Ενα βιβλίο απο τη Μπλογκογειτονιά

Η Μλπογκογειτονιά με έχει φέρει σε επαφή με καινούριο κόσμο απο όλα τα μήκη και πλάτη της γής. Ανάμεσα στις νέες γειτόνισσές μου είναι η Φωτεινή Σμαριτάκη απο το Ρέθυμνο της Κρήτης, που αρέσκεται στο διάβασμα και προτείνει τα βιβλία που της ταιριάζουν.

Ενα απο τα αγαπημένα της αναγνώσματα- στο οποίο μάλιστα έχει συμβάλει και η ίδια με την δακτυλογράφηση του χειρόγραφου- είναι « Αδελφότης των Στεναγμών» του Νίκου Ντατάκη.

Το βιβλίο δεν έχει πέσει στα χέρια μου, αλλά παραθέτω την κριτική του συναδέφλου συγγραφέα Δημήτρη Βαβαρήγου, τον οποίο εκτιμώ τα μάλα.

Ο συγγραφέας


O Νίκος Ντακάκης είναι οικονομολόγος. Γεννήθηκε στο Ρέθυμνο όπου ζει και εργάζεται.
Ασχολείται με τα κοινά σαν ενεργός πολίτης και αρθρογραφεί στον τοπικό τύπο.
Έχει γράψει το βιβλίο «Όπως τ’ όνειρο» που κυκλοφόρησε το 2005 στο Ρέθυμνο.
Αποσπάσματα του βιβλίου «H Αδελφότης των Στεναγμών» με τη μορφή αυτοτελών διηγημάτων έχουν βραβευτεί σε διάφορους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.


Το «H Αδελφότης των Στεναγμών» είναι ένα βιβλίο βασισμένο σε μια πραγματική ιστορία.






Δημήτρης Βαρβαρήγος από την παρουσίαση που έγινε στην Αθήνα 19-3-08

Διάβασα με μεγάλο ενδιαφέρον το βιβλίο «Η αδελφότης των στεναγμών», του Νίκου Ντακάκη που κυκλοφόρησε τo 2007 από τις εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος.
Από την πρώτη παράγραφο με γέμισε ενδιαφέρον, μου τόνωσε την περιέργεια για την εξέλιξη της μυθιστορίας και την τύχη των ηρώων.
Με επιδέξιο αφηγηματικό τρόπο, ο συγγραφέας καταφέρνει από την πρώτη σελίδα να μπαίνει στα βαθιά με τη δυνατή πλοκή και τις διαδοχικές συνεχείς ανατροπές, όπου κάθε κεφάλαιο να τελειώνει με μια κατάσταση σύγκρουσης ή δοκιμασίας που επιζητεί την λύση της, δίνοντας την υπόσχεση της έντονης δράσης προσφέροντας το θετικό ενδιαφέρον του αναγνώστη να συνεχίσει το διάβασμα..
Είναι αυτό που λέγεται για ένα καλό μυθιστόρημα πως, η επιτυχία του πεζού λόγου προκύπτει από την ένωση γνώσεων, φαντασίας, συναισθηματισμού και ικανότητα απόδοσης. Αυτά τα στοιχεία είναι ορατά κατά την ανάγνωση καθώς αντάμωνα ένα ρευστό κείμενο γραμμένο από δημιουργική, ένταση.

Συνηθίζω για όποια βιβλία καλούμαι να μιλήσω να μην αναφέρομαι ιδιαίτερα αναλυτικά στο θέμα, διότι θεωρώ πως η συνεκτική αυτή αναφορά τις περισσότερες φορές μπορεί να αποδειχτεί πετυχημένη ή ανεπιτυχής, εύστοχη ή άστοχη μου είναι αδιάφορο καθώς αυτή θα είναι η κρίση μου και δεν θα δύναμαι να εκφέρω κάποια άλλη, όμως αυτή η πρακτική σκορπίζει τη μαγεία της ανάγνωσης.
Αν εγώ τώρα σας αποκαλύψω το θέμα της ιστορίας, η διαδικασία αναγνώρισης του μύθου και των ηρώων θα χάσει την αίγλη που προσφέρει όταν θα το διαβάζετε, γι αυτό επιτρέψατε μου να μιλήσω για τη δυναμική του συγγραφέα και του χαρακτήρες που δραματοποιούν το έργο του.

Σαν παζλ ο Νίκος Ντακάκης, ενώνει τα κομμάτια από τη ζωή των ηρώων του. Ξετυλίγει το αμπαλάζ του γενεαλογικού δέντρου, των οικογενειών που δρουν στο μύθο του, σε έναν κόσμο γεμάτο ομορφιές, αγωνίες, δύσκολες επιλογές, ανατροπές, επιτυχίες, έρωτες και θανάτους. Με άρτιες περιγραφές που δημιουργούν όμορφες εικόνες εξελίσσεται η μυθιστορία γεμάτη πάντα από απροσδόκητα γεγονότα και τροπές στην ξαφνική μεταβολή της ισορροπίας δυνάμεων.
Παρ’ όλο που στο μυθιστόρημα υπάρχουν πολλοί χαρακτήρες και οι σπονδυλωτές αναφορές σε αυτούς από κεφάλαιο σε κεφάλαιο και με τη χρονική απόσταση που παρουσιάζονται θα μπορούσαν κάλλιστα να μπερδέψουν τον αναγνώστη, ο συγγραφέας έντεχνα υπενθυμίζει μέσω της αφήγησης κάποια στοιχεία της ταυτότητας τους και των γεγονότων που ενώνουν την προηγούμενη κατάσταση με την επόμενη, δίχως αναμνησιακές περιγραφές κάποιου αφηγητή για το χώρο και το χρόνο, το αποκαλούμενο flash back.
Σύνθετη η πλοκή με αλυσιδωτές αντιδράσεις όσον αφορά τους χαρακτήρες του έργου, με την παρεμβολή παράλληλων ιστοριών που εξελίσσονται ταυτόχρονα με αυτή των κύριων πρωταγωνιστών, φωτίζοντας το κυρίως θέμα του βιβλίου.

Είναι η πρακτική μιας γραφής που βλέπουμε στα θεατρικά έργα του Σαίξπηρ με τις παράλληλες ιστορίες που αξιοποιεί το στοιχείο της αντίθεσης τόσο που να δίνει έμφαση στο βασικό του θέμα.
Αυτό είναι πολύ δύσκολο εγχείρημα για έναν συγγραφέα σε ένα έργο 400 σελίδων όπως του Ντακάκη, να βάλει τους ήρωες του να δρουν μέσα στα κοινωνικοπολιτικά γεγονότα ενός τόπου με χωροχρονική σειρά χωρίς ασάφειες ώστε να ελαφρύνουν κι όχι να δυσκολέψουν την ανάγνωση.

Αυτό το δύσκολο στάδιο το ξεπέρασε ο συγγραφέας με επιτυχία, όπως το ίδιο πέτυχε και με τις συγκρουσιακές δοκιμασίες και τις συναισθηματικές αντιδράσεις των κύριων, αλλά και των δευτερευόντων χαρακτήρων να είναι απόλυτα πειστικές και χωρίς ασαφή σημεία, πράγμα που τους καθιστά αληθοφανείς και άρα προσιτούς στον αναγνώστη να ταυτιστεί μαζί τους.
Η αίσθηση του χώρου και του χρόνου διαφαίνονται και σκιαγραφούνται μέσα από τους ήρωες του έντονα σε κάθε αναφορά. Ο ρυθμός αφήγησης και οι διακυμάνσεις των γεγονότων, μεταβάλλουν τον περίγυρο σκιαγραφώντας περίτεχνα την ψυχολογική διάθεση των ηρώων.
Οι αναλυτικές περιγραφές χαρίζουν εικόνες που μέσα τους αναγνωρίζονται περισσότερες λεπτομέρειες όσον αφορά τον περίγυρο στη ροή των γεγονότων.

Θυμόμαστε και μιλάμε για ένα βιβλίο που διαβάσαμε και μας άγγιξε γιατί ο συγγραφέας κατάφερε να δημιουργήσει αληθινούς χαρακτήρες που μας κάνουν να ταυτιζόμαστε με τα προβλήματα τους.
Όταν αυτή η καταγραφή πετύχει, μένουν ατόφιες στη μνήμη μας οι επιθυμίες, οι πράξεις και οι πρακτικές των χαρακτήρων τους. Θυμόμαστε τα πάντα για τη ζωή τους και πολλές φορές ακολουθούμε τις εμπειρίες τους και στα προβλήματα της δικής μας ζωής.
Η Αλεξάνδρα, ο Αντώνης Κουταλάς, η Κατερίνα, ο Δημήτρης Γιωργάκης, η Τασούλα, ο Μιχάλης, ο Απόστολος και αρκετοί άλλοι, είναι άνθρωποι απλοί γεμάτοι όνειρα που αναζητούν να ζήσουν μια ζωή ήσυχη κι ανέμελη. Είναι κι αυτοί κάποιοι από τους συνανθρώπους μας που έζησαν πολέμους, καταστροφές, φιλίες, έρωτες, πόνους και θλίψεις.
Κάποιοι ευτυχισμένοι όπως ο Δημήτρης και η Τασούλα που είχαν αποκτήσει τρία παιδιά τον Γιώργη, την Αγάπη, τον Μανόλη κι άλλοι, όπως ο Κώστας και η Σοφία αποφασισμένοι για τα εμπόδια και τις ατυχίες τους να συνηθίσουν τη ζωή όπως τους χαρίζεται, αλλά με αγάπη.
Εποχές με σοβαρές κοινωνικοπολιτικές ανατροπές που φέρνουν οι πόλεμοι. Ζωές γεμάτες απογοητεύσεις για όνειρα που δεν θα πραγματοποιηθούν. Και μετά τον δεύτερο παγκόσμιο, την κατοχή, τον εμφύλιο, η δεκαετία του 50 φέρνει την ανασύνταξη των ψυχικών κομματιών που έμειναν ανέπαφα. Δεκαετία του 60 με την πικρή εμπειρία της δικτατορίας, μια εποχή που άρχιζε να φέρνει μαρασμό στις επαρχιακές πόλεις με τη φυγή πολλών ανθρώπων στις αστικές πόλεις για μια καλύτερη ζωή. Ο Δημήτρης Γιωργάκης μεταφέρει τα όνειρα και τις ελπίδες του στο θυρωρείο μιας πολυκατοικίας στην Αθήνα κι εκεί συναντάει την Αλεξάνδρα μια όμορφη κοπέλα που όταν αυτή μαθαίνει από τον Αντώνη Κουταλά το μυστικό της κορύφωσης όλου του βιβλίου που βεβαίως την αφορά και το οποίο όμως δεν αποκαλύπτεται, παρά προς το τέλος για να κλείσει ο κύκλος της ιστορίας.
Έτσι αρχίζει στο πρώτο κεφάλαιο ο συγγραφέας δυναμικά και με κορύφωση που κρατάει ζωντανό το ενδιαφέρον στον αναγνώστη να μας παρουσιάζει τους ήρωες του, αληθινούς κι ευάλωτους, γεμάτους με όλα αυτά τα συναισθήματα που τρέφουμε όλοι μέσα μας.
Στην πορεία της μυθιστορίας τους οι ήρωες που ενώ ο καθένας τραβάει το προσωπικό του Γολγοθά εμπλέκονται με τις παράλληλες ιστορίες τους τόσο απόλυτα που οι αντιδράσεις τους να σ’ επηρεάζουν ανάλογα με τη ψυχική τους κατάσταση.
Το λέω διότι το βίωσα κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης σε αυτό το ομολογουμένως ποιοτικό κείμενο.
Διότι το ποιοτικό μυθιστόρημα δεν προσφέρει μόνο την τέρψη της ανάγνωσης αλλά και τον προβληματισμό. Αυτό συμβαίνει με το βιβλίο του Ντακάκη καθώς αναπτύσσει το θέμα του στο βάθος του χρόνου ταυτόχρονα με τη ψυχολογική κατάσταση και συναισθηματική φόρτιση των ηρώων του ώστε να συντελεί στην καλύτερη αποτύπωση της ζωής.

Όταν ένα βιβλίο έχει καλά δομημένους χαρακτήρες μας είναι αδιάφορη η πλοκή της ιστορίας. Μπορεί ο δημιουργός να τους εντάξει σε οποιοδήποτε περιβάλλον, σε οποιονδήποτε μύθο, σε οποιονδήποτε χωροχρόνο που να έχει αφήσει ή και να αφήνει ακόμη πίσω του μια όμορφη αίγλη, αλλά να μην μας συγκινεί η καταγραφεί του διότι οι χαρακτήρες κινούνται σαν σκιές, δεν είναι σωστά δομημένες, δηλαδή, δεν είναι άψογα σκιαγραφημένοι όπως απαιτεί η καλή λογοτεχνία.
Αυτοί είναι που προσδίδουν πάντοτε σε ένα κείμενο την απόλυτη δυναμική. Από αυτούς εξαρτάται να μας οδηγήσουνε στον κόσμο τους, στις επιθυμίες και στα όνειρά τους. Στις όποιες αναζητήσεις τους και να ταυτιστούμε και ακόμη - ακόμη να σπαράξουμε μαζί τους για τα λάθη, τις αποτυχίες και τα θέλω τους.
Τρυφερό και έντονα ρεαλιστικό μυθιστόρημα. Μια εσωτερική συναισθηματική και άρτια λογοτεχνική περιγραφή για τις δεκαετίες που πέρασαν κι όσοι τις έζησαν γνωρίζουν πόσο καλά τις ζωντανεύει στη μνήμη τους ο συγγραφέας. Αλλά και οι νεότεροι μαθαίνουν γι αυτές μέσα από τους ήρωες, την πλοκή και τη δράση τους.
Κείμενο που ικανοποιεί. Αισθήσεις που κινούνται με ειλικρίνεια ανάμεσα στις αληθινές ανθρώπινες προσδοκίες.
Η γραφή παρουσιάζει εικόνες από την πραγματική ζωή που όσο επηρεάζουν τους πρωταγωνιστές άλλο τόσο επηρεάζουν και τον αναγνώστη.

Η αδελφότης των στεναγμών, αρχικά ο τίτλος χαρίζει μυστήριο, ξυπνάει το απλό βιβλιοανγνωστικό ενδιαφέρον να το πιάσεις στα χέρια σου, να το εξιχνιάσεις. Και δεν λαθεύεις, μετά την αρχική ματιά αρχίζει αυτή η περίεργη γοητεία που ασκεί στον αναγνώστη το άρτιο κείμενο να το διαβάσει, να το ρουφήξει.
Στην αρχή κατά την ανάγνωση γεννιέται το ερώτημα τι σχέση έχει ο τίτλος του βιβλίου, η αδελφότης των στεναγμών, αλλά όσο προχωρά η ανάγνωση αρχίζεις να αναγνωρίζεις από τα βιώματα των ηρώων, πως αυτός ο τίτλος, άλλωστε το αναφέρει ο συγγραφέας, είναι ο πλέον κατάλληλος καθώς φανερώνει, τη μεγάλη τελετή της αδελφότητας των στεναγμών του κυρίου μας. Ότι πιο ιερό έχει η πίστη μας είναι οι στεναγμοί κι οι οδύνες που είχε ο κύριος πάνω στο σταυρό. Αυτοί οι ίδιοι στεναγμοί και οι οδύνες κρατούν και συνενώνουν τις ζωές των ηρώων του Ντακάκη τόσο άρρηκτα δεμένους όσο δεμένους κρατά μεταξύ τους ανθρώπινους μυστικούς δεσμούς και στα πραγματικά γεγονότα της ίδιας της ζωή μας.
Αυτό λοιπόν είναι το βιβλίο του Ντακάκη, μια πραγματικότητα γεμάτη αναζητήσεις, ανατροπές, ένα βιβλίο γεμάτο ζωή.

Στη λογοτεχνία υπάρχουν δυο κύριες θεματικές κατηγορίες. Ιστορίες που στηρίζονται κυρίως στη δράση και σε ιστορίες που στέφουν τη δυναμική τους στην απεικόνιση των ηρώων.
Το βιβλίο αυτό του Ντακάκη ακολουθεί το δεύτερο τύπο όπου τα περιστατικά ρέουν μέσα από την εξέλιξη και την αλληλεπίδραση των ηρώων και είναι σίγουρο πως δεν αφήνουν αδιάφορο τον αναγνώστη, αλλά αντίθετα τον συγκινούν και τον συναρπάζουν.
Εδώ υπάρχει και μια σχηματική διάκριση. Στον πρώτο τύπο συνήθως ανήκουν τα μυθιστορήματα μαζικής κατανάλωσης, ο δεύτερος σε μυθιστορήματα αξιώσεων.
Διάβασα με μεγάλη προσοχή το βιβλίο του Ντακάκη και με τη δική μου σχηματική άποψη κατατάσσω το βιβλίο του στον δεύτερο τύπο, δηλαδή στα μυθιστορήματα αξιώσεων.

Δεν έχω να πω περισσότερα, θα φτωχύνω ίσως τη δυναμική του βιβλίου καθώς τείνω να ομολογήσω, πως δεν υπάρχει πιο δύσκολο πράγμα να εκφέρονται προσωπικές απόψεις. Η προσέγγιση του έργου σαφώς δεν ταυτίζεται με την κριτική, αλλά δεν παύει να είναι το χειρότερο μέσο για ν’ αγγίξεις στο βάθος ένα έργο. Συμβαίνει συχνά για να μην πω πάντα σε πετυχημένες παρανοήσεις. Δεν μπορεί ο κάθε κριτής να συλλάβει και να εκφράσει τη ψυχική διεργασία του δημιουργού τη στιγμή της δημιουργίας του. Και απ’ ότι φαίνεται η δημιουργική δυνατότητα του Νίκου Ντακάκη πατάει σε γερές βάσεις και είμαι σίγουρος πως σύντομα θα παρουσιάσει κι άλλη δουλειά του δίνοντας του την ευχή να ξεπεράσει σε απόδοση και επιτυχία την προηγούμενη.






Η αφιέρωση

Ένας μεγάλος, (Στέφαν Στιλς), είπε:
«Τρία πράγματα μπορεί να κάνει
κάποιος για τις γυναίκες:
να τις αγαπήσει,
να υποφέρει γι’ αυτές,
να τις κάνει λογοτεχνία»
Θέλω να πιστεύω πως έκανα και τα τρία για σένα,

Στην Αμαλία της ζωής μου.

Το φεστιβάλ της απογοήτευσης

Στην πρεμιέρα της Αθανασίας στο Μόντρεαλ ο σκηνοθέτης Πάνος Καρκανεβάτος με την πρωταγωνίστρια του φίλμ Σταυρούλα Λογοθέτη και τον RH Thomson



Η υπογράφουσα σε φιλικό τετ-α-τετ με το σκηνοθέτη Πάνο Καρκανεβάτο




Μια χαλαρή βραδυά με μπύρα στο Παλιό Λιμάνι. Απο αριστερά ο Τέντ Αργύρης, στη μέση ο Βαγγέλης Καπετανάκης, διευθυντής του Radio Centre Ville και δεξιά ο σκηνοθέτης



Στο ίδιο σκηνικό η Βίκη και η Μαρία Μανέκα τελούν εν ευθυμία





Στην πρεμιέρα του φίλμ στο Μόντρεαλ ο σκηνοθέτης Πάνος Καρκανεβάτος με την πρωταγωνίστριά του Σταυρούλα Λογοθέτη

Της Ιουστίνης Φραγκούλη


Φτωχότερο απο ποτέ σε ταινίες, σε ιδέες αλλά και σε τόπους προβολής ήταν φέτος το 32ο Διεθνές Φεστιβάλ του Μόντρεαλ, το οποίο έχει απο καιρού χάσει την οντότητά του μια και το φεστιβάλ του Τορόντο εδώ και μια εικοσαετία οδηγεί την κούρσα στη βορειαμερικάνικη σκηνή της κινηματογραφίας με τεράστια επιτυχία και μάλιστα την ίδια χρονικά εποχή.

Στο πλαίσιο λοιπόν αυτού του θεσμού, που κυριολεκτικά έχει γίνει δεύτερης κατηγορίας, παρουσιάσθηκαν τρείς ελληνικές ταινίες:» Η Επιστροφή» του σκηνοθέτη Βασίλη Δουβλή ,η «Διόρθωση» σε σκηνοθεσία Θάνου Αναστόπουλου και «Η Αθανασία» του Πάνου Καρκανεβάτου.


Η αίθουσα που επιλέχθηκε απο τους διοργανωτές του φεστιβάλ για την προβολή της πρεμιέρας της «Αθανασίας» στο σινεμά Καρτιέ Λατέν ήταν κυριολεκτικά απαράδεκτη για προβολή. Χωρούσε μετα βίας 100 άτομα, ο ήχος ήταν απαράδεκτα χαμηλός και οι μπροστινές θέσεις βρισκόταν δύο μέτρα απο την οθόνη. Το τραγικότερο ήταν πως είχαν προπωληθεί τα εισιτήρια και δεν υπήρχε όχι θέση αλλά ούτε σκαλοπάτι για τους θεατές που είχαν συρρεύσει απο διάφορα σημεία της πόλης.

Το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου δεν είχε φροντίσει να προγραμματίσει τίποτε ούτε για τους παράγοντες της ταινίας που βρέθηκαν στο Μόντρεαλ για να τιμήσουν την προβολή της στην εδώ όχθη (Πάνος Καρκανεβάτος σκηνοθέτης, Σταυρούλα Λογοθέτη πρωταγωνίστρια,RH Thomson πρωταγωνιστής και δύο άτομα της παραγωγής απο τη Νέα Υόρκη).Οι άνθρωποι βρέθηκαν επι ξύλου κρεμάμενοι τόσο απο την ανοργανωσιά του ΕΚΚ όσο και απο την δεύτερης κατηγορίας συμπεριφορά της διοργάνωσης του Φεστιβάλ εδώ στο Μόντρεαλ.

Οι ελληνικές διπλωματικές αρχές στο Μόντρεαλ δεν είχαν ειδοποιηθεί αρμοδίως απο το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου με αποτέλεσμα να δηλώνουν παντελή άγνοια για την παρουσία των παραγόντων της ταινίας. Την ίδια στιγμή οι Ελληνες δημοσιογράφοι τελούσαν εν αγνοία αφού κανείς επίσημος φορέας δεν είχε φροντίσει να τους ενημερώσει για τις τρείς ελληνικές συμμετοχές στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μόντρεαλ.

Η μόνη προσωπική επαφή έγινε απο το φιλότιμο και την πατριοσύνη της πρωταγωνίστριας Σταυρούλας Λογοθέτη, που πήρε πληροφορίες για πρόσωπα και πράγματα απο την υπεύθυνο πολιτιστικών υποθέσεων της Καναδικής πρεσβείας στην Αθήνα Ζωή Δελήμπαση. Ετσι, η ίδια η Σταυρούλα έστειλε κάποια προσωπικά ηλεκτρονικά γράμματα για να επιτύχει την ελάχιστη παρουσία της ελληνικής παροικίας του Μόντρεαλ στην παγκόσμια πρώτη της «Αθανασίας».

Θλίψη μου προκάλεσε τόσο η ανοργανωσιά του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μόντρεαλ όσο και η παντελής έλλειψη συντονισμού απο το ΕΚΚ. Πώς είναι δυνατόν το ΕΚΚ να στέλνει ταινία και μάλιστα σε παγκόσμια πρεμιέρα χωρίς να έχει εξασφαλίσει το μίνιμουμ της αξιοπρεπούς προβολής της στο πλαίσιο ενός διεθνούς φεστιβάλ ; Πώς έστειλε τρία ελληνικά φίλμς χωρίς να διασφαλίσει την ελάχιστη προβολή τους τουλάχιστον στην ελληνική παροικία μέσω της επαφής με τις επιτόπιες διπλωματικές αρχές;

Πώς συνέβη κι εγκαταλείφθηκαν οι παράγοντες της ταινίας «Αθανασία» στο απόλυτο τίποτε απο το ΕΚΚ που χρηματοδότησε μάλιστα το φίλμ; Δεν είναι χρέος και καθήκον του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου να προωθεί τις ταινίες του με την αρτιότερη και επαγγελματικότερη προβολή στα διεθνή φεστιβάλ του κόσμου; Δεν είναι υποχρέωσή του να γνωρίζει τουλάχιστον σε ποιές αίθουσες και με ποιές συνθήκες παίζονται τα ελληνικά φίλμ στις αγορές του κόσμου;

Ντράπηκα πολύ για όλα αυτά και λυπήθηκα τα μάλα γιατί ταλαντούχοι άνρθωποι της κινηματογραφικής τέχνης, όπως είναι ο σκηνοθέτης Πάνος Καρκανεβάτος και η ηθοποιός Σταυρούλα Λογοθέτη έτυχαν τέτοιας αναξιοπρεπούς μεταχείρισης τόσο απο το ΕΚΚ όσο και απο το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Μόντρεαλ. Ντράπηκα τόσο ως Ελληνίδα όσο και ως Καναδή. Ως Ελληνίδα γιατί είδα για μια ακόμη φορά πόσο ανοργάνωτη είναι η πατρίδα μου σε επίπεδο πολιτισμού. Και ως Καναδή γιατί δεν επιτρέπεται να οργανώνονται τέτοια φεστιβάλ με προχειρότητα χωρίς κατάλληλες αιθουσες προβολής, τη στιγμή μάλιστα που χρηματοδοτούνται απο τους φόρους μας.

Πάντως, η ταινία «Αθανασία» , που την είδα δύο φορές, ήταν ένα αριστούργημα της 7ης τέχνης. Ο σκηνοθέτης Πάνος Καρκανεβάτος διάλεξε ένα τέλειο μύθο για να αναδείξει το μεγαλείο της γυναίκας, την κραταιά της φύση σε αντιδιαστολή με την ευάλωτη φύση του άνδρα.
Το κάστινγκ της ταινίας ήταν εκπληκτικό, η ηθοποιία άψογη απο πρώτους μέχρι δεύτερους ρόλους.

Η Μαρίνα Καλογήρου στο ρόλο της Αθανασίας έγραψε κυριολεκτικά στην οθόνη με τις σιωπηλές εκφράσεις του δωρικού προσώπου της, η Σταυρούλα Λογοθέτη που έπαιξε την Αθανασία στην ωριμότητά της ήταν επίσης συγκλονιστική. Αλλά και οι περιφερειακοί άνδρες του φίλμ, απο τον Γιώργο Καραμίχο μέχρι το Βαγγέλη Μουρίκη και τον R. H. Thomson έδωσαν ρεσιτάλ ηθοποιίας, καθένας στο δικό του ρόλο.

Εκπληκτική ήταν και η φωτογραφία του παλιού γνώριμου Δημήτρη Κατσαϊτη, καταπληκτικά τα κοστούμια του Kenny Mac Lellan και απόλυτα υπογραμμιστική των σκηνών η μουσική του Γιώργου Ανδρέου. Μια ταινία που της αξίζουν πολλά βραβεία και οργανωμένη διεθνής προβολή εφεξής!

Αθανασία
Σενάριο - σκηνοθεσία: Πάνος Καρκανεβάτος
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Δημήτρης Κατσαΐτης
Σκηνογράφος-ενδυματολόγος: Kenny Mac Lellan
Μουσική: Γιώργος Ανδρέου
Μοντάζ: Γιάννης Χαλκιαδάκης
Παραγωγή: VERGA FILM PRODUCTIONS
Συμπαραγωγοί: EKK, ΕΡΤ, ODEON, NOVA, NPS-Ολλανδική Τηλεόραση, Divine Media Group, New York
Διανομή: ODEON, Imagine Film Distribution (6 ευρ. χώρες)
Πρωταγωνιστούν: Μαρίνα Καλογήρου (ΑΘΑΝΑΣΙΑ 1970),
Γιώργος Καραμίχος (ΧΡΗΣΤΟΣ),
Αγγελική Παπούλια (ΓΕΩΡΓΙΑ),
Βαγγέλης Μουρίκης (ΜΙΧΑΛΗΣ),
Μarina Κoem (ΑΝΤΖΕΛΑ, η κόρη της ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ),
Σταυρούλα Λογοθέτη (ΑΘΑΝΑΣΙΑ 2007),
R. H. Thomson (ΜΑΝΟΣ ο πατριός),
Πατής Κουτσαύτης (ΠΕΤΡΟΣ).

Η Λευκάδα του Δαίρπφελδ

Αυτό το πόστ είναι αφιερωμένο εξαιρετικά στον Αλεξανδρίνο μου για τη γιορτή του, στη φιλενάδα μου Αλέκα Λεκατσά, στον συνάδελφο Αλεξ Στεφανόπουλο και στην ευαίσθητη Αλέκα του μπλόγκ http://gefyrismoi.blogspot.com/
Της Ιουστίνης Φραγκούλη





Μεγάλωσα στη Λευκάδα ακούγοντας τις ιστορίες του πατέρα μου πως ήρθε-λέει- στις αρχές του 20ου αιώνα ένας γερμανός αρχαιολόγος, ο Δαίρπφελδ, που έκανε ανασκαφές για να αποδείξει τη θεωρία του πως η Λευκάδα ήταν η ομηρική Ιθάκη και όχι το σημερινό νησί της Ιθάκης.

Ο πατέρας μου όταν ήμσταν παιδιά μας ξεναγούσε στην Παλιοκατούνα, όπου οι παππούδες είχαν λιοστάσια, αναφέροντας επίμονα και συχνά πως εκεί βρισκόνταν τα μυθικά παλάτια του Οδυσσέα και πως ο γερμανός αρχαιολόγος -αν προλάβαινε -θα είχε αποδείξει την περίφημη θεωρία του .

Είχα πλέον πεισθεί πως πατούσαμε τα χώματα της αληθινής Ιθάκης εκεί στο αγαπημένο μου νησί και το μουσείο Δαίρπφελδ στην Αγία Κυριακή ήταν η πιστοποίηση πως τα λόγια του πατέρα μου δεν ήταν πτερόεντα αλλά μια πραγματικότητα που συγκλόνισε τον κόσμο της έρευνας για την προκλασική αρχαιότητα στις αρχές του περασμένου αιώνα.

Ωστόσο, ο Δαίρπφελδ δεν κατόρθωσε να αποδείξει με απτά στοιχεία τη θεωρία του κι έτσι η αρχαιολογική κοινότητα θεώρησε αιρετικό το γερμανό αρχαιολόγο, παραχωρώντας του το δικαίωμα της απλής ρομαντικής αναφοράς. Μόνο, τα ευρήματα απο ένα τυχαίο εκσκαφέα σε δρόμο της Νότιας Λευκάδας λίγους μήνες πρίν, που έφεραν στο φώς ένα πρωτομυκηναϊκό τάφο, αναθερμαίνουν την θεωρία του Δαίρπφελδ.

Πάντως, μέσα στο εξελισσόμενο νέο σκηνικό, η δρ Βιβή Κοψιδά Βρεττού ετοίμασε ένα εκπληκτικό λεύκωμα με τις σημαντικότερες ασπρόμαυρες φωτογραφίες που τράβηξε ο Δαίλπερφ και η ομάδα του στα σημεία, όπου θεωρούσε πως βρίσκονταν οι ομηρικές μαρτυρίες.

Το βιβλίο με τίτλο Η Λευκάδα του Wilhem Dorpfeld απο τις εκδόσεις Fagotto books είναι ένα αριστούργημα αισθητικής καθώς μέσα απο τις φωτογραφίες του γερμανού αρχαιολόγου ξεδιπλώνονται οι ανέπαφες ομορφιές της Λευκάδας στις αρχές του 20ου αιώνα.

Πρόκειται για μια τρίγλωσση έκδοση (ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά), η οποία συνοπτικά μέσα απο την λαφυρή και επιστημονικά τεκμηριωμένη γραφή τη δρος Κοψιδά-Βρεττού οδηγεί τον αναγνώστη στην ανακάλυψη της θεωρίας του γερμανού αρχαιολόγου. Οπως επισημαίνει η επιμελήτρια της έκδοσης στον πρόλογό της:

“Τη Λευκάδα ,δυό χρόνια αργότερα θα την αναγνωρίσει πρωτεύουσα του οδυσσειακού βασίλειου, με ταξιδιωτικό οδηγό την ομηρική Οδύσσεια. Κι έκτοτε, έως το γέρμα της ζωής και της επιστημονικής του δράσης, η Λευκάδα θα προσδώσει στη θεωρία του περι ομηρικής Ιθάκης το υλικό και τη συνεκτικότητα των στοιχείων για να διαβάσει ιστορικά το νόημα του ομηρικού μύθου.”

Μέσα απο τον πρόλογο της δρος Βιβής Κοψιδά- Βρεττού περνούν οι σχέσεις τους γερμανού αρχιαολόγου με τους ντόπιους συνεργάτες του και προπάντων με την οικογένεια Στεργιώτη απο το Νυδρί, όπου ο Δαίρπφελδ φαίνεται πως εστιάζει το κέντρο του ομηρικού βασιλείου του Οδυσσέα. Αναφορά γίνεται και στον καθηγητή του ΕΜΠ Βασίλειο Φραγκούλη, ο οποίος ανέπτυξε ιδιαίτερη σχέση με τον αιρετικό αρχαιολόγο μεταφράζοντας το ογκώδες έργο του Alt Ithaka στα ελληνικά.

Θα πρέπει να σημειωθεί πως την πολυτελή έκδοση κοσμούν οι φωτογραφίες του Δαίρπφελδ των αρχών του 20ου αιώνα, όπως τις συγκέντρωσε και τις επεξεργάσθηκε ο διευθυντής του Τμήματος Πολιτιστικών Υποθέσεων του Ινσιτούτου Γκαίτε της Αθήνας Wolfger Pohlmann διοργανώνοντας ανάλογη έκθεση.

Η όμορφη γραφιστική εργασία ανήκει στον εκδότη Νίκο Θερμό, ο οποίος συνέθεσε μια έκδοση-κόσμημα τόσο για το Λευκαδίτικο κοινό, όσο και για τον κόσμο της ερευνητικής αρχαιολογίας.

Οσο για μένα, είμαι ευτυχής που στη ωριμότητά μου εξακολουθώ να περιπλανιέμαι στη θεωρία της Ομηρικής Ιθάκης μέσα απο ένα νέο βιβλίο που αναδεικνύει τον εμπνευστή της αλλά και τους τόπους που μου έδειχνε με περισσή υπερηφάνεια ο λατρεμένος μου πατέρας στα άγουρα χρόνια της αθωότητάς μου.

Ενας αθόρυβος αναχωρητής

Της Ιουστίνης Φραγκούλη

Πριν απο ένα μήνα περίπου έφυγε ξαφνικά κι ανεπάντεχα ο πατέρας του φίλου και συναδέλφου Ηλία Γεωργάκη . Συγκρούσθηκε με ένα ταξί ενώ ήταν στο μηχανάκι του, πήγε στο νοσοκομείο κι εκεί δεν λειρουργούσε ο αξονικός τομογράφος, όπως καταγγέλει ο συνάδελφος και γιός του Ηλίας. Ετσι ο άνθρωπος κίνησε για το σπίτι του χωρίς εξετάσεις. Μετά απο λίγες μέρες αναχώρησε για τις γειτονιές του ουρανού. Ηταν ο πιο αθόρυβος αναχωρητής αυτού του άνυδρου καλοκαιριού της Λευκάδας.

Ο Παναγιώτης Γεωργάκης, επονομαζόμενος Λαμπούρης, ήταν ένας ταπεινός ψαράς, που με το μονόξυλο κι αργότερα με το καϊκάκι του , κατόρθωσε να αναθρέψει δυό εξαιρετικά παιδιά, τον Ηλία Γεωργάκη (δημοσιογράφο στα Νέα) και τη καθηγήτρια του Μουσικού Πανεπιστήμιου Σούλα Γεωργάκη. Αγνός βιοπαλαιστής, φαμελίτης με συνέπεια και ήθος μαζί με τη γυναίκα του σεμνά και αθόρυβα μεγάλωσαν τα βλαστάρια τους σε μια γραφική γειτονιά της παλιάς πόλης, Ορφέως 2, όπως τιτλοφόρησε και το βιβλίο του ο Ηλίας.

Παλιος Λευκαδίτης (μπρανέλος), κανταδόρος και δεινός ψαράς ο Λαμπούρης ξεχωριζε για το δυναμισμό του, την εντιμότητα και την καλωσύνη του. Στη μνημη του παραθέτουμε δυο ποιήματα του γιου του Ηλία Π. Γεωργάκη, δημοσιογράφου στα ''ΝΕΑ":


.ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΦΕΥΓΟΥΝ

Αυτοι που φεύγουν

ζούνε μέσα απο εμάς.

Μας μιλάνε

με το συλλαβιστό

θρόϊσμα

των ευκαλύπτων.

Με τους ήχους

της καμπάνας

τ' Αη Νικόλα

και της καντάδας

στα καντούνια.

Μας γνέθουν

στα πυρωμένα

ηλιοβασιλέματα

στους Μύλους

στέλνοντας μελωδίες

με τον μαίστρο.

Αυτοι που φεύγουν

ζούνε μέσα απο εμάς.

Μας ακολουθούν

με τα γερασμένα μονόξυλα

στο μώλο.

Με τα κουρασμένα

κύματα

του Κάστρου.

Μας χαιρετάνε

με το αστραπόβροντο

τ΄Αη Γιαννιού

και με τον ήχο

της βροχής

στο τσίγκο.

Με το βρεγμένο χώμα

της Κουζούντελης

και το ''ω γλυκύ μου έαρ''

στην κατάνυξη του επιταφίου.

Με την οργισμένη μυρωδιά

του μάραθου

και τις μετάνοιες

στην Κυρα Φανερωμένη.

Αυτοι που φεύγουν ζούνε

μέσα απο εμάς.

Γιατί είμαστε εμείς....

--------------------------------------------

2.ΤΟ ΠΥΡΟΦΑΝΙ ΕΣΒΗΣΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ

Έσβησε για πάντα το μικρό το πυροφάνι

δεν θα ξανανάψει στο μικρό μας το λιμάνι

σίγησαν οι φάροι απο λύπη

τώρα ο ψαράς τους θα τους λείπει.

Δεν πέταξαν οι γλάροι απο συμπόνια

τον ήξεραν λεβέντη τόσα χρόνια ,

ορθιο στη βάρκανα ψαρεύει

θηρίο στη ζωή του να παλεύει.

Δίχτυα στον παράδεισο θα ρίξει

με φίλους του παλιούς

πάλι θα σμίξει

θλίψη στ΄Αη Νικόλα το νησάκι

έρημο στο μώλο το βαρκάκι.

Δάκρυσαν της Γύρας τα κρινάκια

στάση εργασίας τα καμάκια

μπόρες, κακουχίες και χειμώνες

πάλεψε, έδωσε αγώνες.

Ήθος, εντιμότητα και θάρρος

πατέρα στην πορεία θάσαι φάρος

στην άδικη ζωή ήσουν θηρίο

στους ήρωες ποτέ δεν λένε αντίο.

Καλοκαίρι 2008 στη Λευκάδα

Της Ιουστίνης Φραγκούλη

Η Λευκάδα είναι η άγνωστη πλέον μικρή πατρίδα μου, καθώς τον Αύγουστο την είδα να υποφέρει υπο το βάρος και την αναρχία των χιλιάδων τουριστών , που ισοπέδωσαν την εικόνα της και με έκαναν να νιώσω απόλυτα ξένη στον τόπο μου.

Είμαι εκ φύσεως αισιόδοξη και συγχωρητική για τα παρεπόμενα της εξέλιξης του τουρισμού, αλλά πραγματικά η πληθωρική αντιαισθητική επίθεση των ημερήσιων τουριστών, δεν αφήνει περιθώρια για αυταπάτες. Οι άλλοτε μακριές παραλίες του νησιού ασφυκτιούσαν απο κόσμο, τα παραλιακά χωριά κυριολεκτικά πνιγόνταν στους περιπατητές ενός καλοκαιριού που μου φάνηκε ανερμάτιστο και χυδαίο.

Τελικά, ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πως η γέφυρα που ενώνει το νησί μου με τη Στερεά Ελλάδα είναι η κερκόπορτα του φτηνού και απρογραμμάτιστου τουρισμού, αυτού που τελικά καταργεί την αισθητική των απλών καθημερινών πραγμάτων.

Φυσικά ως γνήσια σοκακιάρα, πήρα τους εσωτερικούς δρόμους της Χώρας και περπάτησα στις γειτονιές με τα γιασεμιά και τους κισσούς, θαύμασα την ανακαίνιση των παλιών σπιτιών της πολης μου. Οσφρίσθηκα λεβάντες να ξεχύνονται απο κρυμμένους κήπους ελάχιστων τετραγωνικών και απόλαυσα πρωινούς καφέδες στην παραλία του ιβαριού.

Απο τις ωραιότερες στιγμές που έζησα ήταν η περιηγησή μου στην έκθεση Λευκαδίτικου Βιβλίου που οργάνωσαν οι Λευκάδιοι φοιτητές στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Λευκάδας. Απόλαυσα στην κοντινή μου θέα τα βιβλία των Λευκαδίων ποιητών, συγγραφέων, ιστορικών, μελετητών, απο Βαλαωρίτη και Σικελιανό μέχρι σύγχρονους λογοτέχνες του νησιού μου. Κι ένιωσα περήφανη που κατάγομαι απο αυτή τη μαγική κουκίδα του Ιονίου, που τροφοδοτεί τις τέχνες και τα γράμματα διαρκώς με νέο αίμα.

Πάντως, η κορύφωση των πολιτιστικών εκδηλώσεων της Λευκάδας ήταν η παρουσίαση του νέου βιβλίου της Βουτσινά για τη λευκαδίτικη μαγειρική με συνταγές απο γυναίκες της πόλης και των χωριών του νησιού. Σκηνοθετήθηκε με απόλυτη μαεστρία στον κήπο της Δημόσιας Βιβλιοθήκης και με παρέπεμψε σε μνήμες μακρινές, καθώς αυτό το κτίριο αποτέλεσε το σημείο αναφοράς της πολιτιστικής μου μνήμης, αφού τα καλοκαίρια ο πατέρας μου μας έπαιρνε απο το χέρι για να δανειστούμε με τα αδέλφια μου τις περιπέτειες της Πολυάννας, τη Τζέιν Εϊρ, τις 20.000 Λεύγες του Ιουλίου Βέρν και όλα τα κλασικά αρστουργήματα της παιδικής και ενήλικης λογοτεχνίας. Το περήφανο φοινκόδεντρο, το μεγαλόπρεπο ανακαινισμένο νεοκλασικό κτίριο της Βιβλιοθήκης, το ίδιο το θέμα του βιβλίου, το ηδύποτο που προσφέρθηκε στην είσοδο αλλά και οι γνήσιοι Λευκαδίτες και Λευκαδίτισσες που είχα χρόνια να συναντήσω στην πόλη μου, συνέθεσαν την ατμόσφαιρα της τέλειας εκδήλωσης.

Οι Κυριακές μου πέρασαν στην εκκλησία του πατέρα μου, τους Αγίους Αναργύρους, με τη χορωδία του Πάνου Ορφανού να ψέλνει πολύφωνα και υπέροχα τη θεία λειτουργία. Στο αριστερό ψαλτήρι ο δάσκαλος κ. Κάτσενος και ο γιός του, που με εντυπωσίασε με την ωραία ψαλμωδία του. Ομως η κορυφαία στιγμή ήταν η παρουσία της υψιφώνου Ζωής Κόγκα, που έψαλε μαγικά σκορπίζοντας τη σπάνια φωνή της στο χώρο των εικόνων και των θυμιαμάτων. Ηταν ώρες αυτοσυγκέντρωσης, ανασυγκρότησης, προσωπικής ηρεμίας και τελικά μιας σαφούς συνείδησης για το ψυχικό λιμάνι που αποτελεί ο θρησκευτικός πολιτισμός μας.

Γνώρισα απο κοντά το νέο μας μητροπολίτη κ. Θεόφιλο Μανωλάτο, που μου φάνηκε προσηνής, νέος, ευγενής και καλλιεπής. Εύχομαι να αγαπηθεί απο το χριστεπώνυμο λαό της Λευκάδας όπως οι προκάτοχοί του και να δρομολογήσει δυναμικά τα χρόνια προβλήματα της Μητρόπολης Λευκάδας. Πιστεύω πως με την ορμή της νιότης του, τη μεθοδικότητα και την εξυπνάδα του θα λύσει τους γόρδιους δεσμούς της εκκλησίας τη Λευκάδας.

Απο τις ομορφότερες στιγμές μου ήταν η εκ βαθέων εξομολόγηση με τις φιλενάδες του σχολείου, αυτές που αποτέλεσαν το υλικό για το μυθιστόρημα Ψηλά Τακούνια Για Πάντα. Εστω και για λίγο η Αγγελικη Σπηλιά, η Δήμητρα Καράμπαλη, η Μόλυ Φλωρίου, η Σία Καμινάρη και άλλες καλλονές βρεθήκαμε να ανταλλάσσουμε τα λόγια του καλοκαιριού, που τα καταπίνουν οι ανελέητοι χειμώνες. Η Μαριάννα Καρφάκη ως γνήσια κάτοικος Λευκάδας ήταν δοσμένη στην ανοικοδόμηση των κατοικιών της. Η Νέλη Κατωπόδη ήταν χαμένη στο πένθος για το θείο της και η Νανά Μελά έτρεχε στις ραχούλες για μεζέδες πάλι! Το χάρηκα ειλικρινά που ο συμμαθητής μας Θοδωρής Μαυρομάτης μας χαιρετούσε αυτό το καλοκαίρι με το μαγικό μότο : Καλώς τις κατα δέκα χρόνια νεότερες συμμαθήτριές μου!

Απόλαυσα ειλικρινά την κουβέντα με τις δοκτορέσσες Βιβή και Αννα Κοψιδά και τον δρα Σπύρο Βρεττό έστω και για λίγο. Είχαμε να πούμε τόσα πολλά σε τόσο λίγο χρόνο και δεν χορταίναμε να συζητούμε και να προγραμματίζουμε για το χειμώνα!

Αναζήτησα συστηματικά τον Μάκη Καράμπαλη, θεράποντα ιατρό του μακαριστού Μητροπολίτη Νικηφόρου. Του ζήτησα να μου πεί τα λόγια που αντάλλασσε με το σεβασμιότατο τα τελευταία χρόνια και πιστοποίησα πως το ερώτημα του θανάτου παραμένει βασανιστικό και για τους «μακάριους πιστεύοντας»! Ηπια καφέ στη βεράντα του ένα απόβραδο καλοκαιριού με την Αννούλα να συζητάει με τις φίλες της στο σαλόνι, το στολισμένο με τα αστικά λευκαδίτικα έπιπλα.

Είδα το Γούρμο και γέλασα μέχρι δακρύων με τις έξυπνες ατάκες του. Καθόταν με τον Φούκα και τον Αλέξη Κωστάλα , ο οποίος ήρθε στη Λευκάδα απο την Κίνα ειδικά για να συμμετάσχει στην παρουσίαση του φεστιβάλ όπως κάθε χρόνο. Ανταλλάξαμε στα πεταχτά επιχειρηματολογία για τον δυτικό πολιτισμό σε σχέση με εκείνον του Κομφούκιου.

Πήγα σε δύο κοσμικά γεγονότα του καλοκαιριού. Το ένα ήταν τα βαφτίσια της εγγονής του ζεύγους Μάκη και Φραντζέσκας Χαλικιά στο υπέροχο σπιτικό τους στον κόλπο των Συβότων. Ηταν μια εξαιρετική βραδυά σχεδιασμένη με το λιτό και επιβλητικό στύλ οικδέσποινας Φραντσέσκας. Το δεύτερο ήταν η ονομαστική γιορτή του πολιτευτή Παναγιώτη Καββαδά στο κτήμα τους στον Επίσκοπο. Κι αυτή η νύχτα με το φεγγάρι να αντιφεγγίζει στον κολπίσκο ήταν σχεδιασμένη με το εξαιρετικά φινετσάτο στύλ της συζύγου Γεωργίας, που οργάνωσε μια προπανσεληνιακή νύχτα με ωραίους καλεσμένους.

Την έκλειψη της σελήνης την είδα στο μπαράκι του Δίαυλου συντροφιά με τις συμμαθήτριες πίνοντας τρελλά μοχίτος. Εστειλα βουβά χαιρετίσματα στην Κωνσταντίνα μου που κατοικεί πλέον στη γειτονιά του ουρανού. Στο μεταξύ την επισκεπτόμουν σχεδόν καθημερινά στον τελευταίο οίκο της. Της στόλισα τα βάζα με λουλούδια , της άναβα καθημερινά το καντηλάκι της. Κι εκείνη για να με συντροφέψει πετούσε γύρω μου διαρκώς με τα φτερά της πεταλούδας.

Ακόμη ένα καλοκαίρι στη Λευκάδα καταχωρήθηκε στην ιστορική μνήμη καθώς του χρόνου θάναι ένα άλλο καλοκαίρι, διαφορετικό! Ετσι;



Αλέξανδρος και μαννούλα στο πάρτυ του Παναγιώτη Καββαδά



Οι μόνες ήσυχες στιγμές ήταν στο Μύλο του Ορλώφ με θέα το απόλυτο Ιόνιο Πέλαγος




Η Κωνσταντίνα ερχόταν συνεχώς ντυμένη στα πλουμιστά χρώματα της πεταλούδας




Το ζεύγος Γιώργου Κοντογεώργη, καθηγητού Πολιτικής Επιστήμης του Παντείου στα βαφτίσια της Χριστίνας





Στον κόλπο των Συβότων Λευκάδας λίγο πριν απο τη βάφτιση της Χριστίνας, εγγονής Μάικ και Φραντζέσκας Χαλικιά. Η θάλασσα στενάζει απο τα κότερα.



Στον κήπο της Εδέμ-Δημόσιας Βιβλιοθήκης ο νέος μητροπολίτης Λευκάδος και Ιθάκης κ. Θεόφιλος παρακολουθεί την παρουσίαση του βιβλίου Λευκαδίτικα Μαγειρέματα΄.