Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ

Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ
Το νέο συγκλονιστικό μυθιστόρημα

Thursday, August 2, 2007

Ο έχων ώτα ακούειν ακουέτω!

Της Ιουστίνης Φραγκούλη

Αυτό το καλοκαίρι δεν ήρθε σαν όλα τ’ άλλα. Ο καιρός επέμενε να είναι βροχερός και κρύος, της λίμνης τα νερά πάγωναν το κορμί μου, ο Μεσιέ Ντενί δεν είχε ρίξει το ποδήλατο της θάλασσας ακόμη μέσα. Ο πιό πιστός κάτοικος του χωριού μας εγκατέλειψε το τοπίο για βόλτες μακρινές κι εξωτικές στην Ευρώπη. Κι εγώ λιαζόμουν μόνο στο ξύλινο μπαλκόνι με τις ξαφνικές μπόρες να διακόπτουν βίαια αυτή την απόλυτη σχέση με τον ήλιο.

Ακόμη και η περίφημη ουρά στο Billboquet, το καλύτερο παγωτατζίδικο της πόλης, δεν ήταν πιά μακριά και γυριστή μέχρι τον άλλο δρόμο. Η όρεξη δεν τράβαγε παγωτό και γεύσεις καλοκαιρινές.

Μόνο τα λουλούδια και το πράσινο θέριεβαν με τις καταιγίδες και τις χαμηλές θερμοκρασίες που άγγιζαν του 3 βαθμούς τα βράδυα, απλώνοντας πάχνη στις παρυφές του λοφίσκου.

Κι όλο διάβαζα για τους καύσωνες στην Ελλάδα κι όλο ένιωθα τυχερή γι αυτό το δικό μου δροσερό καλοκαίρι. Ηταν και η αναρχία που προκαλούσαν οι πυρκαγιές στον τόπο μας, ήταν κι αυτές οι άναρθρες κραυγές των πολιτικών, που αντί να συναινέσουν για να αντιμετωπίσουν τον κοινό εχθρό, συνέχιζαν να φαλτσάρουν στα τηλεπαράθυρα προκαλώντας ηχορρύπανση στ΄αυτιά μου.

Πάντως, εγώ σε πείσμα αυτής της κατάρρευσης και της αντιαισθητικής εικόνας, ετοιμαζόμουν να συναντήσω κι αυτό το καλοκαίρι στην πατρίδα. Ηδη είχα γεμίσει τις βαλίτσες με τα μικρά δωράκια για τους φίλους μου. Η γκαρνταρόμπα ήταν έτοιμη απο καιρό με τις πολύχρωμες φουντωτές φούστες του 60 να πρωταγωνιστούν σε ένα πανδαιμόνιο καλοκαιρινών χρωμάτων.

Κι ενώ κρατούσα το εισιτήριο ανα χείρας- να βρεθώ εκεί Δεκαπενταύγουστο, της Παναγιάς για να γιορτάσω τη μάννα μου- μια μικρή κακιά μάγισσα άγγιξε με το κακό ραβδί της το αυτάκι μου. Ο ωτορυνολαρυγγολόγος μού ανακοίνωσε έτσι απλά χωρίς περιστροφές πως το αριστερό αυτί μου είχε μια μικρή μόλυνση, πως έπρεπε να κάνω αντιβίωση και πως η ευαισθησία του τυμπάνου δεν επιτρέπει να ταξιδέψω στο μακρινό μου τόπο επι ένα δίμηνο.

Τότε ακριβώς κατάλαβα πόσο αθεράπευτα μακριά βρίσκομαι απο το δικό μου τόπο. Εγκλωβισμένη απο μια ιατρική απόφαση στερούμαι το αυτονόητο δικαίωμά μου να πετάξω για να συναντήσω το καλοκαίρι της πατρίδας μου. Τα μάτια μου βούρκωσαν όχι απο πόνο αλλά απο θυμό για την κακιά μάγισσα που ζήλεψε την τύχη μου να διασχίζω τους ωκεανούς με την ευκολία ενός αποδημητικού πουλιού. Εκλαψα γιατί αίφνης ένιωσα δέσμια ενός συγκεκριμένου γεωγραφκού σημείου, εγώ που έβγαλα απο παιδί φτερά για να πετάω.

Ξαφνικά το Μόντρεαλ ,που κατα τα άλλα λατρεύω, μού φαίνεται πνιγηρό, βαρετό, αβάσταχτα ισορροπημένο, ανεπιθύμητα συντεταγμένο. Μού φαίνεται μια πόλη χωρίς ζωηράδα τώρα μάλιστα που οι περισσότεροι απουσιάζουν σε διακοπές. Μου φαντάζει επίπεδο, βορειομαερικάνικο, απλωμένο άχαρα στις όχθες του Αγίου Λαυρεντίου.

Εγώ που το υμνώ για την ομορφιά του, τώρα το υποβλέπω το Μόντρεαλ της ησυχίας μου, το απάνεμο λιμάνι της ηρεμίας μου. Νιώθω την ακατανίκητη επιθυμία να προσγειωθώ στο «Ελευθέριος Βενιζέλος», να σπρωχτώ για μια θέση στην ουρά των ταξί, να κουβεντιάσω μετά απο το 10ωρο ταξίδι με τον ταξιτζή σε υψηλούς τόνους για τα πολιτικά που «βρωμάνε κορίτσι μου, μην ψάχνεις».

Θέλω να νιώσω τον ιδρώτα του καύσωνα να λούει το κορμί μου, να αισθανθώ την αγένεια των ανθρώπων να με ξυπνάει απο το λήθαργο της ευρυθμίας μου, θέλω να κορνάρω βιαστικά στο διπλανό μου, να με προσπεράσει ο ταρίφας μουτζώνοντάς με επειδή είμαι γυναίκα-οδηγός.

Θέλω να διαπιστώσω με τις αισθήσεις μου πως ο τόπος όπου γεννήθηκα έχει αυτή τη βαρβαρότητα και το ραχάτι της Ανατολής, πως η φλεγματική δυτική κουλτούρα μου ξυπνάει απο την ανατολίτικη παραφορά μου. Θέλω να νιώσω πως ακροβατώ στους δύο κόσμους μου, περπατώντας στο τεντωμένο σκοινί των διαμετρικά αντίθετων εμπειριών μου .

Θέλω να καταλήξω στη Λευκάδα για να συναντήσω τους αγαπημένους συγγενείς, τους φίλους και τις φίλες των παιδικών μου χρόνων. Θέλω να βραχώ στα ευεργετικά νερά του Ιονίου, να πάρω απο τη λάμψη του σμαραγδένιου χρώματος της θάλασσας.

Ομως αυτό το καλοκαίρι είναι αφιερωμένο εξαιρετικά στην περιποίηση του αυτιού, γιατί η κακιά μάγισσα δεν πρέπει να νικήσει. Πρέπει να τη νικήσουμε, όπως σοφά είπε ο δρ. Αθανάσιος Κατσάρκας.

22 comments:

ανάσα said...

Αχ! Το κορίτσι μου! Ήρθα να του πω μια Καληνύχτα και με μελαγχόλησε!
Μη στεναχωριέσαι Ιουστίνη μου! Θα ρθεις το φθινόπωρο! Το αυτάκι σου να είναι καλά! Εμένα δεν με άφηνε ο γιατρός να πάω στο Πήλιο, εσύ πως θα πετάξεις στον αέρα;
Να ακούσεις τον γιατρό σου και να μην στεναχωριέσαι! Θα έρθεις του χρόνου και θα κάτσεις πιο πολύ! Εσύ να είσαι καλά και όλα τα καλοκαίρια είναι δικά σου!
Φέτος άσε τα πετάξει το βιβλίο σου και όσο είσαι εκεί, γράψε το νέο!
Σου εύχομαι περαστικά και σιδερένια!
Θα επανέλθω αύριο!
Φιλάκια πολλά!

ανάσα said...

Και βέβαια θα την νικήσουμε την κακιά μάγισσα, Ιουστίνη μου!
Πάντως δεν θες και δύσκολα πράγματα!
Φιλάκια πολλά και Καλημέρα!

Ιουστίνη Φραγκούλη said...

Ανάσα δροσερή της ύπαρξής μου,
Σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια, για τις ευχές σου. Είσαι η κούκλα μας, η γειτόνισσα με τη μεγάλη μονοκατοικία που στον κήπο της ανθίζουν πολύχρωμα λουλούδια.
Να κόψειςένα μπουκέτο να βάλεις στο βάζο της τραπεζαρίας για να τα βλέπω απο το διαμερισματάκι μου. Εχω ανάγκη απο τα χρώματα του Πηλίου σου!
Σε φιλώ πρωινά

ανάσα said...

Κι εγώ έχω ανάγκη απ' την Καληνύχτα σου καλή μου, γιατί σήμερα "κουτσομπόλεψα" πολύ και τέζα!
Φιλάκια πολλά πολλά και εύχομαι να είσαι όλο και καλύτερα!
Σε έθαψα στην ανάσα, αλλά με καλές προθέσεις! Μη μου θυμώσεις!
Φιλάκια!

mithymnaios said...

Αχ βρε κακιά μάγισσα, το Ιουστινάκι μας βρήκες να αγγίξεις με το ραβδί σου; Κι όχι τίποτα, της χάλασες τόσα όνειρα… Γι’ αυτό είσαι κακιά!
Ιουστίνη μου, από καρδιάς σου εύχομαι περαστικό να είναι κατά τα άλλα η Ελλάδα, το νησί σου, οι συγγενείς και φίλοι σου θα σε περιμένουν. Κι η θάλασσα το ίδιο…
Ξέρω από τέτοιο πόνο, όχι αυτιού, αλλά της ματαίωσης και της αναβολής των ονείρων.
Περαστικά σου, και να ξέρεις πως σ’ αγαπάμε. (Εγώ να δεις…)

Ιουστίνη Φραγκούλη said...

Κυκλαμινάκι μου γλυκό,
Σε ευχαριστούμε όλη για τη γενναιοδωρία σου. Οι φωτογραφίες σου έκαναν διάσημο το βιβλίο μου στη μπλογκόσφαιρα.
Η κακιά μάγισσα εξακολουθεί να με καταδιώκει αλλά θα την νικ΄σηω.
Φιλιά σου

Ιουστίνη Φραγκούλη said...

Στράτο μου αγαπημένε,
Λίγα είναι τα στόλίδια που σού έγραψα. Σου πρέπουν περισσότερα.
Εύχομαι ο αγώνας των λουλουδιών σου να είναι νικηφόρος.
Φιλιά πρωινά απο το Μόντρεαλ του ήλιου

Εαρινή Συμφωνία said...

Ωχ! Καλέ εσύ είσαι στ' αλήθεια άρρωστη... από νοσταλγία! Περαστικά Ιουστίνη, όλα να πάνε καλά.

ανάσα said...

Ναι, Ιουστίνη μου, ανάγκη είχε το βιβλίο σου απ' τις δικές μου φωτογραφίες για να γίνει διάσημο!
Τώρα μας έπεισες!
Χαίρομαι όμως που σ' αρέσουν, αν και πάντα γύρω μου, όλο και κάποιος γκρινιάζει, γιατί λένε: "το παίζω φωτογράφος!κι εγώ προσπαθώ να φωτογραφήσω γρήγορα, πριν μετρήσουν και πόσες έβγαλα!
Ιουστίνη μου, το προσέχεις το αυτάκι σου; Να βάζεις λίγο βαμβακάκι στις βόλτες σου, γιατί οι ωτίτιδες είναι ζόρικες και υποτροπιάζουν.
Φιλιά πολλά και καλό σου Σαββατόβραδο!

Ιουστίνη Φραγκούλη said...

Αγαπημένη Εαρινή,
Δυστυχώς, πεθαίνω απο νοσταλγία κι απ αυτό το ακατανίκητο αίσθημα πως βρίσκομαι αιχμάλωτη της κακής μου μάγισσας στο Μόντρεαλ.
Είναι η πρώτη φορά που μου απαγορεύουν να ταξιδέψω και ξεφνικά συνειδητοποιώ πως βρίσκομαι εξαιρετικά μακριά σας.
Εσείς να περνάτε καλά και να βουτάτε στις γαλάζιες θάλασσες για πάρτη μου.
Φιλιά

Ιουστίνη Φραγκούλη said...

Ανασούλα μου,
Με έχεις στείλει κανονικά με το φωτογραφικό ταλέντο αλλά και με τη φαντασία σου να γράψεις ιστοριούλες για τα βιβλία μας. Είσαι απίστευτη, δεν Υπάρχεις!
Καλά που έκλαψα τότε που πήγαινες να κλείσεις το αρχοντικό σου και πείσθηκες να ξαναγυρίσεις.
Πολλά γλυκά φιλάκια

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ said...

Καλή μου φίλη,
Για να δεις το όνομά ου λουσμένο στα νερά, που σου έλεγα τις προάλλες, ανέβασε σε παραλαλώ, τον κωδικό που σου έστειλα στο blog σου

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

Ιουστίνη Φραγκούλη said...

Αγαπητή Γλαρένια,
Μπήκα στο μπλόγκ σου και είδα μια καταπληκτική φωτογραφία της Νικιάνας μου. Ξέρεις, εμείς έχουμε σπίτι πλάι στη θάλασσα της Νικιάνας, ακριβώς πριν απο την Ανάσα του Ζορμπά.
Εκεί δεν θα πάω αυτό το καλοκαίρι. Αλήθεια, πώς σου προέκυψε η εμπειρία της Λευκάδας μας και μάλιστα της γραφικής Νικιάνας;

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ said...

Παραθερίσαμε οικογενειακώς (όλο το τσούρμο...αχ, ήταν όμορφα τότε, τα είχα όλα γύρω μου, ήταν μικρά..) στην Καστροσυκιά Πρεβέζης.
Κάθε τόσο λοιπόν, βρισκόμασταν Λευκάδα και πολύ την αγάπησα.
Τον προηγούμενο μήνα, πήγε ένας από τους γιούς μου και μου έστειλε μέσω του κινητού του τη φωτογραφία.
Και οι άλλες από Αίγιο και Σίφνο, δικές του είναι.
Χαίρομαι, που στάθηκα η αιτία να δεις την αγαπημένη σου πατρίδα και τα γαλάζια νερά της

Φιλί και Γλαρένιες αγκαλιές

cook the book said...

Καλή μου Ιουστίνη
μη στενοχωριέσαι....
...η Λευκάδα είναι χάλια φέτος...από τη μια καύσωνας....από την άλλη απότομες αλλαγές του καιρού...πάγος η θάλασσα...και κύματα να δεις...για να μην πω τι θα πάθεις από τις σφήκες στην ακτή....
(πωπώ,ελπίζω να μη γίνω...πινόκιο μ'αυτά που είπα!)
φιλιά πολλά,το γνωρίζω αυτό το συναίσθημα,τα περασμένα χριστούγεννα βρέθηκα κάπως σαν εσένα,αλλά δόξα το Θεό,έχουν και οι κακιές μάγισσες...κουσούρια,οπότε τις ξεφορτωνόμαστε κάποτε :)

Ιουστίνη Φραγκούλη said...

Σέφ μου εσύ,
Σε ευχαριστώ για τα τρυφερά ψεμματάκια σου. Δεν θα βγάλεις μύτη σου το υπόσχομαι, γιατί τα επιστρατεύεις για το καλό.
Την ξέρω τη Λευκάδα μου και δροσερή και καυτή και παράφορη και μέσα στην πολυκοσμία.
Αλλά δεν με πείθουν οι αντίξοες συνθήκες του συνωστισμένου καλοκαιριού της. Εγώ θα ήμουν εκεί γιατί το νησί μου είναι παντός καιρού.
Δυστυχώς, η κακιά μάγισσα με αποτρέπει προς το παρόν ,αλλά περιμένω τον Οκτώρβη να ορμήσω.
Φιλιά και ευχαριστώ

alef said...

Ιουστινάκι μου καλό, σου εύχομαι πρώτα απ' όλα περαστικά σου, καταλαβαίνω τον πόνο σου διότι κατά καιρούς κι εγώ υποφέρω. Θα σου υπενθυμίσω όμως κάτι που ήδη γνωρίζεις πως, κάθε εμπόδιο είναι για το καλό μας, εξάλλου το Φθινόπωρο είναι ωραιότερο όλων, για το Φθινόπωρο συνήθως κρατώ κι εγώ τις διακοπές, φεύγω λίγες μέρες το Καλοκαίρι για να ξεκουραστώ και να μπορώ ν' αντέξω, αλλά Φθινόπωρο ονειρεύομαι. Να δεις, θα είναι όλα υπέροχα φέτος! φιλί γλυκό, ιάσιμο λέμε, άλεφ του... παραιατρικού (περαστικούλια πάλι)

Ιουστίνη Φραγκούλη said...

Αλεφάκι των παραϊατρικών λέμε,
Με έκανες και χαμογέλασα με κίνδυνο να ξαναπονέσω βαθειά στο αυτάκι μου.
Αλλά κρατάω γερά. Μόνο που με έχει πειράξει αυτή η απαγόρευση να ταξιδέψω. Ξαφνικά ένιωσα πόσο μακριά σας βρίσκομαι. Δεν μπορώ να πάρω αεροπλάνο νάρθω να σας βρώ. Είμαι καθηλωμένη στα πρέπει του ιατρικού, παραϊατρικού καταστημένου.
Ιουστινάκι εξωϊατρικό, λέμε!
Φιλιά βροχερά σήμερα

ανάσα said...

Δεν πονάει τ' αυτάκι με τα χαμόγελα Ιουστίνη μου, μόνο με τ' αεροπλάνα πονάει!
Φιλάκια και να γελάς!

Ιουστίνη Φραγκούλη said...

Ανασούλα μου,
Η αλήθεια είναι πως το αυτάκι είναι ευαίσθητο σε κάθε κίνηση ακόμη και στο χαμόγελο.
Αλλά φαίνεται να καλυτερεύει κάπως.
Να μου φιλήσεις το χωριό.
Με αγάπη και βροχές απο το Μόντρεαλ

konsniper said...

Να ευχηθώ και γω περαστικά με τη σειρά μου.Καταλαβαίνω το συναίσθημα να θές να πας κάπου και να μην μπορείς ...είναι ότι χειρότερο..
Στέλνω χαιρετίσματα απτην πολύβοη Λευκάδα με τα γεμάτα κόσμο σοκάκια της,τα χιλιάδες παρκαρισμένα παντού αυτοκίνητα της, τις ζεστές αλλά συχνά ανεμοδαρμένες θάλασσές της...

Ιουστίνη Φραγκούλη said...

Ζηλεύω, ζηλεύω. ζηλεύω κι ας μην είναι στα καλύτερά της η Λευκάδα στον Αύγουστο.
Αυτή η απαγόρευση πτήσεως με ενοχλεί αφάνταστα.
Αλλά επιφυλάσσομαι να απολαύσω το νησί τις ήσυχες ημέρες του Οκτώβρη.
Να περνάτε υπέροχα, να κολυμπατε στις ανεμοδραμένες θάλασσες και να χαλαρώνετε στα μπαράκια της παραλίες τις νύχτες.
Με αγάπη απο το μακρινό Μόντρεαλ