Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ

Η ΤΡΙΚΥΜΙΑ
Το νέο συγκλονιστικό μυθιστόρημα

Tuesday, May 18, 2010

Φούστα φόδρα σε Κακορραφίες



Αναζητώντας απελπισμένα ένα καλό επιμελτητή για τα βιβλία μου, όταν αντιλήφθηκα τη λεξιπενία μου εδώ στην ξένη, έπεσα πάνω στον Κυριάκο Αθανασιάδη, που τότε εργαζόταν στις εκδόσεις Γκούτεμπεργκ.

Οταν μου τον σύστησε μια κοινή φίλη με εύσημα για τις επιδόσεις του στην ελληνική γλώσσα και για τη γνώση του περί τους νεωτερισμούς της, εκείνος με αντιμετώπισε με καχυποψία. Σαν πολύ αστή για λογοτέχνις να του φάνηκα, σκέφτηκα μέσα μου αλλά δεν είπα τίποτε για να μην τον τρομάξω περισσότερο.

Ωστόσο, η πρώτη μας συνεργασία στο «Ημερολόγιο Αβάνας. Η Κούβα στο Λυκόφως του Κάστρο» (εκδόσεις Ηλέκτρα) στέφθηκε με επιτυχία. Υπήρξε αποδοχή εκατέρωθεν. Η επιμέλεια του κειμένου απο τον Κυριάκο Αθανασιάδη έδωσε την τελική φόρμα στο έργο που είχα γράψει απο καρδιάς με μια βαθειά συναισθηματική φόρτιση.

Η συνεργασία μας συνεχίστηκε με την επιμέλειά του στο μυθιστόρημα «Για την Αγάπη των Αλλων» (εκδόσεις Ψυχογιός), όπου το λεπτό νυστέρι της γλωσσογνωσίας και λογοτεχνικής του φύσης, τελειοποίησε το μακρινό κείμενο για τη Μαργαρίτα της Νισύρου.

Ο Κυριάκος Αθανασιάδης όμως είναι ο ίδιος συγγραφέας φύσει και θέσει και μάλιστα απο την πρώτη του νιότη. Στη φαρέτρα του υπάρχουν πολλά και ενδιαφέροντα πονήματα με νεότερο, το έργο του «Κακορραφίες. Το Επος» απο τις νεόδμητες εκδόσεις Δήγμα (Δαγκωματιά!!!)

Το αγόρασα στην Αθήνα και το περιεργάστηκα πολύ πριν αρχίσω να το διαβάζω. Με ένα εκπληκτικό έργο του Καραβάτζιο σε μαύρο φόντο προϊεδάζει τον αναγώστη για το ταξίδι στο βάθος και το σκότος.

Πήρα μαζί μου το βιβλίο στην Κούβα και το διάβαζα στην παραλία, όταν οι γύρω μου κρατούσαν κάτω απ΄τις ομπρέλες Ντάν Μπράουν και άλλα περιπετειώδη αναγνώσματα.

Το Επος, μια συρραφή αφηγηματικών εσωστρεφών πονημάτων με παρέσυρε στη δίνη του. Ο Αθανασιάδης με τον αναπόδρατσο τρόπο του ψυχιάτρου, που θαρρείς πως τα έχει δεί όλα μέσα απο τις παραληρηματικές αφηγήσεις των ασθενών του, οδηγεί το μυαλό και την ψυχή σε ένα αλλόκοτο βάθος, σε μονοπάτια που ούτε η πιό σκληρή φαντασία δεν θα μπορούσε να είχε εφεύρει.

Σκηνές σκοτεινές, βρεγμένες απο ένα εσώτερο πόνο που γίνεται πηχτός σαν το σκοτάδι χωρίς φεγγαρόφωτο, σκηνές απρόβλεπτες και τραβηγμένες, άνθρωποι στο ξεχείλισμα της αυτοκατατροφής, γυναίκες απελπισμένες απο την ίδια τους την ύπαρξη, ανωμαλίες στην όψη και την κόψη, παιδιά που διατηρούν πορνεία στα σύννεφα... Ολες αυτές οι ακρότητες δοσμένες με τον υπέροχο χορευτό λόγο του Κυριάκου Αθανασιάδη προκαλούν σεισμό στο εσωτερικό του αναγνώστη.

Θα μπορούσα να διαφωνήσω μαζί του γιατί υποτάσσει το αυθεντικό συγγραφικό ταλέντο του στην ασχήμια, το παράλογο και το αταίριαστο, αλλά μήπως τελικά η τέχνη δεν είναι απρόβλεπτη κι αιρετική;

Πάντως, τούτο το ανάγνωσμα που οδηγεί στα άφατα σκότη της ανθρώπινης ύπαρξης, με έκανε να συνειδητοποιήσω πως ο Κυριάκος Αθανασιάδης είναι ένας πραγματικός λογοτέχνις που δεν φοβάται να αφουγκρασθεί τις ερινύες και τους φόβους του. Που τολμάει να καταθέσει όλο αυτό τον ακατέργαστο όγκο των ερεθισμάτων του στη γραφή. Κι αυτό απαιτεί λεβεντιά και μαγκιά, καρντάσια μου!!!

Κυριάκος αθανασιάδης
Κακορραφίες
Το έπος


Από τις εκδόσεις δήγμα κυκλοφόρησε το καινούργιο βιβλίο του Κυριάκου Αθανασιάδη με τίτλο ΚΑΚΟΡΡΑΦΙΕΣ: ΤΟ ΈΠΟΣ. Ένας φαινομενικά ασφαλής αναγνώστης διαβάζει μια ακολουθία δυσάρεστων γεγονότων με φονικούς ή αυτοκτονικούς πρωταγωνιστές και άσχημα (κακά) θέματα: μεταξύ άλλων, τον Μινώταυρο και άλλα πραγματικά τέρατα της πόλης, το ξεχασμένο όνομα του Θεού, το στρατόπεδο-πορνείο των παιδιών πάνω από τα σύννεφα, το πώς αναφύονται καινούργια μέλη από κολοβωμένους ανθρώπους, τα λόγια των παλιών τηλεφώνων με κέρματα, τη συνταγή της ευζωίας κλπ. κλπ. Η ακολουθία αυτή των κακών γραφών όχι δεν τελειώνει αλλά, όσο περισσότερο τη διαβάζουν αδιάκριτα μάτια, συνεχώς πληθύνεται για να απολήξει στην άρνηση όχι μόνο της μυθοποιίας αλλά και της ίδιας της ύπαρξης του αναγνώστη. Μια αφήγηση ομφάλιων λώρων που κλιμακώνεται σε είκοσι οχτώ αλληλοτροφοτούμενα επεισόδια για να απολήξει σε έναν απελπιστικό ή και χυδαίο αντίποδα – κάτι σαν το Νότιο Σέλλας.


Οι ΚΑΚΟΡΡΑΦΙΕΣ είναι μια τελική δίνη: μέσα τους ρουφιούνται τριγμοί δοντιών και συναισθηματικές παρενδυσίες,, ακολουθίες διάσπαρτων ιστοριών που βαθαίνουν ανεπίστρεπτα, παλίμψηστες γραφές που πλαγιάζουν, παραλλάζουν, πυορροούν, σπαραγμοί που μνημειώνονται παράδοξα μέσα στην ολοκληρωτική ανυπαρξία. Κεντρωμένες, όπως και οι έξι προηγούμενες αφηγήσεις του Αθανασιάδη, στη λογοτεχνία του χαμού, οι ΚΑΚΟΡΡΑΦΙΕΣ είναι το διακεκομμένο έπος ενός ανθρώπου που βγήκε έξω από την τυφλόμυγα με δεμένα μάτια και χέρια. Μια διανοητική επικράτεια σπασμωδικού ζόφου, βαθιά ανθρώπινη και συνάμα παρα-λογική, γεμάτη με παράξενα παλιά αίματα, πρωτόγνωρα ρίγη και μυστικές αγριότητες, κακούς αγέρηδες μπλεγμένους με εγγαστρίμυθους ρόγχους, όπου δε μπορείς –ή ακόμη: δε θέλεις– να ξεχωρίσεις ποιος είναι ποιος. * Θανάσης Τριαρίδης.


Βιογραφικό σημείωμα Κυριάκου Αθανασιάδη

Ο Κυριάκος Αθανασιάδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1963. Από το 1984 εργάζεται ως επιμελητής εκδόσεων: έχει επιμεληθεί περισσότερα από 300 βιβλία (λογοτεχνικά, φιλοσοφικά, δοκιμιακά), ανάμεσά τους και την σειρά Orbis Literae . Στην ίδια σειρά έχει μεταφράσει τον Ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε Σαντιλιάν του Alain–Rene Lesage και τα ποιήματα από τον Καλόγερο του Matthew Lewis. Έχει γράψει περισσότερα από 10 παιδικά και εφηβικά βιβλία –κάποια από αυτά με ψευδώνυμο– ενώ κείμενά του έχουν δημοσιευτεί σε πολλές εφημερίδες και περιοδικά.


Εκτός από τις Κακορραφίες έχει εκδώσει άλλα έξι πεζογραφικά βιβλία, όλα κεντρωμένα στη λογοτεχνία του χαμού: Ιστορίες Υπερβολής, Ροές 1987, Δώδεκα, Καστανιώτης 1991, Μικροί Κόσμοι, Λιβάνης 1996, Το Σάβανο της Χιονάτης, Σύγχρονοι Ορίζοντες 2001, Το Βασίλειο του Αποχαιρετισμού, Σύγχρονοι Ορίζοντες 2002, Πανταχού Απών, τυπωθήτω 2007.

9 comments:

melissoula said...

το έχω διαβάσει, πολύ μαύρο. ίσως να συναντηθήκαμε σε λάθος στιγμή...
φιλιά

Ιουστίνη Φραγκούλη said...

Σκοτεινός αλλά υπέροχος ο Αθανασιάδης, ίσως να συνατηθήκατε τη λάθος στιγμή. Θα τον λατρέψεις όταν τον γνωρίσειςκαι τον διαβάσεις σε βάθος.
Φιλί

melissoula said...

τιποτα δεν διαβαζω επιφανειακα. δε νομιζω οτι θα μου αρεσει ομως ακομα κι αν το ξαναδιαβασω. εξαλλου οταν προσπαθεις να εκβιασεις κατι τοτε γινεται χειροτερο! τι να κανουμε... δε γινεται να αρεσουν ολα σε ολους :)
φιλια
θα ερθετε τελικα ή αλλαξατε γνωμη;

Ιουστίνη Φραγκούλη said...

Δεν προτείνω να ξαναδιαβάσεις το ίδιο βιβλίο, αλλά κάποιο άλλο του Αθανασιάδη, να δείς τι ωραία που γράφει.
Φιλί

pylaros said...

Αγαπητή μου Ιουστίνη,
Επειδή δεν έχω διαβάσει, κανένα βιβλίο του Κ. Αθανασιάδη διαυτό και δεν μπορώ να εκφέρω μια γνώμη.

Απλούστατα διάβασα αυτά που γράφεις εσύ δια τα γραπτά του,
γράφεις:
(Σκηνές σκοτεινές, βρεγμένες απο ένα εσώτερο πόνο που γίνεται πηχτός σαν το σκοτάδι χωρίς φεγγαρόφωτο, σκηνές απρόβλεπτες και τραβηγμένες, άνθρωποι στο ξεχείλισμα της αυτοκατατροφής, γυναίκες απελπισμένες απο την ίδια τους την ύπαρξη, ανωμαλίες στην όψη και την κόψη, παιδιά που διατηρούν πορνεία στα σύννεφα...)

Τι να πω δεν ξέρω, αλλά αν πάρω παράδειγμα από μια καινούργια αμερικανική υπο-κουλτούρα η οποία
θεοποιεί τα τρομακτικά σκοτεινά,βιβλία ή ακόμη και κινηματογραφικά έργα αυτά με την δυναμική ESOTERICA ψυχολογία,
βρυκολακικά, μυθηστορήματα,

Που ίσως να είναι μιας ψυχολογικής ατμόσφαιρας του περασμένου μεσαίωνα, τότε που καβαλούσαν οι μάγισσες τις σκούπες...

Και πάλι αφού δεν το έχω διαβάσει δεν μπορώ να εκφέρω γνώμη,

Χαιρετισμούς απ΄το φως της Νέας Υόρκης
Πάντα με εκτίμηση

Γαβριήλ

ritsmas said...

Καλησπέρα Ιουστίνη μου. Ο Νικητιάδης υφυπουργός Πολιτισμού και Αθλητισμού. Ηταν νομίζω στην παρουσίαση του βιβλίου στου στην Αθήνα ή κάνω λάθος ;
Σε φιλώ. Δεν πολυμπαινουμε στα μπλογκ κι αυτό είναι δυσάρεστο.

Ιουστίνη Φραγκούλη said...

Αγαπημένε μου Γαβρίλη,
Προφανώς δεν είναι βιβλίο για τα γούστα του μέσου αναγνώστη. Δεν είναι για βρυκόλακες και υπάνθρωπους, είναι η έκφραση ενός εσωτερικού κόσμου που αγωνιά για πράγματα πέρα απο την επιφάνεια.
Εγώ ταράχτηκα αλλά μου άρεσε αυτή η απορριπτική στάση ζωής, εκείνος τολμάει να γράφει γι αυτά που δεν τολμώ εγώ.
Φιλί κατσούφικο

Ιουστίνη Φραγκούλη said...

Αγαπημένη μου,
Ναι ο Νικητιάδης είχε τη λεβεντιά να έρθει και στη Νέα Υόρκη. Το έχει αγαπήσει αυτό το βιβλίο γιατί του ανακινεί μνήμες πολλές.
Εγώ μπάινω στο μπλόγκ σου και διαβάζω τα υπέροχα κομμάτια σου. Μπορεί να μην αφήνω σχόλια γιατί είμαι στην τρεχάλα, αλλά δηλώνω εσαεί οπαδός σου!

ritsmas said...

Μπράβο. Ωραίο αφιερωμα για τον ΝΙκητιάδη. Μακαρι να κανει τη διαφορά.!!! Καλησπέρα από Αθήνα Ιουστίνη μου...