Καλά Χριστούγεννα!!!

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Καθώς μεγαλώνω οι αναμνήσεις χτυπάνε ολοένα την πόρτα. Τότε στα παιδικά χρόνια  στη Λευκάδα που γιορτάζαμε ανέμελα τα Χριστούγεννα περικυκλωμένα από την αγάπη των δικών μας.

Η μητέρα είχε κυριολεκτικά ξετινάξει το σπίτι στην καθαριότητα από τη γιορτή του Αγίου Νικολάου, όπου γιόρταζε ο πατερούλης και όλη η Λευκάδα περνούσε από το σαλόνι μας να ευχηθεί στον εφημέριο των Αγίων Αναργύρων.

Τα υφαντά στρωσίδια φιγουράριζαν στο μωσαϊκό , ενώ τα βελούδινα βαριά τραπεζομάντηλα δήλωναν τη γιορταστικότητα των ημερών. Τα κρυσταλλένια βάζα ήταν γεμάτα λουλούδια και οι φοντανιέρες έγερναν από τα σοκολατάκια και τους τυλιγμένους κουραμπίεδες. Τα Χριστούγεννα χτυπούσαν την πόρτα μας, όλα ήταν έτοιμα να υποδεχτούμε τις μέρες των Γιορτών.

Χαιρόμουν να έρχομαι ιδρωμένη από το σχολείο στο σπίτι για να θαυμάζω με το παιδικό μου μυαλουδάκι την ευταξία και την επισημότητα του σπιτικού μας, που αυτήν την περίοδο βρισκόταν στο απόγειό του.

Το μόνο που με έκανε να παραπονιέμαι είναι πως δεν είχαμε αληθινό έλατο και βολευόμασταν με ένα πλαστικό δεντράκι, που το στολίζαμε με τρομερή φαντασία η αδελφή μου κι εγώ όταν αρχίσαμε να μεγαλώνουμε.

Αντίθετα, όταν πηγαίναμε στου θείου Παπα-Νίκου στα Περιβόλια, η θεία Δήμητρα είχε στολίσει ένα καταπράσινο κυπαρίσσι, που έλαμπε από χρώμα κι ομορφιά μέσα στην επίκτητη γλάστρα του. Ηταν φορτωμένο με κουτάκια τυλιγμένα από πολύχρωμα χρυσόχαρτα και ήταν τόσο γοητευτικό μέσα στην απλότητά του! Η μυρωδιά που έχυναν τα καταπράσινα κλαριά του ακόμη έρχεται στο νού μου παραπέμποντάς με σε μέρες ανέμελες κι ευτυχισμένες.

Προσωπικά ήμουν απίστευτα απασχολημένη πριν από τις Γιορτές. Από τη χορωδία του σχολείου όπου προβάραμε επί εβδομάδες τα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, μέχρι την αποστήθιση της απαγγελίας του Χριτουγεννιάτικου ποιήματός μου εν όψει της σχολικής γιορτής η ζωή μου κυλούσε σε ρυθμούς ενός ατέλειωτου πανηγυρισμού.

Η γιορτή όμως που πραγματικά με συγκλόνιζε ήταν εκείνη του Κατηχητικού. Πάντοτε συμμετείχαμε σε ένα θεατρικό που περιείχε τη Γέννηση του Χριστού ως μια γιορτή που σ΄άλλα παιδάκια έφερνε χαρά κι άλλα τα γέμιζε πίκρα γιατί ήταν φτωχά. Αυτά τα φτωχά παιδάκια που τις γιορτές κρύωναν, που δεν θα έπαιρναν δώρα, που δεν θα είχαν φώτα και ζαχαρωτά, αυτά τα παιδάκια άρχισαν να ορίζουν την ύπαρξή μου, από τη στιγμή της συνειδητοποίησης του κοινωνικού μου χώρου.

Μέσα βαθειά μου χαράχτηκε η έννοια της συμπαράστασης, της γενναιοδωρίας, της αγάπης προς τους αδύνατους, εκείνες τις αθώες εποχές της παιδικής ηλικίας, όπου η Λευκάδα είχε πολλές οικονομικά ασθενείς οικογένειες.

Θυμάμαι τον πατερούλη μαζί με τις κυρίες του ναού να ετοιμάζουν από καιρό τα δέματα για τις ανήμπορες οικογένειες, θυμάμαι τα φακελάκια με τα κατοστάρικα να κλείνονται ερμητικά με μια κάρτα για να δοθούν στους λιγότερους προνομιούχους. Και όλα να γίνουν με εχεμύθεια για να μην ξέρει ο κόσμος τα νιτερέσα των άλλων.

Η Κουλίτσα, η αγαπημένη φίλη της μητέρας, με έπαιρνε μαζί της να μοιράσουμε τα δέματα. Θυμάμαι με έστελνε εμένα να χτυπάω τις πόρτες κι εκείνη έμενε ξωπίσω να μην ξέρουν οι αποδέκτες. Κι εγώ , κουραζόμουν από το βάρος, τα χεράκια μου έτρεμαν. Η Κουλίτσα με περηγορούσε πως ο Θεούλης θα μου έστελνε πολύ περισσότερα δώρα...

Κι εγώ περίμενα τα δώρα του Θεούλη, που δεν ήρθαν ποτέ σε δέματα με κορδέλες. Κι όλο ρωτούσα τη μαμά πότε θα μου τα στείλει επιτέλους. Κι εκείνη έλεγε πως ήταν αλληγορικά τα λόγια της Κουλίτσας και πως τα δώρα του Θεού δεν τα βλέπεις, έρχονται στη ζωή σου κι εσύ αργά πολύ αργά όταν έχεις μεγαλώσεις, θα το καταλάβεις...

Τούτες τις Αγιες μέρες πολλοί συμπολίτες μας στη Λευκάδα έχουν ανάγκη. Κι ας μην το επιτρέπει η αξιοπρέπειά τους να το φανερώσουν. Υπάρχουν παιδιά που δεν θα λάβουν δώρα γιατί η οικονομική ανέχεια έχει χτυπήσει την πόρτα τους.

Είμαι σίγουρη πως η Μητρόπολη Λευκάδας, ο Δήμος και άλλοι φορείς θα έχουν προνοήσει να διευκολύνουν τις αδύναμες οικογένειες.

Εγώ μαζί με τα Καλά Χριστούγεννα ήθελα να σας ψυθυρίζω να κοιτάξετε τους διπλανούς σας, να τους συνδράμετε, να μη θεωρήσετε τίποτε δεδομένο αυτές τις χαλεπές γιορτές της Ελληνικής κρίσης .

Να γίνουμε μια γροθιά, να δώσουμε από το υστέρημά μας στα κρυφά χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς φαρισαϊσμούς και φρούδα επιτήδευση. Να ξαναγεννηθούμε ως συνάνθρωποι εμείς που ίσως να ξεχάσαμε μέσα στην παραφορά της ευημερίας πως υπάρχουν φτωχά παιδιά αυτά τα Χριστουγεννα του χαλεπού έτους 2012!

Καλά Χριστούγεννα με γενναιοδωρία ψυχής προς τους πλησίον μας!

Το Σύννεφό μου δεν ξεχάστηκε

Μερικές φορές αναρρωτιέμαι πόσο όμορφη είναι η ζωή. Πόσο ανταποδοτική είναι η συγγραφή. Εκεί  στο πουθενά , νάτην πετιέται, νάτην πετιέται μια υπενθύμιση πως έγραψες ένα βιβλίο που χαράχτηκε βαθειά στα φυλλοκάρδια κάποιου κι ας έχουν περάσει κάποια χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε.

Ο λόγος για τον πρώτο μου μυθιστόρημα, που είναι βασισμένο στην πραγματική ιστορία του μητρικού παππού μου παπα-Κώστα Κακαβούλη. Τίτλος του «Πετάει, πετάει το Σύννεφο»(2003)  και ήταν το παρθενικό ταξίδι μου στη μυθιστορία με βάση τα απομνημονεύματα του γίγαντα-παππού μου.

Τα χρόνια κύλησαν μα φαίνεται πως η αληθινότητα της ιστορίας, το βάθος του συμβολισμού της, οι αναφορές στο ιστορικό πλαίσιο του εικοστού αιώνα συγκινούν ακόμη κάποιους αναγνώστες.

Ετσί σήμερα έλαβα ένα μήνυμα από ένα ώριμο κύριο στο φέισμπουκ που μου έγραψε τα κάτωθι.:

·         «Καλησπέρα σας! "Πετάει πετάει το σύννεφο". Το πρώτο βιβλίο που διάβασα της κας Ιουστίνης Φραγκούλη- Αργύρη. Μια εκπληκτική οικογενειογραφία, θα έλεγα, που διδάσκει ιστορία! Την απλή δική μας ιστορία, που τη βρισκεί κανείς μόνο στις αναμνήσεις του, σε παλιάς φωτογραφίες και, σε βιβλία όπως αυτό! Αν δεν το έχετε διαβάσει πρέπει να το διαβάσετε! Η ιστορία ενός Μεγάλου Ανθρώπου που πολέμησε, πάλεψε, αγωνισθηκε, μόχθησε για τα πιστεύω του, για την πατρίδα του, κυρίως όμως για την οικογένειά του! Ναι μια εξαίρετα δοσμένη, με απέρριτο λογοτεχνικό κάλος, οικογενειογραφία! Διαβάστε αυτό το βιβλίο! Κα Ιουστίνη σας ευχαριστώ για το ταξίδι, στον τόπο, και το χρόνο, αντάμα με τους ήρωές σας, κυρίως όμως που μου επιτρέψατε να αγγίξω έστω και νοερά το ράσο του παπα Κωστάγγελου.»

Πώς να μη νιώσω στα στήθη χαλασμό μετά από τη συγκινητική διαπίστωση ότι μετά από χρόνια το «Πετάει, πετάει το Σύννεφο» διαβάστηκε με τον πιό ευαίσθητο και διεισδυτικό τρόπο από ένα επαγγελματία δημοσιογράφο (όπως έμαθα εκ των υστερων) που έχει υψηλό αναγνωστικό κριτήριο και γνωρίζει από λογοτεχνία;

Ευχαριστώ τη φύση που μου έδωσε το χάρισμα της γραφής. Η επικοινωνία με τη γλώσσα μου και τους συνΕλληνες εδώ στην ξένη, είναι μια διαρκής πηγή ανατροφοδότησης της ίδιας μου της ύπαρξης!

Ιουστίνη Φραγκούλη

Demetrios Papakostas, an artist in development@ Galerie Espace

Tonite we were at the vernissage of Demetrios Papakostas, an artist who exhibits from December 5 to 11^th with Heather Midori Yamada all his newest works. The exhibition takes place at Galerie Espace, 4844, Boul. Saint-Laurent, Montréal, Québec H2T 1R5. Téléphone : 514.284.6720. I watched Demetrios growing and maturing into the art of painting and I am proud to say that his work really impresses me today. Dimitrios has not compromised in life, he took his dream seriously  and he developed himself into a talented contemporary artist of Montreal.

Justinaki

Demetrios Papakostas was born in Montreal in 1960.
Papakostas trained in the arts at the Visual Arts Centre and the Saidye Bronfman Centre for the Arts in Montreal with Heather Yamada, Nicole Lebel and prominent Canadian abstract artist Harold Klunder.
Demetrios has shown in group exhibitions at Galerie Beaux Arts des Ameriques, Gallery 3C, Galerie Klimantiris, Galerie L’Espace and the Filling Spaces show at Galerie de la Ville. He has promoted and organized several of his own open studios and exhibitions and initiated and organized a special mixed media event at his studio in collaboration with musician Gianni Bodo, consisting of a live painting and acoustic musical performance, which was appropriately named Paint it Black.
In both March of 2011 & 2012 Demetrios was selected by jury to participate in The Toronto Artist Project along with 200 other artists. His work was also selected through a juried process for a show entitled Weatherproof at Latitude 44 Gallery in Toronto Ontario.
In November of 2011 Papakostas became part of the group of artists of the Galerie Beaux-Arts des Ameriques in Montreal. He is also a teacher’s assistant to Heather Yamada at the Montreal Museum of Fine Arts and recently, some of his artwork were selected for a Quebec-made film, entitled “Sur le Rythme”. His work is present in several corporate and private collections.
Currently, Papakostas is represented by Galerie Beaux-Arts Des Ameriques in Montreal, Quebec Canada

 

 

 

 Demetrios, Justinaki and Ted at the vernissage

 Cubism was a phase

 Today he is a deeper thinker

 His cousin helped at the vernissage

 Justinaki with Dionyssia, the artist's wife

 Dionyssia supports her husband in his work

 Demetrios in front of some works of his

 With his teacher Heather

 I like him when he gets complicated and yet inspired

Margo Catsimatidis' birthday party

 

Στην καρδιά της Νέας Υόρκης η Μάργκο Κατσιματίδη γιόρτασε τα γενέθλιά της με ένα λαμπερό πάρτυ. Ο σύζυγός της Τζόν Κατσιματίδης μαζί με τα δυό παιδιά της την Αντρέα και τον Γιάννη οργάνωσαν μια λαμπρή γιορτή για τη γυναίκα, που έχει φέρει φώς κι αγάπη στη ζωή τους.

Εμείς διασκεδάσαμε την ωραία βραδυά, χορέψαμε και ευχηθήκαμε στη Μάργκο Χρόνια πολλά.

 

Και για όσους θέλουν να διαβάσουν ένα κείμενο για τη Μάργκο στην αγγλική, ιδού:

 

Margo's birthday was celebrated in a glamorous and yet  elegant way. Margo is the woman who helped John Catsimatidis build his empire. She is an active philanthropist and a cool mother. Her kids spoke of her in the most appreciative way at her party. She is a beauty with a great heart!!!

Margo Catsimatidis helped her husband, John Catsimatidis, turn Gristedes into a supermarket empire before starting her own businesses in print advertising and publishing. But the philanthropist said what drives her is knowing what it is like to have less.
“My philosophy is never forget where you came from. I grew up in a poor family, but even though we were poor, I knew there were people with less than we had,” said Mrs. Catsimatidis, 59 years old, who first came to New York as a teenager to dance with the Bolshoi Ballet. “And I always told myself if I got into the position where I could help, I would.”

Happy Birthday Margo!

Justinaki

 

Με την εοαρτάζουσα μας συνδέει μακρόχρονη φιλία

 Ο Τεντ και ο Τζόν συνεννοούνται εφ' όλης της ύλης

 Ο Τέντ πάντα τρυφερός

 Η Ανθούλα Κατσιματίδη κυνηγάει το όνειρό της να καταξιωθεί ως ηθοποιός

 Το Τζουστινάκι με το Τζόν, τον θεωρώ αδελφό μου

 Α Αντρέα Κατσιματίδη με το σύζυγό της Κρίστοφερ Κόξ, εγγονό του προέδρου Νίξον

 Είχαμε διάφορα ευτράπελα όπως φωτογραφιση στο έλκυθρο του Αη Βασίλη

 Με την οικογένεια του Τζόν εκ Νισύρου. Τα αγαπημένα του ξαδέλφια Μάνος και Ελένη

 Η Μάργκο ονειρευόταν να γίνει πρίμα μπαλαρίνα

 Ο Γιάννης Κατσιματίδης είναι ένας σοβαρός φοιτητής

 Η Μάργκο με τη λευκή τουαλέτα της έλαμψε δίπλα στον άντρα της

 Ο Τεντ και ο Γιάννης τα λένε

 Η Τρίσια Νίξον και ο Εντ Κόξ είναι γονείς του Κρίστοφερ Κόξ

 Ο εγγονός του Νίξον φέρει με περηφάνεια την πολιτική κληρονομιά της οικογένειας

 Ενα εντυπωσιασκό κέικ σαν το αυγό του Φεμπερζέ

Ρία Τζίμα, αφορμή περηφάνειας για την Ομογένεια του Καναδά

Καναδάς: Συνέντευξη στο ΑΠΕ-ΜΠΕ της Ρία Τζίμα, της τρίτης ελληνικής καταγωγής δικαστού του Καναδά

24 Νοεμβρίου 2012 (13:12 UTC+2)

της ανταποκρίτριάς μας Ι. Φραγκούλη

Η Ρία Τζίμα είναι η τρίτη γυναίκα ελληνικής καταγωγής που επιλέχθηκε προσφάτως για τη θέση της δικαστού στον Καναδά, μετά τη Διονυσία Ζερμπίσιας από το Μόντρεαλ, και την Ανδρομάχη Καρακατσάνη που εκλέχθηκε δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου του Καναδά.

Η κα Τζίμα ορκίσθηκε για το νέο της θώκο στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο του Μπράμπτον στο Οντάριο, χαρίζοντας περηφάνια στην ελληνική ομογένεια του Καναδά.Με σπουδές και μεταπτυχιακά στα σπουδαιότερα πανεπιστήμια του Καναδά, η Ρία Τζίμα, μπήκε στην υπηρεσία του Θρόνου υπερασπίζοντας τα δικαιώματα των ιθαγενών του Καναδά. Απόλυτα συνειδητοποιημένη περί την πολιτιστική και θρησκευτική της ταυτότητα, κρατάει μέσα της άσβεστη την αγάπη για την Ελλάδα ακουμπισμένη στον πολυπολιτισμό του Καναδά, που της άνοιξε διάπλατα τις πόρτες.

Σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση, μετά την ορκωμοσία της στο δικαστήριο του Μπράμπτον, η Ρία Τζίμα ξεδίπλωσε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ τις σκέψεις της για τις αξίες της Ελληνικότητας αλλά και την αγωνία της για την πατρική γη

.-Πώς νιώθετε ως η τρίτη ελληνικής καταγωγής δικαστής στη σύνθεση ενός καναδικού δικαστηρίου;-

«Είμαι πολύ συγκινημένη από τη σημασία αυτής της αναγνώρισης. Ως Καναδή ελληνικής καταγωγής, πάντοτε είχα την ανάγκη να μελετώ, να γιορτάζω και να μοιράζομαι την ελληνική παράδοσή μου με ένα σημαντικό και γεμάτο σεβασμό τρόπο. Μπορώ να πω ότι αυτή η πραγματικότητα είναι αποκλειστικό προνόμιο του Καναδά και είναι όμορφη.Ενώ η ποικιλία των πολιτισμών και των αξιών της διαφορετικότητας, ακόμη και σε μια χώρα όπως ο Καναδάς, έχει τις προκλήσεις της, η δυνατότητα για μια Καναδή να μοιραστεί την κληρονομιά της και τις αξίες της, αγγίζει τον πυρήνα του τι σημαίνει να ζούμε σε μια ελεύθερη και δημοκρατική κοινωνία των πολιτών. Όσον αφορά στο γεγονός πως είμαι η τρίτη γυναίκα δικαστής ελληνικής καταγωγής σε ένα από τα δικαστήρια του Καναδά, μπορώ να πω ότι οι άλλες δύο γυναίκες-δικαστές ήταν εξαιρετικά πρωτοπόρες, η καθεμιά στην εποχή της και αποτελούν αληθινά πρότυπα για μένα και για την ελληνική ομογένεια

.-Ποιές υποχρεώσεις γεννάει η θέση της δικαστού;

-Όπως είπα στο λόγο μου κατά την ορκωμοσία, το σύστημα δικαιοσύνης μας, ως ακρογωνιαίος λίθος της ελεύθερης και δημοκρατικής κοινωνίας μας, δεν θα μπορούσε να εκπληρώσει αυτό το ρόλο, αν δεν υπήρχε η ακεραιότητα του δικαστικού σώματος. Δικηγόροι με τους πελάτες τους έρχονται στα δικαστήρια με ένα πλήρες φάσμα νομικών προβλημάτων και μάλιστα μέσα σε ανθρώπινο δράμα. Είναι οι δικαστές οι οποίοι καλούνται για να εκπροσωπήσουν το κράτος δικαίου, είναι οι δικαστές που αποδίδουν νόημα στους νόμους, είναι και οι δικαστές που με τις αποφάσεις τους επιτρέπουν τη λειτουργία των δημοκρατικών θεσμών και των ελευθεριών μας. Για να είναι επιτυχημένοι, οι δικαστές πρέπει να κατανοήσουν και να ενσωματώνουν τις αξίες της κοινωνίας. Αυτό είναι πιο εύκολο στα λόγια παρά στην πράξη εάν λάβουμε υπόψη την ποικιλομορφία των απόψεων εντός της ευρύτερης κοινότητας και την ανάγκη να εναρμονιστούν οι διαφορές. Μέσα από την ανεξαρτησία του πνεύματος και την κατανόηση των κοινών αξιών της κοινωνίας οι δικαστές μπορούν να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους. Είναι, επίσης, πεποίθησή μου ότι η εμπιστοσύνη ενός δικαστή στο δίκαιο και στην εφαρμογή του νόμου ενδυναμώνεται μέσα από την ταπεινότητα του πνεύματος.

-Τί σημαίνει για σάς δικαιοσύνη;

-Η Δικαιοσύνη είναι ένα βασικό συστατικό της δημοκρατικής κοινωνίας μας. Μπορούμε να έχουμε όλους τους νόμους θα μπορούσε κανείς να φανταστεί κανείς γραμμένους στα βιβλία, αλλά πρέπει να τηρούνται, εφαρμόζονται και επιβάλλονται κι αυτό συμβαίνει μέσα από τη δικαστική εξουσία.-Υπήρξε προνόμιο ή μειονέκτημα το γεγονός ότι προέρχεστε από μια εθνική κοινότητα;-Ο Καναδάς είναι μια χώρα μεταναστών. Με την εξαίρεση των ιθαγενών κοινοτήτων του Καναδά, οι Καναδοί είτε προέρχονται από άλλη χώρα, ή αν είχαν γεννηθεί κάπου στον Καναδά, έχουν ρίζες από άλλη χώρα. Υπό το πρίσμα αυτό, θεωρώ ότι είναι δύσκολο να καταγράψω τη λίστα των πλεονεκτημάτων ή μειονεκτημάτων. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι μεγαλώνοντας στη δεκαετία του '70 στο Μόντρεαλ, η έννοια του «αλλόφωνου», ήταν συνειδητή. Ωστόσο, η ετερότητα ήταν ένα καθοριστικό στοιχείο της ταυτότητάς μας. Αυτό που είναι σημαντικό είναι ότι ήμουν σε θέση να μελετήσω, γιορτάσω και να μοιραστώ τις ρίζες μου και να κατανοήσω την ταυτότητά μου ως Καναδή ελληνικής καταγωγής. Έχοντας μια ισχυρή αίσθηση της ταυτότητας, συνείδηση για τις ρίζες μου, και όντας περήφανη για την καταγωγή μου ,αυτό το σύμπλεγμα αποτέλεσε κομβικό σημείο για την επιτυχία, τόσο επαγγελματικά όσο και προσωπικά.

-Ποιά θέση έχει σήμερα η ελληνική παροικία στην πολιτική, πολιτιστική και οικονομική ζωή του Καναδά;

-Πρέπει να είμαστε πολύ υπερήφανοι που οι Καναδοί ελληνικής καταγωγής αποτελούν αναπόσπαστο τμήμα της καναδικής κοινωνίας. Συμβάλλουν καθημερινά σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, σε όλο το φάσμα των εργασιών και επαγγελμάτων, συμμετέχοντας με την επιχειρηματικότητα και τη ζωτικότητά τους στον Καναδά της ευημερίας. Επιτυχημένα παραδείγματα βρίσκονται παντού: από το Καναδικό Κοινοβούλιο, την πολιτική σε όλα τα επίπεδα, την ιατρική επιστήμη, την κυβέρνηση, τα υπουργεία, τα πανεπιστήμια, τις επιχειρήσεις, τη μουσική και τις τέχνες... στα σχολεία, στα διάφορα επαγγέλματα, σε μια σειρά από επιχειρήσεις, στις εκκλησίες μας και στις κοινότητές μας.. Εναπόκειται σε όλους μας να αναγνωρίσουμε και να αναδείξουμε την επιτυχία των ανθρώπων μας, να ενθαρρύνουμε και να διδάξουμε τις νεότερες γενιές της ελληνικής καταγωγής να αναζητήσουν το δικό τους δρόμο και να αξιοποιήσουν τις επιτυχίες εκείνων που ήρθαν πριν από μας.

-Ποιό είναι το μήνυμά σας προς τη νέα γενιά των Ελλήνων;

-Για μένα το ποίημα « Ιθάκη» του Καβάφη αποτελεί πλοηγό ζωής κι αυτό είναι το μήνυμα που πιστεύω ότι μπορεί να εμπνεύσει τους νέους Έλληνες. Είναι στο χέρι μας να ορίσουμε τα ταξίδια μας, να είμαστε τολμηροί και περιπετειώδεις, να αναλάβουμε προκλήσεις και να ζήσουμε αυτό το σπάνιο ενθουσιασμό που διεγείρει το πνεύμα και το σώμα μας. Αν είμαστε γονείς, έχουμε υποχρέωση να στηρίξουμε τα παιδιά μας, να τους δώσουμε την ευχή μας να αναζητήσουν το ταξίδι της ζωής που έρχεται με τις δικές του περιπέτειες. Χρειάζεται σκληρή δουλειά για να μείνουν σταθερά στην πορεία που χάραξαν, να μην εκτρέπονται από τους φόβους και τις άσχημες συγκυρίες. Ξέρω ότι έφτασα στο σημείο να γίνω δικαστής χάρη στην αμέριστη αγάπη των γονιών μου και το δικό μου πείσμα να ακολουθήσω το πάθος μου - το νόμο και την υπηρεσία στην κοινωνία

.-Πόσο σας επηρεάζει προσωπικά και επαγγελματικά ο απόηχος της κρίσης χρέους της πατρίδας;

-Είναι δύσκολο να γίνεσαι μάρτυρας των δυσκολιών που περνάει η Ελλάδα.. Από την άλλη πλευρά, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το γεγονός ότι οι δυσκολίες στην Ελλάδα, είναι ένα δείγμα μιας πολύ βαθύτερης οικουμενικής κρίσης αξιών. Είναι οδυνηρό να καλείσαι διαρκώς να απαντάς στο ερώτημα των γειτόνων σου: «Τί συμβαίνει με την Ελλάδα;"Ωστόσο, δεν πρέπει να παρασυρόμαστε και να λησμονούμε πόσα η Ελλάδα έχει να προσφέρει, ακόμη και σε αυτές τις πολύ δεινές στιγμές. Μερικές φορές, στις χειρότερες κακουχίες ανθεί η δημιουργικότητα και η παραγωγικότητα. Έτσι διαπνέομαι από αισιοδοξία. Νομίζω ότι τα ποιήματα του Ελύτη, σε μουσική Θεοδωράκη, από το «Άξιον εστί», « (ΕΝΑ ΤΟ ΧΕΛΙΔΟΝΙ), και ο Ήλιος της Δικαιοσύνης, (Της Δικαιοσύνης Ήλιε Νοητέ), σε συνδυασμό με την πίστη μου προς το Θεό, με κάνουν να ελπίζω ότι οι δυσκολίες στην Ελλάδα σταδιακά θα επιλυθούν και θα ξεπεραστούν. Θα χρειαστεί σκληρή δουλειά, θα πρέπει να ξανασκύψουμε στις βασικές αξίες και αρχές, και θα πάρει μεγάλη αφοσίωση στο στόχο, αλλά και τί επιτυγχάνεται χωρίς αγώνα στη ζωή;


Λεζάντα: Η νέα δικαστής του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου του Μπράμπτον Ρία Τζίμας (δεξιά) στην ορκωμοσία της μαζί με την δικαστή του Ανωτάτου Δικαστηρίου του Καναδά Ανδρομάχη Καρακατσάνη

© ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΕ. Τα πνευματικά δικαιώματα ανήκουν στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΕ και παραχωρούνται σε συνδρομητές μόνον για συγκεκριμένη χρήση.