Η ΚΟΝΤΥΛΕΝΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ

Η ΚΟΝΤΥΛΕΝΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ
Η αληθινή ιστορία της ομορφιάς που νικήθηκε απ' το γραμμένο

Saturday, January 16, 2021

Με τη Συμμετοχή του Γιάννη Χρυσουλάκη το 1ο Διαδικτυακό Συμπόσιο Γυναικείων Οργανισμών του Μόντρεαλ

 




Με κύριο ομιλητή τον Γενικό Γραμματέα Απόδημου Ελληνισμού και Δημόσιας Διπλωματίας Γιάννης Χρυσουλάκη πραγματοποιήθηκε το Σάββατο 16/1/2021 το Πρώτο Διαδικτυακό Συνέδριο των Γυναικείων Οργανισμών του Μοντρεάλ, το οποίο οργάνωσε το Λύκειον των Ελληνίδων Μοντρεάλ υπό το συντονισμό της προέδρου του Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη.

Έξι οργανισμοί με ιδρύτριες και μέλη Ελληνίδες του ευρύτερου Μοντρεάλ παρουσίασαν τις δραστηριότητές τους αναδεικνύοντας το έργο τους το οποίο έχει πολύχρονη ιστορία. Συμμετείχαν:

Η Ασπίδα της Αθηνάς , οργάνωση για την προστασία απο την ενδοοικογενειακή βία

O Φιλανθρωπικός Οργανισμός Ελληνίδων Κυριών , οργανισμός προσφοράς για τους Ελληνες με χαμηλό εισόδημα

Η Φιλία, οργανισμός για την Τρίτη Ηλικία

Οι Θυγατέρες της Πηνελόπης, το γυναικείο τμήμα της οργάνωσης ΑΧΕΠΑ

Ηλέκτρα, πολιτιστικός και φεμινιστικός οργανισμός

Το Λύκειον των Ελληνίδων Μοντρεάλ, με δραστηριότητες στην δημιουργία μακροπολιτισμού και σε γυναικεία θέματα

Ο Γενικός Γραμματέας ΑΕ και ΔΔ Γιάννης Χρυσουλάκης αναφέρθηκε στη δράση της Γραμματείας εξηγώντας το ρόλο της στη νέα διεύθυνση της Δημόσιας Διπλωματίας και καλώντας τις γυναικείες οργανώσεις του Μοντρεάλ να συμμετέχουν στον πολιτισμό, την δικτύωση και την ανάδειξη της Ελληνοφωνίας στα πέρατα του Καναδά και του κόσμου.

Την Ασπίδα της Αθηνάς εκπροσώπησαν η ιδρύτρια και διευθύντριά της Μέλπα Καματερός που αναφέρθηκε στους άξονες της προσφοράς του οργανισμού ως προς την ενημέρωση του κοινού για την ενδοοικογενειακή βία αλλά και την προσφορά υπηρεσιών και στέγασης των θυμάτων της βίας. Η πρόεδρος Χρυσάνθη Νάκης αναφέρθηκε στη στέγη περίθλαψης των θυμάτων που λειτουργεί αυτή τη στιγμή αλλά και σε εκείνη που θα ανεγερθεί σύντομα στο Λαβάλ. Η Λίτσα Πελώνη ενέφερε διάφορες δραστηριότητες του οργανισμού για τις ερανικές προσπάθειες.

 O Φιλανθρωπικός Οργανισμός Ελληνίδων Κυριών εκπροσωπήθηκε απο τις συμπροέδρους του Βιολέτα Βαθυλάκη και Ιωάννα Μπισμπίκος. Η πρώτη αναφέρθηκε στις πολλαπλές φιλανθρωπικές δράσεις του οργανισμού και η δεύτερη στην 100χρονη ιστορία του. Η αντιπρόεδρος Ματίνα Μπισμπίκος-Πριφτάκη είπε για τον Ραδιομαραθώνιο των 51 χρόνων που συγκεντρώνει χρήματα για τη βοήθεια των φτωχών της παροικίας, ενώ η Μπέλ Γριβάκης μίλησε για το γκαλά ΗΛΙΟΣ που συγκεντρώνει κυρίως εταιρικά χρήματα για την βοήθεια παιδιών και μεγάλων. Η καλλιτέχνις Νίτζα Μελάς αναφέρθηκε στο βιβλίο με συνταγές μαγειρικής των γιαγιάδων της παροικίας, στην οποία θα συμετάσχει με συνταγή της θείας του ο Γιάννης Χρυσουλάκης, όπως υποσχέθηκε.

Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε η οργάνωση ΦΙΛΙΑ, που ιδρύθηκε απο την Ιωάννα Τσουμπλέκας για να υποστηρίξει κατ’ αρχήν τις γυναίκες της τρίτης ηλικίας. Η Πατ Ταμβακολόγος-Κυριακού μίλησε εκ μέρους της προέδρου σημειώνοντας ότι η ΦΙΛΙΑ προσφέρει υπηρεσίες στους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας του Μοντρεάλ με γεύματα στα σπίτια, με εβδομαδιαίες συγκεντρώσεις, με τήρηση των εθιμικών εκδηλώσεων, με συμμετοχή στις πολιτιστικές δταστηριότητες της παροικίας και με τακτικές επισκέψεις στα γηροκομεία όπου υπάρχουν Ελληνίδες κι Έλληνες.

Η Βίκυ Καλλιοντζάκη, πρόεδρος του οργανισμού ΗΛΕΚΤΡΑ που έχει έδρα στο Λαβάλ, τόνισε ότι η οργάνωση αυτή ιδρύθηκε για να αναδείξει τον τοπικό πολιτισμό των Ελληνίδων και να δώσει βήμα στη γιορτή της Γυναίκας κάθε Μάρτη στις 8, που είναι η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

Εκ μέρους της οργάνωσης Θυγατέρες της Πηνελόπης , που είναι το γυναικείο τμήμα της ΑΧΕΠΑ μίλησαν η πρόεδρος Μπέττυ Δρακονταειδή καθώς και η μέντωρ των Κορασίδων της Αθηνάς, Φωτεινή Καραγιάννη. Η Μπέττυ Δρακονταειδή έδωσε το στίγμα του ρόλου των Θυγατέρων της Πηνελόπης στις ευρύτερες δραστηριότητες της ΑΧΕΠΑ, ενώ η Φωτεινή Καραγιάννη εστίασε στις υποτροφίες των $1000 δολαρίων που προσφέρονται κάθε χρόνο σε αριστούχες Ελληνικής καταγωγής φοιτήτριες.

Το Λύκειον των Ελληνίδων Μοντρεάλ, που με πρωτοβουλία του οργάνωσε το Συμπόσιο των Γυναικείων Οργανισμών του Μοντρεάλ, είναι το νεότερο κομμάτι της ιστορίας, καθώς ιδρύθηκε το 2016 από την πρέσβειρα Βασιλική Μαρκαντωνάτου και την Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη.

Η Ελένη Δρακοπούλου , πρόεδρος του Πολιτιστικού τμήματος, αναφέρθηκε στις τρείς βιβλιοπαρουσιάσεις, τη θεατρική παράσταση της Κοντυλένιας (έργου της συγγραφέως Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη) αλλά και στα ιατρικά σεμινάρια για την οστεροπόρωση και την επίδραση των ηλεκτρονικών μέσων στα παιδιά, που οργάνωσε το επιστημονικό τμήμα. Η Ευαγγελία Τσαλκίδου έδωσε έμφαση στο συντονισμό για την δημιουργία του Οικουμενικού Μνημείου του Έλληνα Μετανάστη το οποίο φιλοτέχνησε ο διεθνούς φήμης γλύπτης Γιώργος Χουλιαράς και δωρήθηκε στο Δήμο του Μοντρεάλ για τα 375 χρόνια απο την ίδρυσή του με πρωτοβουλία της τότε προέδρου Μαίρης Ντέρος το 2017.  Η Βίκυ Γεωργιάδου έδωσε χρώμα στη συζήτηση αναφερόμενη στα γαστρονομικά γκαλά που οργάνωσε το Λύκειον των Ελληνίδων Μοντρεάλ με τη συμμετοχή των Ελλήνων σεφ Αργυρώς Μπαρμπαρίγου και Ηλία Μαμαλάκη το 2018 και το 2019 αντίστοιχα. Η Γιούλα Κισκύρα είπε ότι το ΛΕΜ δραστηριοποιείται στη συγκέντρωση χρημάτων για το DOVEE project , μια πρωτοπόρα έρευνα που πραγματοποιείται στο Πανεπιστήμιο του McGill από την ομάδα της λαμπρής ογκολόγου δρος Lucy Gilbert για την πρόωρη διάγνωση του καρκίνου των ωοθηκών και του ενδομητρίου.

Η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη πρόεδρος του ΛΕΜ έκλεισε ευχαριστώντας όλες τις συμμετέχουσες καθώς και τον ΓΓ Απόδημου Ελληνισμού και Δημόσιας Διπλωματίας για την παρουσία του στο Συμπόσιο επαναλαμβάνοντας τα λόγια του : “Ο΄τι μοιράζεται πολλαπλασιάζεται!”



Monday, January 11, 2021

Βασίλης Αλεξάκης: Ο Συγγραφέας της Βιωματικής Μνήμης!

 Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Σήμερα κατακεραυνώθηκα στ΄αλήθεια απο την είδηση ότι ο μεγάλος Ελληνογάλλος συγγραφέας Βασίλης Αλεξάκης έφυγε για τη γειτονιά του ουρανού.

 Σπουδαίος και βιωματικός εκφραστής της συγγραφικής του αλήθειας δεν δίστασε να εκφράσει ποτέ τα όσα τον απασχολούσαν προσωπικά σε όλα τα επίπεδα(εθνικής ταυτότητας, υπαρξιακό,πολιτικό, ερωτικό)  και ίσως γι αυτό παραμένει στην σκέψη μου και την καρδιά μου ως ένας απο τους κυριότερους εκφραστές της γενιάς του στην ελληνική αλλά και την παγκόσμια λογοτεχνία.

 Με μια ελαφριά ειρωνία στη γραφή του λόγω του ότι ήταν σκιτσογράφος με θητεία μάλιστα σε γαλλικές εφημερίδες, κατόρθωσε να φέρει στο μυθιστορηματικό λόγο όλες τις αντιρρήσεις, τις απορίες και τους συμβιβασμούς που έκανε όλα τα χρόνια ζώντας στην κορυφή των δύο πολιτσμών, εκείνου της Γαλλίας και εκείνου της Ελλάδας.

Το Τάλγκο, Η Καρδιά της Μαργαρίτας, οι Ξένες Λέξεις, Παρίσι-Αθήνα, Η Μητρική Γλώσσα, οι Ξένες Λέξεις ήταν απο τα βιβλία που σημάδεψαν την καριέρα του εγγράφοντας μέσα μου τον Βασίλη Αλεξάκη ως μέγιστο και απροσποίητο συγγραφέα που μπορούσε να στίψει μέσα του τα κρίσιμα ερωτήματα της ζωής του κάνοντάς τα μυθιστορηματική αφήγηση.

 Είχα την τύχη να γνωρίσω τον Βασίλη Αλεξάκη απο την αρχή της συγγραφικής μου καριέρας όταν εκείνος ήταν φτασμένος λογοτέχνης σε δυό κόσμους κι εγώ δειλά έβγαινα με την πρώτη συγγραφική μου απόπειρα τη Βιογραφία του Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος, Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΝΟΣ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΥ που είχα την τύχη να εκδοθεί απο τον ΕΞΑΝΤΑ της υπέροχης, μοναδικής και ανεπανάληπτης εκδότριας Μάγδας Κοτζιά.

 Τότε, λοιπόν, αρχίσαμε τις παρέες, τις πλάκες, τα ουζάκια και τη συνεύρεση των Εξαρχείων. Τότε γνώρισα την όμορφη Μαργαρίτα του για την οποία εγραψε την «Καρδιά της Μαργαρίτας». Και καθώς γελούσαμε τα βράδυα και αναθυμόνταν με τη Μάγδα νύχτες λαμπρές του Παρισιού της Αντίστασης κατά της Χούντας, εγώ την επόμενη μέρα ρούφαγα αχόρταγα τα έργα του και αντιλαμβανόμουν την αμεσότητα του συγγραφικού του λόγου, την κάθετη τομή στην εγγύς πραγματικότητα που χόρευε γύρω μου σηκώνοντας σκόνη.

 Ο Βασίλης Αλεξάκης ήταν εκείνος που όταν διάβασε τη ΜΟΝΑΞΙΑ ΕΝΟΣ ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΥ , ως παιδευόμενος άθεος με ρώτησε : «Καλά εσύ τι σχέση έχεις με την Εκκλησία;» Για να συνεχίσει: "'Ιουστίνη, είσαι μάγκας συγγραφέας και σε πάω. Και να γράφεις ξέρεις και να αφηγείσαι και να χτυπάς γροθιά στο μαχαίρι!".

 Πρέπει να πω ότι νιώθω τυχερή που ο Βασίλης Αλεξάκης βρέθηκε με τη Μάγδα Κοτζιά στην αρχή της καριέρας μου και μούδωσε μια ώθηση και ένα κουράγιο να προχωρήσω στη γραφή. Και θα του χρωστάω για πάντα ευγνωμοσύνη όχι μόνο γιατί διάβασε μια πρωτόλεια συγγραφέα, ως μη όφειλε, αλλά διότι μου στάθηκε με δηλώσεις όταν ο απατεώντας εκδότης και βιβλιοπώλης Σάμ Τσέκουας της Αστόριας αντέγραψε και πουλούσε σε κλεψίτυπα στην βιογραφία του Αρχιεπισκόπου Σπυρίδωνος στους ανυποψίαστους οπαδούς του... Παραθέτω τη δήλωσή του που είχε περάσει τότε στο ΑΜΠΕ:

 «Την έντονη ανησυχία του για τη διακίνηση των κλεψίτυπων βιογραφικών βιβλίων του πρώην Αρχιεπισκόπου Αμερικής Σπυρίδωνος στο χώρο της ελληνοαμερικάνικης ομογένειας καταγγέλλει ο διαπρεπής συγγραφέας Βασίλης Αλεξάκης , ο οποίος σημειώνει μεταξύ άλλων: «Αποτελεί απαράδεκτο φαινόμενο η διακίνηση κλεψίτυπων βιβλίων στην αγορά της Αμερικής, όπου θα έπρεπε η ελληνική λογοτεχνία να φθάνει και να προωθείται αλώβητη στη μεγάλη ομογένεια της χώρας, αφού αποτελεί ένα απο τους άξονες στήριξης για την πολιτιστική επιβίωση του Ελληνισμού στη Διασπορά. Ιδιαίτερα αποθαρρυντικό  είναι το γεγονός ότι το βιογραφικό βιβλίο του πρώην Αρχιεπισκόπου Αμερικής « Η μοναξιά ενός Ασυμβίβαστου» , θέμα ιερό για την ιστορία της ομογένειας, έγινε αντικείμενο πνευματικής κλοπής από κάποιους που φαίνεται ότι δεν σέβονται την ιστορία αλλά ούτε και την ίδια την ομογένεια, παρότι εμφανίζονται ως πρέσβεις των ελληνικών γραμμάτων. Ποτέ δεν μού έχει συμβεί παρόμοια συγκυρία στη Γαλλία, όπου πωλούνται τα βιβλία μου και απορώ πώς προέκυψε στην Αμερική, όπου οι νόμοι περί προστασίας της πνευματικής ιδιοκτησίας είναι ιδιαίτερα αυστηροί».

 Ήμουν τυχερή που σε γνώρισα Βασίλη Αλεξάκη στην πρώτη φάση της συγγραφικής καριέρας μου γιατί έμαθα απο σένα πως η βιωματική μυθιστορία δεν είναι αμαρτία, αλλά βέλος στη φαρετρα της δημιουργικής γραφής.

Καλό ταξίδι εκεί που πας, να μου φιλήσεις την αλησμόνητη Μάγδα. Θα κάνετε πάρτυ εκεί στη γειτονιά του Ουρανού!

 

Friday, January 8, 2021

Η Καναδική συμμετοχή στο ICC/WOMEN HELLAS είναι σημαντική και καίρια!

 

Δρ. Σταυρούλα Χριστόπουλος

Καθηγήτρια Δημοσιογραφίας του Π/μίου CONCORDIA Αφροδίτη Σάλας

Συνταξιούχος Διπλωμάτης του Καναδικού ΥΠΕΞ Μαρία Πανταζή-Peck
Επιχειρηματίας Εστίασης και Νηπαικών Σταθμών Ρούλα Κυριακού
Ομοσπονδιακή Βουλευτής με το Κόμμα των Φιλελευθέρων Αννυ Κουτράκη
Αυτοδημιούργητη επιχειρηματίας στις Μεταφορές Κατερίνα Μαρκάκη
Επιχειρηματίας/ παρουσιάστρια μαγειρικού σόου Τίνα Καλογριάς
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας, Πρόεδρος Λυκείου των Ελληνίδων Μοντρεάλ, Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη
Ομοσπονδιακή βουλευτής του Κόμματος των Φιλελευθέρων Εμμανουέλλα Λαμπρόπουλος
Ξενοδοχειακή επιχειρηματίας Άννα Αντωνόπουλος

Με ένα διαδικτυακό συνέδριο όπου θα αναπτυχθούν οι δράσεις των GREEK WOMEN START UPS εταιρειών δημιορυγώντας ένα νέο cluster , καθώς και με μία έκθεση προϊόντων των γυναικών επιχειρηματιών της Σπάρτης, ξεκινάει η Νέα Χρονιά για το ICC/WOMEN HELLAS υπό την καθοδήγηση της προέδρου Μαρίνας Οφλούδη-Γιαβρόγλου και της συντονίστριας Ειρήνης Νικολοπούλου. 

Ανάμεσα στις δράσεις για το 2020 ξεχώρησαν οι προτάσεις του ICC/HELLAS/CANADIAN CLUSTER, όπως ανάφερε σε πρόσφατη ανακεφαλαίωση των΄δραστηριοτήτων η πρόεδρος:

6/ Το cluster του Καναδά : Ήδη προχώρησε σε προτάσεις για να αξιοποιηθεί το know how ανάπτυξης γυναικών επιχειρηματιών στην Ελλάδα με βάση τις καλές πρακτικές που ακολουθεί ο Καναδάς δηλαδή μία από τις χώρες που ανήκει στους G8 , των πλουσιότερων και πιο ανεπτυγμένων στον πλανήτη. Τα μέλη μας εκεί είναι στη διάθεσή σας για μεμονωμένο networking ή Συμβολή σε προτάσεις με στόχο την στήριξη της επιχειρηματικότητας των Ελληνίδων

 

Thursday, December 31, 2020

Άρωμα Γυναίκας στην Ελληνική Πρεσβεία της Οττάβας!

 


 Άρωμα Γυναίκας στην Ελληνική Πρεσβεία της Οττάβας!

Με ένα δείπνο πολιτικά ορθό,διατηρώντας την απόσταση ανάμεσα στους καλεσμένους, η νέας πρέσβυς της Ελλάδας στην Οττάβα, Ναντίν Αθανασιάδου, υποδέχθηκε μια ομάδα απο το Μοντρεάλ σε δείπνο εργασίας προκειμένου να συζητητηθούν θέματα προκλητικότητας στο Αιγαίο αλλά και τα φλέγοντα ζητήματα που απασχολούν την Ελληνική παροικία του Καναδά.

Το δείπνο εργασίας ήταν άτυπο γι αυτό προσκεκλημένοι δεν ήταν οι επίσημοι ταγοί της παροικίας αλλά ο πρόεδρος της Ερανικής Επιτροπής της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ Δρ. Γιώργος Τσούκας καθώς και η πρόεδρος του Λυκείου των Ελληνίδων δημοσιογράφος και συγγραφέας Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη συνοδευόμενη απο το σύζυγό της επιχειρηματία Θεόδωρο Αργύρη. Καλεσμένη στο τραπέζι ήταν επίσης η συνταξιούχος διπλωμάτης με βαθμό πρέσβυ Άννα Myatt.

Η πρεσβευτική κατοικία βυθισμένη στα χιόνια ανάδιδε την γυναικεία άποψη περί την ελληνική παρουσία στον δρόμο του Καναλιού της Οττάβας, με την πρόσοψη να είναι διακοσμημένη με λαμπερά Χριστουγεννιάτικα φώτα.

Εσωτερικά η κατοικία είχε διακοσμηθεί με φίνο γυναικείο γούστο αποπνέοντας Άρωμα Γυναίκας. Οι λεπτές γεύσεις της ελληνικής κουζίνας συνοδεία ελληνικών κρασιών κράτησαν τη συζήτηση ενδιαφέρουσα και πολύεπίπεδη καθ’ όλη τη βραδυά.

Η πρέσβυς Ναντίν Αθανασιάδου είναι απο τα δυνατά χαρτιά του υπουργείου εξωτερικών της Ελλάδας γι αυτό διορίσθηκε στο πόστο της Οττάβας, προκειμένου να ενδυναμώσει περισσότερο τις διμερείς σχέσεις Ελλάδας -Καναδά.

Με δυναμική θητεία στα διάφορα πόστα στα οποία έχει υπηρετήσει (μεταξύ των οποίων Μόσχα, Βρυξέλλες, Λονδίνο,) η Ναντίν Αθανασιάδου η οποία έχει πραγματοποιήσει εξαιρετικές σπουδές στην Ελληνική Φιλολογία, σκοπεύει να κάνει λαμπρή τη συμμετοχή των Ελλήνων του Καναδά στις εκδηλώσεις για τα 200 χρόνια απο την Ελληνική Επανάσταση το 2021 και ταυτόχρονα να θέσει επι τάπητος τα θέματα της εξωτερικής πολιτικής της Ελλάδας τόσο στο υπεξ του Καναδά όσο και στους συναδέλφους της πρέσβεις των άλλων χωρών.

Η Ελληνική Διπλωματία με Άρωμα Γυναίκας φαίνεται πως θα αποδειχθεί αποτελεσματική το 2021 και για τα επόμενα τέσσερα χρόνια.

Καλή Χρονιά!

 












Wednesday, December 2, 2020

Το Πατρικό Ξαναγεννιέται!

 


Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Έτσι στα ξαφνικά και ανεπάντεχα γλίστρησε στη σελίδα του facebook η παιδική μου φίλη και άξια μηχανικός Μαριάννα Καρφάκη (κατασκευάστρια της Μαριαννόπολης), καταθέτοντας μερικές φωτογραφίες απο την ισοπέδωση του πατρικού μας σπιτιού, που φέτος θα μεταμορφωθεί σε ένα μοντέρνο και λειτουργικό διόροφο οίκημα της αστικής Λευκάδας.

Το αδειανό απο τα κάρινα κρεβάτια ροζ δωμάτιο των κοριτσιών, η τραπεζαρία χωρίς το τετράγωνο τραπέζι του θείου Έκτορα, η ξύλινη πύλη πριν απο την μεγαλοπρεπή σκάλα στο χολ, το ολοσχερές άδειασμα του πατρικού μου έφερε δάκρυα στα μάτια. Δάκρυα που έγιναν λυγμοί και τράνταξαν την ύπαρξή μου γιατί η σχέση με το πατρικό είναι ιστορική, είναι καρμική, είναι αρχέγονη και κυρίαρχη στη ζωή του κάθε ανθρώπου.

Το πατρικό μας, που χτίσθηκε το 1966 στην καρδιά της οδού Σκένα, αριθμός 6, στην πόλη της Λευκάδας διατρέχει την ιστορία των παιδικών μας χρόνων. Το οικόπεδο αγοράσθηκε απο τον Πάνο Διγώνη, τυφλό απο σύφιλλη, που έμενε μόνος του στο πίσω μέρος ακριβώς, ακολουθώντας την μοναχική πορεία της τυφλότητάς του. Εκείνος τραγουδούσε και η λυπητερή φωνή του έφτανε μέχρι τα πορτοπαράθυρά μας και τότε η μάνα μου ετοίμαζε βιαστικά ένα δοχείο με το φαγητό του μεσημεριού για να το πάει ο πατέρας μου στον μπάρμπα-Διγώνη. Η θλιβερή του μοναξιά και η ιστορία της ασωτείας του (ήταν παιδί απο πλούσια οικογένεια που έφαγε τα πλούτη του με γυναίκες και παίγνια και τρελή ζωή) πάντα θα με κάνει να μελαγχολώ.

Μπήκαμε στο σπίτι φθινόπωρο του 1966 όταν άρχιζα την Δευτέρα Δημοτικού. Οι τοίχοι ήταν άβαφτοι και ο επάνω όροφος δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί γιατί ο πατέρας μου έχτισε μόνο όσο του έφταναν τα χρήματα. Χρειάστηκαν άλλα πέντε χρόνια για να χωριστούν τα δωμάτια και να μπούν οι πόρτες και να χρωματισθούν τα δωμάτια με τη μαεστρία της ομάδας του μοναδικού Θανάση Σίδερη. Θυμάμαι ακόμη τα μαστόρια να τραγουδάνε έξω στις σκαλωσιές τραγούδια του Μπιθικώτση.

Έτσι ολοκληρώθηκε το σπιτικό του παπα-Φραγκούλη και της πρεσβυτέρας Μαρίας με το δωμάτιο του Αποστόλη σε απαλό γαλάζιο χρώμα να έχει μπαλκονάκι και το δικό μας κοριτσίστικο δωμάτιο σε ροζ ζαχαρένιο χρώμα να το μοιραζόμαστε με την Κωνσταντίνα. Των γονιών το δωμάτιο που έβγαζε στο μεγάλο μπαλκόνι ήταν σε σωμόν απόχρωση και το δωματιάκι των ξένων πήρε χρώμα γρκιζοπράσινο, αυτό της ουδετερότητας.



Στο κάτω σπίτι δέσποζε η κεντρική είσοδος με περίφημη πόρτα της εποχής και ένα χόλ που οδηγούσε στη μεγάλη επιβλητική σκάλα. Η σαλοτραπεζαρία σε απαλό κίτρινο χρώμα ήταν ευρύχωρη για να υποδέχεται τους καλεσμένους των γιορτών και σφάλιζε ολόκλειστη και πεντακάθαρη μην τύχει και περάσει κανένας επίσημος. Βέβαια, στο Φραγκουλέικο περνούσαν επίσημοι και ανεπίσημοι καθημερινά άνευ ωραρίου.

Η τραπεζαρία ήταν σε παλ πράσινο χρώμα και είχε μια μεγάλη σόμπα πετρελαίου για τις κρύες και υγρές μέρες. Στρωμένη με χοντρόρουχα το χειμώνα, κάθε άνοιξη απογυμνωνόταν αναδεικνύοντας το μωσαϊκό πάτωμα καμωμένο απο τους αδελφούς Ζαβιτσάνου. Τους θυμάμαι σαν τώρα να τρίβουν και να γυαλίζουν τα μωσαϊκά μας!

Αυτό λοιπόν ήταν το σπιτικό μας, που τα μπαλκόνια του μοσχοβολούσαν απο το λουλάκι της λευκότητας κάθε φορά που η μαμά άπλωνε τα σεντόνια της. Διότι ήταν απαράβατος όρος τα λευκά σεντόνια, να βλέπουν οι γειτόνισσες τη νοικοκυροσύνη της. Την παρατηρούσα και μέσα μου γελούσα που έπαιρνε τόσο σοβαρά τη λευκότητα των σεντονιών αλλά φαίνεται πως αυτό το σαράκι μου το κληροδότησε άνευ όρων.

Απο το σπίτι του παπα-Φραγκούλη με το βεραμάν χρώμα στον εξωτερικό τοίχο και τα υπέροχα λουλούδια της μαμάς στην αυλίτσα και αργότερα στο σοκάκι, πέρασαν οι πάντες. Η νονά Ιουστίνη με την Ακριβούλα της φέρνοντας καραμέλες και καλούδια, ο σεβασμιότατος κυρός Νικηφόρος, ο νέος μητροπολίτης Θεόφιλος, οι ψάλτες της χορωδίας του Πάνου Ορφανού, τα παιδιά του ιερού, όλοι οι ιερείς της Λευκάδας και των χωριών.

Πέρασαν όλοι οι συγγενείς της Εγκλουβής (πατρικό χωριό)  και του Σύβρου (μητρικό χωριό) και της Βασιλικής (θειά Φροσύνη και θειά Χρυσαυγή) και όλοι οι εγγύτεροι και πιό μακρινοί φίλοι της οικογένειας. ‘Αλλος ερχόταν απο το χωριό για τους γιατρούς, άλλος για τους δικηγόρους, άλλος για να ψωνίσει πράγματα. Ποτέ απο το τραπέζι μας δεν έλειπε το παραπάνω πιάτο και τα παιδιά ήμασταν χαρούμενα διότι εισπράτταμε σοκολατίτσες απο τους θείους, ενώ τα μίζερα κορίτσια δεν χρειαζόταν να φάμε όλο το φαί μας.

Η μαμά κάθε μέρα το χειμώνα καλούσε στην τραπεζαρία τις Βλάχες απο το Ξηρόμερο που έρχονταν φορτωμένες με σακιά λάχανα και είχαν χέρια παγωμένα απο το κρύο . Τους έφτιαχνε τσάι, τους έδινε κουλουράκια και τις έβαζε μπροστά απο τη σόμπα για να ζεσταθεί το κορμάκι τους. Τα θυμάμαι έντονα αυτά τα πρωινά με τις βλάχες στο σπιτικό μας να μας κοιτάνε με μια ανείπωτη γλύκα εμάς τα παιδάκια της οικογένειας.

Η μαμά στο σπιτικό έκανε υπέροχες γιορτές με αιχμή του δόρατος τη γιορτή του Αγίου Νικολάου, απο όπου περνούσε όλη η Λευκάδα προς τιμήν του πατερούλη και των Αγίων Αποστόλων προς τιμήν του μονάκριβού της. Επίσης, με μεγάλη λαμπρότητα γιορτάζαμε τη γιορτή της Κωνσταντίνας μας διότι και η πατρική γιαγιά είχε το όνομα και ο μητρικός παππούς ήταν ο περίφημος παπα-Κώστα Κακαβούλης και η μακαρίτισσα μητρική γιαγιά Κωνσταντίνα Σαββίνου ονομαζόταν.

Έτσι περνούσαν τα χρόνια σε ένα σπίτι που το θαύμαζαν οι φίλες μου για την κομψότητά του, τα απαλά του χρώματα και προπάντων για την αγνότητα και την ευτυχία που απέπνεε. Ήταν το σπίτι του παπα-Νίκου, σπίτι γενναιοδωρίας, αγάπης και μιας μεγάλης αγκαλιάς για όλους τους αγαπημένους της οικογένειας, γνωστούς και άγνωστους.

 Μα μπήκαν χρόνια χρόνια δισεχτα και μήνες οργισμένοι... Αρρώστησε η Κωνσταντίνα αναπόδραστα και μετά απο 9 μόλις μήνες έφτασε απο τας Αθήνας το φέρετρο της και στήθηκε το σκέπασμα στο βεραμάν ως τότε ξένοιαστο τοίχο. Και γέμισαν δάκρυα τα πατώματα , πότισε η γειτονιά πόνο απο τον πόνο μας. Η μουσική έπαιζε απέξω το πρελούδια του Μπάχ.

Ακολούθησε η φυγή της πρεσβυτέρας το 2010 και πάλι το φέρετρο έξω ακουμπισμένο στο βεραμάν τοίχο, πάλι τα δάκρυα ποταμός ... πάλι η Φιλαρμονική να παίζει τις θλιβερές της μουσικές.

Εκλεισε ο κύκλος  με το θάνατο του πατερούλη το 2016, μα το φέρετρό του έγινε λαϊκό προσύνημα στην εκκλησία των Αγίων Αναργύρων, τη λατρεμένη ενορία μας. Εκεί του αποτίθηκε η τιμή που του άξιζε κι έτσι ο βεραμάν τοίχος δεν είδε το δικό του φέρετρο.

Τώρα η Μαριάννα Καρφάκη, σπουδαία μηχανικός της Λευκαδας,  που κοιμήθηκε στα κρεβάτια των κοριτσιών, που διάβαζε μαζί μας... αυτή κλήθηκε να αναστήσει το πατρικό μας με το ταλέντο και την αγάπη της. Τώρα θα ξαναγίνει νέο, του κουτιού για να φέρουμε χαρές κι αγάπες και λουλούδια με τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας!

 


Μαριαννάκι, Να το προσέξεις σαν δικό σου!

Γιατί κι εσύ έγινες μέρος της ιστορίας του! Τότε και τώρα! Και πάντα!