Ανελήφθη εις ουρανούς ο Δρ. Μιχάλης Παίδούσης αφήνοντας τεράστια παρακαταθήκη στον επιστημονικό τομέα

 

    Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Ανελήφθη εις ουρανούς πλήρης ημερών ο Δρ. Μιχάλης Παίδούσης, σύζυγος της λατρεμένης μας Βρησηίδας Μαύρου-Παϊδούση, που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στην επιστήμη, στην ακαδημαϊκή κοινότητα και στην ελληνική και κυπριακή διασπορά. Ο Καθηγητής Μιχάλης Παϊδούσης, υπήρξε δάσκαλος με σπάνια σοφία, ερευνητής με παγκόσμια ακτινοβολία και ακαδημαϊκός που τίμησε την Ελλάδα και το McGill University με το έργο και το ήθος του.

Με καταγωγή από την Κύπρο αναμείχθηκε από νωρίς στην ελληνική παροικία του Μόντρεαλ υπηρετώντας ως επίτιμος πρόξενος της Κύπρου στο Μόντρεαλ επί πολλές δεκαετίες.

Ο Δρ. Παίδούσης υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους μελετητές στον τομέα των δονήσεων, της αλληλεπίδρασης ρευστού–κατασκευής και της μη γραμμικής δυναμικής. Το έργο του, θεμελιώδες και πρωτοποριακό, επηρέασε βαθιά την αεροναυπηγική, τη μηχανική ενέργειας, τη ναυπηγική, τη βιομηχανία πετρελαίου και φυσικού αερίου, αλλά και την επιστημονική κατανόηση πολύπλοκων φυσικών φαινομένων. Τα βιβλία του, οι δημοσιεύσεις του και οι θεωρητικές του συνεισφορές αποτελούν σήμερα παγκόσμια σημεία αναφοράς.

Η ακαδημαϊκή του πορεία υπήρξε λαμπρή. Σπούδασε Μηχανολογία στο McGill University, όπου έλαβε το πτυχίο του (B.Eng.), και συνέχισε τις σπουδές του στο Cambridge University, όπου ολοκλήρωσε το διδακτορικό του (Ph.D.), σε ένα από τα πιο απαιτητικά και ιστορικά επιστημονικά περιβάλλοντα του κόσμου. Η επιστημονική του συγκρότηση, βαθιά και πολυεπίπεδη, αποτέλεσε το θεμέλιο της διεθνούς του αναγνώρισης.

Για δεκαετίες, ο Καθηγητής Μιχάλης Παίδούσης υπηρέτησε το McGill University από το Macdonald Engineering Building, στο γραφείο του στον τρίτο όροφο, έναν χώρο που για πολλούς υπήρξε φάρος γνώσης και έμπνευσης. Εκεί, με υπομονή, ευγένεια και ακατάβλητο πάθος για την επιστήμη, καθοδήγησε γενιές φοιτητών, πολλοί από τους οποίους σήμερα κατέχουν εξέχουσες θέσεις σε πανεπιστήμια, ερευνητικά κέντρα και βιομηχανίες σε όλο τον κόσμο.

Εμείς που τον γνωρίσαμε από την συμμετοχή του στα κοινά και τον αγώνα του για το Κυπριακό, διαπιστώσαμε πως επρόκειτο για έναν άνθρωπο με σπάνια σεμνότητα, με χιούμορ λεπτό και με μια βαθιά ανθρωπιά που συνόδευε κάθε του κουβέντα. Δεν δίδαξε μόνο εξισώσεις, θεωρίες και μοντέλα· δίδαξε ήθος, συνέπεια, αφοσίωση και την αξία της αλήθειας στην έρευνα. Υπήρξε μέντορας, συνοδοιπόρος και πνευματικός πατέρας για πολλούς φοιτητές του.

Η απώλειά του αφήνει ένα μεγάλο κενό, αλλά το έργο του, η παρακαταθήκη του και οι άνθρωποι που διαμόρφωσε θα συνεχίσουν να φωτίζουν τον δρόμο της επιστήμης. Ο Δρ. Μιχάλης Παίδούσης δεν υπήρξε απλώς ένας μεγάλος καθηγητής· υπήρξε ένας μεγάλος Κύπριος της διασποράς, ένας σπουδαίος άνθρωπος, ένα κεφάλαιο στην επιστήμη της Μηχανικής.

Για πολλούς απο μας υπήρξε γλυκός και ταπεινός φίλος, καθώς συνόδευε πάντα διακριτικά την Βρησηίδα μας στους όποιους κοινούς αγώνες.

Αιωνία του η μνήμη. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τον σκεπάσει. Και ας μείνει το έργο του φάρος για όλους όσοι πιστεύουν στη δύναμη της επιστήμης και της ανθρώπινης προσφοράς.

 

Με άρωμα Ελλάδας το 5ο Ντεφιλέ Ελληνικής Μόδας του Λυκείου των Ελληνίδων Μοντρεάλ

 

Φωτογραφίες: Harry Barba

Το Λύκειον των Ελληνίδων Μόντρεαλ διοργάνωσε στις 5 Μαΐου 2026 το 5ο Ελληνικό Ντεφιλέ Μόδας στο Palace Convention Center, όπου περισσότεροι από 400 καλεσμένοι συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν τη δημιουργικότητα της ελληνικής μόδας, το συλλογικό πνεύμα και τη δέσμευση της ελληνικής παροικίας στην προώθηση της υγείας των γυναικών. Η εκδήλωση αποτέλεσε μια γιορτή αισθητικής, παράδοσης και κοινωνικής προσφοράς.

Στην πασαρέλα παρουσιάστηκαν δύο σημαντικοί δημιουργοί που εκπροσωπούν τη σύγχρονη ελληνική αισθητική. Ο Γιώργος Κουλασίδης από τη Θεσσαλονίκη παρουσίασε τη συλλογή Resort Wear 2026, μια αέρινη, φωτεινή γραμμή εμπνευσμένη από τα ελληνικά νησιά, με χρωματική παλέτα που μετέφερε στους θεατές την αύρα του Αιγαίου. Από την άλλη, ο Μοντρεαλίτης σχεδιαστής Φώτης Παπαγεωργίου παρουσίασε τη συλλογή Braham, μια μοντέρνα, boho και unisex πρόταση που ενθουσίασε ιδιαίτερα τη νεότερη γενιά με τον εκφραστικό και ελεύθερο χαρακτήρα της.

Μία από τις πιο συγκινητικές στιγμές της βραδιάς ήταν η εμφάνιση πέντε καρκινοπαθών επιζώντων—της Αμαλίας Μαρκάκη, της Φράνσις Ρόντος, της Μαριάννας Μπιλότα, της Πότας Γεωργίτσος Αδαμίδη και του Δημήτρη Πλατανίτη—οι οποίοι περπάτησαν στην πασαρέλα μέσα σε κλίμα βαθύ σεβασμού και θερμής υποδοχής. Οι παρευρισκόμενοι πλειοδότησαν στα ρούχα που φόρεσαν, μετατρέποντας την επίδειξη σε μια πράξη αλληλεγγύης και συμμετοχής στον κοινό αγώνα κατά του καρκίνου.

Τα έσοδα της εκδήλωσης στηρίζουν το ερευνητικό πρόγραμμα DOvEEgene, μια πρωτοποριακή προσπάθεια υπό την καθοδήγηση της Dr. Lucy Gilbert στο Πανεπιστημιακό Ίδρυμα McGill. Η Δρ. Γκίλμπερτ και η ομάδα της βρίσκονται στα τελικά στάδια ανάπτυξης ενός μοριακού τεστ τύπου «Παπ» για την έγκαιρη ανίχνευση καρκίνου των ωοθηκών και του ενδομητρίου. Παρότι αναφέρθηκε στις γραφειοκρατικές δυσκολίες που καθυστερούν την εφαρμογή του, εξέφρασε την αισιοδοξία ότι το σωτήριο αυτό εργαλείο θα γίνει σύντομα διαθέσιμο σε όλες τις γυναίκες.

Εκ μέρους του Πανεπιστημιακού Ιδρύματος του McGill (MUHC Foundation), η αντιπρόεδρος Tarah Swartz συνεχάρη το Λύκειον για τη σταθερή του προσφορά στην υγεία των γυναικών και απένειμε στην πρόεδρο, Ιουστίνη Φραγκούλη Αργύρη, τιμητική διάκριση για την ηγεσία της και τη συνεχή στήριξη του Διοικητικού Συμβουλίου στο DOvEEgene Project.

Στον λόγο της, η Ιουστίνη Φραγκούλη Αργύρη μίλησε με βαθιά συγκίνηση για την απώλεια της αδελφής της από καρκίνο των ωοθηκών στα 42 της χρόνια, υπογραμμίζοντας: «Το DOvEEgene είναι ένα πραγματικά σωτήριο εργαλείο για τις γυναίκες. Πρέπει να αγκαλιάσουμε και να στηρίξουμε αυτή την προληπτική καινοτομία, ώστε καμία οικογένεια να μη ζήσει την απώλεια που έζησε η δική μου. Είμαι περήφανη που το Λύκειον Ελληνίδων Μόντρεαλ προβάλλει Έλληνες σχεδιαστές και ταυτόχρονα στηρίζει τη Δρ. Λούσι Γκίλμπερτ στο έργο της να ολοκληρώσει αυτή τη σωτήρια έρευνα.»

Την εκδήλωση παρουσίασε η δημοσιογράφος και καθηγήτρια του Concordia University, Αφροδίτη Σάλας, ενώ τιμητική πρόεδρος ήταν η Κυριακή Χρα Καραλέκας. Τον συντονισμό του ντεφιλέ είχε η Αλεξάνδρα Κόκκινος. Χαιρετισμούς απηύθυνε ο Πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μόντρεαλ, Βασίλης Αγγελόπουλος, ενώ ο Γενικός Πρόξενος Νίκος Καραλέκας τόνισε τη σημασία της προβολής της ελληνικής μόδας στο Μόντρεαλ και εξέφρασε την ελπίδα ότι οι Έλληνες δημιουργοί θα ενισχύσουν ακόμη περισσότερο την παρουσία τους στη Βόρεια Αμερική.

Οι καλεσμένοι απόλαυσαν μεσογειακό μπουφέ, σαμπάνια και trunk presentations μετά την επίδειξη, που τους έδωσαν την ευκαιρία να δουν από κοντά τις δημιουργίες των σχεδιαστών. Η βραδιά ολοκληρώθηκε με αίσθηση γιορτής, προσφοράς και ενότητας.

Το 5ο Ελληνικό Fashion Show επιβεβαίωσε για ακόμη μία φορά τον ρόλο του Λυκείου ως πολιτιστικού και φιλανθρωπικού πυλώνα της ελληνικής παροικίας του Μόντρεαλ, αποδεικνύοντας ότι η μόδα μπορεί να αποτελεί ταυτόχρονα γιορτή ομορφιάς και παράδοσης, αλλά και ισχυρό μέσο ευαισθητοποίησης, αλληλεγγύης και κοινωνικής αλλαγής στον τομέα της επιστήμης.

Η πρόεδρος του ΛΕΜ παραλαμβάνει το βραβείο για την ηγετική προσπάθεια εκ μέρους του Λυκείου στη συγκέντρωση κονδυλίων για την έρευνα Doveegene

Το βραβείο του εθενλοντισμού έχει δοθεί μέχρι σήμερα μόνο σε τρία άτομα-εθελοντές από το Πανεπιστημιακό νοσοκομείο του McGill

Οι δύ σχεδιαστές με το Διοικητικό Συμβούλιο του ΛΕΜ

Ο Δημήτρης Πλατανίτης έκανε πασαρέλα ως καρκινοπαθής

Η δρ. Lucy Gilbert

O Φώτης Παπαγεωργίου με τα μοντέλα του

Η καθηγήτρια Δημοσιογραφίας Αφροδίτη Σάλας με τον σχεδιαστής Γιώργο Κουλασίδη

Πρύταννις του Πανεπιστημίου Concordia η Ελληνίδα Δρ. Φαίη Διαμαντούδη

 

Πρύταννις του Πανεπιστημίου Concordia η Ελληνίδα Δρ. Φαίη Διαμαντούδη

 

Μεγάλη διάκριση για την Δρα. Φαίη Διαμαντούδη, η οποία εκλέχθηκε πρύταννις του Πανεπιστημίου Concordia του Μοντρεάλ και αντιπρόεδρος ακαδημαϊκών υποθέσεων για πενταετή θητεία που ξεκινά την 1η Μαΐου 2026. Η δρ. Διαμαντούδη υπηρετούσε ήδη στη θέση προσωρινά από τον Σεπτέμβριο του 2025.

Η Φαίη Διαμαντούδη είναι καθηγήτρια οικονομικών και έχει αναλάβει πολλές ηγετικές θέσεις τα τελευταία 15 χρόνια. Το 2023 διορίστηκε κοσμήτορας μεταπτυχιακών σπουδών, μετά από τρία χρόνια αναπληρωματικών καθηκόντων. Το 2024 υπηρέτησε ως προσωρινή αντιπρόεδρος έρευνας και μεταπτυχιακών σπουδών, ενώ το 2025 ανέλαβε ειδική αποστολή για την ενίσχυση και διαφοροποίηση των πηγών εσόδων του πανεπιστημίου. Στο παρελθόν είχε επίσης διατελέσει διευθύντρια μεταπτυχιακών προγραμμάτων στο Τμήμα Οικονομικών και αναπληρώτρια κοσμήτορας στρατολόγησης και υποτροφιών στη Σχολή Μεταπτυχιακών Σπουδών.

Ο πρόεδρος του Concordia, Graham Carr, τόνισε ότι το πανεπιστήμιο βρίσκεται σε μια κρίσιμη και απαιτητική περίοδο και χρειάζεται μια ακαδημαϊκή ηγεσία με τόλμη, διοικητική ικανότητα και όραμα. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Φαίη Διαμαντούδη αποτελεί «προφανή επιλογή» χάρη στο σημαντικό έργο και την αφοσίωσή της στο πανεπιστήμιο.

Τα τελευταία χρόνια, η Φαίη Διαμαντούδη ηγήθηκε μιας μεγάλης προσπάθειας αναθεώρησης του ακαδημαϊκού μοντέλου λειτουργίας του Concordia, εξετάζοντας προγράμματα σπουδών και δομές με στόχο τη βιώσιμη ανάπτυξη. Συνεργάστηκε στενά με όλα τα ακαδημαϊκά τμήματα και με εκπροσώπους φοιτητικών συλλόγων, συγκεντρώνοντας δεδομένα και καταγράφοντας τις ανάγκες και τις προκλήσεις κάθε μονάδας. Αυτές οι συναντήσεις γέννησαν νέες ιδέες για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας του πανεπιστημίου και την προσέλκυση νέων κατηγοριών φοιτητών.

Ο Carr υπογράμμισε επίσης ότι η Δρ. Διαμαντούδη είχε ήδη θέσει τις βάσεις για αυτή την πορεία μέσα από πρωτοβουλίες που εκσυγχρόνισαν τη λειτουργία της Σχολής Μεταπτυχιακών Σπουδών, αύξησαν θεαματικά τις εγγραφές μεταπτυχιακών ερευνητών και ενίσχυσαν σημαντικά τη χρηματοδότηση των φοιτητών. Η ικανότητά της να φέρνει σε επαφή ανθρώπους, να ενθαρρύνει το διάλογο και να κινητοποιεί κοινωνικές ομάδες θεωρείται καθοριστική για τον νέο της ρόλο.

Η ίδια η Δρ. Διαμαντούδη δήλωσε ότι νιώθει βαθιά συνδεδεμένη με το Concordia, όπου έγινε μέλος ΔΕΠ πριν από σχεδόν 25 χρόνια. Αναγνωρίζει ότι το πανεπιστήμιο βρίσκεται σε μια δύσκολη καμπή, αλλά πιστεύει ότι μπορεί να βγει από αυτήν πιο δυνατό, πιο ενωτικό και πιο έτοιμο για το μέλλον. Τόνισε ότι θέλει να συμβάλει στη γεφύρωση του χάσματος ανάμεσα στο όραμα και την εφαρμογή, ανάμεσα στην ηγεσία και την κοινότητα, και ανάμεσα στις πιέσεις και στις ευκαιρίες που αυτές δημιουργούν.

Η Φαίη Διαμαντούδη εντάχθηκε στο Concordia το 2003 ως επίκουρη καθηγήτρια και έγινε πλήρης καθηγήτρια το 2015. Ειδικεύεται στην θεωρία των παιγνίων και την περιβαλλοντική οικονομική, με έρευνα που εξετάζει, μεταξύ άλλων, τη σταθερότητα διεθνών περιβαλλοντικών συμφωνιών. Είναι μέλος του Loyola Sustainability Research Centre.

Η ηγετική της παρουσία επεκτείνεται και πέρα από το Concordia: είναι πρόεδρος της Northeastern Association of Graduate Schools, ταμίας της Canadian Association for Graduate Studies και μέλος της ερευνητικής επιτροπής του Council of Graduate Schools στις ΗΠΑ.

Κατάγεται από την Θεσσαλονίκη και ήρθε στον Καναδά ως διεθνής φοιτήτρια. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της Οτάβα και στη συνέχεια ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές και διδακτορικές σπουδές στα οικονομικά στο McGill.

 

 

Το Όνειρο της Αρχαίας Λύρας

 

Μόντρεαλ, 24 Μαρτίου 2026 – Την Πέμπτη 23 Απριλίου, στις 7 μ.μ., οι Μοντρεαλίτες είχαν την ευκαιρία να ταξιδέψουν μέσα στους αιώνες, καθώς «Το Όνειρο της Λύρας» ζωντάνεψε σε μια ξεχωριστή παρουσίαση και μίνι συναυλία. Η εκδήλωση αποτέλεσε την κορύφωση δεκαοκτώ μηνών αφοσίωσης, έμπνευσης και καλλιτεχνικής δημιουργίας, στο αμφιθέατρο του Rosemount High School (3737 Beaubien East).

Περισσότερο από μια παράσταση, «Το Όνειρο της Λύρας» υπήρξε ένα πραγματικό πέρασμα στον χρόνο. Η εκπαιδευτική και καλλιτεχνική αυτή πρωτοβουλία του English Montreal School Board (EMSB) είχε ως επίκεντρο την αναβίωση της αρχαίας ελληνικής λύρας, ενός οργάνου που κάποτε βρισκόταν στο επίκεντρο της ποίησης και της μουσικής του κλασικού μεσογειακού κόσμου. Σιωπηλή επί αιώνες, η λύρα ξαναβρήκε τη φωνή της χάρη στο πρωτοποριακό έργο του Δρ. Νίκου Ξανθούλη, συνθέτη, λυριστή, Συνεργάτη Ερευνητή της Ακαδημίας Αθηνών και Αντεπιστέλλοντος Μέλους του Αρχαιολογικού Ινστιτούτου της Αμερικής.

Η παρουσίαση στο Μόντρεαλ φιλοξένησε τη Χορωδία και τη Συμφωνική Ορχήστρα του EMSB, υπό τη διεύθυνση της Marie Eve Arseneau, αφηγητές–μαθητές του English Montreal School Board, καθώς και λυρικούς σολίστες και διοργανωτές του προγράμματος, τη Μαρία Διαμαντή και τον Δημήτρη Ηλία.

Σε αυτή την παράσταση, οι μαθητές έγιναν συνοδοιπόροι σε ένα ταξίδι μέσα στον χρόνο. Μέσα από τις φωνές τους, η αρχαία μουσική και ποίηση αντήχησαν ξανά, μεταμορφώνοντας τη σκηνή σε σημείο συνάντησης ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.

«Το Όνειρο της Λύρας» υπήρξε επίσης καρπός μιας διεθνούς συνεργασίας που εκτεινόταν σε τέσσερις χώρες. Οι καλλιτεχνικές και επιστημονικές βάσεις του έργου γεννήθηκαν στην Ελλάδα, ενώ ο συμφωνικός του κόσμος εμπλουτίστηκε μέσα από τη συνεργασία με μουσικούς της Sofia Session Orchestra της Βουλγαρίας. Η εκπαιδευτική του διάσταση πήρε πραγματική διάσταση στον Καναδά, χάρη στη συμμετοχή των μαθητών του EMSB. Το πρόγραμμα άντλησε ακόμη έμπνευση από τη λογοτεχνική και ποιητική κληρονομιά των αρχαίων εβραϊκών κειμένων, ανάμεσά τους και το «Άσμα Ασμάτων», ένα από τα πιο διαχρονικά έργα λυρικής ποίησης της αρχαίας Εγγύς Ανατολής, του οποίου η εικονοποιία και η μουσικότητα λειτουργούν ως πολιτισμική γέφυραανάμεσα στις κοινές παραδόσεις του μεσογειακού κόσμου.

Τοποθετώντας την ελληνική λύρα σε διάλογο με χορωδιακές φωνές, αφήγηση και συμφωνικές υφές, «Το Όνειρο της Λύρας» κάλεσε το κοινό να ανακαλύψει μια μουσική γλώσσα που κάποτε αντηχούσε σε ναούς και θέατρα πριν από περισσότερα από δύο χιλιάδες χρόνια.

Και μέσα από τις φωνές των νεαρών ερμηνευτών του Μόντρεαλ, εκείνος ο αρχαίος ήχος ακούστηκε ξανά. Ήρθε από το παρελθόν και έπαιξε για το μέλλον.

Την παράσταση στο αμφιθέατρο του Outremont παρουσίασε ο διευθυντής του ΣΩΚΡΑΤΗΣ-ROXOBORO Χρήστος Φιλανδριανός.

 Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη

 

Χριστόφορος, ο δικός μας αθόρυβος φίλος

 

Χριστόφορος, ο δικός μας αθόρυβος φίλος

Της Ιουστίνης Φραγκούλη‑Αργύρη

Ο Χριστόφορος ήταν από εκείνες τις παρουσίες που μπαίνουν αθόρυβα στη ζωή σου, αλλά τη σημαδεύουν για πάντα. Δεν επιδίωξε ποτέ να ξεχωρίσει∙ κι όμως, από την πρώτη στιγμή που γνώρισε την Αγγελική, εκείνη τη μέρα της αποφοίτησής της από τη Φιλοσοφική Αθηνών, έμοιαζε σαν να είχε ήδη βρει τον προορισμό του. Νέος, μόλις είκοσι ενός, με βλέμμα γεμάτο σχέδια και καρδιά έτοιμη να δεθεί, στάθηκε δίπλα της με μια ήρεμη σιγουριά σπάνια για την ηλικία του. Εκείνη γεμάτη φως και όνειρα, εκείνος φοιτητής στο Πολιτικό της Νομικής, αλλά ήδη ώριμος στη στάση του απέναντι στη ζωή. Από εκείνη τη μέρα έγιναν αχώριστοι, σαν να είχαν αναγνωρίσει ο ένας στον άλλον κάτι παλιό, κάτι οικείο.

Γρήγορα έγιναν ένα ακόμη ζευγάρι της παρέας. Τα καλοκαίρια ταξίδευαν στο εξωτερικό, ανακαλύπτοντας τον κόσμο χέρι‑χέρι, ενώ στην Αθήνα ο Χριστόφορος, με το παπάκι του, έκανε τη ζωή τους απλή, κοντινή, γεμάτη κίνηση και συντροφικότητα.

Το καλοκαίρι του 1988, στη Λευκάδα, ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου μέσα στην Παναγία των Ξένων μια τελετή που ταίριαζε στη γαλήνη και τη σταθερότητα της σχέσης τους. Είχα την τιμή να είμαι η κουμπάρα τους και να μοιραστώ τη χαρά εκείνης της μέρας, ανάμεσα στις όμορφες, παραδοσιακές οικογένειές τους.

Η δική τους οικογένειά μεγάλωσε γρήγορα. Πρώτα ήρθε ο Βασίλης, έπειτα η Μαρία, την οποία είχα την ευλογία να βαφτίσω. Τα παιδιά μεγάλωσαν σε ένα σπίτι όπου η αγάπη δεν ήταν ποτέ θορυβώδης, αλλά πάντα παρούσα. Ο Χριστόφορος ήταν άνθρωπος της πράξης, όχι των μεγάλων δηλώσεων. Η Αγγελική υπήρξε σταθερά η παρουσία που τον συγκρατούσε από σκοντάμματα και από γκρεμούς.

Αθλητικός, πειθαρχημένος, με αφοσίωση πρωταθλητιτού  στα 5 χιλιόμετρα, προπονούνταν καθημερινά με θρησκευτική προσήλωση. Παθιασμένος με την υγιεινή ζωή, αλλά και με χιούμορ που έκανε τους γύρω του να γελούν. Το αστείο του – «κροκόδειλος ή κορκόδειλος;» – έγινε σήμα κατατεθέν των νεανικών μας χρόνων, μια ανάμνηση που τώρα επιστρέφει σαν απαλό χαμόγελο μέσα στη θλίψη.

Ήταν φίλος πιστός, άνθρωπος που δεν χρειαζόταν πολλά λόγια για να δείξει πως είναι εκεί. Ακόμα κι όταν αποτραβιόταν στις δικές του συνήθειες, ήξερες πως μπορούσες να στηριχτείς πάνω του. Βοήθησε τον γιο του στο ξεκίνημα της εταιρείας του, όχι με φανφάρες, αλλά με τη σιωπηλή δύναμη που χαρακτήριζε όλη του τη ζωή. Έδινε χωρίς να ζητά, πρόσφερε χωρίς να το διαφημίζει.

Κι ύστερα ήρθε η ασθένεια. Απρόσμενη, επιθετική, άδικη. Ο καρκίνος δοκίμασε την πίστη και την αντοχή του, αλλά ο Χριστόφορος δεν λύγισε. Πάλεψε με αξιοπρέπεια, με πείσμα, με την πίστη που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του, τον ιερέα παπα-Βασίλη Διαμάντη. Πάλεψε με την Αγγελική δίπλα του, ένα κερί αναμμένο που δεν έσβησε ούτε στιγμή. Στάθηκε εκεί σε κάθε ανάσα, σε κάθε φόβο, σε κάθε ελπίδα για ένα θαύμα.

Πρόλαβε να δει τα εγγόνια του, τον Χριστόφορο και την Αγγελικούλα, να χαρεί λίγο από το μέλλον που τόσο λαχταρούσε να ζήσει. Βρέθηκε στον γάμο της Μαρίας του με τον Αχιλλέα, μια όμορφη μέρα του Σεπτεμβρίου, σαν να ήθελε να ολοκληρώσει το καθήκον του ως πατέρας πριν το τέλος.

Και όταν τελικά έφυγε, δεν έφυγε σαν άνθρωπος που χάνεται, αλλά σαν άνθρωπος που αφήνει πίσω του κληρονομιά την ακεραιότητα και το ήθος του. Η ζωή του κύλησε μέσα σε σιωπηρή αγάπη, προσφορά, χιούμορ, πίστη και αξιοπρέπεια.Η ζωή του άγγιξε όσους τον γνώρισαν και συνεχίζει να τους συνοδεύει. Η πιό σπουδαία σύμπτωση ότι ο ξενητεμένος αδελφός του ο Κώστας Διαμάντης πέρασε μαζί του τις τελευταίες του μέρες και ώρες προσφέροντάς του την γαλήνη της ιστορικής αγάπης.

Ο Χριστόφορος δεν ήταν μόνο σύζυγος, πατέρας ή φίλος. Ήταν μια σταθερή παρουσία, μια ήρεμη δύναμη, ένας άνθρωπος που υπογράμμισε την ύπαρξή του με την προσφορά του. Κι αυτό το αποτύπωμα, όσο κι αν πονά η απουσία, είναι το πιο βαθύ σημάδι που μπορεί να αφήσει κανείς στον κόσμο.