Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ

Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ
Το νέο συγκλονιστικό μυθιστόρημα

Tuesday, October 16, 2018

Τα δικά μου χρώματα ... Του κόσμου οι ατέλειες...


Η φύση στο Μόντρεαλ άργησε φέτος ν’ αλλάξει τα χρώματά της. Βλέπεις το καλοκαίρι ήταν ηλιόλουστο και τα φύλλα ξεγελάστηκαν πως συνεχίζεται αδιάλειπτα η εποχή του ήλιου.
Σήμερα , όμως,  στο βουνό του Κάστορα που βρίσκεται στην καρδιά του Μοντρεάλ, παρατήρησα πως τα φυλλοβόλα άρχισαν να φορούν τα χρυσοκόκκινα χρώματά τους.
‘Ηταν μεσημεράκι και το κρύο ήταν δυνατό, ο βοριάς σφύριζε με βία, αλλά απτόητη περπάτησα στη λίμνη των γλάρων αντικρύζοντας την πανδαισία των χρωμάτων του φθινοπώρου. Τα δέντρα φυλλορροούσαν κι αναρρωτιόμουν αν πονούσαν τα φύλλα, αν πονούσαν τα δέντρα, αν διαισθάνονταν τη γύμνια που θα τα ζώσει σε λίγες μόνο μέρες.
Αναθυμήθηκα μέρες λίμνης στο βουνό και πλημμύρισε η μνήμη μου ομορφιά, γιατί το φθινόπωρο πρέπει να είναι αφιερωμένο εξαιρετικά στις εξοχές της πόλης μου.
Σήμερα ανάσανα ομορφιά, δανείστηκα χρώμα για τα όνειρά μου, καταλλάγιασα μέσα μου, οσφρίστηκα το άρωμα του φθινοπώρου μέσα απ΄τα πεσμένα φύλλα που ήταν ακουμπισμένα στο έδαφος σαν πίνακας ζωγραφικής του A.Y Jackson ή του Armand Tatossian
Σήμερα η μέρα ήταν αφιερωμένη στην παλέτα των χρωμάτων! Κι εγώ ανέμελη προχωρούσα κι ας ούρλιαζαν γύρω μου του κόσμου οι ατέλειες!
Τζουστινάκι




























Sunday, October 14, 2018

Ο Πρώτος μου Έρωτας!



Εμείς στην οικογένειά μου δεν μιλούσαμε για έρωτες. Μιλούσαμε πάντοτε για αγάπη, αυτή τη χριστιανική αγάπη της υποχώρησης, της καταλλαγής, της συγχώρησης. Η αγάπη ήταν μια καθημερινότητα στο σπίτι μας, μια αγάπη που εκδηλωνόταν με χάδια, φιλιά και λόγια, καθώς η μητέρα μου ήταν απολύτως διαχυτική στις χειρονομίες και στις λέξεις.
Αλλά τα μικρά παιδιά απο ένστικτο-απο πλήρες και απόλυτο ένστικτο- οδηγούνται στον έρωτα άνευ προπαίδειας. Ετσι κι εγώ ένιωσα ξαφνικά τον έρωτα στην πρώτη Δημοτικού. Το θυμάμαι σαν τώρα. Επεσα κεραυνοβολημένη στα πατώματα με την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά τικ-τακ-τικ.

Ηταν οι πρώτες μέρες του Δημοτικού σχολείου εκεί στη λιθόστρωτη αυλή του κίτρινου σχολικού κτιρίου στο Μαρκά. Και ήμουν κρεμασμένη απο τα κάγκελα προσπαθώντας να εντοπίσω μια συμμαθήτρια. Τα μάτια μου έπεσαν στο καστανόξανθο ψηλόλιγνο αγόρι.

Κατέβηκα και πλησίασα. Εμεινα ακινητοποιημένη απο το ανοιχτό γαλάζιο βλέμμα του, το αμήχανο γέλιο του, τα κάτασπρα δόντια του. Τον κοίταζα σα χαμένη, τελείως παραδομένη σε μια φιγούρα που δεν είχα δεί ποτέ στη σχολική αυλή.

Αυτό το τικ-τακ-τικ με εμπόδιζε να τον πλησιάσω. Αλλά τελικά πήρα το θάρρος και τον έφτασα. Ηταν περικυκλωμένος απο πολλά κορίτσια, κορίτσια που μου έμοιαζαν σαν μικροί εφιάλτες. Τις έκανα στην άκρη, σχεδόν τις έσπρωξα με βία και με μια τεράστια αποφασιστικότητα τον ρώτησα:

-Πώς σε λένε;

-Με λένε Πολύδωρο. Πολύδωρο Διγενή

Είχε μια ελαφριά προφορά σα να μην μιλούσε τέλεια τα ελληνικά. Είχε έρθει μόλις απο την Αμερική με την οικογένειά του, καθώς ο πατέρας του ήταν καρδιολόγος και είχε κάνει μετεκπαίδευση στις ΗΠΑ. Ετσι μου είπε.


Το τικ-τακ-τικ μέσα μου θέριεψε, ακουγόταν σε όλη την αυλή, τα μάτια μου χαμένα στα χείλη του που έμειναν ολόκλειστα γιατί δεν ήξερε να πεί περισσότερα. Δεν ήξερε να πεί κι εμένα αυτή η αφωνία μου θέριευε τον έρωτα. Τον έρωτα που με ταρακουνούσε και δεν ήξερα τι ακριβώς ήταν.

Τότε το είπα δυνατά και το άκουσαν όλες και όλοι στην αυλή: «Ολα τα κορίτσια της 1ης Δημοτικού είναι ερωτευμένα με τον Πολύδωρο!». Ερωτευμένα είπα κι όμως δεν είχα ξανακούσει αυτή τη λέξη ούτε στο σπίτι μου ούτε πουθενά.

Κι έγινε τεράστια παρεξήγηση απο τα κορίτσια που τον είχαν περικυκλώσει και που στο δικο τους σπίτι είχαν μάθει τί ήταν έρωτας!

Ο Πολύδωρος πήγε στο 2ο Δημοτικο Σχολείο, τουτέστιν δεν ήταν στη δική μου τάξη. Ετσι τον έβλεπα στην αυλή κι αυτός δεν με ξεχώρισε ποτέ ανάμεσα στα άλλα κορίτσια. Πέρασαν αδιάφορα τα τέσσερα χρόνια της συνύπαρξής μας στην ίδια αυλή.

Αργότερα χαθήκαμε με τον Πολύδωρο, άλλαξαν και τα αισθητικά μου γούστα. Τώρα μου άρεσαν οι μελαχροινοί, το λιγότερο οι καστανοί. Είχα μάθει και για τους πόνους του έρωτα.

Το καλοκαίρι του 2010 τον ξαναείδα τον Πολύδωρο στο μπουγατσάδικο του Μακεδόνα στη Λευκάδα. Τον ξαναείδα και τα είπαμε. Του εκμυστηρεύτηκα εκείνον τον πρωτόλειο έρωτα και γελούσε. Γελούσε καλόκαρδα κι αγαπητικά σαν ένας φίλος που αναγνώριζε την κοινή μας ιστορία.


Ο Πολύδωρος μου κίνησε τον έρωτα, αυτό το τικ-τακ-τικ που σου αναστατώνει τα σωθικά και τα διαλαλεί στην αυλή του σχολείου, στην ψαραγορά του Μαρκά , παντού. Κι εκείνος δεν ακούει και δεν μιλάει, γιατί δεν καταλαβαίνει καλά τα ελληνικά! Γιατί είναι μικρός για να ξέρει τον Ερωτα!


Τζουστινάκι

Tuesday, October 9, 2018

Έκκληση βοήθειας μετά σφοδράς κριτικής στην κυβέρνηση Τρουντό απο το Μητροπολίτη Καναδά κ. Σωτήριο


Της Ιουστίνης Φραγκούλη


Επιστολή προς τον πρωθυπουργό του Καναδά Τζάστιν Τρουντό απέστειλε ο Μητροπολίτης καναδά κ. Σωτήριος ζητώντας από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση να αποστείλει οικονομική βοήθεια προς την Ελλάδα για τους πληγέντες στις φονικές πυρκαγιές στο Μάτι τον τραγικό μήνα Ιούλιο.

Ο σεβασμιότατος Μητροπολίτης Καναδά κ. Σωτήριος τονίζει πως η κυβέρνηση Τρουντό έσπευσε να αποστείλει βοήθεια για τα θύματα του πρόσφατου σεισμού στην Ινδονησία, ενώ ο ίδιος δεν έχει λάβει απάντηση στην έκκληση βοήθειας που είχε υποβάλει με επιστολή του τον περασμένο Ιούλιο περί τα θύματα της φονικής πυρκαγιάς στην Ελλάδα.

Συγκεκριμένα, ο θρησκευτικός ηγέτης των Ορθοδόξων του Καναδά επισημαίνει ότι στο ζήτημα της  αποστολής βοήθειας εκ μέρους της ομοσπονδιακής κυβέρνησης  προς πληγέντες σε καταστροφικά φυσικά φαινόμενα ανά τις χώρες του κόσμου, δεν πρέπει να επικρατούν δύο μέτρα και δύο σταθμά. Συγκεκριμένα αναφέρει: «Κάνουμε αυτή τη δήλωση σήμερα, όχι απλώς για να επαναλάβουμε το αίτημά μας στην Κυβέρνηση του Καναδά να αναθεωρήσει την αναγκαία οικονομική βοήθεια προς τους διασωθέντες από τις πυρκαγιές, αλλά και για να υπογραμμισθεί η ανάγκη μιας δίκαιης και επείγουσας ανθρωπιστικής βοήθειας. Το ομοσπονδιακό δελτίο τύπου για την Ινδονησία περιελάμβανε τα εξής: «Όταν οι ευάλωτοι πληθυσμοί, οπουδήποτε στον κόσμο, αντιμετωπίζουν θανατηφόρες ανθρωπιστικές καταστροφές όπως αυτή, οι Καναδοί θα είναι πάντοτε έτοιμοι να τους βοηθήσουν». Παρά τη ρητορική αυτή, η πραγματικότητα, δυστυχώς, λέει μια άλλη ιστορία, υπογραμμίζοντας την αναγκαιότητα δικαιοτέρας διεθνούς χρηματοδότησης».




Ακολουθεί ολόκληρο το δελτίο τύπου της Ιεράς Μητρόπολης Τορόντο, Καναδά



Τορόντο, Οντάριο

9 Οκτωβρίου, 2018






Στις 28 Σεπτεμβρίου, 2018 ένας θανατηφόρος σεισμός συνοδευόμενος από τσουνάμι έπληξαν την Ινδονησία, σκορπώντας τον θάνατο σε περισσότερα από 1,600 άτομα. Προσευχόμαστε ο καλός Θεός, να αναπαύει τις ψυχές όλων των τεθνεώντων και να παρηγορεί και να βοηθεί όλους τους πληγέντες απ΄αυτή την τραγωδία.

Στις 2 Οκτωβρίου, η Κυβέρνηση του Καναδά, μέσω της Υπουργού Διεθνούς Ανάπτυξης Marie-Claude Bibeau, ανακοίνωσε την προσφορά ενάμισυ (1.5) εκατομμυρίων δολαρίων για την υποστήριξη των πληγέντων στην Ινδονησία. Αυτό είναι συνεπές με προηγούμενες ομοσπονδιακές βοήθειες, οι οποίες προσφέρθηκαν μετά από διεθνείς φυσικές καταστροφές, όπως η χρηματική υποστήριξη των δύο (2) εκατομμυρίων για τους σεισμούς στην Ιταλία το 2017.

Επικροτούμε και ειλικρινά συγχαίρουμε την Κυβέρνηση και την Υπουργό, για αυτή την προσφορά έκτακτης ανάγκης. Ζητούμε όμως, τη δίκαιη χρηματική υποστήριξη για ακόμη μία πρόσφατη διεθνή τραγωδία, που αφαίρεσε τη ζωή πολλών ανθρώπων.

Στο τέλος Ιουλίου 2018, είδαμε με αγωνία και θλίψη τις καταστροφικές πυρκαγιές που κατέστρεψαν πολλά μέρη της Αττικής, ανατολικά των Αθηνών στην Ελλάδα. Εκατό (100) και πλέον άνθρωποι βρήκαν τον θάνατο μεταξύ των οποίων είκοσι έξι (26) μέλη οικογενειών, τα οποία βρέθηκαν αγκαλιασμένα και απανθρακωμένα. Σύμφωνα με τα μέσα ενημέρωσης, αυτές οι καταστροφικές πυρκαγιές είναι οι δεύτερες πιο θανατηφόρες στον 21 αιώνα.

Τότε ο Μητροπολίτης Σωτήριος, έγραψε προσωπική επιστολή προς τον Πρωθυπουργό Justin Trudeau, ζητώντας από την κυβέρνηση του Καναδά να εξετάσει την παροχή οικονομικής βοήθειας στους ανθρώπους και τις κοινότητες που επλήγησαν από τις καταστροφικές πυρκαγιές στην Ελλάδα. Η επιστολή υπεγράμμιζε, ότι μια σειρά από αξιόπιστους φιλανθρωπικούς οργανισμούς, όπως ο Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, πρόσφεραν επί τόπου υποστήριξη. Αντίγραφα της επιστολής προς τον Πρωθυπουργό, εστάλησαν στους Υπουργούς Bibeau, Chrystia Freeland και δύο ανωτέρους υπαλλήλους στο γραφείο του Πρωθυπουργού. Ατυχώς, η μόνη απάντηση που έλαβε η Ι. Μητρόπολη σε αυτή την επιστολή, ήταν μία συνηθισμένη απάντηση από ένα γραμματέα του Γραφείου του Πρωθυπουργού.

Κάνουμε αυτή τη δήλωση σήμερα, όχι απλώς για να επαναλάβουμε το αίτημά μας στην Κυβέρνηση του Καναδά να αναθεωρήσει την αναγκαία οικονομική βοήθεια προς τους διασωθέντες από τις πυρκαγιές, αλλά και για να υπογραμμισθεί η ανάγκη μιας δίκαιης και επείγουσας ανθρωπιστικής βοήθειας. Το ομοσπονδιακό δελτίο τύπου για την Ινδονησία περιελάμβανε τα εξής: «Όταν οι ευάλωτοι πληθυσμοί, οπουδήποτε στον κόσμο, αντιμετωπίζουν θανατηφόρες ανθρωπιστικές καταστροφές όπως αυτή, οι Καναδοί θα είναι πάντοτε έτοιμοι να τους βοηθήσουν». Παρά τη ρητορική αυτή, η πραγματικότητα, δυστυχώς, λέει μια άλλη ιστορία, υπογραμμίζοντας την αναγκαιότητα δικαιοτέρας διεθνούς χρηματοδότησης.



Από το Γραφείο της Ελληνικής Ορθόδοξης Μητρόπολης Τορόντο (Καναδά)


Saturday, October 6, 2018

Μπάμπης, ο Αθέλητος Γόης!




Βρίσκομαι εδώ στο Μανχάτταν , στην πόλη που τρέχει με την ταχύτητα του φωτός. Αλλά η δική μου η ψυχή αναστρέφεται, γυρίζει στη Λευκάδα να ανταμώσει τις μνήμες που την έπλασαν αυτήν που είναι.

Οι Iστορίες Mιας Τάξης που αρχίσαμε με τον αγαπημένο συμμαθητή μου Πέρι Βλάχο, πολιορκούν τη μνήμη μου ταρακουνώντας την ύπαρξή μου. Είναι αυτή η αδήριτη ανάγκη να παίρνω πηλό από το παρελθόν για να πλάθω το σήμερα. 

Ήμασταν λοιπόν στην ΣΤ Δημοτικού όταν στην τάξη μας εμφανίστηκε ένας καινούριος μαθητής, ο Χαράλαμπος Κουφοπάνος. Ήταν από τα παιδιά των δημοσίων υπαλλήλων που τριγυρνούσαν τις πόλεις της Ελλάδας ανάλογα με τις μεταθέσεις του πατέρα τους.

Ο Μπάμπης επί το φιλικότερον, ήταν ένα όμορφο αγόρι με υπέροχα αμυγδαλωτά μάτια και μια σεμνότητα που συγκινούσε κυρίως τον θηλυκόκοσμο της τάξης μας.

Ήταν εξαιρετικά έξυπνος και άριστος μαθητής σε όλα του. Δύσκολα το παραδεχόμουν, αλλά πιστεύω πως ο Μπάμπης ο Κουφοπάνος και η Αγγελική Σπηλιά στην τελευταία τάξη του Δημοτικού με έκαναν να νιώσω πως μπορούσα να χάσω τα σκήπτρα της αριστείας μου, τα οποία κρατούsα γερά και αδιαμφισβήτητα επι έξι συνεχή χρόνια στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Λευκάδας.

Βλέπεις είχα διακρίνει απο νωρίς πως το μόνο που με έκανε να ξεχωρίζω στα μάτια των γονιών μου -καθώς ήμουν το μεσαίο παιδί και μάλιστα του ίδιου φύλου με την αδερφή μου- ήταν αυτά τα σκήπτρα της αριστείας.

Γρήγορα βρήκα την ψυχραιμία μου καθώς η Αγγελική ήταν ηπίων τόνων , ενώ ο Μπάμπης την επόμενη χρονιά θα μετακόμιζε στο Γυμνάσιο Αρρένων. 

  Ο Μπάμπης έμενε στη γειτονιά μου αλλά ήταν ένα παιδί μελετηρό και αφοσιωμένο στα μαθήματά του. Δεν κατέβαινε να παίξει μαζί μας στη γειτονιά, είχε εκείνο το απόκοσμο του «ξένου». Κι αυτό μου γέννησε μια βαθειά περιφρόνηση για το άτομό του. Όποιος δε συμμετείχε στα τρεχαλητά μου , στα κρυφτούλια και στα σχοινάκια ήταν καταδικασμένος στο πυρ το εξώτερον !

Οι γονείς του είχαν μια στενή σχέση με τους δικούς μου γονείς και ο πατέρας μου εκτιμούσε τον πατέρα του, μάλιστα δε ανταλλασσανε κι επισκέψεις οι μεγάλοι. Ο Μπάμπης είχε μια μεγάλη αδελφή, την εντυπωσιακή Αθηνά και μια μικρή και στρουμπουλή, τη Ρούλα.

Ο Μπάμπης όμως με την εξωτικότητα της προέλευσής του (καταγόταν απο τον Αστακό), με την ομορφιά του και με την ευφυία του είχε κατακτήσει πολλές καρδιές κοριτσιών της ΣΤ το σωτήριον σχολικόν έτος 1970-71.

Μάλιστα πολλές μου είχαν εξομολογηθεί τον έρωτά τους λες και θα μπορούσα να μεσολαβήσω επειδή έμενε στην πίσω γειτονιά μου. Τα κορίτσια ήταν συνεπαρμένα με το Χαράλαμπο Κουφοπάνο παρακαλώ. Ερωτοχτυπημένα αν και ο Μπάμπης αμφιβάλλω πως το είχε μυριστεί…

Τα χρόνια που ακολούθησαν όντως χαθήκαμε διότι ο Μπάμπης πήγε στο μακρινό Γυμνάσιο Αρρένων κι εγώ έμεινα να κλωτσάω χαλίκια μέχρι να φτάνω καθημερινά στο γειτονικό Γυμνάσιο Θηλέων.

Τον έβλεπα στην εκκλησία καμιά φορά, γιατί ήταν θρησκευόμενος, πάντα στο ιερό με τους ιερόπαιδες. Πάντα σοβαρός και μετρημένος. Κι ούτε ένα Γειά δεν μου έλεγε αλλά δεν πείραζε αφού δεν ερχόταν ποτέ στη γειτονιά να παίξει. Για άχρηστη σχέση την είχα αυτήν.

Ο Μπάμπης χάθηκε εντελώς αφότου μετακόμισε απ´ τη Λευκάδα. Δεν είχα μάθει τίποτε για την εξέλιξή του. Τον είδα ξαφνικά να μου γράφει μήνυμα στο φέισμπουκ όταν πέθανε ο πατερούλης μου. Μου είπε πως τον εκτιμούσε ιδαίτερα ως ιερέα και ως ποιμένα.

Μου είπε ακόμη πως είναι μηχανικός κι έχει δυό παιδιά. Τον σκέφτομαι πολλές φορές , με εντυπωσίαζει πως τα κορίτσια της τάξης μας τον θυμούνται ακόμη ως γόη! Διότι εκείνος δεν έκανε καμιά προσπάθεια να ανταποκριθεί, ήταν και παρέμεινε ένας αθέλητος γόης.

Μπάμπη, σε προσκαλώ στις Ιστορίες Μιας Τάξης να μας πεις πώς ένιωσες εκείνο το φθινόπωρο που προσγειώθηκες στην ΣΤ Τάξη του 1ου Δημοτικού Σχολείου Λευκάδας. Μας αγάπησες έστω και για λίγο;"η βρήκες ευκολότερο να κλειστείς στα τείχη του 'ξένου' περιφρονώντας τους συμμαθητές σου;

Αυτή την απάντηση θα την ήθελα τώρα που περπατάμε τα εξήντα μας!


Love
Justinaki

Friday, October 5, 2018

Ναι στην πώληση του εμφυτεύματος Γκοντέν!




Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Και να λοιπόν την άλλη Κυριακή, 14 Οκτωβρίου,  καλούμεθα να ψηφίσουμε στη Γενική συνέλευση της ΕΚΜΜ περί την πώληση του εμφυτεύματος του κτιρίου Γκοντέν, για το οποίο έχει προσφερθεί στην Ελληνική Κοινότητα το διόλου ευκαταφρόνητο ποσόν του ύψους 10 εκατομμυρίων δολαρίων.

Και να που άρχισαν οι φωνές της αντίδρασης, «’Οχι στο ξεπούλημα της κοινοτικής περιουσίας» και άλλα τέτοια φαιδρά και ανεύθυνα που με αφήνουν κατάπληκτη κυρίως όταν προέρχονται απο σοβαρούς παράγοντες της παροικίας μας.

Η αλήθεια είναι η εξής:

1.Όπως γνωρίζουμε , το εμφύτευμα αποδίδει στην ΕΚΜΜ μόνο 1,6% τουτέστιν 158.000 χιλιάδες το χρόνο , ενώ την ίδια ώρα η Ελληνική Κοινότητα πληρώνει για τοκοχρεωλύσια πάνω από 800.000 δολάρια το χρόνο.

2. Το εμφύτευμα ναι μεν περιέχει το ιστορικό κτίριο Γκοντέν κι ένα μικρό ξενοδοχείο, αλλά η παλαιότητα του οικοδομήματος σε 35 χρόνια που θα έρθει στην ιδιοκτησία της ΕΚΜΜ είναι απρόβλεπτη και ακαθόριστη τόσο που δεν επιτρέπει να γίνει καθαρός οικονομικός υπολογισμός της αξίας του ακινήτου όταν θα λήξει το συμβόλαιο με τους ενοικιαστές το 2053.

3. Η Κοινότητα προσπάθησε να φέρει κι άλλους επενδυτές, μάλιστα δε ο ατζέντης κ. Τραkάκης είπε στην πρόσφατη συνέντευξη τύπου  ότι παρουσίασε το εμφύτευμα σε  πολλές ομάδες επενδυτών αλλά θεωρούν ασύμφορη την επένδυση, δηλαδή να καταβάλουν 10 εκατομμύρια και να εισπράττουν 1,6% το χρόνο.

4. Σε 35 χρόνια απο σήμερα τα τοκοχρεωλύσια που μπορεί να φτάσουν και τις 900.000 δολάρια ετησίως αν γίνει αύξηση των επιτοκίων (προβλέπεται αυτό απο τους οικονομικούς αναλυτές) θα φτάσουν στα 31.500.000 δολάρια. Επομένως,γι αυτούς που διατείνονται πως το εμφύτευμα θα αξίζει 35 εκατομμύρια δολάρια σε 35 χρόνια,  αν αφαιρέσουμε τα τοκοχρεωλύσια που η Κοινότητα θα πληρώνει κάθε χρόνο απο την αξία πώλησης του ακινήτου σε 35 χρόνια απο σήμερα δεν θα μείνουν ούτε 5 εκατομμύρια.

5. Δεν υπήρξε ποτέ ζήτημα να πουληθεί το εμφύτευμα και να πάει σε ελληνικά χέρια, διότι όποιος επενδυτής το αγοράσει, θα το μεταπωλήσει στους ιδιοκτήτες του ξενοδοχείου προς ίδιον κέρδος σε μερικά χρόνια.

Επομένως,  τα δεδομένα είναι απλά. Βρισκόμαστε μπροστά στο υπαρξιακό ερώτημα αν θέλουμε να αφήσουμε στην επόμενη γενιά μια Κοινότητα χωρίς χρέος, ή αν θέλουμε να την βλέπουμε να πνίγεται στη θηλειά του χρέους της. Αν δηλαδή θέλουμε να πουλήσουμε το εμφύτευμα Γκοντέν (δεν υπάρχει η Αγία Τριάδα εδώ και 30 χρόνια πλέον) και να εισπράξουμε 10 εκατομμύρια δολάρια εδώ και τώρα  ή να το αφήσουμε ως ιδιοκτησία της Κοινότητας και να πάρουμε καθαρά 5 εκατομμύρια σε 35 χρόνια.

Και βέβαια, αυτό το χρέος της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ δεν είναι αμαρτωλό όπως θέλουν να ακούγεται κάποιοι. Το Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο μπορεί να χρέωσε την ΕΚΜΜ τρία εκατομμύρια δολάρια όταν κτίσθηκε αλλά σήμερα αξίζει πάνω απο 30 εκατομμύρια δολάρια. Αυτοί που αποφάσισαν λοιπόν το κτίσιμό του δεν μας έπνιξαν, αντίθετα μας άφησαν παρακαταθήκη πολλών εκατομμυρίων δολαρίων.

Τώρα όμως επιτέλους ήρθε η ώρα να αποτινάξουμε το δεσμό αυτού του επώδυνου χρέους. Τα παιδιά μας που είναι οι γονείς των μαθητών των σχολείων ΣΩΚΡΑΤΗΣ-ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ δεν μπορούν να ζούν κάτω απο τη διακρή απειλή μιας ενδεχόμενης πτώχευσης, καθώς όπως έχουν πολλάκις επισημάνει οι ορκωτοί λογιστές θα έρθει σύντομα η μέρα που η ΕΚΜΜ δεν θα μπορεί να αποπληρώσει τις υποχρεώσεις της στα κάθε μορφής δάνεια και προπάντων στο πνιγηρό line of credit που έχει το υψηλότερο επιτόκιο, αποτελώντας κανονική μάστιγα για την καθημερινή λειτουργία του κοινοτικού οργανισμού.

Ακούγεται πολύ δραματικό το σύνθημα «όχι στο ξεπούλημα της κοινοτικής περιουσίας». Το εμφύτευμα πρέπει να πουληθεί εδώ και τώρα για να καθαρίσει η ΕΚΜΜ απο όλες τις δανειακές της υποχρεώσεις συλλήβδην.

Το σύνθημα πρέπει να είναι : ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΑΠΟ ΧΡΕΗ

Γι αυτό την Κυριακή με το χέρι στην καρδιά και με το βλέμμα στραμμένο στα παιδιά και τα εγγόνια μας θα πρέπει να ψηφίσουμε ΝΑΙ στην πώληση του οικοπέδου Γκοντέν.

Ολα τα άλλα είναι περιττά, η Κοινότητα πρέπει να επιβιώσει και να προχωρήσει ΕΔΩ και Τώρα!

‘Οσο για μελλοντικές επενδύσεις σε σχολεία και γηροκομεία, δεν είναι της παρούσης να συζητάμε τέτοια σενάρια! Μια επόμενη διοίκηση θα αποφασίσει για όλα αυτά με την Κοινότητα ξεχρεωμένη και 2,7 εκατομμύρια σε χρηματιστηριακές επενδύσεις.

ΝΑΙ ΣΤΗΝ ΠΩΛΗΣΗ ΤΟΥ ΕΜΦΥΤΕΥΜΑΤΟΣ ΓΚΟΝΤΕΝ!

ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΑΠΑΛΛΑΓΜΕΝΗ ΑΠΟ ΧΡΕΗ!



 ΥΓ. Και βέβαια δεν πρέπει να συζητείται καν το θέμα πώλησης του Αγίου Γεωργίου και του συγκροτήματος του Ελληνικού Κοινοτικού Κέντρου καθότι είναι ο πρώτος ναός που κτίσθηκε εκ θεμελίων από τους Έλληνες του Μοντρεάλ.

Η διμερής διπλωματία Ελλάδας-Καναδά σε υψηλό επίπεδο!




Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Σε μια εξαιρετική βραδυά που οργανώθηκε την Πέμπτη απο τον πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ κ. Νικόλα Παγώνη καθώς και τον γενικό πρόξενο της Ελλάδας στο Μόντρεαλ κ. Μιχάλη  Γαβριηλίδη , ο πρέσβης της Ελλάδας κ. Δημήτρης Αζεμόπουλος παρουσίασε στην ελληνική παροικία το νέο πρέσβη του Καναδά στην Αθήνα κ. Mark Allen.

Ο Δημήτρης Αζεμόπουλος, ο οποίος συνοδευόταν από τον σύμβουλο της πρεσβείας κ. Χρήστο Μαργαρίτη, μίλησε με ενθουσιασμό για τον ομόλογό του Mark Allen ,ο οποίος σε μια εβδομάδα θα αναλάβει το νέο θώκο του στην Αθήνα. Ο ‘Ελληνας πρέσβης τόνισε πως πρόκειται για ένα Καναδό διπλωμάτη που έχει εντρυφήσει στα ανθρώπινα δικαιώματα και γνωρίζει σε βάθος τον ελληνικό πολιτισμό και τις αξίες του. Μάλιστα δε σημείωσε πως η θητεία του νέου Καναδού πρέσβη στην Αθήνα πρόκειται να συσφίξει περισσότερο απο ποτέ τις διπλωματικές σχέσεις Ελλάδας-Καναδά.

Ο Mark Allen από την πλευρά του σημείωσε πως στόχος του είναι να παραχθεί το βέλτιστο αποτέλεσμα για την ενδυνάμωση των σχέσεων Καναδά-Ελλάδας υπό το πρίσμα μάλιστα της νέας συμφωνίας ελεύθερου εμπορίου CETA, επισημαίνοντας ότι προσβλέπει να εργαστεί συστηματικά για την προώθηση της διμερούς συνεργασίας κατά τη θητεία του στην Αθήνα.

Ταυτόχρονα ο καναδός διπλωμάτης έδωσε τα εύσημα στην Ελληνική Ομογένεια, που έχει συμβάλει τα πλείστα στην ανάπτυξη του Καναδά, όπως είπε, ομολογώντας πως νιώθει βαθειά υπερηφάνεια που θα υπηρετήσει στην Αθήνα του Παρθενώνα και της Δημοκρατίας.

Ήταν μια εκδήλωση στην οποία παραβρέθηκαν όλα τα ηγετικά πρόσωπα της Ελληνικής Ομογένειας του Μόντρεαλ, απο τον πρόεδρο του Κογκρέσου του Κεμπέκ Τζόν Θεοδοσόπουλο έως τη δημοτική σύμβουλο Μαίρη Ντέρος, της δημοτική σύμβουλο του Λαβάλ  Αγλαϊα  Ρεβελάκη και άλλους παράγοντες.

Την Πέμπτη το βράδυ αποκαλύφθηκε για μια ακόμη φορά πως ο πρέσβης Δημήτρης Αζεμόπουλος διαθέτει βαθειά γνώση της διεθνούς διπλωματίας.

Θα πρέπει αν σημειωθεί πως η ομοσπονδιακή βουλευτής Εμμανουέλλα Λαμπρόπουλος συνόδευσε τον πρέσβη  Mark Allen συστήνοντάς τον στα πρόσωπα-κλειδιά της ελληνικής παροικίας.