Βόρεια Αφρική : Καζάνι που βράζει υπέρ του Ισλάμ

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Στην Τύνιδα έφτασε ο ηγέτης του ισλαμικού κινήματος της Τυνησίας, Ραχίντ Γκανούτσι, ο οποίος ζούσε εξόριστος εδώ και 22 χρόνια. Η επιστροφή του συνέβη μετά την πτώση του προέδρου της Τυνησίας Μπεν Αλί. «Δεν είμαι Αγιατολάχ Χομεϊνί» δηλώνει ο ίδιος σε συνέντευξή του. Ωστόσο, η ισλαμοκεντρική του πολιτική, δείχνει στο βαθύ πρόσωπο του Ισλαμισμού.

Στο μεταξύ, αμφισβητείται η πολιτική του προέδρου Μουμπάρακ στην Αίγυπτο με χιλιάδες κόσμο στους δρόμους του Καίρου. Κανονική εξέγερση αθλίων. Ετσι ο αντιπολιτευόμενος ηγέτης και τιμηθείς με Νόμπελ Ειρήνης Μοχάμεντ Ελ-Μπαραντέι ενώθηκε με τους διαδηλωτές στην πλατεία Ταχρίρ. Απευθυνόμενος στο πλήθος φώναξε ότι η εξέγερση κατά του καθεστώτος δεν μπορεί να σταματήσει.

«Πήρατε πίσω τα δικαιώματά σας και αυτό που αρχίσαμε δεν γυρίζει πίσω. Έχουμε ένα βασικό αίτημα, το τέλος του καθεστώτος και την αρχή μίας νέας εποχής, μία νέα Αίγυπτο» δήλωσε σε σε πλήθη Αιγυπτίων που ζητωκραύγαζαν.

«Υποκλίνομαι στο λαό της Αιγύπτου με σεβασμό. Σας ζητώ υπομονή, η αλλαγή έρχεται τις επόμενες ημέρες» συνέχισε ο Μοχάμεντ Ελ-Μπαραντέι, ο οποίος διαθέτει πλέον και τη στήριξη των Αδελφών Μουσουλμάνων για να διαπραγματευτεί τη συγκρότηση κυβέρνησης εθνικής ενότητας.

Την ίδια ώρα η Αλγερία είναι ένα ηφαίστειο,κατά την εκτίμηση του εκεί αμερικανού πρεσβευτή, καθώς η κοινωνία συγκλονίζεται από τις σχεδόν καθημερινές αυτοπυρπολήσεις νεαρών, που έφθασαν ήδη τους 14, καθώς δεν αντέχουν πλέον την ανεργία,την κρατική διαφθορά και τη σκληρή επιβολή του νόμου.

Το Μαγκρέμπ και η Αίγυπτος είναι καμίνια που βράζουν. Ο λαός ζητάει την απομάκρυνση των δικτατόρων, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν τη θέση τους και πλούτισαν μέσα σε κλίμα διαφθοράς και αδιαφάνειας αφήνοντας τον κόσμο να ζεί σε άθλιες συνθήκες επί δεκαετίες.

Αυτό που θεωρείται άκρως ανησυχητικό είναι πως οι ηγεσίες όλων αυτών των χωρών της βόρειας Αφρικής διατηρούσαν καλές σχέσεις με τη δύση και κυρίως με την Ευρώπη. Οντας φιλευρωπαϊστές, είχαν αμβλύνει το θρησκευτικό αίσθημα του Ισλάμ, δίνοντας κοσμικότερο χαρακτήρα στην πολιτική τους.

Τώρα στις χώρες της επανάστασης παρατηρείται μιά αναμενόμενη, αλλά ανεπιθύμητη γιά τη δύση, επιστροφή στο βαθύ Ισλάμ. Εξόριστοι μουσουλμανοκεντρικοί ηγέτες επιστρέφουν στην Τυνησία, επαγγελλόμενοι κοινωνική δικαιοσύνη.

Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης στην Αίγυπτο Μοχαμεντ Ελ Μπαραντέι έχει τη στήριξη των Αδελφών Μουσουλμάνων. Η στροφή προς το Ισλάμ και το άκαμπτο πρόσωπο της ιερής εκδίκησης είναι φανερή.

Η περίπτωση της βόρειας Αφρικής θυμίζει στους δυτικούς ηγέτες τις μέρες του Ιράν με την εκδίωξη του σάχη και την επιστροφή του Αγιοταλλάχ Χομεϊνί . Θυμίζει πως ο λαός ξεσηκώνεται για κοινωνική δικαιοσύνη, εκδιώκοντας τους φάυλους μονάρχες ενώ αναζητεί στήριξη στους ηγέτες του Ισλάμ.

Ο φόβος της γενίκευσης της κρίσης στις αραβικές χώρες με την επιστροφή των άκαμπτων ισλαμιστών έχει καταλάβει τους Ευρωπαίους. Ολοι νίπτουν τας χείρας τους τώρα από την πολιτική των χθεσινών μοναρχών, τους οποίους στήριζαν με κάθε τρόπο.

Πάντως, θα είναι μοιραία γιά τη λεκάνη της Μεσογείου η άνθιση της φρενίτιδας του Ισλαμ, η οποία θα έχει τεράστιες επιπτώσεις και μάλιστα άμεσα όχι μόνο γιά την Ισπανία, τη Γαλλία, το Ισραήλ, αλλά και γιά τη μικρή πατρίδα μας και γιά την Κύπρο.

Μιλάνο κλάσικο

Βαρεθήκατε τα κρύα, τα χιόνια, τη ρουτίνα, την επανάληψη; Πάμε μια βόλτα μέχρι το Μιλάνο μαζί να δούμε τα πρώιμα σημάδια της άνοιξης μέσα από τις νέες βιτρίνες.

Φέτος, στη μόδα κυριαρχούν τα αξεσουάρ. Σωστά διαβάζετε, τα ρούχα παίρνουν απλές αδιάφορες φόρμες και μπεζουλιά ουδέτερα χρώματα, επιτρέποντας στα παπούτσια, τις τσάντες, τα φουλάρια και τις ζώνες να τα αναδείξουν.

Η αγορά του Ντουόμο (Galleria Vittorio Emmanuelle) λάμπει από κομψότητα, οι βιτρίνες αποπνέουν τον αέρα της ανανέωσης. Η Prada κάνει τρελλίτσες με πλεχτά πολύχρωμα παππούτσια και τσάντες, ο Louis Vuitton το παίζει σε ζαχαρί κλασική Alma , o Gucci έχει μείνει εντελώς πίσω, ενώ ο Valentino συνεχίζει ακάθεκτος με τα φιογκάκια και τα τριανταφυλλάκια του. Πάντως, είναι ο αδιαφιιλονίκητος μέτρ του απόλυτου κόκκινου.

Ο καθεδρικός Ναός ;ή Ντουόμο πεντακάθαρος μετά απο μια δεκαετία εργασιών δεσπόζει στη μεγάλη πλατεία όπου περπατούν όλες οι φυλές της γής χαζεύοντας το αρχιτεκτονικό αριστούργημα. Τα μεγαλεπήβολα κτίρια με τα ωραία τελειώματα στεγάζουν τις μεγάλες εταιρείες, που αποτελούν την οικονομική δύναμη της Ιταλίας.

Ο Τέντ κάνει people watching στις Ιταλίδες, τσεκάρει κάθε μία κυρία τί τσάντα κρατάει, τι γούνα φοράει, με τί παπούτσια περπατάει. Είναι ο αστυνόμος της μόδας στο Μιλάνο!!!

Ενα μόνο σας λέω, θα πληρώσει τις γνώσεις του πολύ ακριβά!!!

Τζουστινάκι



Η ετνυπωσιακή είσοδος στο Ντουόμο
Ο καθεδρικός ναός ή Ντουόμο του Μιλάνο

Κι όμως όλο και περισσότερες Ιταλίδες ενθουσιάζονται με το γαλλικό οίκο Louis Vuitton φυτεύοντας τον ανταγωνισμό στην καρδιά του Μιλάνου

Η Prada στην καρδιά του Ντουόμο αποτελεί σήμα κατατεθέν της Μιλανέζικης μόδας

Η είσοδος της αγοράς στο Ντουόμο . Η ομορφιά του χώρου είναι εκπληκτική

Η Σκάλα του Μιλάνου

Τα μεγαλεπήβολα κτίρια του Μιλάνου

Η ΣΠΙΘΑ του Μίκη Θεοδωράκη

Με μιά πολιτική διαύγεια που όμοιά της δε γνώρισε ο τόπος , ο Μίκης Θεοδωράκης στη «Διακήρυξη της 1ης Δεκέμβρη», που γέννησε τη ΣΠΙΘΑ, καλεί τους Ελληνες πολίτες να δράσουν με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην ελευθερία τους.

Παραθέτω το κείμενο της διακήρυξης του Μίκη αποκωδικοποιημένο ούτως ώστε να αποτελέσει υλικό προς συζήτηση σε αυτό το μπλόγκ.

Το κείμενο μου έστειλε η εκλεκτή συνάδελφος και αγαπημένη φίλη Ιωάννα κολοβού, η οποία διαχειρίζεται το γραφείο τύπου της ΣΠΙΘΑ.

Για οποιαδήποτε πληροφορία σχετικά με τη ΣΠΙΘΑ μπορείτε να απευθύνεστε στην Ιωάννα Κολοβού: jkolovou@gmail.com

Η διαδικτυακή σελίδα της οργάνωσης είναι :www.mikis-theodorakis-kinisi-anexartiton-politon.gr



Κωδικοποίηση (Σχέδιο) της «Διακήρυξης της 1ης Δεκέμβρη»
του Μίκη Θεοδωράκη

Η «Διακήρυξη της 1ης Δεκέμβρη» του Μίκη Θεοδωράκη, που γέννησε τη ΣΠΙΘΑ, περιγράφει τις τρείς βασικές παραμέτρους του αγώνα των ανεξάρτητων πολιτών, στον οποίο καλεί ο Μίκης :
• Ποια είναι η σημερινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελληνική κοινωνία.
• Ποια είναι τα αίτια της τρέχουσας πτώχευσης της Ελληνικής κοινωνίας, η οποία δεν είναι μόνον οικονομική, αλλά και πολιτιστική, κοινωνική και πολιτική
• Τι προτείνεται για την έξοδο από αυτή την πολύμορφη πτώχευση


Μία προς μία, αυτές οι παράμετροι της κρίσης, έχουν ως εξής:

1. Ποια είναι η σημερινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η Ελληνική κοινωνία.

Στη «Διακήρυξη», αναφέρεται: «Δεν διστάζω να σας πω ότι τα κατάφεραν πάλι να με κάνουν να νοιώθω ξένος στη χώρα μου. Ο Μεγάλος Αδελφός, το μάτι της Εξουσίας, έχει μπει πια για καλά στα σπίτια μας, μας παρακολουθεί και προσπαθεί με το ψέμα, τη διαστρέβλωση και την ανηλεή προπαγάνδα να γίνουμε κάποιοι άλλοι. Οπως αυτοί, που έμαθαν να ζουν μόνο με αφεντικά και να εφαρμόζουν πειθαρχικά τις επιθυμίες και τις εντολές τους. Μόνο που σήμερα πίσω από τα ελληνικά τους ονόματα και την ελληνική γλώσσα κρύβονται κάποιοι ξένοι που με χίλια δυο μέσα, αλλά δυστυχώς και με χιλιάδες συμπατριώτες μας συνεργάτες, κατάφεραν και πάλι να μας διαιρέσουν, να μας αποπροσανατολίσουν, να μας ζαλίσουν, να μας οδηγήσουν στην άκρη του γκρεμού και να μας φοβίσουν τόσο πολύ για την ίδια μας την προσωπική υπόσταση, ώστε να μην μπορούμε να δούμε γύρω μας τους μεγάλους Εθνικούς κινδύνους που μας περικυκλώνουν απειλητικά.

Και αυτό είναι το πρώτο που θα ήθελα να σας τονίσω. Ο Μεγάλος Κίνδυνος σήμερα δεν είναι τόσο η οικονομική μας κατάντια αλλά η ίδια η ακεραιότητα της Πατρίδας.

Και δεν αποκλείεται καθόλου αυτά τα δύο να συνδέονται μεταξύ τους, δηλαδή να μας ζαλίζουν καθημερινά με νέα μέτρα, για να φύγει η σκέψη μας από τα Μέγιστα, όπως είναι η Εθνική μας οντότητα.

Ετσι όταν ξαφνικά προκύψουν οι εχθρικές ενέργειες, δεν θα υπάρχουν πια αληθινοί Ελληνες να τους εμποδίσουν».

«Η επίθεση που δεχόμαστε σήμερα έχει ξεκινήσει εδώ και δεκαετίες και αφορά όλους τους τομείς της εθνικής μας ζωής: την Ιστορία μας, τον Πολιτισμό μας, το Ηθος μας, την Παιδεία, την Οικονομία και τέλος την Κοινωνική Συνοχή και την Εθνική μας Ακεραιότητα.

Είμαστε πανταχόθεν περικυκλωμένοι από έναν Κύκλωπα που τον λένε Ψέμα και που περιμένει τον Οδυσσέα να του βγάλει το κτηνώδες του Μάτι. Και ο Οδυσσέας δεν είναι άλλος παρά όλοι εσείς. Εμείς όλοι, οι Ανεξάρτητοι, οι ανένταχτοι και αντίθετοι σ' αυτόν το σάπιο κόσμο που μας πνίγει».
Το τέρας της ξένης εξάρτησης, που αφού δεν μπόρεσε ώς τώρα να μας αντιμετωπίσει μετωπικά, μεταμφιέστηκε σε Δούρειο Ιππο, που έφτασε στο σημείο να νομοθετεί στη Βουλή των Ελλήνων κρυμμένος πίσω από μια ισχνή κοινοβουλευτική μειοψηφία, που στην πραγματικότητα την ακολουθεί μόνο ένα 20% «Μνημονιακών» οπαδών κι οι περισσότεροι απ' αυτούς ακολουθούν πιθανότατα γιατί δεν βλέπουν ακόμα τη «μεγάλη εικόνα» των πραγμάτων
Και είναι πραγματικά απορίας άξιο, πώς δέχονται οι υπόλοιποι βουλευτές, ο πρόεδρος της Βουλής κι ακόμα-ακόμα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να μεταβάλλεται ο Ναός της Ελληνικής Δημοκρατίας, σε μια μηχανή νομιμοποίησης μιας ουσιαστικά αντιδημοκρατικής και αντιλαϊκής πολιτικής».

Με δύο λόγια, ο Μίκης μας λέει: Η Ελληνική κοινωνία στενάζει κάτω από την κατοχή ξένων δυνάμεων που κυβερνούν τον τόπο μέσα από τη λειτουργία του καθεστώτος πολιτικού «συστήματος».

Αυτό, διαβρωμένο και κατευθυνόμενο από τους προστάτες/πάτρωνές του, επιβάλλει στην κοινωνία μας την θέλησή τους, που προάγει τα συμφέροντά τους εις βάρος των συμφερόντων της πατρίδας μας.

2. Ποια είναι η αιτία της τρέχουσας πτώχευσης της Ελληνικής κοινωνίας, η οποία δεν είναι μόνον οικονομική, αλλά και πολιτιστική, κοινωνική και πολιτική
Στη «Διακήρυξη», αναφέρεται: « Η σημερινή Κυβέρνηση και η Αξιωματική Αντιπολίτευση έγιναν κόμματα εξουσίας χάρη στην εμπιστοσύνη και την εύνοια των δυνάμεων της ξένης εξάρτησης. Επομένως σήμερα, ό,τι κι αν λένε σε μας τους ιθαγενείς, είναι πιστά όργανα της αντιλαϊκής πολιτικής, όπως αυτή εκπορεύεται από τα δύο Κέντρα της Διεθνούς Εξουσίας με την οποία και τα δύο κόμματα είναι στενά συνδεδεμένα: τις ΗΠΑ και την Ευρώπη των Τραπεζών.

Πέραν αυτών των δύο κομμάτων Εξουσίας, ολόκληρο το πολιτικό μας σύστημα συνέτεινε παθητικά είτε ενεργητικά στον ιδεολογικό, πολιτικό και ηθικό αφοπλισμό του Ελληνικού Λαού σε όλη την περίοδο του δικομματισμού από το 1974 έως σήμερα, όπου οι αντιδράσεις των αριστερών κομμάτων δεν είναι ανάλογες με την πρωτοφανή επίθεση που δέχεται ο ελληνικός λαός, καθώς και με τα νατοϊκά σχέδια που απειλούν την ίδια την αυτοτέλεια της χώρας».

«Αναφέρθηκα ήδη στην ελληνική Βουλή και επαναλαμβάνω ότι ο τραγικός ρόλος τής Βουλής, σήμερα, συνίσταται στο να καλύπτει με το κύρος της μια ουσιαστικά, ηθικά και ιστορικά παράνομη διαδικασία, με καταστροφικές συνέπειες για το μέλλον της χώρας. Τελικά αυτή η διαδικασία μάς οδηγεί στον τέλειο εθνικό εξευτελισμό και συγχρόνως στη διακωμώδηση του Κοινοβουλευτικού μας Πολιτεύματος».

Με δύο λόγια, ο Μίκης μας λέει: Σύσσωμο το καθεστώς πολιτικό σύστημα, με τη νοοτροπία και πρακτική που άσκησε όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης, εξ αιτίας και της εξάρτησής του από τους ξένους πάτρωνές του, είναι η αιτία:
• της απώλειας της εθνικής κυριαρχίας μας, στον πλέον ζωτικό εθνικό χώρο, αυτόν της Οικονομίας μας
• της πλήρους οικονομικής εξάρτησής μας, από τρίτους, με αποτέλεσμα τη φτώχεια, που απλώνεται, κάθε μέρα όλο και περισσότερο, στην Ελληνική κοινωνία,
• της έκπτωσης βασικών Αξιών της Ελληνικής ιδιοσυστασίας μας, όπως η φιλοπατρία και το φιλότιμο.
• της αλλοτρίωσης της πολιτιστικής συνέχειάς μας, σαν συνέπεια της Αμερικανοποίησης της Παιδείας και της κουλτούρας μας

3. Τι προτείνεται για την έξοδο από αυτή την πολύμορφη πτώχευση

Στη «Διακήρυξη», αναφέρεται: «Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες, δεν μας μένει τίποτε άλλο παρά να αναδιπλωθούμε στον εαυτό μας, για να αναζητήσουμε δύναμη από τις παραδόσεις που ο καθένας κλείνει μέσα του και στη συνέχεια να συναντήσουμε τους αληθινούς πατριώτες που νοιώθουν και σκέφτονται όπως εμείς, αντλώντας δύναμη ο ένας από τον άλλο, έως ότου γίνουμε χιλιάδες. Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να εξοντώσουμε το τέρας της ξένης εξάρτησης.
• Για να προχωρήσουμε παραπέρα έως ότου διώξουμε από την Πατρίδα μας την ξένη ακρίδα, θα πρέπει να ξαναβαφτίσουμε τις λέξεις «Ελευθερία», «Ανεξαρτησία»,«Δημοκρατία»,«Ισότητα»,«Δικαιοσύνη». Τις λέξεις «Έθνος», «Ελλάδα», «Ελληνικότητα». Να ξαναβρούμε το νόημα της Ελληνικής Παιδείας, του Ελληνικού Πολιτισμού και του Ελληνικού Ήθους. Των λέξεων «Εθνική Υπερηφάνεια» και «Πατρίδα». Οι ξένοι και τα όργανά τους μας έχουν μολύνει τις έννοιες «Αλήθεια», «Ειλικρίνεια», «Τιμιότητα», «Ευγένεια», «Σεβασμός», «Αλληλεγγύη», «Φιλοξενία».
• Επειδή η Δύση δεν είναι πια επιλογή αλλά καταναγκασμός, δεν έχουμε παρά δύο δρόμους μπροστά μας. Αφού φυσικά πρώτα μπορέσουμε να βρούμε τρόπους να σταθούμε στα πόδια μας:
α) έχοντας πίσω μας το κύρος της συντριπτικής πλειονότητας του λαού μας να επαναδιαπραγματευτούμε ως ίσος προς ίσον όλο το πλέγμα των σχέσεών μας, με μόνο κριτήριο την ανεξαρτησία της χώρας και τα συμφέροντα του λαού μας
β) να ενώσουμε τις δυνάμεις μας, ώστε να πετύχουμε την αναγκαία ριζική στροφή στους εθνικούς μας προσανατολισμούς, που θα μας εξασφαλίσουν με ισότιμους όρους την Εθνική μας Ανεξαρτησία και Ασφάλεια, καθώς και την οικονομική μας επιβίωση, ανάπτυξη, αυτοτέλεια.
Η μορφή της ουσιαστικής εξάρτησης που μας έχει επιβληθεί, προσδίδει στον χαρακτήρα της πάλης, που καλείται να επωμισθεί ο ανεξάρτητος πολίτης, τα χαρακτηριστικά ενός απελευθερωτικού αγώνα μέσα στις καινούριες συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, που πολλές φορές κάνει τον εχθρό αόρατο.
Επομένως η Ανυπακοή, που θα πρέπει να είναι το κεντρικό μας σύνθημα γι' αυτή την περίοδο και η αφετηρία των ενεργειών μας, ώστε να ακυρώνονται στην πράξη όλες οι παράνομες, αντιδημοκρατικές και αντιλαϊκές αποφάσεις, αποτελεί δικαίωμα και υποχρέωση του κάθε ανεξάρτητου, του κάθε ελεύθερου Ελληνα!
Με άλλα λόγια, ο Μίκης μας λέει:
• 1ον) Όλοι, όσοι αποδεχόμαστε ότι αυτή (που περιγράφεται παραπάνω) είναι η σημερινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται η πατρίδα και αυτή (που περιγράφεται παραπάνω) είναι η αιτία αυτής της κατάστασης, συσπειρωνόμαστε στον αγώνα αυτό, που χαρακτηρίζεται «αντιστασιακός-απελευθερωτικός», αντλώντας δύναμη ο ένας από τον άλλο
• 2ον)Πρέπει να γίνουμε χιλιάδες «γιατί μόνο έτσι θα μπορέσουμε να εξοντώσουμε το τέρας της ξένης εξάρτησης».
• 3ον) Όταν η συσπείρωσή μας αυτή αποκτήσει και αποδείξει τη μεγάλη της δύναμη, θα μπορέσει να επιβάλλει τη δική της θέληση, ανατρέποντας όλο το καθεστώς πολιτικό σκηνικό. Η «δική μας θέληση», περιλαμβάνει:
o την απαίτηση διεξαγωγής δημοψηφίσματος «για να δούμε πόσοι Ελληνες είναι υπέρ ή κατά του Μνημονίου, της Τρόικας και ειδικά του ΔΝΤ»
o τον επαναδιαπροσδιορισμό των ερισμάτων της εξωτερικής μας πολιτικής (όπως προτείνεται στη Διακήρυξη της 1ης Δεκέμβρη»)
o τον επαναδιαπροσδιορισμό του προτύπου της Οικονομικής Ανάπτυξης του παρόντος και του μέλλοντος, που θα αλλάξει τη σημερινή νοοτροπία της υπερκατανάλωσης, της «κονόμας» και της χυδαιότητας της «αγοράς». Που θα αλλάξει τη σημερινή πολιτική πρακτική της απαξίωσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών της χώρας μας, που συντελείται με τη παραίτηση, ή την αδιαφορία για την δέουσα αξιοποίησή τους. Αυτή, θα γίνεται υπέρ του Ελληνικού λαού και όχι υπέρ κάποιων εκπροσώπων της οικονομικής ολιγαρχίας, ξένης ή δικής μας.
o τον επαναδιαπροσδιορισμό του κοινωνικού προτύπου, που θα αλλάξει τη σημερινή στάση της κοινωνίας απέναντι στο ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ, την ΠΑΙΔΕΙΑ, τον ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ, την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ.
o τον επαναδιαπροσδιορισμό (με τροποποίηση του συντάγματος) του πολιτικού προτύπου, που η τρέχουσα νοοτροπία και πρακτική του, οδήγησε στην καταστροφή που βιώνουμε σήμερα. Ο επαναπροσδιορισμός αυτός, θα πρέπει να εξασφαλίζει την (ανύπαρκτη σήμερα) ανεξαρτησία των τριών εξουσιών (εκτελεστικής - νομοθετικής - δικαιοσύνης) που οχυρώνει και προστατεύει τη δημοκρατική λειτουργία από διολισθήσεις της προς άλλες κατευθύνσεις (όπως η τρέχουσα κομματοκρατούμενη Ολιγαρχία) και από απώλειες της δημοκρατικότητας τής λειτουργίας της.
o Τέλος στην οικογενειοκρατία, τέλος στην ημετεροκρατία. Χωρίς ανόθευτη Αξιοκρατία, τίποτε δεν μπορεί να προοδεύσει.
o Περισσότερη δόση «άμεσης Δημοκρατίας», σαν αντίμετρο στη διείσδυση της πατρωνίας στη λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Η διεθνοποίηση και η γενική απαίτηση για αποδοχή και εφαρμογή περισσότερης δόσης «άμεσης Δημοκρατίας», από τους λαούς της «κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας» της Δύσης, μπορεί να αποτελέσει τον ζητούμενο (από όλους τους λαούς της Δύσης) δρόμο, για το πρώτο ξεδόντιασμα του τέρατος της «Διεθνούς του χρήματος» που, έχοντας τη δυνατότητα να εισχωρεί στο κομματικό κατεστημένο της «κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας» κάθε Χώρας, τρώει βουλιμικά την ευτυχία των κοινωνιών αυτών (μαζί με τη δική μας).

Πιστή στο ραδιοφωνικό της ραντεβού η Ρένα Παπαθανάκου αποχαιρέτησε τους «Ελληνικούς Αντίλαλους »

Ή Ρένα έλαβε πολλές ανθοδέσμες με γλυκές ευχές. Στη φωτό με το συνεργάτη και διάδοχο στο πρόγραμμά της Μιχάλη Τελλίδη
Πολλοί πέρασαν από το στούντιο του σταθμού. Στη φωτό από αριστερά, ο δραστήριος περί τα κοινοτικά Δημητρης Γιαντζούλης, ο παραγωγός και συνεργάτης Μάικλ Τελλίδης, ο δόκτωρ Αθανάσιος Κατσάρκας με τα σχόλιά του, η αφεντιά μου, η δημοτική σύμβουλος Μαίρη Ντέρος και η Ρένα Παπαθανάκου. Καθιστός ο συνεργάτης γιώργος Καλυβρούσης


Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Μισό αιώνα στα ερτζιανά έκλεισε η φωνή της Ρένας Παπαθανάκου, που πρωταγωνίστησε στην ελληνική ενημέρωση της παροικίας του Μόντρεαλ από τις αρχές του 60 με την εκπομπή της « Ελληνικοί Αντίλαλοι» στο CFMB.

Το περασμένο Σάββατο σε κλίμα συγκίνησης η Ρένα Παπαθανάκου ανακοίνωσε στο πιστό ακροατήριό της πως αποχωρεί από τη ραδιοφωνική ενημέρωση, καθώς ήρθε η ώρα να ταξιδέψει και να διαθέσει το χρόνο της σε άλλες δραστηριότητες. Η ηπειρώτικη φλογέρα θα σιγήσει από το άνοιγμα της εκπομπής, καθώς οι « Ελληνικοί Αντίλαλοι » ανήκουν πλέον στην ιστορία της ελληνικής παροικίας του Μόντρεαλ.

Τα λουλούδια και οι συγχαρητήριες ευχές πλημμύρισαν το στούντιο του CFMB, όπου η δυναμική κυρία του ελληνικού ραδιοφώνου έδωσε επί 50 χρόνια το παρόν σε χαρές, λύπες, αγώνες και κατακτήσεις του Ελληνισμού με τη δυναμική φωνή της και την αδιαπραγμάτευτη γνώμη της.

Η Ρένα Παπαθανάκου ήρθε με τα αδέρφια της στο Μόντρεαλ στα μέσα της δεκαετίας του 50 γιά μια καλύτερη ζωή. Σύντομα, η οικογένεια επεκτάθηκε στις επιχειρήσεις. Η ανάγκη γιά ενημέρωση του Ελληνισμού από το ραδιόφωνο κατά προτροπή του αδελφού της Γιώργου Παπαθανάκου, την οδήγησε μαζί με το μακαριστό δημοσιογράφο Χρήστο Κολύβα σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό του Σορέλ το 1961, όπου οι δύο τους έκαναν εκπομπή στην ελληνική γλώσσα.

Το 1962 η Ρένα Παπαθανάκου σε πείσμα της ακαταλληλότητας της ώρας (7 χαράματα της Κυριακής) δέχθηκε να πάρει την ελληνική ώρα στο νεοδημιουργηθέντα πολύγλωσσο σταθμό του CFMB στο Μόντρεαλ. Εκτοτε και μέχρι το περασμένο Σάββατο εκφωνούσε την εκπομπή της πό τα στούντιο του CFMB στα μεσαία κύματα 1280 κάθε Σάββατο από τις 9 το πρωί μέχρι το μεσημέρι.

Χωρίς ενημερωτικούς δεσμούς με την Ελλάδα, αφού δεν υπήρχε άμεση επικοινωνία λόγω της απόστασης και των ελλειπών τεχνολογικών μέσων, η Ρένα Παπαθανάκου άρχισε την εκπομπή της παίζοντας τραγούδια από τα δισκάκια των 78 στροφών που είχε φέρει από την Ελλάδα. Ολα τα νοσταλγικά, ερωτικά τραγούδια της εποχής με Σοφία Βέμπω, Γούναρη, Βογιατζή, Ρένα Ντόρ και άλλους έπαιζαν στην ελληνική ώρα της Ρένας Παπαθανάκου μαζεύοντας το ακροατήριο των Ελλήνων μεταναστών που ολοένα μεγάλωνε λόγω του μεταναστευτικού ρεύματος.

Η φωνή της Ρένας Παπαθανάκου έγινε συνώνυμη με το ελληνικό ραδιόφωνο. Από το στούντιο και το μικρόφωνό της πέρασαν Ελληνες και Καναδοί πολιτικοί, τραγουδιστές, ηθοποιοί , καλλιτέχνες, κοινοτικοί παράγοντες, όλες οι εξελίξεις που διέγραφαν την επικαιρότητα στην ελληνική παροικία του Μόντρεαλ επί μισό αιώνα.

Οι αφιερώσεις τραγουδιών εκ μέρους των ακροατών γιά τους πολλαπλασιαζόμενους γάμους της νεαρής παροικίας των Ελλήνων ήταν από τις μεγαλύτερες στιγμές του ραδιοφώνου της. Η παροικία πολλαπλασιαζόταν, έσφυζε απο ζωή, γλεντούσε τις χαρές της ελληνικής παράδοσης. Ανακοινώσεις συλλόγων και των ελληνικών κοινοτήτων ήταν απαρεγκλήτως μέσα στο Σαββατιάτικο πρόγραμμα.

Η Ρένα Παπαθανάκου πρωταγωνίστησε με το μικρόφωνό της στους αγώνες γιά το Κυπριακό και το Μακεδονικό σηκώνοντας τη σημαία της εθνικής συνείδησης. Επίσης, έγραψε ιστορία με το συντονισμό των ραδιομαραθωνίων της Φιλοπτώχου Ελληνίδων Κυριών καθώς και της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ-Λαβάλ επί ολόκληρες δεκαετίες.

Η στρογγυλή βαθειά φωνή της με την πεντακάθαρη άρθρωση, η ξεκάθαρη γνώμη της γιά διάφορα καυτά θέματα της Ελληνικής επικαιρότητας, της ελληνικής παροικίας αλλά και της καναδικής πραγματικότητας της έδωσαν τον χαρακτηρισμό « η Μπουμπουλίνα » των ερτζιανών.

Πάνω απ΄όλα, η παρουσία της στο ραδιόφωνο μιάς συντηρητικής παροικίας που ερχόταν από την Ελλάδα του μεταπολέμου, έδωσε το στίγμα του φεμινισμού στην παροικία του Μόντρεαλ. Χωρίς λόγια με τη δυναμική παρουσία της , η Ρένα Παπαθανάκου κατέκτησε ισόνομη θέση την ανδροκρατούμενη παροικία του Μόντρεαλ, δίνοντας πράσινο φώς στις Ελληνίδες της πόλης γιά τη διείσδυση στην παροικιακή ζωή.

Η Ρένα Παπαθανάκου το περασμένο Σάββατο αποχαιρέτησε τους «Ελληνικούς Αντίλαλους» παίζοντας τη φλογέρα της μητρικής γής της Ηπείρου , αλλά η παρουσία της θα συνεχιστεί με το Μιχάλη Τελλίδη στο μικρόφωνο του CFMB. Κι εκείνη πάντοτε θα είναι καλοδεχούμενη στο ελληνικό ραδιόφωνο που καθιέρωσε με την πολυδιάστατη προσωπικότητά της.

Της Ελλάδας το κούρεμα

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Κι ενώ οι πολιτικοί μας μας μας καθησυχάζουν πως δεν πρόκειται να δούμε αναδιάρθρωση χρέους, τουτέστιν κούρεμα ή χρεωκοπία , η Ελλάδα φιγουράει πρώτη στη λίστα του Business Insider ως υποψήφια γιά χρεωκοπία μέσα στο 2011 και μάλιστα με πιθανότητες 51,4%. Δεύτερη στην παγκόσμια λίστα των υποψηφιοτήτων για χρεωκοπία είναι η Βενεζουέλα και τρίτη η Ιρλανδία.

Οπως σημειώνει το έγκυρο διαδικτυακό περιοδικό :
“Οι τελευταίοι τρείς μήνες βλέπουν την κρίση στην ευρωζώνη να κλιμακώνεται και το αποτέλεσα είναι να αυξάνεται το κόστος γιά ασφάλιση των δανείων της περιοχής.

Τώρα χώρες όπως η Ελλάδα, η Πορτογαλία και η Ισπανία, κάποτε αυτόνομα κράτη, έχουν περισσότερες πιθανότητες να κάνουν πτώχευση από το Ιράκ » (που σημειωτέον είναι 10ο στη λίστα).

Το απρόσμενο κύμα βάζει την κρίση της ζώνης του ευρώ σε πλαίσιο. Ενώ το τεκμήριο είναι ότι η νομισματική ένωση της ΕΕ παραμένει μία από τις πιο σταθερές αγορές του κόσμου, οι επενδυτές τη βλέπουν τώρα ως μία από τις πιο επικίνδυνες αγορές χρέους στον κόσμο. »

Την ίδια ώρα το περιοδικό The Economist γράφει:
« Η επιχείρηση διάσωσης της Ευρώπης, σχεδιασμένη να καλμάρει τις οικονομικές αγορές και να βάλει ένα τείχος προστασίας ανάμεσα στην περιφέρια της ευρωζώνης και το κέντρο της αποτυγχάνει. Οι επενδυτές γίνονται πιό νευρικοί και η κρίση γενικεύεται. Το σχέδιο Α, να αναβληθεί η αναδιάρθρωση χρέους των προβληματικών οικονομιών της Ευρώπης άξιζε να γίνει γιά να αγοραστεί λίγος χρόνος. Αλλά δεν εξυπηρετεί πλέον. Η αναδιάρθρωση χρέους είναι πιό εφικτή τώρα απ΄ό,τι τον περασμένο χρόνο. Είναι μάλιστα φθηνότερη απ΄ ό,τι θα είναι στο μέλλον. Τώρα πρέπει να εφαρμοσθεί το σχέδιο Β.

Η αρχική αντίδραση γιά τη διάσωση της Ελλάδας το Μάιο του 2010, έχει αναιρεθεί από την ίδια την αντίφαση της. Οι πολιτικοί της Ευρώπης έχουν δημιουργήσει ένα σύστημα λήψης δανείων για την πρόληψη της χαμηλής ρευστότητας στις κυβερνήσεις αποτρέποντας την αναδιάρθωση του χρέους στο άμεσο χρονικό διάστημα, ενώ ταυτόχρονα καθιστούν σαφές (με την επιμονή της Γερμανίας) ότι μεσοπρόθεσμες αφερέγγυες χώρες θα πρέπει να οδηγήσουν τα χρέη τους σε αναδιάρθρωση. Αβέβαιοι για το ποιος τελικά θα θεωρηθεί αφερέγγυος, οι επενδυτές είναι νευρικοί και το κόστος έχει αυξηθεί.

Ο πιό ανώδυνος τρόπος να σταματήσει αυτή η αντίφαση είναι η αναδιάρθρωση του χρέους των χωρών με πτώχευση τώρα. »

Ετσι λοιπόν, οι αναλυτές έρχονται μετά από ένα χρόνο να μας επιβεβαιώσουν αυτό που ήδη μαντεύαμε χωρίς να τολμήσει κανένας επίσημος της Ευρώπης ή της Ελλάδας να μας το πεί . Η Ευρωπαϊκή Ενωση δημιούργησε ένα μηχανισμό στήριξης γιά την Ελλάδα (όπου αργότερα μπήκε και η Ιρλανδία) γιά καθαρά πολιτικούς λόγους και όχι επειδή πίστευε πως οι « αδύναμοι κρίκοι » θα μπορούσαν να φέρουν σε πέρας τις δανειοληπτικές υποχρεώσεις τους με όσες δημοσιονομικές διορθώσεις κι αν επιχειρούσαν.

Οι εταίροι μας δημιούργησαν το ταμείο στήριξης της Ευρωζώνης εκείνη τη δεδομένη στιγμή :

Πρώτον γιατί δεν ήθελαν να διευρυνθεί στην αγορά ο πανικός, που θα έβλαπτε το κύρος της ευρωζώνης και την τιμή του ευρώ.

Δεύτερον, δεν ήθελαν να συμπαρασυρθούν όλες οι αδύνατες οικονομίες της ευρωζώνης σε πτώχευση, γεγονός που θα είχε ανεξέλεγκτο κόστος γιά την ΕΕ.

Ετσι σήμερα βρισκόμαστε πάλι στο σημείο μηδέν. Η Ελλάδα παρά της δημοσιονομική της λιτότητα και τις περικοπές των μισθών, δείχνει αδυναμία να εξοφλήσει τις δανειακές υποχρώσεις της καθώς η οικονομία της διαρκώς συρρικνούται.

Απ' ό,τι φαίνεται είναι θέμα χρόνου να αναγκασθεί να προχωρήσει σε αναδιάρθρωση του χρέους της, σε κούρεμα ή ελεγχόμενη πτώχευση με εντολή άνωθεν (παρόλο που και αυτή τη στιγμή στο Νταβός το αρνείται ο πρωθυπουργός).

Ομως αυτή την ύστατη ώρα θα πρέπει οι ηγέτες μας να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό χωρίς περιστροφές τί θα σημάνει γιά τη χώρα μιά τέτοια προοπτική. Τα ευχολόγια και οι ψεύτικοι καθησυχασμοί δεν ωφελούν πλέον.

Είναι απελπιστικά αργά γιά συγκεκαλυμμένες αλήθειες!

Καλώς ήρθες στη δύση Πάτ!!!

Ο Πάτ τρελλάινεται γίά τα βιβλία. Παραδόξως από τη βιβλιοθήκη βγάζει μονίμως τα δικά μου. Λέτε να με αναγνωρίζει;
Ποζάρει με στυλάκι στο γραφείο του όπου ασχολείται με ζωγραφικές καθώς ο πατέρας του είναι ένας υπέροχος γλύπτης
Ο Μάρκ τον σέρνει στο έλκηθρο
Ο Πάτ σβήνει το κεράκι των πρώτων του γενεθλίων

Πάτ, σ΄έχω ερωτευθεί!, φαίνεται;

H φίλη μου η Γεωργία Μαριόλη, που εργάζεται στο γραφείο τύπου της Οττάβας μου ανακοίνωσε πέρισι το μεγάλο μυστικό. Εκείνη και ο άντρας της ο Μάρκ είχαν κάνει αίτηση γιά υιοθεσία στο Βιετνάμ.

Κι εγώ της ομολόγησα πως το σκεφτόμασταν σοβαρά να υιοθετήσουμε ένα κοριτσάκι από τα ορφανοτροφεία της Κίνας, πράγμα που δεν ευωδόθηκε γιατί κόλλησε στις αντιρρήσεις του Αλεξανδρίνου. (Δεν θα κάνω εγώ το μπέιμπι σίτερ ενός μικρού κοριτσιού ! κλπ κλπ)

Το καλοκαίρι η Γεωργία και ο Μάρκ, αφού ολοκλήρωσαν την οδύσσεια της γραφειοκρατίας, ταξίδεψαν στο Βιετνάμ να πάρουν το μικρό αγόρι, που τον λένε Πάτ.

Ο Πάτ 11 μηνών τότε περίπου, κοινωνικότατος και ζωηρός, στην αρχή ήταν δύσπιστος με τους νέους ανθρώπους που τον ήθελαν κοντά τους γιά πάντα. Ωστόσο, γρήγορα εξοικειώθηκε κυρίως με τον Μάρκ, με τον οποίο έγιναν φίλοι. Η μαμά Γεωργία περίμενε τη σειρά της γιά τις διαχύσεις του.

Ετσι, οι τρείς τους έφτασαν στην Οττάβα, όπου ο Πάτ έβλεπε διαρκώς καινούρια πράγματα τεντώνοντας τα αυτάκια του και γουρλώνοντας τα υπέροχα ολόμαυρα ματάκια του.

Ο Πάτ στην καναδική πρωτεύουσα χρόνιασε, γιόρτασε τα γενέθλιά του, περπάτησε, έμαθε γιά το Σάντα και τα δώρα που φέρνει στα παιδιά κάθε Χριστούγεννα. Γενικά, σε λιγότερο από τρείς μήνες δυτικοποιήθηκε κι έγινε πλήρες μέλος της νέας του οικογένειας.

Επισκεφθήκαμε τον Πάτ αρχές του φθινοπώρου γιά να τον γνωρίσουμε. Τον ερωτεύθηκα με μιάς γιατί ήταν τόσο όμορφος και τόσο ήπια ζωηρός. Τα ζεστά ολόμαυρα μάτια του έδειχναν πως ήταν ευτυχισμένος στο νέο του περιβάλλον, βομβαρδισμένος από πολλή αγάπη.

Οι γονείς του τον πάνε σε δραστηριότητες που οργανώνονται εδώ γιά τα νήπια. Ο Πάτ σαν όλους τους συνομηλίκους του χαίρεται να μαθαίνει καινούρια πράγματα. Στο χιόνι βγαίνει με το έλκηθρο και κόβει βόλτες στο κρύο κουκουλωμένος με τα μπουφανάκια του.

Καλώς ήρθες Πάτ στη ζωή των γονιών σου και τη δική μας. Εύχομαι η αγάπη να σε περιβάλλει πάντα κάνοντάς σε δυνατό και γενναίο πολίτη της δυτικής κοινωνίας μας.

Τζουστινάκι

Το κρύο της αρκούδας

Από χθές άρχισε η αντίστροφη πορεία προς το πολικό ψύχος. Ωστόσο , με τον ήλιο ψηλά στον ουρανό δεν ένιωσα και τόσο τολμηρή που περπάτησα από το αυτοκίνητο στο εστιατόριο με -15C. Μου φάνηκε υποφερτή η κατάσταση.

Σήμερα όμως η μετεωρολογική υπηρεσία προειδοποίησε στον Κεντρικό και Ανατολικό Καναδά πως όποιος τολμήσει να βγεί από το σπίτι του δεν πρέπει να αφήσει ακάλυπτο κανένα σημείο της επιδερμίδας του πάνω από τρία λεπτά γιατί μπορεί να πάθει κρυοπάγημα.

Αισίως στο Μοντρεάλ χωρίς τον παράγοντα του ανέμου βρισκόμαστε στους -28C , δηλαδή στα τρελλά μπιλοζίρια. Θέλω να σας πώ ότι όποιος δεν έχει ζήσει αυτό το βαθύ αναπόδραστο κρύο, δε μπορεί να καταλάβει το δηλητηριώδες βάθος του.

Νιώθεις κανονικά σα νάσαι στην κατάψυξη (που δηλαδή είναι στους -3C), τα μέλη του σώματος πονάνε, τα χέρια με διπλά γάντια δεν αντέχουν να μείνουν στην ατμόσφαιρα πάνω από πέντε λεπτά. Το αρκτικό κρύο είναι ένας πόνος που απλώνεται σε όλο το σώμα.

Στις στάσεις του λεωφορείου οι άνθρωποι είναι διπλωμένοι, μαζεμένοι στο ίδιο το κορμί τους γιά να αντλήσουν από τη θερμοκρασία του σωματός τους καθώς κανένα πανωφόρι (ούτε η φυσική γούνα) δεν μπορεί να τους προστατεύσει απέναντι στη λαίλαπα των -28C.

Θυμάμαι που ο Αλέξανδρος όταν ήταν μικρός ήθελε νάρχεται από το σχολείο στο αυτοκίνητο μόνος του (περίμενα 200 μέτρα παρακάτω) δηλώνοντας έτσι την ανεξαρτησία του. Μιά φορά σ’ αυτά τα 200 μέτρα που διάνυσε πάγωσε τόσο πολύ που στο σπίτι τον κράτησα στην αγκαλιά μου επί ώρα γιά να πάρει τη θερμοκρασία του σώματός μου και να ξεπαγώσει το παιδάκι. Εννοείται πως έκτοτε τρύπωνε από την εξώπορτα του σχολείου στο αυτοκίνητο ξεχνώντας εκείνη την περίφημη ανεξαρτησία !

Η φίλη μου το Σαββατοκύριακο έπαθε το ανεπανάληπτο. Της χάλασε ο καυστήρας κι έτσι το σπίτι των 1000 τετραγωνικών ζεσταίνεται με σόμπες. Δηλαδή παγώνουν όλοι. Και μάλιστα είναι τόσο το κρύο, που ο επισκευαστής του καυστήρα δε μπορεί να τον διορθώσει υπό τις συνθήκες. Αύριο ίσως που το θερμόμετρο θανεβεί στους -12C.

Θα σας φαίνεται παράξενο που γράφω ένα ολάκερο κομμάτι γιά το αρκτικό κρύο της δεύτερης πατρίδας μου. Η αίσθησή του δεν μεταφέρεται με λόγια, πρέπει να το νιώσει κανείς στα κόκκαλά του γιά να καταλάβει το κρύο της αρκούδας, που λέμε όλοι εμείς οι μεσογειακοί λαοί κοροϊδεύοντας χαλαρά την άγνωστη έννοια και τον ακόμη πιό άγνωστο πόνο του.

Οσο μεγαλώνω με τρομάζει αυτό το άγριο κρύο, με φοβίζουν τα μπιλοζίρια, με τρομοκρατεί το ενδεχόμενο να μείνω χωρίς θέρμανση υπό αυτές τις πολικές συνθήκες.

Και πάντως, δεν θέλω ν΄ακούσω από κανένα να λέει πως το κρύο εδώ είναι πιό χοντρό από το υγρό κρύο της Ελλάδας, για αυτό είναι πιό ανεκτό. Το κρύο της αρκούδας δεν το αντέχουν ούτε οι πολικές αρκούδες που ζούν στα παγόβουνα. Πέφτουν σε ύπνο το χειμώνα γιατί δεν το μπορούν στην χοντρόπετση σάρκα τους.

Γελάω όταν ακούω τα νέα απ΄την Ελλάδα και το μετεωρολόγο να ανακοινώνει σε δραματικό τόνο : Απόψε η θερμοκρασία θα πέσει από τους 12C στους 8C.

Αυτό αποτελεί το ανέκδοτο της μέρας και της νύχτας μας εδώ στο πολικό τοπίο του Καναδά.

Τζουστινάκι τρεμουλιάζον