Δύο λογοτεχνικές συλλογές στα χέρια μου

Ιχνη πολύχρωμου Μελανιού
Του Αλέξανδρου Στεργιόπουλου

Η ποίηση αποτέλεσε πρωταρχική ουσία στη ζωή μου και τη λογοτεχνική μου ύπαρξη, καθώς απο παιδί στη Λευκάδα ζυμώθηκα με το Βαλαωρίτη και το Σικελιανό.

Οι συνεχείς απαγγελίες στις σχολικές γιορτές με εξοικείωσαν με όλους τους μεγάλους ποιητές της νεότερης ελληνικής γενιάς. Ωστόσο, το δέος μου γι αυτή τη μορφή του λόγου παραμένει μεγάλο, καθώς αναγνωρίζω πως οι λέξεις κρατούν τα κλειδιά της έκφρασης, απογειώνοντας ή συνθλίβοντας τον ποιητή τους.

Πιστεύω πως η ποίηση περνάει κρίση όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε ολάκερο τον κόσμο. Οι άνθρωποι εκτεθειμένοι σε δεκάδες ερεθίσματα όλο και λιγότερο σκύβουν στα έγκατά τους να ομφαλοσκοπηθούν μέσα από τα λόγια των ποιητών.

Οφείλω να πώ ότι πολλοί συνάδελφοι απο τη δημοσιογραφία ορμώμενοι, τολμούν να αποπειρώνται στον ποιητικό λόγο και πραγματικά χαίρομαι γιατί έχουν τη δύναμη και τη μαγκιά να το κάνουν χωρίς να περιμένουν ανταποδοτικότητα στο έργο τους.

Ενας απ΄αυτούς είναι ο καλός συνάδελφος Αλέξανδρος Στεργιόπουλος, ο οποίος συνεργάζεται με τη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας καθώς και με άλλα έντυπα. Πρόσφατα εκδόθηκε το βιβλίο του « Ιχνη Πολύχρωμου Μελανιού » από τις εκδόσεις Ιωλκός, που περιέχει ποιήματα από διάφορες εποχές της ζωής του

Σ΄αυτή την ποιητική συλλογή ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος με ένα τρόπο αφολιστικό- θα έλεγα- εκφράζει τα βαθειά εγκάρσια ερωτήματα της ζωής, της μοναξιάς, της αδικίας, της ανθρώπινης συνύπαρξης, του έρωτα, της φυγής, της απελπισίας.. .

Ο ποιητικός του λόγος απροσποίητος , αυθόρμητος είναι γοητευτικός γιά το δέκτη, που μπορεί να ταυτιστεί με πολλές αλήθειες ριγμένες εδώ κι εκεί ανάμεσα στις λέξεις και τις εικόνες.

Η συλλογή των ποιημάτων του δεν έχει κάποια θεματική ενότητα, η έμπευσή του αρύεται των ερεθισμάτων της περιρρέουσας ατμόσφαιρας. Η πολιτική κατάσταση, οι φόβοι, η απελπισία, η απαισιοδοξία, τα μικρά καθημερινά πράγματα αποτελούν αφορμή γιά τη γραφή του.

Πάντως, διαβάζοντας τα διαφορετικού ύφους ποιήματα της συλλογής, διαπιστώνει κανείς πως ο Αλέξανδρος Στεργιόπουλος πέρασε από τον πειρασμό της ομοιοκαταληξίας στην ελεύθερη ρίμα, από την απλή περιγραφή των συναισθημάτων στα βαθειά ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης. Κι όλα αυτά με αφορμή την καθημερινότητα μιάς πόλης που άλλοτε τον πνίγει κι άλλοτε τον απογειώνει.

Μιά όμορφη ποιητική συλλογή που διακρίνεται γιά την έλλειψη προσποίησης και γιά την αληθινότητά της. Ενα από τα αγαπημένα μου ποιήματα ήταν « Το Ξέφτι » με προορισμό της Λευκάδα μου.


Γραμμένα με Αίμα
Της Γιώτας Στρατή




Μιά άλλη ποιητική συλλογή έφτασε ως δώρο Χριστουγέννων στα χέρια μου. Πρόκειται για το νέο έργο της ομογενούς λογοτέχνιδας « Γραμμένα με άιμα » Γιώτας Στρατή, που εκδόθηκε στη Νέα Υόρκη από τις εκδόσεις Δ.Θ.Ε.Λ.

Ποιήματα, ανταλλαγές γραμμάτων στο ίντερνετ καθώς και γραπτές διαδράσεις καταγράφονται εδώ από τη Γιώτα Στρατή καθώς αφορούν μιά δύσκολη περίοδο της ζωής της, την ασθένεια και εγχείριση του συζύγου της Δημήτρη ( ο οποίος αποτελεί το επίκεντρο αυτού του βιβλίου).

Ωστόσο θα σταθώ στα ποιήματά της, που καταγράφουν καθαρά τις συναισθηματικές της εμπειρίες κατά περίσταση. Η Γιώτα Στρατή αφήνει το χειμαρρώδη λόγο της να συνθέσει εικόνες, συναισθήματα, απορρίψεις, ελπίδα, φόβο, κούραση, αγωνία. Αρνείται να χαλιναγωγήσει τις λέξεις, που θαρρείς ξεχύνονται σαν άτια στις λευκές σελίδες.

Από όλα της τα ποιήματα που τα διάβασα με δίψα διαλέγω εκείνο με τίτλο « Κουλουριασμένη »

Στον ξύλινο πάγκο του διαδρόμου, τεμαχίζω,
Αντοχή ανήμπορη. Διπλωμένη. Κουλουριασμένη.
Σχεδόν ανύπαρκτη.
Το σώμα ; Φυλακή
Το δέρμα ; Λιβάδι στεγνό, πεινασμένο...

Τα ποιήματα, τα γράμματα, οι αφηγήσεις της είναι πραγματικά « γραμμένα με αίμα ».

Γιώτα σ΄αγαπώ και σε θαυμάζω.

Ιουστίνη Φραγκούλη

Η Ελληνική Κοσμοπολιτεία της Διασποράς

Την ώρα που το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού βρίσκεται σε αποσύνθεση ένεκα των εγγενών αδυναμιών του να αντιπετωπίσει αποτελεσματικά το μεγάλο διακύευμα της επιβίωσης του Ελληνισμού στη Διασπορά, ένα κείμενο του Γιώργου Κοντογιώργη, καθηγητού Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, έρχεται να προτείνει μιά Ελληνική Κοσμοπολιτεία στον Απόδημο Ελληνισμό.

Γραμμένο το 1989 απο τον διακεκριμένο καθηγητή είναι επίκαιρο τώρα που έχουν καταρρεύσει τα πάντα. Αξίζει της προσοχής των ηγετών μας.
Ι.Φ

Γεώργιος Κοντογιώργης




Έκθεση για τη δημιουργία της
ΕΛΛΗΝΙΚΉΣ ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΕΙΑΣ

Προτείνεται η δημιουργία της ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΤΕΙΑΣ που θα αποτελεί ουσιαστικά την πολιτεία της ελληνικής διασποράς.. Ανώτατος αποφασιστικός θεσμός της Ελληνικής κοσμοπολιτείας είναι το ΔΙΑΒΟΥΛΙΟ (από το διαβουλεύομαι) , ενώ το ΠΡΥΤΑΝΕΙΟ είναι ένα Εκτελεστικό Συμβούλιο επιφορτισμένο με την εφαρμογή των πολιτικών που αποφασίζει το Διαβούλιο.

Συγχρόνως, σε κάθε εθνικό κράτος, όπου υπάρχει ένα ελάχιστο ελληνικής διασποράς, συγκροτείται μια ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΙΑ και το ανάλογο ΠΡΥΤΑΝΕΙΟ της, που συντίθενται από εκλεγμένους εκπροσώπους των κατά τόπους ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΟΙΝΩΝ.

Το Διαβούλιο της Ελληνικής Κοσμοπολιτείας – όπως και εκείνα των Ελληνικών Συμπολιτειών - είναι αντιπροσωπευτικός θεσμός. Απαρτίζεται από εκλεγμένους εκπροσώπους των Ελληνικών Συμπολιτειών. Αποφασίζει για τα μεγάλα προβλήματα της ελληνικής διασποράς (εκπαίδευση, γλώσσα, οικονομική ανάπτυξη, αλληλοργάνωση, επικοινωνία, πρόνοια, σχέσεις με το ελληνικό κράτος κ.α.) και χαράζει πολιτικές γι αυτήν.

Το Πρυτανείο, είναι επιφορτισμένο για την εκτέλεση ή εφαρμογή των αποφάσεων του Διαβουλίου, τα μέλη του εκλέγονται με διετή θητεία μεταξύ των μελών του Διαβουλίου, λογοδοτούν ενώπιόν του, είναι ελευθέρως ανακλητά και διαρκώς ελεγχόμενα.

Τα Κοινά των Ελλήνων, είναι οι τοπικοί/περιφερειακοί θεσμοί της διασποράς και έχουν ανάλογη σύνθεση. Συγχρόνως όμως όπου αυτό είναι εφικτό εφαρμόζεται η αρχή της Εκκλησίας του Δήμου, δηλαδή της γενικής συνέλευσης των πολιτών του κοινού.
Θεωρείται ότι με την πολιτειακή αυτό-οργάνωση της ελληνικής διασποράς θα αναλάβει η ίδια τις τύχες της, θα ενσκήψει στα προβλήματά της, θα αποκτήσει συνείδηση «εθνικής κοινωνίας» εν μέσω της παγκόσμιας οικουμένης και οπωσδήποτε, μια πολιτική ηγεσία, η οποία είναι απολύτως αναγκαία για την επιβίωσή της.

Η Ελληνική Κοσμοπολιτεία, θα είναι προφανώς η Ανωτάτη Αρχή του ελληνισμού της διασποράς, στην οποία θα υπάγονται όλοι οι λοιποί θεσμοί, ανεξαρτήτως της αυτονομίας την οποία θα διαθέτουν. Προτείνεται η Ελληνική Κοσμοπολιτεία, να εκπροσωπείται με μέλη της στο Εθνικό Κοινοβούλιο, σε σχετική αναλογία προς τον πληθυσμό της ενεργής διασποράς (πχ με 10 βουλευτές) και να έχει θεσμική, δηλαδή οργανική σχέση με την κυβέρνηση της Ελλάδας (πχ να μετέχει στην ελληνική κυβέρνηση υπουργός σύνδεσμος της Ελληνικής Κοσμοπολιτείας και ίσως ένας άλλος αρμόδιος για τη Διασπορά).

Αθήνα, Νοέμβριος 1989

Γιώργος Κοντογιώργης

Πινελιές από Λευκάδα

Ξύπνησα με τη Λευκάδα να με περιμένει στο κομπιούτερ μου από το Νίκο Καββαδα κι είπα να μοιραστώ μαζί σας τις χαρές της Λιμνοθάλασσάς μας. Μαζί με ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημα "Ψηλά Τακούνια Γιά Πάντα", που ξετυλίγεται στη μακρινή μικρή πατρίδα μου

..."Το τέλος του Σεπτέμβρη βρήκε τις πέντε απόφοιτες ν’ απολαμβάνουν τα μπάνια τους στο νησί σε κλίμα αναμονής για τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Ο καιρός είχε ηρεμήσει απο τις πολλές ζέστες. H αύρα γλύστραγε απαλά στα σοκάκια. Τα ηλιοβασιλέματα έχυναν ένα χρυσορόδινο χρώμα στον ουρανό που ρούφαγαν αχόρταγα οι νεαρές κοπέλες κάνοντας ποδηλατάδες γύρω από τη λιμνοθάλασσα. Τα αποδημητικά πουλιά συγκεντρώνονταν εκεί στο ραντεβού του αποχαιρετισμού καλύπτοντας με τα φτερά τους τα θολά γκρίζα νερά. Το φθινόπωρο έδινε μια ήρεμη αίγλη στην πόλη τους που είχε αδειάσει απ’ τις άναρχες ορδές των παραθεριστών.

΄Οσα φθινόπωρα έφερναν στη μνήμη τους, πιανόνταν πάντοτε στα δόκανα του σχολείου βάζοντας ένα απότομο τέλος στο καλοκαίρι. ΄Ηταν η πρώτη φορά που ένιωθαν αυτή την εποχή στη σάρκα τους, που είχαν την πολυτέλεια να την γευτούν και ίσως να ήταν και η τελευταία, αφού ο επόμενος Σεπτέμβρης θα ’ταν αφιερωμένος στην αρχή του πανεπιστημιακού έτους και στους πάσης φύσεως συμβιβασμούς της ενηλικίωσής τους.

Η απουσία της Τζούλιας γινόταν περισσότερο αισθητή στην παρέα τώρα που είχαν καταλαγιάσει τα πράγματα και η σκληρή προετοιμασία για τις εξετάσεις στο πανεπιστήμιο είχε ολοκληρωθεί. ΄Ολες το παραδέχονταν στις συζητήσεις πως εκείνη ήταν πλασμένη να τιμάει τις μικρές λεπτομέρειες της φύσης που άφηναν αδιάφορες τις υπόλοιπες. Ναί, η Τζούλια είχε μέτρο διαφορετικό από το δικό τους. Άλλωστε σκάρωνε υπέροχα σχέδια στα χαρτιά. Το χέρι της ζωγράφιζε ό,τι αγκάλιαζε το μάτι. Το διακριτικό παρουσιαστικό της, τα καστανόξανθα μαλλιά, τα πράσινα μάτια της έλειψαν από την φωτογραφία που τράβηξε ο αδελφός της Νάνσυς για να θυμούνται το φθινόπωρο της αποφοίτησης..."

Τα τέσσερα κεράκια μου!

Κι όμως πέρασαν κιόλας τέσσερα χρόνια στη μπλογκογειτονιά. Ούτε που το κατάλαβα έτσι όπως κύλησαν μέσα σε μια νέα πραγματικότητα γιά μένα και τη φύση μου. Καινούριοι φίλοι, νέες ιδέες, ανοίγματα σε διαφορετικούς δρόμους με έχουν κάνει να νιώθω υπέροχα καθώς φυσσάω τα τέσσερα κεράκια μου σ΄ένα μεγάλο βίρτουαλ κέικ.

Το μπλόγκ μου έδωσε την ευκαιρία να αναδείξω την πολλαπλή φύση μου, τη δημοσιογραφία, την πολιτική μου άποψη, τις θέσεις μου γιά την Ελληνική Ομογένεια, τα λογοτεχνικά μου πονήματα, την αγάπη μου γιά τη λογοτεχνία των άλλων, την απεικόνιση οικογενειακών στιγμών εδώθεν κακείθεν του Ατλαντικού.

Η μπλογκογειτονιά με έκανε να γνωρίσω ωραίους μακρινούς ανθρώπους με τους οποίους ήρθα πολύ κοντά. Ετσι αντιλήφθηκα πως η ηλεκτρονική επικοινωνία, όταν είναι επώνυμη και έντιμη, μπορεί να γεφυρώσει τεράστιες αποστάσεις.

Επίσης, με έφερε κοντά με πολλούς συμπατριώτες μου από τη Λευκάδα, οι οποίοι συναντιούνται εδώ στο μπλόγκ μέσα από τις κοινές μνήμες των φωτογραφιών και των κειμένων γιά τη μικρή πατρίδα.

Είμαι πολύ περήφανη που έχω αποκτήσει αυτή τη γωνιά, που μπορώ να εκφράζομαι όπως θέλω. Νιώθω πως επικοινωνώ τις ιδέες μου και τις αγωνίες μου με ένα κόσμο ανοιχτό στις προκλήσεις.

Σε ένα σύντομο προσωπικό απολογισμό ανακεφαιλαιώνοντας θέλω να σας ευχαριστήσω όλες και όλους που έρχεστε εδώ καθημερινά και μου κάνετε παρέα με μιά απλή καλημέρα ή με ένα πέρασμα από τις γραφές μου.

Εύχομαι νάμαστε καλά και να σμίγουμε πάντα εδώ στη μπλογκογειτονιά γεμάτοι ιδέες και αγάπη ο ένας γιά τον άλλο.

Και του χρόνου!

Τζουστινάκι

Εκλεκτόν μυθιστορίας

Ο Επισκέπτης του Ονείρου

Της Ελένης Τσαμαδού
Εκδόσεις Ψυχογιός

Με ένα νέο μυθιστόρημα γραμμένο πρωτότυπα και διαφορετικά η Ελένη Τσαμαδού έρχεται να μας εμβάλει στο ταξίδι της Ελλάδας του Μεσοπολέμου, αναπαριστώντας την εποχή και τη γλώσσα της με τον πιό πειστικό τρόπο. «Ο Επισκέπτης του Ονείρου» από τις εκδόσεις Ψυχογιός είναι ένα έργο , που ξετυλίγει χαρακτήρες, έρωτες, μυστήριο, ατμόσφαιρα, παραπέμποντας στην κλασική μυθιστορία.

Ο θάνατος ενός πλούσιου άντρα, σταφιδέμπορου από την Πάτρα, και η παρουσία ενός απρόσμενου επισκέπτη, που διατείνεται πως είναι ο νόμιμος γιός του από την πρώτη εκ Ρωσίας γυναίκα του, ανοίγουν το σκηνικό ενός βιβλίου, όπου πρωταγωνιστούν οι ιντριγκες και οι ανατροπές. Οι γυναίκες- αφηγήτριες της ιστορίας, δίνουν το πλαίσιο των χαρακτήρων, των καταστάσεων και των συνθηκών όπου ξετυλίγεται η ιστορία με αστραπιαίες και αναπόδραστες εξελίξεις.

Πρόσωπα, συναισθήματα, καταπιεσμένοι έρωτες, ψέμματα, κρυφτούλια, συμπτώσεις μεταφέρουν τον αναγνώστη σε ένα μύθο, όπου το μυστήριο και οι σωρηδόν αποκαλύψεις συνθέτουν ανθρώπινες ζωές, τις οποίες οι εποχές και τα ήθη αδίκησαν αφήνοντάς τις ημιτελείς, μοναχικές, ανικανοποίητες.

Οι κεντρικές ηρωίδες της: μια πατρινή αρχόντισσα που προσπαθεί να κρατήσει τη συνοχή της οικογένειας του ανηψιού της του σταφιδέμπορα, μια Βενετσιάνα , θύμα ενός αλύτρωτου έρωτα και αδιάφορη σύζυγος του νεκρού, η πληθωρική σμυρνιά υπηρέτρια, που διατηρούσε κρυφή σχέση με το σταφιδέμπορα κρατώντας κι άλλα μυστικά και ντοκουμέντα, η γραμματέας του φαύλου μεγαλοτραπεζίτη, που έβαζε στο μικροσκόπιο τις σχέσεις ολάκερης της Πάτρας, αποτελούν τα κεντρικά πρόσωπα της ιστορίας, που αφηγούνται εν είδει καταθέσεως στην αστυνομία τα γεγονότα, τα οποία οδήγησαν τελικά στη δολοφονία του τραπεζίτη.

Η ατμόσφαιρα της εποχής από τη Ρωσία, τη Μικρασία μέχρι τη μεγαλοαστική Πάτρα αναπαριστάται μέσα από τις πρωτοπρόσωπες καταθέσεις των αφηγητριών με τρόπο φυσικό διαλύοντας τους μύθους περί αθωότητας των παλαιών. Τα οικονομικά συμφέροντα, οι παράνομες ερωτικές σχέσεις, τα ψέμματα, οι καρποί των εξωσυζυγικών σχέσεων δεν αφήνουν περιθώρια πως οι διαπλοκές υπήρχαν και την περίοδο του Μεσοπολέμου, παρότι τα οικονομικά μεγέθη ήταν σαφώς μικρότερα από τα σημερινά. Ο ηθικός ξεπεσμός, οι συγκαλύψεις, οι συμψηφισμοί των ανθρώπινων ζωών αποδεικνύουν πως η ιστορία της ανθρώπινης φύσης επαναλαμβάνεται σε όλους τους χρόνους και τόπους χωρίς φραγμούς.

Η Ελένη Τσαμαδού επιλέγοντας την πρωτοπρόσωπη αφήγηση μέσα από τους γυναικείους χαρακτήρες της, εμφυσσά σε αυτούς αληθινή διάσταση, ψυχογραφώντας τους με εκπληκτική ευλάβεια.

Το πλαίσιο των ιστορικών γεγονότων της εποχής είναι ψαγμένο και πραγματολογικά τεκμηριωμένο δίνοντας στον αναγνώστη την πραγματική ατμόσφαιρα των χρόνων του Μεσοπολέμου σε επίπεδο γεγονότων αλλά και περιρρέουσας ηθικής.

Προσωπικά ερωτεύθηκα το χαρακτήρα της σμυρνιάς υπηρέτριας Μαρίτσας, την οποία η συγγραφέας σμίλεψε με μοναδική ακρίβεια, χρησιμοποιώντας ακόμη και τη διάλεκτο της Σμύρνης και της εποχής στους μονολόγους της. Η Μαρίτσα με φυσικότητα παραβλέπει τα πάθη της , δικαιολογεί την ερωτική σχέση με τον κύριό της, ευνοεί τον παράξενο επισκέπτη αποκαλύπτοντας τελικά την ταυτότητά του, που αποτελεί το εύρημα της ιστορίας.

Επίσης γοητεύθηκα από την Καλλιρρόη, τη γραμματέα του μεγαλοτραπεζίτη, τη στερημένη γεροντοκόρη που παρατηρεί με την άκρη του ματιού της τους παράνομους έρωτές του, τις ωραίες και ζουμερές ερωμένες του , την ίδια την αντίζηλό της την όμορφη Αννούλα να ερωτεύεται αληθινά. Η υπέρβασή της από τη ζήλεια στη συμπαράσταση της ανταγωνίστριάς της αποτελεί μιά από τις τρυφερότερες στιγμές του έργου.

Ακόμη και η κουτσομπόλα αφηγήτρια, οπαδός της κλειδαρότρυπας, αναπαριστά τον τύπο της γειτόνισσας του μικρού τόπου, που δεν ασχολείται με τα του οίκου της αλλά με τα θέματα των άλλων.

Βρίσκω πως η Ελένη Τσαμαδού σ΄αυτό το έργο της παρουσιάζει λογοτεχνική ωριμότητα, καθώς προτάσσει τους χαρακτήρες έναντι της πλοκής, τους αφήνει να παρασύρονται από τη φύση τους κι όχι από τα γεγονότα, χρησιμοποιεί το μονόλογο με τη μαεστρία ενός θεατρικού συγγραφέα. Ειλικρινά υποκλίνομαι στον «Επισκέπτη του Ονείρου» , ένα μυθιστόρημα που με παρέσυρε με τη δύναμη της γραφής του από την πρώτη μέχρι την τελευταία του λέξη.

Ιουστίνη Φραγκούλη

Η αναλγησία του Ιερατείου!

Μετά τη βιογραφία του Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος παρακολουθώ τα εκκλησιαστικά με τη ματιά της παρατηρήτριας. Οι διάφορες αντικανονικές αποφάσεις, οι πολλαπλές συγκρούσεις ανάμεσα στους Ορθόδοξους ηγέτες, οι ετσιθελικές μετακινήσεις αρχιερέων, με έκαναν να πάρω αποστάσεις , καθώς με πληγώνει βαθύτατα η διαπίστωση πως η Εκκλησία είναι ένα θρησκευτικο-πολιτικό σύστημα, που πάσχει από τα σύνδρομα της εξουσιαστικής αναλγησίας.

Σήμερα, μεταφέρω στην κρίση σας τη δραματική έκκληση του τέως Πατριάρχη Ιεροσλύμων κ. Ειρηναίου του Α, ο οποίος αφού αντικαταστάθηκε αντικανονικά, όπως σημειώνουν έγκριτοι κανονολόγοι της Ορθοδοξίας , επί μια πενταετία ζεί έγκλειστος σε διαμέρισμα εντός του Πατριαρχείου ως φυλακισμένος.

Οπως σημειώνει ο Αλέξανδρος Στεφανόπουλος στο GreekAmerican NewsAgency «Έκτοτε, επί τρία τόσα χρόνια τώρα, παραμένει έκλειστος στο διαμερισμά του εκεί κάτω στα Ιεροσόλυμα, στην Αγία Γή! Οι σιδερόφρακτες πόρτες του παραμένουν ερμητικά κλειστές. Τα κλειδιά τους υπάρχουν στά χέρια των τιμωρών Του! Έτσι ούτε ο Ίδιος μπορεί να εξέλθη στην Κοινωνία, ούτε κάποιος άλλος μπορεί να Τόν επισκεφθή! Χωρίς τη θέλησή Του, διατελεί σε πλήρη απομόνωση! Είναι απίστευτο, πλήν όμως αληθινό. Τον Μακαριώτατο Πατριάρχη ή πρώην Πατριάρχη των Ιεροσολύμων κ.κ. Ειρηναίο έχουν καταδικάσει σε πλήρη απομόνωση! Το φαγητό καί όσα άλλα χρειώδη του προσφέρονται από το παράθυρο».

Ειλικρινά τρομαγμένη από το ανάλγητο της ιεροσύνης, μεταφέρω αυτούσια την έκκληση του κ. Ειρηνάιου του Α. Και προσεύχομαι να δοθεί λύση στο μαρτύριό του , το οποίο υφίσταται με κάθε καρτερία.

Εμείς, ως δημοσιογράφοι και ως άνθρωποι οφείλουμε να μη σιωπούμε πλέον!

Ιουστίνη Φραγκούλη


Πάντω ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΝ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ
GREEK ORTHODOX PATRIARCHATE JERUSALEM
----- -----
Δ Ι Α Γ Γ Ε Λ Μ Α


Απευθυνομένη η Ημετέρα Μετριότης
προς το Ημέτερον Ποίμνιον,
άπαν το Χριστεπώνυμον Πλήρωμα της Οικουμενικής Ορθοδοξίας
και τους Αδελφούς Ημών Προκαθημένους των Ορθοδόξων Εκκλησιών,
προς άπαντας τους Αρχηγούς των Κρατών,
προς τους φορείς της Πολιτικής, Διοικητικής και Ποινικής Δικαιοσύνης,
προς τους θεσμικούς φορείς της Ευρωπαϊκής Ενώσεως και του Ο.Η.Ε.,
τέλος δε προς τους Ημετέρους εν Χριστώ αδελφούς Αγιοταφίτας Πατέρας,

Έχουσα βάσιν ότι:
1. Η βιαία απομάκρυνσις Αυτής του Θρόνου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων μετά το Πάσχα του 2005 εγένετο κατόπιν τρομοκρατικών ενεργειών από φατριάσαντας κληρικούς εκτελεστάς απροκαλύπτου διπλωματικής ελληνικής πολιτικής παρεμβάσεως, πιέσεως και καθοδηγήσεως δια το τετελεσμένον, πρωτοφανούς εις την εκκλησιαστικήν ιστορίαν, οι οποίοι εδημιούργησαν παρασυναγωγήν και διέπραξαν κανονικά αδικήματα,
ήτοι: α) Της καταφρονήσεως κλήσεώς των προς συμμετοχήν εις την υπό του Προέδρου της Ιεράς Συνόδου σύγκλησιν Αυτής (Τοπική εν Λαοδικεία Σύνοδος, Μ’)
και β) Της μη αναφοράς του ονόματος του οικείου Πατριάρχου αυτών (Πρωτοδευτέρα, ΙΔ’ και ΙΕ’), μετελθόντων εις πήξιν αντικανονικής και παρανόμου «ιεράς συνόδου», ενώ ουδέποτε η Κανονική και Νόμιμος Ιερά Σύνοδος συνεζήτησε θέμα παύσεως του Πατριάρχου Ιεροσολύμων εν Συνόδω, ως προβλέπεται υπό του σχετικού Νόμου αριθμ. 27/1958 § 6 του Βασιλείου της Ιορδανίας, αλλά και υπό των Ιερών Κανόνων, παραγούσης αποφάσεις ανυποστάτους και σειράν αντικανονικών και παρανόμων ενεργειών, αι οποίαι ωδήγησαν τον ισόβιον Πατριάρχην εις τον κατ οίκον εγκλεισμόν Του, και

2. Οι δημιουργήσαντες την φατρίαν και παρασυναγωγήν εξέλεξαν τον υφ Ημών χειροτονηθέντα Θαβωρίου Θεόφιλον, όστις γνωρίζων την αντικανονικήν ιδιότητά του αλλά και την αγνώμονα προς Ημάς συμπεριφοράν του, έχει απομονώσει Ημάς από του έτους 2008 εντός της οικίας Ημών, κεκλειδωμένων των εξωτερικών θυρών του περί αυτήν αυλείου χώρου, απαγορεύων οιανδήποτε επικοινωνίαν μετά των προσερχομένων Ημίν, των πνευματικών Ημών τέκνων και των αγιοταφιτών πατέρων, οίτινες παραμένουσι πιστοί εις την Ημετέραν Μετριότητα, τον ισόβιον Πατριάρχην των, με μοναδικόν σκοπόν, λόγω στερήσεως και αυτής της ιατροφαρμακευτικής περιθάλψεως, την ελπίδα της φυσικής Ημών εξοντώσεως,

Δ Ι Α Γ Γ Ε Λ Λ Ε Τ Α Ι

Το μαρτύριον της συνειδήσεως Ημών, σημείον αποκαλύψεως προς άπαντας,
"νυν κρίσις εστί του κόσμου τούτου" (Ιωάν. 12, 31), δια την Ημετέραν θυσιαστικήν υπομονήν και αναμονήν της αναγνωρίσεως του ψεύδους της επιρριφθείσης Ημίν προσωπικής ενοχής προς βλάβην του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων,
Αλλά και την Ημετέραν πρόκλησιν και πρόσκλησιν δι άπαντας τους υπό των Εκκλησιαστικών και Πολιτειακών νόμων αρμοδίους φορείς εις διαλεύκανσιν της άνευ προηγουμένης δικαστικής κρίσεως εκθρονίσεως της Ημετέρας Μετριότητος από του Πατριαρχικού Θρόνου της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων, παρέχοντες την Ημετέραν συγκατάθεσιν, όπως ανοιγώσι πάντες προσωπικοί η συγγενικών Ημίν προσώπων λογαριασμοί και προσαχθώσιν ενώπιον της Εκκλησιαστικής και Πολιτικής Δικαιοσύνης οία έγγραφα επικαλούνται καθ Ημών πάντες οι κατακριταί Ημών, καθ άπερ έπραξεν η Παλαιστινιακή Αρχή δι ορισθείσης υπ΄ Αυτής Νομικής Επιτροπής το έτος 2005, διακηρυξάσης την αθωότητα Ημών εκ των καθ Ημών κατηγοριών.

Τ΄ αυτόν δ΄ αιτούμεθα, όπως πράξωσιν οι αντικανονικώς και άνευ νομίμου Συνόδου διαχειριζόμενοι η συνδιαχειριζόμενοι η συμμετέχοντες διοικητικοί φορείς του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, δει και άπαντες οι καθ Ημών εν Φαναρίω Κωνσταντινουπόλεως τότε συνεδριάσαντες, κατ΄ άκραν σκόπιμον αντίθεσιν της ειρηνικής εξομαλύνσεως του ζητήματος ομοιοτρόπως φατριασάντων κληρικών κατά του Πατριάρχου των Βουλγαρίας κ. Μαξίμου, δεδικαιωμένου εις τέλος, και οι υπ αυτών εκπροσωπηθέντες, οίτινες οδηγούσιν εις αφανισμόν την περιουσίαν του, ήτοι ο μοιχεπιβάτης του Θρόνου της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλος μετά του δικηγόρου κ. Ράμι Μούγραμπι, ως προς τους κοινούς η προσωπικούς λογαριασμούς τραπεζών αυτών εις Ιεροσόλυμα, Ελλάδα και αλλαχού, και αντιστοίχως πάντων όσων έκτοτε αποφασίζουσι δια την τύχην του Ημετέρου Πατριαρχείου.

Η πατρική Ημών καρδία δεν ανέχεται έτι πλέον την αιμορραγίαν του Σώματος της Εκκλησίας του Χριστού υπό παραβατών και αποστατησάντων και προσκαλεί και παρακαλεί άπαντα τα μέλη της Μητρός των Εκκλησιών Αγίας Σιών και της καθόλου Ορθοδοξίας και άπαντας τους αρμοδίους φορείς, όπως προσέλθωσιν και συμβάλωσιν εις την αποκατάστασιν της κανονικής Τάξεως εις το Ημέτερον Πατριαρχείον μετά φόβου Θεού, Πίστεως και Αγάπης, ίνα, εξερχομένου του διαβόλου μετά των αγγέλων αυτού εκ της Ποίμνης του Χριστού, κοινωνήσωμεν τη Αληθεία εις δόξαν της Πίστεως και του Γένους ημών.

Επευλογούμεν απεκδεχόμενοι πάντα κάματον κυρηναίον, επευχόμενοι ίνα ο Ζωοδότης Κύριος απαυγάση άπαντας Φωτί εκ του Ανεσπέρου Φωτός.

Εν τη Αγία Πόλει Ιερουσαλήμ βι΄ Σεπτεμβρίου β΄ /ιε΄
Ο εν θλίψεσι, καρτερία και στοργή αναμένων Υμάς
Υμέτερος έγκλειστος Πατριάρχης Ιεροσολύμων

ΕΙΡΗΝΑΙΟΣ Α΄

Θεοφάνεια στη Λευκάδα, πορτοκάλια στη θάλασσα

Αφιερωμένο εξαιρετικά στο Νίκο Καββαδά γιά τις αναμνήσεις που ξυπνάει μέσα από το mylefkada.gr

Μιά από τις ωραιότερες μέρες των παιδικών αναμνήσεων στη Λευκάδα, ήταν ο γιορτασμός των Φώτων. Το πρωί κατακλύζαμε την εκκλησία γιά να πάρουμε τον Αγιασμό μας από τo έρι του πατερούλη φέρνοντας μαζί μας περίτεχνα γυάλινα βαζάκια και μετά ξεχυνόμασταν στην παραλία γιά να παρακολουθήσουμε την τελετουργία της ρήψης του Σταυρού στη θάλασσα.

Η λιτανεία του Σταυρού , που περνούσε από την αγορά μεγαλόπρεπα με τα μανουάλια και τα χρυσοπόικιλτα λάβαρα ήταν μιά στιγμή που θα μείνει γιά πάντα χαραγμένη στη μνήμη. Η Φιλαρμονική της Λευκάδας συνόδευε με τα κομμάτια της τη λιτανεία.

Κι ύστερα μέσα στην ευωχία της ψαλμωδίας «Εν Ιορδάνη βαφτιζομένου σου Κύριε...» ο Δεσπότης έρριχνε το σταυρό στην προκυμάια της Λευκάδας. Και τα παλλικαρόπουλα αψηφούσαν το κρύο κι ορμούσαν να πιάσουν το ιερό σύμβολο της Χριστιανοσύνης. Ο γρηγορότερος ήταν ο νικητής και ο ευλογημένος τυχερός της χρονιάς.

Τη στιγμή της ρήψης του Σταυρού όλοι εμείς πλησιάζαμε στην προκυμαία με τα πορτοκάκια δεμένα με σκοινί και τα βουτούσαμε τρείς φορές στη θάλασσα. Ετσι τόχει το λευκαδίτικο έθιμο να βουτάνε οι κάτοικοι τα πορτοκάλια ν΄αγιαστούν απ΄το Σταυρό.

Αυτά τα πορτοκάλια η μητέρα μου τα φύλαγε σε ειδική θέση ανάμεσα στα φρούτα. Δεν σάπιζαν μέχρι τον επόμενο χρόνο, ήταν τα μόνα φρούτα που έμεναν ανέπαφα απ΄τον καιρό. Ηταν «αγιασμένα» γι αυτό νικούσανε το φυσικό φαινόμενο της σήψης και του μαρασμού.

Τα δικά μας πορτοκάλια μας τα προμήθευε η θειά η Δήμητρα Κακαβούλη, που είχε περιβόλια με εσπεριδοειδή. Και νιώθαμε περηφάνεια που τα αγιασμένα πορτοκάλια μας προερχόνταν από οικογενειακή παραγωγή.

Σήμερα στη Λευκάδα, γιόρτασαν τα Θεοφάνεια με κάθε μεγαλοπρέπεια και πιστότητα στις παραδόσεις. Ο καιρός ήταν ανοιξιάτικος. Το διάβασα στο mylefkada.gr και δάκρυα ανέβηκαν στα μάτια. Γιατί δεν είμαι πιά εκεί να απολαμβάνω τις μικρές χαρές της ιστορίας μου.


Χρόνια πολλά στις Φωτεινές, τους Φώτηδες, τις Φανούλες και τους Θεοφάνηδες

Ιουστίνη της Λευκάδας και τότε και τώρα