Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ

Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ
Το νέο συγκλονιστικό μυθιστόρημα

Wednesday, April 13, 2011

Η τηλεόραση είναι εκμαυλιστική γιά τα παιδιά, κυρία Πέννυ

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

“Εξαρτημένοι από την τηλεόραση είναι οι περισσότεροι νέοι και μάλιστα με ευθύνη των γονέων τους.

Όπως αποκαλύπτουν στοιχεία που παρουσιάστηκαν την Τρίτη, σε εκδήλωση που έγινε στο υπουργείο Παιδείας, το 63% των νοικοκυριών αφήνουν ανοιχτή την τηλεόραση κατά τη διάρκεια του φαγητού. Και, ακόμη χειρότερα, το 68% των παιδιών από 8 έως 18 ετών έχουν τηλεόραση στο υπνοδωμάτιο τους!

Τι σημαίνει αυτή η κατάσταση; Οταν αυτά τα παιδιά φθάσουν στα 70 τους, θα έχουν περάσει επτά ολόκληρα χρόνια μπροστά σε μια τηλεόραση, λένε οι στατιστικές.

Υπολογίζεται επιπλέον ότι ως τα 18 τους χρόνια, τα παιδιά έχουν δει περίπου 18.000 τηλεοπτικές δολοφονίες και 200.000 τηλεοπτικές πράξεις βίας.

Η εκδήλωση με θέμα την σχέση παιδιών και τηλεόρασης έγινε στο κτίριο του υπουργείου Παιδείας στο Μαρούσι, με πρωτοβουλία της διεύθυνσης πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης Σερρών.»
Αυτή η είδηση κυριολεκτικά με σοκάρισε, καθώς συνειδητοποίησα πως όχι μόνο τα Ελληνόπουλα αλλά όλα τα παιδιά του δυτικού κόσμου ανατρέφονται χωρίς έλεγχο με τα διάφορης φύσης τηλεοπτικά προϊόντα, αφού οι γονείς θεωρούν ότι μιά συσκευή στο δωμάτιό τους είναι απαραίτητη για να μην ενοχλούνται οι ίδιοι όταν παρακολουθούν τα δικά τους θεάματα.

Η τηλεοπτική έξη αποβαίνει τελικά κατάρα, αν συλλογισθεί κανείς πως επτά πολύτιμα χρόνια της ζωής ενός ανθρώπου αναλίσκονται στον τηλεοπτικό εκμαυλισμό. Και τούτος ο εκμαυλισμός έχει πολλές επιπτώσεις.

Οι τηλεοπτικές σειρές, που στην πλειοψηφία τους είναι αστυνομικές, κυριολεκτικά εισάγουν τα παιδιά στον κόσμο της βίας, προσκαλώντας τα με τον πιό φυσιολογικό τρόπο στην αναπαραγωγή της.

Η τηλεόραση δημιουργεί παιδιά του καναπέ, ανήλικους που δεν ξοδεύουν την ενεργειά τους στις τρεχάλες και την άσκηση, αλλά εθίζονται στην καθιστική ζωή με απρόβλεπτες συνέπειες γιά τη σωματική τους υγεία.

Την ίδια ώρα, τα αμφίβολης ποιότητας τηλεοπτικά σίριαλ δημιουργούν ήρωες που απέχουν πολύ από τα πρότυπα προς μίμηση. Διάφορες κοπελίτσες τύπου Πάτυ και Τζάστιν Μπίβερ αποπροσανατολίζουν τους ανήλικους θεατές από μιά στοχευμένη παιδεία, οδηγώντας τους στα φρούδα όνειρα της τηλεοπτικής καριέρας των διαττόντων αστεριών.

Πάνω απ΄όλα όμως, η διαρκής έκθεση των παιδιών στην τηλεόραση δημιουργεί ανεξέλεγκτους καταναλωτές. Από τα πατατάκια μέχρι τις διαφημίσεις των καθαριστικών, τα ανήλικα πλάσματα εθίζονται στη νοοτροπία της αγοραστικής μανίας, η οποία μπορεί να μην έχει όρια κάποια κοντινή μέρα.

Σαφώς, η τηλεόραση προσφέρει πολλά θετικά στοιχεία στην ανάπτυξη των παιδιών. Προγράμματα εκπαιδευτικά επιλεγμένα από τους γονείς, ενδυναμώνουν τις προσλαμβάνουσες των παιδιών γιά τον άγνωστο κόσμο των μεγάλων.

Ταυτόχρονα, η έκθεση στη σωστή ελληνική γλώσσα προσφέρει εξοικείωση με ένα λεξιλόγιο που ίσως να μην υπάρχει στο σπίτι. Ακόμη και η έκθεση σε αγγλικές ή γαλλικές σειρές δίνει το υπόβαθρο της τριβής με τις ξένες γλώσσες με σημαντικότατη διάσταση στην απορρόφηση λεξιλογίου.

Τέλος, η τηλεόραση ως μέσον πρέπει να τίθεται στον έλεγχο των γονιών, που οφείλουν να μην τη θεωρούν ως εύκολη λύση γιά να ξεφορτωθούν τα παιδιά τους, μα ως εργαλείο πνευματικής ανάπτυξης που θα πρέπει να έχει μέτρο.

6 comments:

pylaros said...

Αγαπητή μου Ιουστίνη.
καταπιάνεις ένα θέμα το οποίο είναι σύγχρονο στην καθημερινή μας ζωή.

Πολλές μητέρες θεωρούν ότι η τηλεόραση αντικαταστά την Baby Sitter, λάθος, ομως επιλεγμένα προγράμματα είναι μορφωτικά, όσο για εμάς τους μεγάλους η πολύωρη θεαματικότητα μας καθιστά οπαδούς του καναπέ, μαλθακούς και χάνουμε πολύτιμες ώρες αναξιοποίητες όπου θα μπορούσαμε να παράγουμε κάτι τι το συγκεκριμένο...
Όσο για την ελληνική γλώσσα, ή ακόμα και τους τίτλους των διαφόρων προγραμμάτων που χρησιμοποιούν οι δορυφορικοί σταθμοί της Ελλάδας, θα πρέπει εμείς οι μετανάστες θεατές τους να μάθουμε εκ νέου αυτή την αργκώ τους...

χαιρετώ από μια βροχερή Ν.Υ.

Γαβριήλ,

Θυμάμαι την πρώτη φορά που είδαμε τηλεόραση είμασταν στην Βαλτιμόρη με βαπόρι Λίμπερτι περνάγαμε έξω από ένα σπίτι, καλοκαίρι είχαν το παράθυρο ανοιχτό, μια μικρή ασπρόμαυρη τηλεόραση με έναν μεγάλο μεγενθυτικό φακό ήταν κοντα στο παράθυρο. σταματήσαμε λοιπόν σαν μαγεμένοι εμείς πιτσιρικάδες ναυτικοί και βλέπαμε...
¨ηταν Αύγουστος 1950...
Αχ! πως περνούν αυτά τα χρόνια, νομίζω όυι ήταν χθες

Αστοριανή said...

...Ιουστίνη μου!
Αυτό κι αν είναι θέμα ιδιαίτερης προσοχής!
Το χειρότερο, νομίζω είναι ο εθισμός στην ΒΙΑ, στο έγλημα, στην αφαίρεση της ζωής!

...και πιστεύω ότι οσα γίνονται "γυρω μας" - άσχετα σε ποια χώρα ανήκουμε ή ζούμε-
έχουν αιτία τα "έργα" της τηλεόρασης, τα οποία όσο πιο άγρια είναι τόση θεαματικότητα έχουν...
..αυτά τα σύντομα, (12.45 μετά τα μεσάνυχτα...)
μαζί μ' εκείνα που προ-ανάφερες, και με εκείνα του αγαπητού μας Γαβρίλη... το θέμα δεν θα πρέπει να τελειώσει.
Σε καληνυχτίζω,
πάντα με την αγ'απη μας,
Υιώτα
(από μια μουχλιασμένη ΝΥ)

Ιουστίνη Φραγκούλη said...

Γαβρίλη μου,
Η τηλεόραση έχει καταντήσει πανάκεια της όικογενειακής ηρεμίας. Γι αυτό έχει χαθεί ο έλεγχος από τους γονείς. Δεν υπάρχει λελογισμένη χρήση, τα παιδιά εκτίθενται σε ό,τι νάναι.
Κι εμείς οι μεγάλοι δυστυχώς χαλαρώνουμε μπροστά από το χαζοκούτι. Κρίμα, μπορούμε να κάνουμε καλύτερα πράγματα.
Οσο για τι αναμνήσεις σου σχετικά με την π΄ρωτη τηλεόραση που είδες, σε ζηλεύω γιατί έζησες τη λαχτάρα της νέας εποχής.
Εμείς δεν εντυπωσιαζόμαστε πλέον με τίποτε.
Φιλιά ηλιόλουστα

Ιουστίνη Φραγκούλη said...

Γιωτάκι μου,
Εσύ που έχεις εγγονάκια και είσαι παιδαγωγός να είσαι καθοφηγητική με τα παιδάκια.
Συμφωνώ πως οι πράξεις βίας αναπαράγονται μέσα από τα θεάματα της τηλεόρασης. Από πότε προέκυψαν όλοι αυτοί οι ομαδικοί σκοτωμοί στην Αμερική και τώρα σε άλλα μέρη του κόσμου;
Από τα πιστολίδια των αστυνομικών , που περνάνε με φυσικότητα μπροστά απο τα μάτια των αθώνων παιδιών.
Θεωρώ πως πρέπει να μπαίνει φρένο στις ώρες παρακολούθησης και να ελέγχονται τα τηλεοπτικά προϊόντα που παρακολουθούν τα παιδιά μας.
Φιλιά ηλιόλουστα

Ρούλα said...

Αγαπημένη μου Ιουστίνη!
Από τα πλέον αρνητικά της τηλεόρασης είναι η εξοικείωση με τη βία με όλες τις γνωστές συνέπειες. Σαφώς και υπάρχουν θετικά στοιχεία και εκεί χρειάζεται οι γονείς να παρεμβαίνουν και να κατευθύνουν τα παιδιά. Θυμάμαι τα προβλήματα που συνάντησα όταν ήταν μικρά τα παιδιά στην επιλογή του προγράμματος που θα δουν. Έπαιρνα το έντυπο πρόγραμμα και επέλεγα αυτά που θεωρούσα ότι άρμοζαν στην ηλικία τους και είχαν παιδαγωγικό χαρακτήρα. Από αυτά επέλεγαν μόνοι τους τι θα έβλεπαν και η τηλεόραση άνοιγε τη συγκεκριμένη ώρα. Αντιδράσεις υπήρχαν πολλές κυρίως όταν στις συζητήσεις στο σχολείο διαπίστωναν ότι ήταν ανενημέρωτοι για κάποιες σειρές που για καλή μου τύχη προβαλλόταν μετά τις εννιά που ήδη ήταν στο κρεββάτι με ένα βιβλίο και που όταν ήταν πιο μικρά τους τα διάβαζα εγώ.
Το παρκάρισμα των παιδιών μπροστά στην τι βι μπορεί να βολεύει τους γονείς για να έχουν την ησυχία τους με τη διαφορά μετά να μην ψάχνονται γιατί ως έφηβοι γίνονται επιθετικοί και αποστασιοποιημένοι από την εκπαιδευτική διαδικασία.
σε φιλώ πολύ πολύ!

Ιουστίνη Φραγκούλη said...

Αγαπημένη μου Ρούλα,
Ομολογώ πως το μέτρο στην τηλεόραση που καλούνται να βάλουν οι γονείς είναι μια αφορμή σύγκρουσης με τα παιδιά. Οπως σωστά επισημαίνεις, τα παιδιά πέφτουν θύματα της κοινωνικής πίεσης του σχολείου όπου δεν θέλουν να φαίνονται απληροφόρητα γιατί έτσι δε δείχνουν μαγκια.
Εμείς υπήρξαμε εντελώς ξεχωριστή περίπτωση, καθώς ο δικός μας δεν έβλπε ποτέ παιδικά (τα θεωρούσε σαχλά) ούτε και σειρές (επίσης το θεωρούσε απώλεια χρόνου). Ηταν πάντοτε καρφωμένος στα σπόρτς. Αλλά πάντα όμως.
Επίσης, όσο μεγάλωνε και μέχρι τα 18 είχαμε μόνο μία τηλεοπτική συσκευή στο σπίτι
1. Για να βρισκόμαστε όλοι τις ώρες της χαλάρωσης
2.Για να υπάρχει ένα φυσικός έλεγχος της κατάστασης.
Πάντως, οι γονείς που βλέπουν την τηλεόραση ως πιπίλα, έχουν χάσει τα μισά της χιλιάδας.
Σε γλυκοφιλώ και θαυμάζω για τον ωραίο συγκροτημένο σου λόγο μετ επιχειρημάτων.
Φιλί

, κυρίως γιατί υπάρχει η κοινωνική πίεση να μοιραστουν με