Το Όνειρο της Αρχαίας Λύρας

 

Μόντρεαλ, 24 Μαρτίου 2026 – Την Πέμπτη 23 Απριλίου, στις 7 μ.μ., οι Μοντρεαλίτες είχαν την ευκαιρία να ταξιδέψουν μέσα στους αιώνες, καθώς «Το Όνειρο της Λύρας» ζωντάνεψε σε μια ξεχωριστή παρουσίαση και μίνι συναυλία. Η εκδήλωση αποτέλεσε την κορύφωση δεκαοκτώ μηνών αφοσίωσης, έμπνευσης και καλλιτεχνικής δημιουργίας, στο αμφιθέατρο του Rosemount High School (3737 Beaubien East).

Περισσότερο από μια παράσταση, «Το Όνειρο της Λύρας» υπήρξε ένα πραγματικό πέρασμα στον χρόνο. Η εκπαιδευτική και καλλιτεχνική αυτή πρωτοβουλία του English Montreal School Board (EMSB) είχε ως επίκεντρο την αναβίωση της αρχαίας ελληνικής λύρας, ενός οργάνου που κάποτε βρισκόταν στο επίκεντρο της ποίησης και της μουσικής του κλασικού μεσογειακού κόσμου. Σιωπηλή επί αιώνες, η λύρα ξαναβρήκε τη φωνή της χάρη στο πρωτοποριακό έργο του Δρ. Νίκου Ξανθούλη, συνθέτη, λυριστή, Συνεργάτη Ερευνητή της Ακαδημίας Αθηνών και Αντεπιστέλλοντος Μέλους του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου της Αμερικής.

Η παρουσίαση στο Μόντρεαλ φιλοξένησε τη Χορωδία και τη Συμφωνική Ορχήστρα του EMSB, υπό τη διεύθυνση της Marie Eve Arseneau, αφηγητές–μαθητές του English Montreal School Board, καθώς και λυρικούς σολίστες και διοργανωτές του προγράμματος, τη Μαρία Διαμαντή και τον Δημήτρη Ηλία.

Σε αυτή την παράσταση, οι μαθητές έγιναν συνοδοιπόροι σε ένα ταξίδι μέσα στον χρόνο. Μέσα από τις φωνές τους, η αρχαία μουσική και ποίηση αντήχησαν ξανά, μεταμορφώνοντας τη σκηνή σε σημείο συνάντησης ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.

«Το Όνειρο της Λύρας» υπήρξε επίσης καρπός μιας διεθνούς συνεργασίας που εκτεινόταν σε τέσσερις χώρες. Οι καλλιτεχνικές και επιστημονικές βάσεις του έργου γεννήθηκαν στην Ελλάδα, ενώ ο συμφωνικός του κόσμος εμπλουτίστηκε μέσα από τη συνεργασία με μουσικούς της Sofia Session Orchestra της Βουλγαρίας. Η εκπαιδευτική του διάσταση πήρε πραγματική διάσταση στον Καναδά, χάρη στη συμμετοχή των μαθητών του EMSB. Το πρόγραμμα άντλησε ακόμη έμπνευση από τη λογοτεχνική και ποιητική κληρονομιά των αρχαίων εβραϊκών κειμένων, ανάμεσά τους και το «Άσμα Ασμάτων», ένα από τα πιο διαχρονικά έργα λυρικής ποίησης της αρχαίας Εγγύς Ανατολής, του οποίου η εικονοποιία και η μουσικότητα λειτουργούν ως πολιτισμική γέφυραανάμεσα στις κοινές παραδόσεις του μεσογειακού κόσμου.

Τοποθετώντας την ελληνική λύρα σε διάλογο με χορωδιακές φωνές, αφήγηση και συμφωνικές υφές, «Το Όνειρο της Λύρας» κάλεσε το κοινό να ανακαλύψει μια μουσική γλώσσα που κάποτε αντηχούσε σε ναούς και θέατρα πριν από περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια.

Και μέσα από τις φωνές των νεαρών ερμηνευτών του Μόντρεαλ, εκείνος ο αρχαίος ήχος ακούστηκε ξανά. Ήρθε από το παρελθόν και έπαιξε για το μέλλον.

Την παράσταση στο αμφιθέατρο του Outremont παρουσίασε ο διευθυντής του ΣΩΚΡΑΤΗΣ-ROXOBORO Χρήστος Φιλανδριανός.

 Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη

 

Χριστόφορος, ο δικός μας αθόρυβος φίλος

 

Χριστόφορος, ο δικός μας αθόρυβος φίλος

Της Ιουστίνης Φραγκούλη‑Αργύρη

Ο Χριστόφορος ήταν από εκείνες τις παρουσίες που μπαίνουν αθόρυβα στη ζωή σου, αλλά τη σημαδεύουν για πάντα. Δεν επιδίωξε ποτέ να ξεχωρίσει∙ κι όμως, από την πρώτη στιγμή που γνώρισε την Αγγελική, εκείνη τη μέρα της αποφοίτησής της από τη Φιλοσοφική Αθηνών, έμοιαζε σαν να είχε ήδη βρει τον προορισμό του. Νέος, μόλις είκοσι ενός, με βλέμμα γεμάτο σχέδια και καρδιά έτοιμη να δεθεί, στάθηκε δίπλα της με μια ήρεμη σιγουριά σπάνια για την ηλικία του. Εκείνη γεμάτη φως και όνειρα, εκείνος φοιτητής στο Πολιτικό της Νομικής, αλλά ήδη ώριμος στη στάση του απέναντι στη ζωή. Από εκείνη τη μέρα έγιναν αχώριστοι, σαν να είχαν αναγνωρίσει ο ένας στον άλλον κάτι παλιό, κάτι οικείο.

Γρήγορα έγιναν ένα ακόμη ζευγάρι της παρέας. Τα καλοκαίρια ταξίδευαν στο εξωτερικό, ανακαλύπτοντας τον κόσμο χέρι‑χέρι, ενώ στην Αθήνα ο Χριστόφορος, με το παπάκι του, έκανε τη ζωή τους απλή, κοντινή, γεμάτη κίνηση και συντροφικότητα.

Το καλοκαίρι του 1988, στη Λευκάδα, ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου μέσα στην Παναγία των Ξένων μια τελετή που ταίριαζε στη γαλήνη και τη σταθερότητα της σχέσης τους. Είχα την τιμή να είμαι η κουμπάρα τους και να μοιραστώ τη χαρά εκείνης της μέρας, ανάμεσα στις όμορφες, παραδοσιακές οικογένειές τους.

Η δική τους οικογένειά μεγάλωσε γρήγορα. Πρώτα ήρθε ο Βασίλης, έπειτα η Μαρία, την οποία είχα την ευλογία να βαφτίσω. Τα παιδιά μεγάλωσαν σε ένα σπίτι όπου η αγάπη δεν ήταν ποτέ θορυβώδης, αλλά πάντα παρούσα. Ο Χριστόφορος ήταν άνθρωπος της πράξης, όχι των μεγάλων δηλώσεων. Η Αγγελική υπήρξε σταθερά η παρουσία που τον συγκρατούσε από σκοντάμματα και από γκρεμούς.

Αθλητικός, πειθαρχημένος, με αφοσίωση πρωταθλητιτού  στα 5 χιλιόμετρα, προπονούνταν καθημερινά με θρησκευτική προσήλωση. Παθιασμένος με την υγιεινή ζωή, αλλά και με χιούμορ που έκανε τους γύρω του να γελούν. Το αστείο του – «κροκόδειλος ή κορκόδειλος;» – έγινε σήμα κατατεθέν των νεανικών μας χρόνων, μια ανάμνηση που τώρα επιστρέφει σαν απαλό χαμόγελο μέσα στη θλίψη.

Ήταν φίλος πιστός, άνθρωπος που δεν χρειαζόταν πολλά λόγια για να δείξει πως είναι εκεί. Ακόμα κι όταν αποτραβιόταν στις δικές του συνήθειες, ήξερες πως μπορούσες να στηριχτείς πάνω του. Βοήθησε τον γιο του στο ξεκίνημα της εταιρείας του, όχι με φανφάρες, αλλά με τη σιωπηλή δύναμη που χαρακτήριζε όλη του τη ζωή. Έδινε χωρίς να ζητά, πρόσφερε χωρίς να το διαφημίζει.

Κι ύστερα ήρθε η ασθένεια. Απρόσμενη, επιθετική, άδικη. Ο καρκίνος δοκίμασε την πίστη και την αντοχή του, αλλά ο Χριστόφορος δεν λύγισε. Πάλεψε με αξιοπρέπεια, με πείσμα, με την πίστη που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του, τον ιερέα παπα-Βασίλη Διαμάντη. Πάλεψε με την Αγγελική δίπλα του, ένα κερί αναμμένο που δεν έσβησε ούτε στιγμή. Στάθηκε εκεί σε κάθε ανάσα, σε κάθε φόβο, σε κάθε ελπίδα για ένα θαύμα.

Πρόλαβε να δει τα εγγόνια του, τον Χριστόφορο και την Αγγελικούλα, να χαρεί λίγο από το μέλλον που τόσο λαχταρούσε να ζήσει. Βρέθηκε στον γάμο της Μαρίας του με τον Αχιλλέα, μια όμορφη μέρα του Σεπτεμβρίου, σαν να ήθελε να ολοκληρώσει το καθήκον του ως πατέρας πριν το τέλος.

Και όταν τελικά έφυγε, δεν έφυγε σαν άνθρωπος που χάνεται, αλλά σαν άνθρωπος που αφήνει πίσω του κληρονομιά την ακεραιότητα και το ήθος του. Η ζωή του κύλησε μέσα σε σιωπηρή αγάπη, προσφορά, χιούμορ, πίστη και αξιοπρέπεια.Η ζωή του άγγιξε όσους τον γνώρισαν και συνεχίζει να τους συνοδεύει. Η πιό σπουδαία σύμπτωση ότι ο ξενητεμένος αδελφός του ο Κώστας Διαμάντης πέρασε μαζί του τις τελευταίες του μέρες και ώρες προσφέροντάς του την γαλήνη της ιστορικής αγάπης.

Ο Χριστόφορος δεν ήταν μόνο σύζυγος, πατέρας ή φίλος. Ήταν μια σταθερή παρουσία, μια ήρεμη δύναμη, ένας άνθρωπος που υπογράμμισε την ύπαρξή του με την προσφορά του. Κι αυτό το αποτύπωμα, όσο κι αν πονά η απουσία, είναι το πιο βαθύ σημάδι που μπορεί να αφήσει κανείς στον κόσμο.

 

Αναγνώριση της Ιστορίας των 120 Χρόνων Ελληνισμού από την Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ

 

Αναγνώριση της Ιστορίας των 120 Χρόνων Ελληνισμού από την Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ

 

Στις 31 Μαρτίου γράφτηκε μια ιστορική ημέρα για τον Ελληνισμό του Μόντρεαλ, καθώς στην Εθνοσυνέλευση του Κεμπέκ αναγνωρίστηκε με πανηγυρικό τρόπο η παρουσία και η συνεισφορά της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ στο πολύχρωμο μωσαϊκό της κοινωνίας του Κεμπέκ.

Η συνεδρίαση εξελίχθηκε σε μια σπάνια στιγμή ενωτικού κλίματος, όπου βουλευτές από όλο το πολιτικό φάσμα τίμησαν δημόσια τα 120 χρόνια προσφοράς, πολιτισμού, αξιών και συμμετοχής της οργανωμένης ελληνικής παροικίας στη δημόσια ζωή της επαρχίας.

Το ψήφισμα, που πέρασε ομόφωνα, κατατέθηκε από τον βουλευτή André Morin, της περιοχής Acadie (PLQ), ο οποίος μίλησε με θερμά και τιμητικά λόγια για την ιστορική διαδρομή της Κοινότητας. Ακολούθησαν παρεμβάσεις από τους Christopher Skeete (CAQ), Andrés Fontecilla (QS), Alex Boissonneault (PQ) και Sona Lakhoyan Olivier (Ανεξάρτητη), οι οποίοι εξήραν τον δυναμισμό, την εργατικότητα και τη βαθιά ριζωμένη παρουσία των Ελλήνων στο Κεμπέκ. Η αίθουσα κατακλύστηκε από παρατεταμένα χειροκροτήματα, σε μια ατμόσφαιρα υπερηφάνειας και συγκίνησης που σπάνια συναντάται σε κοινοβουλευτικές διαδικασίες.

Το ψήφισμα που υιοθετήθηκε υπογραμμίζει ότι η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μοντρεάλ γιορτάζει φέτος 120 χρόνια προσφοράς, έχοντας διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην πολιτιστική, κοινωνική, εκπαιδευτική και κοινοτική προβολή του Κεμπέκ. Αναγνωρίζει επίσης ότι γενιές πολιτών ελληνικής καταγωγής έχουν συμβάλει ουσιαστικά στην ανάπτυξη της επαρχίας σε τομείς όπως η επιχειρηματικότητα, η εκπαίδευση, η υγεία, η συλλογική ζωή, η κοινοτική δράση, οι τέχνες και η φιλανθρωπία. Ιδιαίτερη μνεία έγινε απο τον βουλευτή του Parti Quebecois Κ. Boissonneault για την υιοθέτηση της γαλλικής γλώσσας από τα ημερήσια σχολεία σχολεία της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ  ήδη από το 1972, πριν ακόμη από την υιοθέτηση του νόμου 101, μια πράξη που αναγνωρίστηκε ως ένδειξη σεβασμού και επιτυχημένης ένταξης στο κοινωνικό σύνολο του Κεμπέκ.

Στην ιστορική αυτή συνεδρίαση παρευρέθηκαν ο πρόεδρος της ΕΚΜΜ Βασίλης Αγγελόπουλος, ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στο Μόντρεαλ Νίκος Καραλέκας, η πρόεδρος της Επετειακής Επιτροπής των 120 χρόνων Ιουστίνη Φραγκούλη‑Αργύρη, ο εκτελεστικός αντιπρόεδρος της ΕΚΜΜ Γιώργος Τσαντρίζος, ο Πάρις Πέτρου από τις Δημόσιες Σχέσεις, ο πρώην βουλευτής του Κεμπέκ Χρήστος Σύρος,και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου Ελένη χειλάκος. Χριστίνα Βόγκας, Δημήτρης Κατσαούνης, Αθηνά Παπαχρίστου, και Massimo Briganti.

Η 31^η Μαρτίου δεν αποτελεί απλώς μια τελετουργική αναγνώριση. Ήταν μια πηγή υπερηφάνειας, μνήμης και συνέχειας για την Ομογένεια του Μοντρεάλ. Ήταν η επίσημη επιβεβαίωση ότι ο Ελληνισμός του Κεμπέκ αποτελεί αναπόσπαστο, δημιουργικό και πολύτιμο κομμάτι της κοινωνίας του, έχοντας συμβάλει επί 120 χρόνια στην πρόοδο, την πολυμορφία και την πολιτιστική του ταυτότητα. Μια ακόμη λαμπρή σελίδα γράφτηκε στην ιστορία της ελληνικής παρουσίας στο Κεμπέκ — μια σελίδα που τιμά το παρελθόν και εμπνέει το μέλλον.

 

Με Λαμπρή Δεξίωση η Δήμαρχος του Μοντρεάλ τίμησε τα 120 Χρόνια της Ελληνικής Κοινότητας!

 

Με Λαμπρή Δεξίωση η Δήμαρχος του Μοντρεάλ τίμησε τα 120 Χρόνια της Ελληνικής Κοινότητας!

Το Δημαρχείο του Μόντρεαλ αποτέλεσε το σκηνικό μιας πραγματικά ξεχωριστής γιορτής, καθώς η Δήμαρχος Soraya Martinez Ferrada, η Αντιδήμαρχος Effie Giannou και ο Δήμαρχος Pierrefonds, Δημήτρης Jim Beis, υποδέχθηκαν επισήμους και μέλη της Κοινότητας για να τιμήσουν την 120ή επέτειο της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ. Η βραδιά απέπνεε κομψότητα, υπερηφάνεια και μια βαθιά αίσθηση ιστορίας.

Σε μια κίνηση ιδιαίτερου συμβολισμού, ο Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ, Βασίλης Αγγελόπουλος, μαζί με την Πρόεδρο της Επιτροπής της 120ής Επετείου, Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, υπέγραψαν το Χρυσό Βιβλίο του Δημαρχείου, καταγράφοντας επίσημα το ορόσημο αυτό στη συλλογική μνήμη της πόλης του Μόντρεαλ.

Ακολούθησε εγκάρδια δεξίωση, με την επιμέλεια του Ted Dranias, ιδιοκτήτη της φημισμένης Petros Taverna, ο οποίος προσέφερε γενναιόδωρα το catering της βραδιάς. Η ζεστή φιλοξενία και οι ελληνικές γεύσεις πρόσθεσαν μια προσωπική πινελιά που αντανακλούσε το πνεύμα της Ελληνικής Κοινότητας.

Ένα από τα σημαντικότερα στιγμιότυπα της εκδήλωσης ήταν η εξαιρετικά επιμελημένη βιντεοπαρουσίαση, με αρχειακές φωτογραφίες και ιστορικές στιγμές που αποτύπωναν τη μακρά πορεία της κοινότητας. Η επιλογή με την επιμέλεια του Δημήτρη Φιλίππου και της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη, πρόσφερε μια συγκινητική οπτική αφήγηση για την ιστορική πορεία της Ελληνικής Κοινότητας μέσα στον αιώνα.

Η εκδήλωση αποτυπώθηκε επίσης μέσα από τον φακό του φωτογράφου Harry Barba, ο οποίος κατέγραψε με ευαισθησία τη συγκίνηση και τη μεγαλοπρέπεια της βραδιάς.

Στη δεξίωση παρευρέθηκαν, μεταξύ άλλων, ο Γενικός Πρόξενος της Ελλάδας στο Μόντρεαλ, Νίκος Καραλέκας, ο Αντιπρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων, Θανάσης Γεωργαντάς, η βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Χριστίνα Σταρακά, και ο βουλευτής Ηλείας, Νίκος Νικολακόπουλος, προσδίδοντας ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα και κύρος στην ιστορική αυτή στιγμή. Ταυτόχρονα, παρόντες στην εκδήλωση ήταν η Κοινοβουλευτική Γραμματεύς Αννυ Κουτράκη, η βουλευτής Εμμανουέλλα Λαμπρόπουλος, οι δημοτικοί σύμβουλοι του Λαβάλ Αγλαία Ρεβελάκη και Βασίλης Καρυδόγιαννης, η δημοτική σύμβουλος Ουτρεμόντ Γεωργία Χαλούλος καθώς και  άλλοι εκπρόσωποι της Ελληνικής Ομογένειας του Μόντρεαλ.

Η δεξίωση αυτή αποτέλεσε ένα ζωντανό τεκμήριο του διαχρονικού δεσμού ανάμεσα στην ελληνική κοινότητα και την πόλη του Μόντρεαλ — μιας συμμαχίας χτισμένης πάνω στον σεβασμό, τις κοινές αξίες και μια εκατονταετή ιστορία που συνεχίζει να γράφεται.