Ασπρα χιόνια ξέξασπρα!!!

Ξύπνησα σήμερα να πάω στον ελληνικό φούρνο ν΄αγοράσω τις παραδοσιακές λαγάνες γιά την Καθαρή Δευτέρα, και τί να δω ; Η πόλη είχε σκεπαστεί από χιόνι. Μια άγρια χιονοθύελλα ράπισε απ΄το πρωί το τοπίο, που ξανάγινε χειμωνιάτικο και παγερό. Οι δρόμοι ήταν αδιάβατοι και τα εκχιονιστικά μηχανήματα έκοβαν βόλτες προσπαθώντας να καθαρίσουν …

Είπα να θυμώσω με την αδιαντροπιά αυτού του απρόβλεπτου καιρού, να γίνω έξαλλη με τους ουρανούς του Μόντρεαλ, που δεν αφήνουν να πετάξουμε χαρταετούς.

Είπα να αγοράσω πάραυτα ένα εισιτήριο γιά το Νότο, να εκδικηθώ αυτό τον ανοίκειο καιρό αρχές Μαρτίου. Κι όμως τίποτε απ΄αυτά δεν έπραξα.

Αντίθετα, σαν καλό κορίτσι κάθησα μέσα στο σπίτι κι άρχισα τις μαγειρικές. Εφτιαξα ταραμοσαλάτα, που τη στόλισα με καρυδάκι ψιλό. Μαγείρεψα φακή Εγκλουβής για να θυμηθώ τα υπέροχα ορεινά μέρη μας, καθάρισα γαρίδες και πατάτες, καθώς απόψε περιμένω εκλεκτούς προσκεκλημένους γιά να συνγιορτάσουμε τα Κούλουμα αλά μακρινή πατρίδα.

Τί κρίμα που ο Αλεξανδρίνος δεν θα μάθει να πετάει χαρταετό ούτε θα το διδάξει στα παιδιά του. Ομως, θα ξέρει πως τα Κούλουμα είναι η απαρχή της Νηστείας προκειμένου να οδηγηθούμε στο Θείον Πάθος εξαγνισμένοι από τη σαρκοβόρα φύση μας.

Καλή Σαρακοστή αγαπημένοι μου !!!

Ιουστινάκι χιονισμένο

Το πίσω μέρος της αυλής όπως το συνέλαβε ο φακός, καθώς δεν τόλμησα να βγώ σήμερα στους χιονισμένους δρόμους
Θέα απ΄΄ το παράθυρό μου
Τα χιόνια φτάνουν μέχρι το παράθυρο στην αυλή μας
Γιά του λόγου το αληθές ξαναδείτε γιά να εμπεδώσετε!!!

Surprise party για τον Τζίμμη Μανωλάκο

Ενα πάρτυ- έκπληξη γιά τα γενέθλια του αγαπημένου φίλου μας Δημήτρη Μανωλάκου ήταν αφορμή γιά να περάσουμε μιά αξέχαστη βραδυά, καθώς βρεθήκαμε ανάμεσα σε φίλους. Ο Δημήτρης ή Τζίμμης για τους δικούς του ανθρώπους έπεσε απ΄τα σύννεφα καθώς μας είδε όλους μαζεμένους στο σπίτι ενός κοινού γνωστού να τον περιμένουμε εναγωνίως να σβήσει τα κεράκια της ολόλευκης τούρτας του.

Ο Δημήτρης Μανωλάκος είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος γιά την ελληνική παροικία του Μόντρεαλ. Γεννημένος στην πόλη από μετανάστες εκ Λακωνίας υπήρξε ο πρώτος Ελληνοκαναδός συμβολαιογράφος της παροικίας συνδέοντας το όνομά του με τις πρώτες αγορές ακινήτων και επιχειρήσεων της ελληνικής παροικίας.

Ο Δημήτρης Μανωλάκος εργάσθηκε με πάθος γιά την Ελληνική Κοινότητα του Μόντρεαλ, βοήθησε τα ημερήσια ελληνικά σχολεία να λάβουν την επιχορήγηση του Κεμπέκ. Αναδείχθηκε σε πρόεδρο της Ελληνικής Κοινότητας και αργότερα εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος του Δήμου του Μόντρεαλ.

Ολα τα χρόνια της ύπαρξής του αγωνίσθηκε γιά τη διατήρηση του Ελληνισμού από διάφορα μετερίζια. Μιλάει άπταιστα ελληνικά, ταξιδεύει συχνά στην Ελλάδα, είναι Αρχοντας του Οικουμενικού Πατριαρχείου και λατρεύει την ανάμιξη με την κοινοτική ζωή. Πρόκειται γιά ένα σπάνιο Ελληνα με ειλικρινή Ελληνολατρεία.

Το πάρτυ- έκπληξη οργανώθηκε από τον απίστευτο και ακάματο φίλο του Κυριάκο Πολυμενάκο, ο οποίος μας συγκέντρωσε όλους στο σπίτι του Ρεζάν. Κι ο Ρεζάν είχε ετοιμάσει τα ωραιότερα και νοστιμότερα πιάτα γιά χάρη του τιμώμενου προσώπου αλλά και γιά δική μας χάρη.

Να τα χιλιάσεις πολυαγαπημένε Τζίμμη μας !

Τζουστινάκι

Ο Τζίμμης εν μέσω χειροκροτημάτων του Τέντ και της Χριστίνας σβήνει τα κεράκια του
Ο Κυριάκος Πολυμενάκος κρατάει με περηφάνεια την τούρτα που παρήγγειλε η αδελφή του Τζίμμη, η Μαίρη
Ο οικοδεσπότης Ρεζάν φτιάχνει ελληνικούς καφέδες με μαεστρία
Ο Κυριάκος, η κουμπάρα μου Χαρίκλεια Τσούκα και ο Τέντ
Δύο Λάκωνες/ Μανιάτες σε έξαρση
Ο Τέντ λατρεύει το Τζίμμη και αντιστρόφως
Το Τζουστινάκι αγαπάει το Τζίμμη και του το δείχνει
Ο Ρεζάν άνοιξε σαμπάνια γιά το B-Boy
Η κουμπάρα Χαρίκλεια, η Χριστίνα εργαζόμενη στο ICAO και ο έτερος κουμπάρος Στράττον Στίβενς
Ο Τζίμμης ανάμεσα στην ανηψιά του Χρυσάνθη, την κόρη της Αλέξις και τον οικοδεσπότη του πάρτυ Ρεζάν.(Με την ευκαιρία να πώ ότι το σπίτι του Ρεζάν είναι άπαιχτο καθώς βρίσκεται πάνω στο ποτάμι κι έχει μιά εκπληκτική θέα!!!)
Ο Τζίμμης και οι γυναίκες του: Τζουστινάκι, Λέλα Κουνέλη, η κυρία Μπάρακ και στην άκρη η Ολγα Ψιλοπούλου

Μιά χαραμάδα φώς

Μιά χαραμάδα φώς

Του Βαγγέλη Κούτα

Εκδόσεις Ψυχογιός

Ενα ανθρώπινο δράμα ξετυλίγεται στο νέο μυθιστόρημα του Βαγγέλη Κούτα « Μια χαραμάδα φώς » με πρωταγωνιστή ένα νεαρό άνδρα που γνώρισε την αγριότητα της απάνθρωπης φύσης των ορφανοτροφείων και των ιδρυμάτων περίθαλψης παιδιών χωρίς αγάπη.

Το μυθιστόρημα ξετυλίγεται σ΄ένα απομονωμένο σπίτι που στέκεται απέναντι στον έρημο φάρο και τα άγρια κύματα. Τα πρώτα κεφάλαια περιγράφουν με πειστικό τρόπο την ανικανοποίητη μάννα του Χρήστου καταδικασμένη να ζεί μ’ έναν άντρα τον Αναστάση, που σχεδόν μισεί. Τούτη η γερασμένη από τα νιάτα της γυναίκα γνωρίζει τη φλόγα του σαρκικού έρωτα στο πρόσωπο του ιχθυέμπορου Λουκά, τον οποίο ερωτεύεται με τυφλό πάθος. Ο άνομος καρπός του έρωτά της είναι ο Χρήστος, που καλείται από τη γέννησή του να πληρώσει το κόστος του αναπάντητου πάθους της για τον πολυέραστο Λουκά.

Ο Χρήστος γίνεται κόκκινο πανί γιά τη μητέρα του, γίνεται το αντικείμενο του μίσους και της απογοήτευσης που έσπειρε στα σπλάγχνα της ο Λουκάς. Κι έτσι με τη βοήθεια του νόμιμου άντρα της και του ιερέα του χωριού αποφασίζεται να πάει στο ορφανοτροφείο το άγουρο παιδάκι παρά τα παρακάλια και τις αντιρρήσεις του.

Η περιγραφή της ζωής του ορφανοτροφείου όπου ο Χρήστος προσπαθεί να προσαρμοστεί ανάμεσα σε άλλα παιδιά και σε δυσλειτουργικούς υπαλλήλους , παραπέμπει στη θλιβερή ζωή του Ολιβερ Τουίστ. Κι ενώ αναρρωτιέται γιατί εκδιώχθηκε από το σπίτι του αφού δεν ήταν ορφανός, ο Χρήστος πέφτει θύμα βιασμού ενός τερατόμορφου φύλακα.

Οπως γράφει στο οπισθόφυλλο του βιβλίου : “Το αγόρι μαζεύτηκε σαν ασπόνδυλο και έγινε ένα μικρό κουβάρι. Ήταν η ώρα που το χρώμα της τελειωμένης μέρας βάθαινε ανάμεσα στα αιωνόβια δέντρα. Ο πόνος στην κοιλιά και ανάμεσα στα πόδια του ήταν αβάσταχτος. Το κορμί του έκανε ανεξέλεγκτους σπασμούς. Αν πεθάνω, αν δε ζήσω έπειτα απ’ αυτό; σκέφτηκε και σύρθηκε προσπαθώντας να πιαστεί από τα λιανόκλαρα. Από τα μάτια του έτρεχαν δάκρυα. Ύστερα από λίγα μέτρα σταμάτησε αποκαμωμένο. Τράβηξε με κόπο το παντελόνι του για να σκεπάσει τη γύμνια του. Άκουσε θόρυβο και τινάχτηκε. Ήξερε ότι ο εφιάλτης ήταν ακόμη εκεί γύρω. Έπρεπε να σηκωθεί, να τρέξει, να γλιτώσει. Εκείνος ήταν κάπου κοντά και παρακολουθούσε. Τον ένιωθε… »
Η διεύθυνση του ορφανοτροφείου συγκαλύπτει το θύτη, εκθέτει το θύμα, προβάλλει κατάφωρα την αδικία του δυνατού έναντι του αδυνάτου.

Ο Χρήστος μεταφέρεται σε άλλο σωφρονιστικό ίδρυμα στην Αθήνα. Από δώ κι εμπρός αρχίζει η παραμόρφωση της ψυχικής του υγείας. Αδυνατώντας να συνδιαλλαγεί με την τραυματική του εμπειρία κλείνεται στον εαυτό του μισώντας κάθε μορφής ανθρώπινη επαφή. Η εμπιστοσύνη του στους συνανθρώπους του έχει χαθεί γιά πάντα.

Ο νεαρός έφηβος αρνείται να εκμυστηρευτεί την τραγωδία του ακόμη και στον ψυχολόγο του ιδρύματος, κρύβεται πίσω απ΄τη ντροπή του, αναπτύσσει μίσος γιά τη σαρκική επαφή. Ο έρωτας δεν υπάρχει ως λήμμα στο λεξικό της ψυχής του,

Παίρνει το δίπλωμα του μηχανικού, πάει στα καράβια κι εκεί ζεί τη μοναξιά της απελπισίας του. Οταν επιστρέφει στη στεριά όλο το μίσος του γιά την ανθρώπινη ύπαρξη παίρνει τη μορφή της τιμωρίας μέσα από το βιασμό των εύκολων γυναικών.

Το μυθιστόρημα του Βαγγέλη Κούτα είναι ένα ψυχολογικό θρίλερ που εστιάζει στην απόρριψη ενός παιδιού από την οικογένειά του καθώς αυτό δεν αγαπήθηκε ποτέ.

Περιγράφει δραματικά το βιασμό του από το ιδρυματικό περιβάλλον, που έθεσε τα θεμέλια της στρέβλωσης του ψυχισμού του. Και καταλήγει στην παραμόρφωση του χαρακτήρα του που πληρώνει την κοινωνία με το ίδιο νόμισμα, με βία στη βία.

Η γραφή είναι αλλού γλαφυρή με ωραίες αναφορές στη θάλασσα και τις ομορφιές της,κι αλλού καταιγιστική με σκηνές που παρασύρουν τον αναγνώστη δραματικά μέχρι το τέλος.

Πρόκειται γιά ένα μυθιστόρημα που ανταποκρίνεται απολύτως στη φόρμα και την αφηγηματική δομή του θρίλερ με κυρίαρχη αίσθηση την έλλειψη της αγάπης στη ζωή ενός παιδιού.

Κορίτσια της Αποκριάς και της Λευκάδας

Κάποια από τα κορίτσια των Ψηλών Τακουνιών σμίξαμε χθές το βράδυ στο σπίτι μου γιά να γιορτάσουμε τη φιλία, που γεννήθηκε στη Λευκάδα εδώ και μισό αιώνα και καλά κρατεί έκτοτε. Ηταν μια βραδυά που άρχισε στις 9 και έκλεισε στις 3 το πρωί, αφού είχαν αρχίσει να πέφτουν τα τηλέφωνα από τα παιδιά των κοριτσιών καλώντας τις στα σπίτια τους.

Η γνωστή αδεφλική μου φιλενάδα Αγγελική Σπηλιά λόγω της Αποκριάς έφερε μάσκες και καπελλάκια. Κι έτσι μεταμορφωθήκαμε σε διάφορες περσόνες πολύ ενδιαφέρουσες και αστείες. Αναθυμηθήκαμε το καρναβάλι της Λευκάδας μας (που τώρα βρίσκεται στο απόγειό του)

Μιλήσαμε μέχρι τελικής πτώσεως. Παραγγείλαμε πίτσες, ήπιαμε κρασάκι, χαλαρώσαμε, τα είπαμε από μέσα κι απ΄έξω, όπως τα λέμε πάντα χωρίς λογοκρισία. (Στο επίκεντρο της κουβέντας τα φλερτ των εφηβικών μας χρόνων, δηλαδή εγώ μισούσα τα αγόρια τότε!!!)

Η Σία Καμινάρη με το απίστευτο χιούμορ της μας έκανε να χτυπηθούμε στα γέλια. Η Μόλυ Φλωρίου έκανε το ελαφρό στριπτιζάκι αλά μαθητικές μέρες.

Η Νανά η Μελά (πιό εκθαμβωτική από ποτέ) μας μετέφερε όλη την εμπειρία του δημόσιου τομέα. Η Νέλλυ Κατωπόδη κατέθεσε τις ιδέες της γιά την προώθηση των παραδοσιακών χορών. Η Αλέκα η Λεκατσά (η μόνη που δεν είναι ίση ηλικιακά με μάς) μιλούσε γιά τη Δονάτα μας που τραγουδάει απίστευτα με το γκρουπάκι της.

Ηταν μιά βραδυά απ΄αυτές που σε κάνουν να νιώθεις όμορφα, ζεστά, μοναδικά. Που σε κάνουν να νιώθεις πως έχεις ρίζες όχι μόνο λόγω εντοπιότητας αλλά λόγω κοινών εμπειριών που είναι αναντικατάστατες , πολύτιμες μοναδικές.

Ψηλά Τακούνια γιά πάντα, λοιπόν! Καλές Αποκριές!

Τζουστινάκι υπ΄ατμόν


Η Νανά η Μελά κουκλάρα όπως πάντα το παίζει καουμπόισσα

Η Νέλλυ η Κατωπόδη είναι μιά πειρατίνα

Το Τζουστινάκι λεοπαραδαλί βασίλισσα με τη Νέλλυ

Η Μόλυ Φλωρίου σε ελαφρό στριπτιζάκι

Η Σία η Καμινάρη μας έκανε να γελάσουμε μέχρι δακρύων। Το πιό πηγαίο χιούμορ της παρέας μας,

Οι κουμπάρες μου Αγγελική Σπηλιά κι Αλέκα Λεκατσά। Και οι δυό μέσα στο χρώμα!
Βασίλισσα του ζωικού βασιλείου με την Αλέκα μου
Οι δύο καλλονές της τάξης, Νανά και Μόλυ
Η Σία , η Αγγελική, η Νανά, η Μόλη, η αφεντιά μου και η Αλέκα
Χορεύοντας καν-καν γιά τις ανάγκες του έργου: Αλέκα, Μόλυ, Τζουστινάκι, Νανά, Σία και Αγγελική

Νίκη και Νίκος στο Base Grill

Η Νίκη Μηταρέα είναι φίλη μου παλαιόθεν, από τις πρώτες αθώες μέρες της δημοσιογραφίας. Ομορφη , γελαστή, χαρούμενη, αστεία με είχε κατακτήσει από την αρχή.

Οταν έφυγα ως ερωτική μετανάστις γιά τον Καναδά χαθήκαμε στην αρχή. Αλλά εκέινη φρόντισε να με ξαναβρεί. Κι έκτοτε η φιλία μας έδεσε σαν το γλυκό κεράσι. Πολλές φορές με φιλοξένησε στο σπίτι της, που βρίσκεται στο φρύδι του Υμηττού και βλέπει ανοιχτά το πέλαγος. Αξέχαστες μέρες εκείνες με την παρουσία της μικρής Πεταλούδας μου!

Τα χρόνια πέρασαν, η Νίκη μου εξελίχθηκε σε μιά απίστευτη γευσιγνώστρια και σε μιά σομελιέ με τρομερό ταλέντο. Γνωρίζει όλα τα κρασιά της Ελλάδας , τα οποία κατέθεσε στο εκπληκτικό βιβλίο μαγειρικής με τίτλο ΟΙΝΟΜΑΓΕΙΡΕΜΑΤΑ (περιέχει και συνταγή γιά τον Αλεξανδρινο μας)

Η Νίκη παντρεύτηκε το Νίκο Φρατζή, ένα εξαιρετικό πλάσμα που διακρίνεται γιά τη νομπιλιτάτε του και γιά τη δημοσιογραφική του εντιμότητα. Κι εκείνος έγινε αναπόσπαστο κομμάτι της παρέας μας.

Κάθε φορά που ερχόμαστε στην Αθήνα η Νίκη Μηταρέα μας ξεναγεί στα ωριαότερα φαγάδικα. Αυτή τη φορά μας οδήγησε στο Base Grill που βρίσκεται παρακαλώ στην καρδιά του Περιστερίου.

Το εστιατόριο, που προσφέρει κρέατα στα κάρβουνα (αμερικάνικης κοπής και νοοτροπίας) είναι εντυπωσιακό γιά το πρωτότυπο ντεκόρ του αλλά και τα εκπληκτικά πιάτα του. Τα δίδυμα αδέρφια (ο ένας αρχαιολόγος και ο άλλος οικονομολόγος) στον ελεύθερο χρόνο τους έχουν γίνει σέφ ενός είδους φαγητού, που πίστευα πως δεν υπήρχε στην Αθήνα.

Το Base Grill ειναι γεμάτο κάθε βράδυ,δεν πέφτει καρφίτσα κι ας είναι χαλεποί οι καιροί μας. Τα εξαιρετικά πιάτα, το άμεσο σέρβις, το χαμόγελο των ιδιοκτητών και οι λογικές τιμές είναι ένας συνδυασμός που παραπέμπει στην επιτυχία.

Αν βρεθείτε στην Αθήνα, προτείνω ανεπιφύλακτα το Base Grill , Κωνσταντινουπόλεως 64, Περιστέρι (μπουρνάζι γιά την ακρίβεια) τηλ. 210-5757455

Νίκη και Νίκο σας ευχαριστώ που είστε φίλοι μου, τόσο ευφάνταστοι και τόσο μοναδικοί!!!

Τζουστινάκι

Νίκη και Τζουστινάκι, φίλες τότε και τώρα και πάντα μαζί (γιατί η Νίκη είναι η αγαπημένη του Αλεξανδρίνου)

Διακοσμητικά στοιχεία από το χώρο της μαγειρικής και όχι μόνο

Η διακόσμηση του μαγαζιού είναι τρομερή, εδώ φωτιστικό από μπουκάλια
Η νίκη με τον πρώτο εκ των διδύμων σέφ
Η Νίκη με τον έτερο δίδυμο
Ενας στέικ απο αγελαδίτσες της Ελλάδας, να το ζηλεύουν και οι Αμερικάνοι!
Πόδι βοδιού με πουρέ, μια βελτιωμένη έκδοση του οσομπούκο। Τρέμετε Ιταλιάνοι!!!
Αυγά με πατατάκια αλά γερμανικά, τα οποία ανακατεύει ο σερβιτόρς και γίνονται ένα εξαιρετικό μείγμα

Ενας άντρας μεταξύ μας!

Ετσι στα ξαφνικά χτύπησε το τηλέφωνο και νάτον ο Θύμιος ή Μάκης ή Μαρκόνης που πρότεινε να βγούμε με τα κορίτσια το Σάββατο. Παρότι είχα προγραμματίσει επίσκεψη στο σπίτι μιάς φίλης μου, είπα το ναί γιά after hours. Αλλωστε, με το Θύμιο μας συνδέει μιά μακρά ιστορία φιλίας, αγάπης και κοινών εμπειριών. Ο Μαρκόνης είναι γιά μένα ένας μικρός αδελφός. (Και τόσο κούκλος!!!)

Ετσι έγινε και βρεθήκαμε με τους μπλογκογείτονες, την Κατερίνα Κανελλοπούλου, τη Λένα Λαγγουρέτου και το Μαρκόνη σε τρέντυ μαγαζί της Κηφισσίας με ωραία αλλά δυνατή μουσική.

Εμείς όμως είχαμε γωνία κι έτσι είπαμε τα δικά μας ανεπηρέαστοι από την περιρρέουσα ρυθμική ατμόσφαιρα. Πρέπει να πώ ότι η Λένα τον έχει μέσα της το ρυθμό γι αυτό κουνιόταν από το κάθισμά της. Μου φάνηκε πως ήθελε να ρίξουμε μιά στροφούλα,αλλά προσέκρουσε στο ωράριό μου γιατί την άλλη μέρα είχα οικογνειακό πρόγραμμα ολημερίς στο βορειοανατολικά προάστεια.

Τα είπαμε με τα κορίτσια και το Μαρκόνη, γελάσαμε, αποκαλύψαμε τα εσώτερά μας, διπλωθήκαμε , ξεδιπλωθήκαμε. Με άγγιξε η Κατερίνα, ένα πλάσμα ιδιαίτερο,λεπτό, ευγενικό, ευαίσθητο. Αλλά και η Λένα με τη μαγκιά της με έπεισε πως η επόμενη συνάντηση πρέπει απαρεγκλήτως να περιλαμβάνει Δεσποινάριον από πρωτεύουσα και Τζίτζι απο Ελβετική Ριβιέρα.

Τί ωραία να δένεσαι με ανθρώπους που μέχρι χτές δεν γνώριζες. Τελικά, το διαδίκτυο είναι ευλογία!

Τζουστινάκι σε τρεχάλα

Με τον κολλητούλη απ΄τα παλιά, θεό της ομορφιάς Θύμιο ή Μάκη η Μαρκόνη(λατρεμένος μου φίλος σαν αδελφός)

Οι τρείς χάριτες: Τζουστινάκι, Κατερίνα και Λένα σε πλήρη χαρά

Ακουμπισμένη στον ώμο του πολύτιμου και αιώνιου φίλου μου

Τα κόρτσια ήταν στα κέφια τους। Η Λένα κουνιόταν στο ρυθμό των τραγουδιών। Ωραία νύχτα ομολογώ

Ζυρίχη κάτω από τον ήλιο τον ηλιάτορα

Η Ζυρίχη είναι τόπος επίσκεψης κάθε χρόνο. Και την γευόμαστε με όλους τους τρόπους, μόνοι μας, με παρέα, περπατώντας την, ανακαλύπτοντας όλα τα πρόσωπά της.

Φέτος η μεγαλούπολη της Ελβετίας μας επιφύλαξε υπέροχη λιακάδα. Κι έτσι παρέα με τη Μελισσούλα της Λωζάνης ή Τζίτζι του Βεβέ, τη γυρίσαμε , την είδαμε, τη χιορτάσαμε. Απολαύσαμε ωραίο φαγητό και εξαιρετικό σέβρις.

Είδαμε το μοντέρνο πρόσωπό της σε όλες του τις εκφάνσεις, την αγαπήσαμε περισσότερο από ποτέ.

Πρέπει να πώ ότι άρτι αφιχθείσα από Μιλάνο και από Via Monte Napoleone περιηγήθηκα τα μαγαζιά της κεντρικής λεωφόρου. Και ανακάλυψα πως η Ζυρίχη διαλέγει γιά τις βιτρίνες και την εκλεκτή πελατεία της τα ωραιότερα κομμάτια των επωνύμων ρούχων και αξεσουάρ. Με εντυπωσίασε το γεγονός πως το Gucci στη Ζυρίχη είχε πολύ ωραιότερη ποικιλία από εκέινο στο Μιλάνο, που είναι και η πατρίδα του.

Γενικά, φάγαμε ωραία, περπατήσαμε, γελάσαμε με τη Τζίτζι, ανανεωθήκαμε σε αποτυπώματα ομορφιάς.

Τζουστινάκι
ΥΓ. Δεν έβαλα όλες τις φωτογραφίες γιατί ο Γούγλης μου κάνει κόλπα στην Ευρώπη!
Το μεγαλείο της πόλης είναι το ποτάμι που την τέμνει στα δύο
Οικήματα ελβετικής αρχιτεκτονικής
Ο κλασικός Τέντ κρατάει την τσάντα μου και φωτιογραφίζεται με τη Τζίτζι
ΑΑγαπημένοι και ρομαντικοί
Ο Τέντ στα ταξίδια πάντα δανείζεται τα γυαλιά μου