Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη
Έφυγε πλήρης ημερών ο Καθηγητής Νεογνολογίας του Πανεπιστημίου McGill, Δρ. Απόστολος Παπαγεωργίου, ο οποίος υπήρξε επί δεκαετίες διευθυντής της
Νεογνολογίας στο Νοσοκομείο Jewish General του Μόντρεαλ.
Γόνος οικογένειας γιατρών και πολιτικών του Βόλου, ανέβασε την
περιγεννητική επιστήμη στα υψηλότερα επίπεδα στον Καναδά και παγκοσμίως,
σώζοντας πρόωρα νεογνά ακόμη και 22 εβδομάδων.
Παρότι διακρίθηκε με πολλά βραβεία, ο Δρ. Παπαγεωργίου στάθηκε πάντοτε
δίπλα στην ελληνική παροικία, ασκώντας τον ρόλο του απλού παιδιάτρου για τα
Ελληνόπουλα επί σειράν ετών.
Παράλληλα, ασχολήθηκε ενεργά με την Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μοντρεάλ,
αναδείχθηκε «Έλληνας της Χρονιάς» και διετέλεσε μέλος του Συμβουλευτικού
Συμβουλίου της Κοινότητας.
Ο Δρ. Απόστολος Παπαγεωργίου αφήνει πίσω του μια μεγάλη παρακαταθήκη, τόσο
ως επιστήμων όσο και ως Έλληνας της Διασποράς.
Η τελευταία του συνέντευξη
Παραθέτω την τελευταία συνέντευξη που μου έδωσε για το ΑΠΕ, με αφορμή το
βραβείο Erich Saling που έλαβε από τη
Διεθνή Ένωση Περιγεννητικής Ιατρικής.
Με την ύπατη διάκριση του βραβείου Erich Saling της Διεθνούς Ένωσης Περιγεννητικής Ιατρικής τιμήθηκε πρόσφατα ο καθηγητής
Νεογνολογίας και Περιγεννητικής του Πανεπιστημίου McGill, διευθυντής της Μονάδας Νεογνολογίας του Εβραϊκού Νοσοκομείου Μόντρεαλ,
Δρ. Απόστολος Παπαγεωργίου.
Ο Δρ. Παπαγεωργίου είναι ένας διαπρεπής νεογνολόγος στη διεθνή ιατρική
σκηνή, ο οποίος σφράγισε με την παρουσία του τον τομέα της περιγεννητικής
βιωσιμότητας στην επαρχία του Κεμπέκ, σπάζοντας πολλά ρεκόρ σε παγκόσμιο
επίπεδο.
Γεννήθηκε στις παρυφές του Πηλίου και σπούδασε γυναικολογία στο Παρίσι. Από
το 1974 είναι διευθυντής της Νεογνολογίας στο Νοσοκομείο Jewish General του Μόντρεαλ, τμήμα του Περιγεννητικού Κέντρου του McGill. Έχει στο ενεργητικό του πάμπολλα επιστημονικά συγγράμματα και 130
επιστημονικές παρουσιάσεις σε διεθνείς ιατρικές συναντήσεις σε 32 χώρες. Υπήρξε
μέλος πολλών επιτροπών σε νοσοκομεία και πανεπιστήμια, καθώς και μέλος της
επιτροπής για το ΕΣΥ στην Ελλάδα το 1994.
Ο Δρ. Παπαγεωργίου, διεθνώς αναγνωρισμένος για την πρωτοπορία του στη
διάσωση πρόωρων βρεφών, έχει τιμηθεί με πολλά βραβεία και διακρίσεις, ενώ
διετέλεσε πρόεδρος του Περιγεννητικού Τομέα της Παιδιατρικής Εταιρείας του
Καναδά καθώς και πρόεδρος των Νεογνολόγων του Κεμπέκ.
Στον αγώνα ενάντια στην προωρότητα των νεογνών έχει συνεισφέρει τα μέγιστα
με πρωτοποριακές έρευνες. Ήταν εκείνος που πρώτος επιχείρησε στη Βόρεια Αμερική
τυχαιοποιημένη κλινική μελέτη (δημοσιεύθηκε το 1979) σχετικά με τη χορήγηση
στεροειδών στις εγκύους πριν από τον τοκετό, για την πρόληψη του συνδρόμου
αναπνευστικής δυσχέρειας των πρόωρων νεογνών. Πραγματοποίησε επίσης μελέτες
σχετικά με τη χρήση καφεΐνης για την πρόληψη της άπνοιας προωρότητας, καθώς και
ιβουπροφαίνης για την αντιμετώπιση του ανοικτού αρτηριακού πόρου — ενός
προβλήματος που εμφανίζεται συχνά στα πρόωρα μωρά. Έχει στο ενεργητικό του
πρωτοποριακές μελέτες για τη διατροφική ισορροπία των πρόωρων βρεφών, για την
πορεία των προώρων που γεννιούνται με πολύ χαμηλό βάρος, για τους γονεϊκούς παράγοντες
που επιδρούν βραχυπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα στην ανάπτυξή τους, καθώς και για
διαφορετικές μεθόδους παροχής οξυγόνου σε μωρά πολύ χαμηλού βάρους.
Στην τελευταία από τις πολλές συνεντεύξεις που έχουμε κάνει μαζί, η
συζήτηση πέρασε σε πολλά επίπεδα:
– Ποια ιδιαίτερότητα είχε το πρόσφατο βραβείο με το οποίο σας τίμησαν;
«Πρόκειται για την κορωνίδα των βραβείων στον τομέα της Γυναικολογίας και
της Περιγεννητικής. Είμαι τυχερός που η δουλειά μου έχει αναγνωρισθεί όλα αυτά
τα χρόνια και το βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Περιγεννητικής Ιατρικής ήρθε να
συμπληρώσει μια καριέρα γεμάτη άοκνες προσπάθειες για τη σωτηρία και την καλή
επιβίωση των προώρων νεογνών».
– Πόσο πρόωρα μπορούν να επιβιώσουν τα νεογνά σήμερα;
«Εμείς εδώ στο Εβραϊκό Νοσοκομείο
έχουμε ανανήψει νεογνά ακόμη και 22 εβδομάδων. Δεν υπάρχουν πολλά κέντρα
νεογνολογίας που αναλαμβάνουν ανάνηψη στις 22 εβδομάδες. Το ποσοστό επιβίωσης
στις 22 εβδομάδες είναι 15–20%, ενώ στις 23 εβδομάδες ανεβαίνει στο 60%».
– Παρατηρείται αύξηση των πρόωρων γεννήσεων τις τελευταίες δεκαετίες και
γιατί;
«Οι πρόωρες γεννήσεις έχουν αυξηθεί λόγω των εξωσωματικών γονιμοποιήσεων σε
γυναίκες άνω των 40 ετών. Παλιότερα γονιμοποιούσαν πολλά ωάρια, αλλά σήμερα η
τάση είναι να γονιμοποιούνται μόνο δύο, ώστε να αποφεύγονται επιπλοκές. Η
ιατρική μπορεί πλέον να διαγνώσει την πορεία της κύησης και την υγεία των
εμβρύων, με αποτέλεσμα να ενθαρρύνουμε γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας να
κυοφορούν».
– Εάν διαγνώσετε κάποιο γενετικό πρόβλημα σε έμβρυο, συνιστάτε έκτρωση;
Υπάρχουν ζευγάρια που αρνούνται αυτή τη λύση;
«Στις περισσότερες περιπτώσεις τα
ζευγάρια συνεννοούνται με τον γιατρό τους και προβαίνουν στην καλύτερη λύση για
το μέλλον του εμβρύου και της οικογένειας. Υπάρχουν όμως θρησκευτικές αιρέσεις
και ηθικές τάσεις που δεν επιτρέπουν στους γονείς να δουν καθαρά, κι έτσι
κάποια παιδιά, ενώ έχουν διαγνωσθεί με γενετικό πρόβλημα, έρχονται στον κόσμο.
Αυτή είναι επιλογή των γονιών· η ιατρική γνωρίζει πλέον να προλαμβάνει αυτά τα
περιστατικά, αλλά περί προσωπικών επιλογών δεν μας πέφτει λόγος».
– Πώς λειτουργεί το σύστημα για τα πρόωρα νεογνά στο τμήμα Νεογνολογίας του
οποίου ηγείσθε;
«Έχουμε δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα συνοχής και υποστήριξης των πρόωρων
νεογνών αλλά και των γονιών τους. Τους παρέχουμε τη δυνατότητα να είναι δίπλα
στα μωρά τους νυχθημερόν, να τα ταΐζουν και να συμμετέχουν στην εξέλιξή τους.
Υπάρχει ειδική ομάδα ψυχολόγων που στηρίζει τους γονείς, καθώς είναι σπουδαίο
να διατηρηθεί η οικογενειακή συνοχή μετά από ένα τόσο μεγάλο στρες».
– Ποια προβλήματα παρουσιάζουν συνήθως τα παιδιά που γεννήθηκαν πρόωρα;
«Η ιατρική έχει προχωρήσει πολύ και πλέον τα πρόωρα παιδιά δεν παθαίνουν
στην πλειοψηφία τους αιμορραγία στη θερμοκοιτίδα ή εγκεφαλική παράλυση. Ωστόσο,
παρουσιάζουν συχνά ανωριμότητα στο σχολείο και ψυχολογικά προβλήματα, γι’ αυτό
χρειάζονται διαρκή υποστήριξη. Επίσης, μεγάλο ποσοστό αυτιστικών παιδιών ανήκει
στην ομάδα των προώρων».
– Πείτε μας για τον θηλασμό και τον δημόσιο θηλασμό.
«Ο θηλασμός είναι υποχρεωτικός μέχρι τους έξι πρώτους μήνες και εμείς οι γιατροί τον ενθαρρύνουμε, καθώς ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα του νεογνού. Σήμερα υπάρχει η τάση να συνεχίζεται και μετά το έτος. Δεν έχουμε ακόμη στατιστικά στοιχεία για να κρίνουμε αν ο παρατεταμένος θηλασμός είναι επωφελής ή προκαλεί ψυχολογικά ή άλλα προβλήματα. Όσον αφορά τον δημόσιο θηλασμό, είναι σπουδαίος διότι οι μητέρες μπορούν να θηλάζουν παντού και να μην στερούν από τα παιδιά τους τη ζωογόνα τροφή. Ωστόσο, μερικές φορές τα όρια ξεπερνιούνται…».







.jpeg)










































