκηνές της ζωής του Ξενοφώντα Βεργίνη και άλλες πολλές περνούν μέσα απο τη βιογραφία του, ορίζοντας και καθορίζοντας το παιδί που αγωνιούσε να περάσει πέρα από τον ορίζοντα της μικρής του ύπαρξης, του στενού του κύκλου και της περιορισμένης Λευκάδας ...

Μέσα απο τη βιογραφία  ανακαλύπτει κανείς ποιά δύναμη οδήγησε το παιδί μιας πολύτεκνης οικογένειας απο τους Τσουκαλάδες της Λευκάδας στην Αθήνα του χάους και των ευκαιριών. Μέσα από τις σελίδες αυτής της βιωματικής αφήγησης προκύπτει ο άνθρωπος πίσω απο τον πολιτικό, τον ακαδημαϊκό, τον επιχειρηματία.

Νιώθω τυχερή κι ευλογημένη που ένας άνδρας αυτού του αναστήματος εμπιστεύθηκε την ζωή του στην πένα μου, αναθέτοντάς μου την προσωπική και πολιτική βιογραφία του.

Ζώντας την παιδική του ηλικία από τις δικές του αφηγήσεις αλλά και απο τις αφηγήσεις της οικογένειάς του, εκτίμησα τον άνθρωπο, τον αγωνιστή τον οραματιστή μιας Ελλάδας και μιας Λευκάδας με ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Ανακάλυψα τις στροφές που έκυβε ο δρόμος σε μια πορεία διαρκούς ανόδου.

Μέσα από τον πολιτικό διάλογο μαζί του έμαθα όλη την ιστορία του 20ου αιώνα για την Ελλάδα και τη Λευκάδα μου. Πληροφορήθηκα τους αγώνες για την εισδοχή της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το πέρασμα απο την αγροτική στην αστική Ελλάδα!

Ο Ξενοφών Βεργίνης μπορεί άξια να διεκδικήσει τον τίτλο του αρχιτέκτονα της Ελληνικής Αγροτικής Πολιτικής μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, μπορεί να δρέψει δάφνες για όσα έπραξε ως διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας, ως διοικητής του ΟΓΑ αλλά και ως βουλευτής Λευκάδας.

Ο Ξενοφών Βεργίνης συνεχίζει ακάματος την πορεία του στην πολιτική και αληθινή ζωή ταγμένος να εξαντλήσει τον ανεξάντλητο ορίζοντα των προοπτικών!












Monday, May 13, 2019

Ένας Γάμος Αμιγώς Ελληνικός στην Καρδιά της Βαλτιμόρης !




Κάποτε μεγάλωναν κάποια ανυποψίαστα, σχεδόν ευτυχισμένα παιδιά, στη Λευκάδα. Ήταν δεμένα με τους δεσμούς του αίματος. Οι οικογένειες του παπα Νίκου Φραγκούλη και του παπα-Νίκου Κακαβούλη που είχαν κοινό παρονομαστή την Μαρία Κακαβούλη σύζυγο του πρώτου και αδελφή του δεύτερου είχαν μια κοινή αγαπημένη φίλη , την Κουλίτσα.

Η Κουλίτσα έμεινε ανύπαντρη αφοσιωμένη στο Χριστό και στα θεία, αλλά η αδελφή της η Μαρία που μετανάστευσε με τον άντρα της το Μενέλαο Καφαράκη στην Αμερική με τα παιδιά τους, το Φίλιππο και το Σπύρο, ήταν κι εκείνη δεμένη στο άρμα της οικογένειας των Κακαβούληδων-Φραγκούληδων. Η Μαρία Καρύδη-Καφαράκη κάθε καλοκαίρι έφερνε τα αγόρια της από την Ουάσιγκτον στη Λευκάδα να μάθουν την ελληνική γλώσσα και να βουτηχτούν στον πραγματικό ήχο και φως της γενέθλιας γής.

Έτσι μεγαλώσαμε τα καλοκαίρια με το Φίλιππο και το Σπύρο, ο Φίλιππος καθότι μεγαλύτερος ήταν φίλος με τον Αποστόλη και τον Κώστα, ενώ ο Σπύρος ήταν πιό κοντινός σε μας τα κορίτσια.

Ο Φίλιππος παντρεύτηκε τη γλυκειά ελληνοπρεπή Κατερίνα στην Ουάσιγκτον κι έκαναν τέσσερα παιδιά. Ο Μάικλ, παρότι δεύτερος στη σειρά, πήρε πρώτος το βάφτισμα του πυρός παντρευόμενος την όμορφη Κέιτ. Ο Άλεξ μας παντρεύτηκε πέρσι την γοητευτική Καρίσα.

Και φέτος, ώ φέτος! ήρθε η σειρά της πριγκίπισσας Μαρίας-Αμαλίας, που φέρει το όνομα της γιαγιάς της και της προγιαγιάς της , γι αυτό είναι πολυαγαπημένη και μονάκριβη κόρη του Φίλιππα και της Κατερίνας αλλά και της γιαγιάς Μαρίας.

Ο γάμος έγινε στην εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου εν μέση Βαλτιμόρη, και ήταν λαμπρός από κάθε άποψη. Αυτή η στρογγυλού σχήματος εκκλησία αποτελεί αρχιτεκτονικό κόσμημα της Ορθοδοξίας στην Αμερική. Πρόκειται για ένα έργο τέχνης, που κοσμείται με τα βιτρό παράθυρα της προτεσταντικής ιστορίας της. Το μυστήριο τελέσθηκε με κάθε κατάνυξη αν και ο αρχιμανδρίτης π. Ντήν είπε λίγα κομμάτια του γάμου στα ελληνικά κι αυτά με δυσκολία.

Ωστόσο , η νύφη πανέμορφη στο δαντελένιο νυφικό της έμοιαζε με νηρηίδα, ενώ ο γαμπρός Μάικλ Ντε Ρίτο έφερε με περηφάνεια την ροδίτικη καταγωγή της μητέρας του και την ιταλική χροιά του πατέρα του.

Ακολούθησε μια υπέροχη δεξίωση στο Μουσείο της Εικονικής Πραγματικότητας της Βαλτιμόρης που στολίστηκε ειδικά για το γάμο με παιωνίες και πρασινάδες. Τα λουλούδια κυριαρχούσαν κάνοντας το χώρο να μοιάζει σαν ένας μεγάλος κήπος αγάπης.

Το ζευγάρι άρχισε το χορό με το δικό του αγαπητικό τραγούδι, η νύφη χόρεψε ένα ελληνικό τραγούδι με τον πατέρα της το Φίλιππο και ο γαμπρός με τη μητέρα του. Η γιαγιά Μαρία Καρύδη Καφαράκη ήταν στις δόξες της καθώς έβλεπε την λατρεμένη της μοναχοεγγονή να ζεί την ωραιότερη στιγμή της ζωής της,

Κι ύστερα η ζωντανή ορχήστρα που ήρθε ειδικά από τη Νέα Υόρκη για το γάμο άρχισε να παίζει τα τραγούδια του γάμου. Σηκώθηκαν νέοι και μεγαλύτεροι και χόρεψαν, χόρεψαν από καλαματιανά, νησιώτικα, ροδίτικα, ζεμπέικα και τσιφτετέλια. Κι αναστέναξε ολάκερη η Βαλτιμόρη απο τους ελληνικούς ήχους που ξεχύθηκαν στα πέρατα της πόλης δηλώνοντας την καταγωγή των νεονύμφων.

Να ζήσετε Μαρία και Μάικλ και να ευτυχήσετε.

Να σας ζήσουν τα παιδιά Κατερίνα και Φίλιππα!

Να καμαρώσεις και δισέγγονο Μαρία Καφαράκη απο τη συνονόματή σου!

Συγχαρητήρια για την ελληνικότητα που εμφυτεύσατε στα παιδιά και στα εγγόνια σας εκεί στη μακρινή Αμερική της αφομοίωσης!



Τζουστινάκι