ΠΕΡΑ ΑΠ ΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

ΠΕΡΑ ΑΠ ΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ
Η επίσημη βιογραφία του Ξενοφώντα Βεργίνη, του φτωχόπαιδου που ξεκίνησε απο τους Τσκουκαλάδες κατακτώντας σπουδία θέση στη διαμόρφωση της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας

Friday, January 20, 2023

Σίγησε για πάντα η κοντράλτα ψαλμωδία του πατρός Σαλατέλλη

 


Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

 

Μετά απο άνιση μάχη με τον καρκίνο για ένα περίπου χρόνο έφυγε για τους ουρανούς ο πατήρ Παναγιώτης Σαλατέλλης, ο ιερατικός προϊστάμενος του Καθεδρικού ναού μας επί 27 και πλέον χρόνια.

Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 17 Ιουνίου 1942 και μετακόμισε στο Μοντρεάλ το 1976 μετά από γνωριμία και πρόσκληση του τότε επισκόπου Θεοφιλεστάτου κ. Σωτηρίου. Υπηρέτησε κατ’ αρχήν στο ναό της Παναγίτσας (1976-1980) και μεταφέρθηκε στον καθεδρικό ναό του Αγίου Γεωργίου το 1980 όπου λειτουργούσε ως ενορίτης εφημέριος λαμβάνοντας τον τίτλο του πρωτοπρεσβύτερου μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 2017.

 Ο π. Παναγιώτης αγαπήθηκε από το ποίμνιό του καθώς ήταν λόγιος, ευγενής, χαηλών τόνων, ενώ κατόρθωσε να ιδρύσει μια χορωδία της οποίας το απόκορύφωμα ήταν τα εγκώμια του Επιταφείου και το περίφημο τροπάριο της Κασσιανής. Μέσα στο αυστηρά βυζαντινό κλίμα της εκκλησιαστικής κουλτούρας του Πατριαρχείου, ο π. Παναγιώτης τόλμησε και δημιούργησε την περίφημη χορωδία του η οποία πολλάκις χρησιμοποιούσε όχι μόνο εκκλησιαστικό όργανο αλλά και πιάνο, σκορπίζοντας την ψαλμωδία μέσα από την υπέροχη πολυφωνία της.

Τον γνώρισα από την έλευσή μου στο Μοντρεάλ, καθώς ο καθεδρικός ναός υπήρξε ανέκαθεν η ενορία μας, εκεί έβγαλε την άδεια γάμου μας ο Τέντ (το θυμάμαι σαν τώρα). Πήγαινα τις Κυριακές με τον Αλέξανδρο μωρό και κρεμόμουν από τα χείλη του, καθώς τα κηρύγματά του ήταν λόγια σκεπτόμενου εκκλησιαστικού ανδρός, βγαλμένα από την θρησκευτική μας φιλοσοφία. Είχαν βάθος και αντανακλούσαν την ευρυμάθεια του ιερέως, που υπήρξε η ωραιότατη κοντράλτα φωνή του Καθεδρικού μας.

 Η φωνή του, είτε με την υπέροχη μελωδική ψαλμωδία του είτε με την καθαρή άρθρωσή του στα ραδιοφωνικά του κηρύγματα, έχει μείνει χαραγμένη στις ψυχές όλων όσων σύχναζαν στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Γεωργίου στη Μοντρεάλη.

 Τα γαλλικά του, η παιδεία του, η ευγένειά του και οι τρόποι του με εντυπωσίαζαν. Η πρεσβυτέρα του Καλλιόπη-Πόπη για τους αγαπημένους της ενορίτες , σεμνή και ταπεινή ήταν πάντα τις Κυριακές στο πλάι του , βοηθώντας τον στο ιερό καθήκον του.

 Με τον πατέρα Παναγιώτη μας συνέδεσαν πολλά και προπάντων η επίσκεψη του πατέρα μου στο Μόντρεαλ, τον οποίο υποδέχθηκε στον Καθεδρικό ναό του Αγίου Γεωργίου με υιική αγάπη και σεβασμό το σωτήριον έτος 2010.Τον καλωσόρισε, τον κάλεσε σε συλλειτουργία και του έδωσε στο τέλος το μικρόφωνο για να απευθύνει χαιρετισμό στο χριστεπώνυμο πλήθος, γεγονός που τον είχε χαροποιήσει τον συνταξιούχο πατερούλη μου τόσο πολύ καθώς ένιωσε την αποδοχή του νεότερου πρωτοπρεσβύτερου.

 Ο π. Παναγιώτης ήταν ανοιχτός στις καινούριες ιδέες , τολμηρός στην σκέψη και την πράξη. Τον θυμάμαι να ψάλλει το απολυτίκιο της Γέννησης του Χριστού στο λόμπι του κτηρίου μας ενώπιον ενός πλήθους Εβραίων ενοίκων, οι οποίοι γιόρταζαν το δικό τους Χάνακα.

 Ο πατήρ Παναγιώτης λείπει από την Εκκλησία από τότε που άρχισε να δοκιμάζεται με την ασθένεια. Ο εναργής του λόγος, η ευγενής φυσιογνωμία του αφήνουν τώρα ένα δυσαναπλήρωτο κοινό στους Ελληνορθόδοξους του Μοντρεάλ, που πασχίζουν να βρουν εκκλησιαστικά το βηματισμό τους μετά από την μακρά διακοπή της σχέσης τους με την εκκλησία λόγω του αποκλεισμού τους από το  COVID.

 

*    "Μακαρία η οδός, ή πορεύει σήμερον, ότι ητοιμάσθη σοι τόπος αναπαύσεως!

*     Για μας τους Έλληνες του Μοντρεάλ πάτερ Παναγιώτη θα μείνεις αθάνατος στις καρδιές μας! Αιωνία η μνήμη σου αγαπημένε μας πρωτοπρεσβύτερε!

 Συλλυπητήρια στην πρεσβυτέρα Καλλιόπη,  τα παιδιά, τις νύφες και τα εγγόνια του για τα οποία ήταν περήφανος παππούς!

 


Monday, January 16, 2023

Περί Βασιλέως, Πριγκήπων και άλλων τινών!

 


Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Οι μέρες της κηδείας του τέως Βασιλέως της Ελλάδας Κωνσταντίνου Γλύμπουργκ το φέρνουν να μιλάμε για την τελειωμένη υπόθεση της βασιλείας, που έκλεισε θεσμικά με το δημοψήφισμα του 1974 το οποίο χειρίστηκε ο εθνάρχης Καραμανλής προσωπικά, κάνοντας υπόθεσή του να μην συνεχίσει η δυναστεία των Γλύξμπουργκ την καταστροφική ανάμειξή τους στην πολιτική ζωή της Ελλάδας.

Αυτό που παρατήρησα τούτες τις πονηρές μέρες ήταν ότι:

1.    η οικογένεια Γλύξμπουργκ άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις με τα παιδιά του βασιλέως και με τα εγγόνια τους.Ευγενείς αριστοκράτες, έδειξαν στο κοινό το δέσιμό τους αλλά και την αξιοπρέπειά τους σε όλα τα επίπεδα.

2.   Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολίτευσης επίσης σωστά αποφάσισαν να κηδευτεί ως ιδιώτης ο πρώην μονάρχης και όχι ως πρώην ηγέτης των Ελλήνων, διότι θεσμικά το ζήτημα έληξε το 1974 και δεν υπήρχε λόγος να ανασκαλεύονται παλιά μίση και πάθη.

3.   Οι ¨Ελληνες δημοσιογράφοι και πολιτικοί ευκαίρως -ακαίρως μάς διατυμπάνιζαν πως ο τέως, καταψηφισμένος από το 75% των Ελλήνων, έπρεπε να κηδευτεί ως δημόσιο πρόσωπο δημοσία δαπάνη.

4.   Διάφοροι γραφικοί αντιβασιλικοί τύποι μας τρέλαναν με την ποταπολογία τους.

 

Σχετικά με το ζήτημα αυτό έγραψα διάφορες σκέψεις που μου προκάλεσε η επικαιρότητα των ημερών:

 

Πρώτο σχόλιο

Είμαι πολύ περήφανη που τιμήθηκα στις 5 Ιουνίου 2022 με την καρφίτσα του πλατινένιου Ιωβηλαίου της Βασίλισσας Ελισάβετ, καθώς ο Καναδάς αποτελεί χώρα της Κοινοπολιτείας.

Αυτό δεν με εμποδίζει να ξεχωρίζω την Βρετανική βασιλική οικογένεια από την έκπτωτη δική μας βασιλική οικογένεια.

Η Ελλάδα δεν είχε κληρονομικούς βασιλείς (ο τελευταίος ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος;) και δεν χρειαζόμασταν ξένους! Ξένοι ήταν και για πάντα ξένοι θα μείνουν οι Γλύξμπουργκ!

ΥΓ. Στο σημείο αυτό να τονίσω ότι μας χρησίμευσαν κάπου οι Γλύξμπουργκ. Για να δεχτούν πάλι τη βασιλεία στην Ελλάδα, οι Άγγλοι μας έδωσαν για προίκα τα νησιά του Ιονίου αποχωρώντας από τα εδάφη μας στις 21 Μαίου 1864. Μία χρησιμότητα είχε η εγκαθίδρυσή τους στο 1864...

 

Δεύτερο σχόλιο

 

Μιλώντας για βασιλιάδες, πρίγκηπες και πριγκήπισσες έχω να καταθέσω τα εξής.

Η γιαγιά μου η Κωσταντία, μητέρα του πατέρα μου, εξ Εγκλουβής ορμώμενη, μικροσκοπική και πονηρή σαν αλεπού, όταν ήθελε να με εγκαλέσει στην τάξη μου έλεγε:

Μπά που να γένεις βασίλισσα! Αυτή ήταν η γλυκειά κατάρα της.

Τα χρόνια πέρασαν , πήγα στο σχολείο, άρχισα να διαβάζω για βασίλισσες και για πριγκήπισσες. Προτίμησα τον τίτλο της βασίλισσας ανεκαθεν και επέβαλα στην αδελφή μου και τις φιλενάδες μου να είναι πριγκήπισσες. Ακόμη με θυμάται η Αλεκίτσα για αυτή την ταξική τακτοποίηση...

Μεγάλωσα, η φωτογραφία της Φρειδερίκης και του Παύλου φιγουράριζε σε κάθε σπίτι. Ηθελα να γίνω Φρειδερίκη αλλά ο πατέρας μου έλεγε ότι η βασίλισσα ήταν μηχανορράφος και θα κατέστρεφε τον άντρα της, τον βασιλέα Παύλο καθώς τορπίλιζε την κυβένρηση Καραμανλή.

Θυμάμαιτην κηδεία του βασιλέως Παύλου, που οι κακές γλώσσες λέγανε πως η Φρειδερίκη τον είχε βαλσαμώσει διότι είχε πεθάνει μερικές εβδομάδες πριν.

Μετά η φωτογραφία αντικαταστάθηκε με εκείνη του διαδόχου Κωνσταντίνου και της ωραίας γυναίκας του , πριγκήπισσας της Δανίας, Αννας Μαρίας.

Η γέννηση της Αλεξίας ήταν το νέο της εποχής.

Ύστερα ήρθε η δικτατορία, έγινε το αποτυχημένο προξικόπημα του Κωνσταντίνου, ο πατέρας μου πάντα έλεγε πως ήταν άχρηστοι οι βασιλιάδες και τι τους θέλαμε... Απέδιδε την φυγή του Καραμανλή στο Παρίσι σε ίντριγκες της Φρειδερίκης.

Γενικά το όνομα Φρειδερίκη έφερνε μια φρίκη στο σπίτι μας. Η μητέρα μου υπεράσπιζε το βασιλικό γένος διότι ήταν αντικομμουνίστρια και πίστευε πως η βασιλεία θα διασφάλιζε την ανεξαρτησία της χώρας.

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε, ο βασιλεύς Κωνσταντίνος πέθανε το σωτήριον έτος 2023 και θα θαφτεί ως κοινός θνητός. ΓΠερί αυτού αποφάσισαν οι Έλληνες στο συντριπτικό δημοψήφισμα του 1974.

Εγώ θα παραμείνω βασίλισσα και ουχι πεπτωκυία, καθώς τα λόγια της γιαγιάς έπιασαν το θρόνο στην καρδιά του Θεόδωρου Αργύρη.

Καλό ταξίδι βασιλεύ εκεί που πας. Αν συναντήσεις τη μαμά μου πέστης πως ήσουν ο διάδοχος! Θα χαρεί να σε γνωρίσει απο κοντά!

Friday, November 25, 2022

Παγόσμια Ημέρα Κατά της Ενδοοικογενειακής Βίας!

 


Όταν η Τέχνη υποστηρίζει την καταπολέμηση της οικογενειακής βίας!

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

 

Μια ιδιαίτερα επιτυχημένη εκδήλωση με σκοπό τη δημοσπρασία έργων τέχνης διοργανώθηκε από την «Ασπίδα της Αθηνάς», μια οργάνωση ελληνικής καταγωγής που περιθάλπτει γυναίκες και παιδιά θύματα της οικογενειακής βίας στην Casa dItalia του Μόντρεαλ.


Η Μέλπα Καματερού με την Γενική Πρόξενο της Ελλάδας στο Μόντρεαλ Κατερίνα Μπαρμπαρήγου που έκανε τα εγκαίνια της έκθεσης

Την οργάνωση έχει ιδρύσει η διευθύντριά της Μέλπα Καματερός, ενώ πολλά στελέχη της ελληνικής παροικίας του Μόντρεαλ έχουν συνεισφέρει σε αυτό το σπουδαίο έργο μέσα στις τελευταίες τρείς δεκαετίες.

Την έναρξη της εκδήλωσης έκανε η Γενική πρόξενος της Ελλάδας στο Μόντρεαλ Κατερίνα Βαρβαρήγου, η οποία μίλησε για τη μάστιγα της ενδοοικογενειακής βίας, που εχει αυξηθεί κατακόρυφα λόγω του εγκλεισμού εξαιτίας της πανδημίας.

Η προέδρος της «Ασπίδας της Αθηνάς» Κρις Ανν Νάκης εξάλλου αναφέρθηκε στο έργο που έχει γίνει μέχρι σήμερα, τονίζοντας ότι η οργάνωση με δύο κέντρα πληροφόρησης και υποδοχής για την κακοποίηση, ένα καταφύγιο για κακοποιημένες γυναίκες και παιδιά, και το υπό κατασκευή καταφύγιο στο Λαβάλ έχει δώσει ευκαιρία να σωθούν από την οικογενειακή κακοποίηση εκατοντάδες γυναίκες από την ίδρυσή της μέχρι σήμερα.

Υπέροχα έργα τέχνης στόλισαν τις αίθουσες του Πολιτιστικού Κέντρου Casa dItalia από Καναδούς καλλιτέχνες όπως την Norma Akkelian, Bedros Aslanian, Thomas De Souza, Pei Yang και άλλους, ενώ δυναμική συμμετοχή είχαν και Ελληνοκαναδοί καλλιτέχνες όπως η Κατερίνα Μερτίκας, Μάικλ Αγγελίδης, Γεωργία Κουρλέτη,Γεωργία Πρυνιωτάκη,Αστρίνα Ρασσιάς και  Πόλ Σουλικιάς.

Η ενδοοικογενειακή βία μαστίζει ακόμη και σήμερα τις δυτικές, ανεπτυγμένες κοινωνίες, προκαλώντας πλέγμα  δυστυχίας στις γυναίκες και τα παιδιά που την υφίστανται. Πρόκειται για ένα πρόβλημα συμπεριφοράς. που οξύνεται με τη χρήση ναρκωτικών ουσιών, αλκοόλ κλπ απο τους άνδρες.

Στο Κεμπέκ αναφέρεται ότι 20.000 γυναίκες αναζητούν καταφύγιο για να ξεφύγουν απο την ανδρική βία, κατακλύζοντας τα 126 κέντρα άμεσης υποστήριξης της επαρχίας. Ωστόσο, αυτά  τα κέντρα παρέχουν στέγη για περιορισμένο χρόνο, γεγονός που ρίχνει πάλι τις γυναίκες ή στη θηριωδία των ανδρών τους ή στην αναζήτηση στέγης και δουλειάς πριν ακόμη επουλωθούν οι πληγές τους.

Τα καταφύγια δεύτερου σταδίου στο Κεμπέκ, δηλαδή επιμήκυνσης της παραμονής των κακοποιημένων γυναικών και παιδιών σε προστατευμένο χώρο πάνω απο τρείς μήνες, είναι μόνο 11 και διαθέτουν 100 κλίνες σε όλο το Κεμπέκ.

Αυτό το κενό προσπαθεί να καλύψει η «Ασπίδα της Αθηνάς»,μια οργάνωση που ξεκίνησε απο μια ομάδα Ελληνίδων γυναικών, οι οποίες προσπάθησαν και προσπαθούν να περιθάλψουν τις γυναίκες-θύματα της οικογενειακής βίας. Η «Ασπίδα της Αθηνάς» χτίζει αυτή τη στιγμή ένα καταφύγιο με 17 αυτόνομα διαμερίσματα, όπου τα θύματα της οικογενειακής βίας θα μπορέσουν να αποκατασταθούν κοινωνικά και επαγγελματικά.

Πρόσφατα επισκέφθηκα την οργάνωση «Ασπίδα της Αθηνάς» που έχει δημιουργηθεί ακριβώς για να προσφέρει υποστήριξη, οδηγίες και καταφύγιο σε γυναίκες που υφίστανται φυσική βία μέσα στο οικογενειακό τους περιβάλλον.

Η διευθύντρια  Μέλπα Καματερού μου ανέφερε ότι η οργάνωση συστήθηκε από μια ομάδα γυναικών προκειμένου να προσφέρει υπηρεσίες σε κακοποιημένες γυναίκες και παιδιά-θύματα οικογενειακής βίας. «Στην αρχή ξεκινήσαμε με τις Ελληνίδες αλλά σήμερα εξυπηρετούμε γυναίκες από 17 διαφορετικές εθνικές κοινότητες, καθώς οι κοινωνικές λειτουργοί μας μιλούν 17 γλώσσες».

Η πρώτη μαγιά ήταν η κακοποιημένη Ελληνίδα, που δεν τολμούσε να εκμυστηρευτεί τις βίαιες καταστάσεις στο σπίτικό της, αφενός γιατί δεν μιλούσε τις γλώσσες , αφετέρου γιατί αποτελούσε κοινωνικό στίγμα να χωρίσει τον άντρα της. Ωστόσο, τα ακραία επεισόδια βίας από άντρες που ήταν αλκοολικοί ή εθισμένοι στην κουλτούρα του ξύλου, ώθησαν την κακοποιημένη γυναίκα να ζητήσει βοήθεια από την «Ασπίδα της Αθηνάς», η οποία ανέπτυξε δεκάδες υπηρεσίες υποστήριξης και προσανατολισμού των θυμάτων της οικογενειακής βίας.

Η Ασπίδα της Αθηνάς μέσω των επαγγελματιών κοινωνικών λειτουργών της ακούει τα προβλήματα της γυναίκας και της προσφέρει ψυχοκοινωνική υποστήριξη . Επίσης, με τους επαγγελματίες δικηγόρους και γνώστες της γραφειοκρατίας, την υποστηρίζει  να αναζητήσει τη νομική οδό και τους κρατικούς πόρους γιά την αποδέσμευσή της από ένα περιβάλλον το οποίο την καταδιώκει.

Σε ακραίες περιπτώσεις βίας, «η Ασπίδα της Αθηνάς» προσφέρει καταφύγιο στις κακοποιημένες γυναίκες για ένα τρίμηνο .Εκεί θα μείνουν κατά τη μεταβατική περίοδο ώσπου να συνέλθουν ψυχικά και να βρούν το δρόμο της επιστροφής στην φυσιολογική τους ζωή.

Τώρα η Ασπίδα της Αθηνάς , όπως προαναφέρθηκε, ετοιμάζει στο Λαβάλ καταφύγιο μακρύτερης διάρκειας διαβίωσης για γυναίκες και παιδιά θύματα οικογενειακής βίας.

Πώς μαθαίνουν οι γυναίκες της κακοποίησης για τις υπηρεσίες της Ασπίδας της Αθηνάς;

Συνήθως, η αστυνομία, η Κοινότητα , κάποια φίλη θα φέρει το θύμα της βίας σε επαφή με τον οργανισμό. «Σήμερα το 40% της πελατείας είναι Ελληνίδες, το 60% προέρχονται από άλλες κοινότητες. Οι νέες  εθνικές κοινότητες έχουν έντονα προβλήματα οικογενειακής βίας, η Ασπίδα της Αθηνάς έχει  σπάσει το φράγμα της γλώσσας καθώς οι κοινωνικοί λειτουργοί μας και οι λιαιζόν μας προσφέρουν ενημέρωση και υποστηρηκτικές υπηρεσίες σε 17 γλώσσες» θα πεί η Μέλπα Καματερού.

 

 






 

 

Tuesday, November 15, 2022

Ο κορυφαίος σεφ Δημήτρης Σκαρμούτσος στο Μοντρεάλ!

 


Ο κορυφαίος σεφ Δημήτρης Σκαρμούτσος στο Μοντρεάλ

 


Στο Μοντρεάλ θα ταξιδέψει ο τόπ σεφ Δημήτρης Σκαρμούτσος προκειμένου να επιδείξει την μαγειρική του δεινότητα στο Χριστουγεννιάτικο γκάλα που οργανώνει το Λύκειον των Ελληνίδων Μοντρεάλ στις 18 Δεκεμβρίου 2022,5.30 μ.μ. στο Embassy Plaza. Σκοπός της εκδήλωσης είναι η συγκέντρωση πόρων για την ενίσχυση της κλινικής έρευνας του Doveegene Project της οποίας ηγείται η διάσημη ογκολόγος-χειρουργός- γυναικολόγος Dr. Lucy Gilbert του Πανεπιστημίου McGill.

 Πρόκειται για μια πρωτοποριακή κλινική έρευνα, η οποία με τηνολοκλήρωσή της θα αποτελέσει το νέο παπ τεστ για την πρόωρη και έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου των ωοθηκών και του ενδομητρίου.

 Ο Δημήτρης Σκαρμούτσος με ρίζες στο Λος Άντζελες δήλωσε συγκινημένος που θα συμμετάσχει σε μια ομογενειακή εκδήλωση καθώς νιώθει τρομερούς δεσμούς με τους Έλληνες της Βόρειας Αμερικής.

 H πρόεδρος του ΛΕΜ Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη σημείωσε: «Πραγματικά έχω συγκινηθεί για την αφιλοκερδή συμμετοχή του μεγάλου Έλληνα σεφ Δημήτρη Σκαρμούτσου που θα έρθει στο Μοντρεάλ να μας δείξει την τέχνη του στην δημιουργική ελληνική κουζίνα αλλά και να συμμετάσχει στην ενίσχυση της πρωτοποριακής έρευνας για τον καρκίνο των ωοθηκών, που βρίσκεται σε εξέλιξη από τη δρα Γκίλπμπερτ και έχει ήδη σημειώσει τεράστια επιτυχία. Το Doveegene που αποτελεί ένα είδος παπ τεστ για την έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου των ωοθηκών και του ενδομητρίου βρίσκεται ήδη στις κλινικές έρευνες. Δύο γυναίκες που ενημερώθηκαν μέσω του οργανισμού μας για το εν λόγω τέστ και υποβλήθηκαν σε αυτό, διαπιστώθηκε πως βρίσκονταν σε  προκαρκινικό στάδιο των ωοθηκών και σώθηκαν από τον «σιωπηρό δολοφόνο» με υστερεκτομή. Αυτό το νέο παπ τεστ όταν θα προλάβει εκατομμύρια γυναίκες από την αθεράπευτη ασθένεια του καρκίνου των ωοθηκών και του ενδομητρίου»

 Την βραδυά θα παρουσιάσει η καθηγήτρια Δημοσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο Concordia Αφροδίτη Σάλας , ενώ μουσική και τραγούδια θα παίξει το μουσικό σχήμα με την Άρτεμι Λαγόπουλος.

 


Δημήτρης Σκαρμούτσος: Ο Ροκάς της κουζίνας!



Ο  σεφ Δημήτρης Σκαρμούτσος είναι ένας πρωτοποριακός παράγοντας της νέας γαστρονομικής σχολής της Ελλάδας. 

Σε ηλικία 18 ετών πήγε στην Αμερική όπου σπούδασε Οικονομικά στο
UCLA και κατόπιν φοίτησε στην Culinary Institute of America. Από το 1993 ξεκίνησε τα πρώτα του επαγγελματικά βήματα δίπλα στον Thomas Keller, όπου έκανε τη διατριβή του στη Γαλλική & Γιαπωνέζικη κουζίνα και από το 1996 άρχισε να εργάζεται σε μεγάλα ξενοδοχεία όπως το Sheraton Hotel, όπου ήταν ο executive chef καθώς και σε γνωστά εστιατόρια της Αμερικής.

Το 2001 επέστρεψε στην Ελλάδα και συγκεκριμένα στα Χανιά, όπου έμαθε και ασχολήθηκε με την κρητική κουζίνα και τα τοπικά προϊόντα. Από το 2005 είναι σεφ σε κρητικό εστιατόριο που έχει βραβευτεί με Χρυσό Σκούφο και με βραβεία
Gourmet. Στη συνέχεια πήρε μέρος στην κριτική επιτροπή των reality μαγειρικής «Master Chef» και «Junior Master Chef», παρουσίασε την εκπομπή «Χωρίς Συνταγή» και στη συνέχεια ήταν συνεργάτης της εκπομπής «Joy» όπου παρουσίαζε το καλό φαγητό της Αθήνας. Από το 2011 μέχρι και σήμερα (2015)  είναι ο executive chef των εστιατορίων ΕΡΓΟΝ σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Μετά τις γνώσεις, μετά την εφαρμογή των αρχών της μαγειρικής, για κάθε σεφ
 έρχεται το στοίχημα της «προσωπικής» κουζίνας, της «προσωπικής» δημιουργίας, η στιγμή, που το ταπεραμέντο του βρίσκει τον τρόπο να διοχετεύεται πηγαία και με πάθος στις γεύσεις, που υπογράφει.

Είναι μετρημένοι στα δάχτυλα αυτοί, που ανταποκρίνονται στην πρόκληση,
 έτσι, που όταν δοκιμάζεις ένα πιάτο τους να διαβάζεις στη γεύση του μια ολόκληρη φιλοσοφία και θέση ζωής. Ο Δημήτρης Σκαρμούτσος είναι ένας από αυτούς τους λίγους, που τα πιάτα, η ζωή τους και η εικόνα τους, ταυτίζονται απόλυτα σε ένα δυνατό σύνολο.

Αντισυμβατικός στη ζωή του από την εφηβεία έως και σήμερα, εραστής της
 αληθινής ζωής και της περιπέτειας υπήρξε και παραμένει ένας ροκάς της κουζίνας, που ξεκινώντας από την Αμερική των 90’s, τις σπουδές και τη μαθητεία του πλάι στον  Thomas Keller, γύρισε όλον τον πλανήτη εντρυφώντας στις κουζίνες πολλών πολιτισμών για να γυρίσει χορτασμένος και ώριμος πια στη μεσογειακή Κρήτη και να επαναπροσδιορίσει με νέους όρους τη σχέση του με την ελληνική κουζίνα, τις πολύτιμες πρώτες ύλες της αλλά και μια ολόκληρη κουλτούρα γύρω από το φαγητό και την κοινωνική λειτουργία του.




 

Friday, September 16, 2022

Η ηχηρή απουσία σου!

 


Αγαπημένη Πεταλούδα,

Σου γράφω πάλι και φέτος που έκλεισαν 18 χρόνια από την τραγική αναχώρησή σου. Φέτος, κάτω από άλλα απανωτά παράλληλα πένθη σου γράφω αναθυμούμενη όλα αυτά που μοιραστήκαμε ανπυποψίαστες ότι κάποτε θα έκλεινε οριστικά αυτή η σχέση.

Ήσουν μικρή και όμορφη, παιχνιδιάρα και βεβαίως απολύτως εξαρτημένη από μένα. Ήσουν το μικρό βάρος της ζωής μου καθώς ακολουθούσες κατά πόδας τη μεγάλη αδελφή σου, που το μυαλό της το είχε σε παιχνίδια με μεγαλύτερα κορίτσια.

Σου έπαιρνα μονίμως τον τίτλο της βασίλισσας και εσύ υποχωρούσες προκειμένου να με έχεις στο πλάι σου. Υποχωρούσες και προχωρούσες με μεγάλα βήματα για να προλαβαίνεις τις ξαφνικές στροφές μου, επίτηδες παρμένες για να με χάνεις...

Κι όμως ήρθε η στιγμή που εγώ σε έχασα. Που κοίταζα πίσω μου και δεν σε έβλεπα, που εξαφανίστηκες σαν μια κουκίδα στον ορίζοντα. Όρμησε τότε η καταιγίδα και σε έσβησε για να μην μπορώ να σε βρώ πουθενά. Αλλά εσύ έγινες Πεταλούδα και από τότε πετάς γύρω μου και μέσα μου.

Αυτό το καλοκαίρι στη Λευκάδα έμεινα μετά από χρόνια στο ανακαινισμένο μας δωμάτιο. Τα δυό κοριτσίστικα κρεβάτια μας το ένα απέναντι στο άλλο μου θύμισαν τις νύχτες πριν κοιμηθούμε που λέγαμε ιστορίες η μια στην άλλη. Ιστορίες με κάστρα και πρίγκηπες, ιστορίες που πιστεύαμε πως ήταν δικές μας και όχι της φαντασίας μας. Αυτές ήταν οι καταδικές μας στιγμές καθώς και το φεγγάρι που εισέβαλε από το μισάνοιχτο παράθυρό μας τις σύντομες καλοκαιρινές νύχτες. Κι ενώ με καλούσαν για βραδυές πανσελήνου στη Λευκάδα εγώ προτίμησα να βγω φέτος στο μπαλκόνι  μας να απολαύσω την ολόγιομο φεγγάρι του Αυγούστου. Μου φάνηκε πως είδα τη σκιά σου να με χαιρετά κι έκανα να σου γνέψω αλλά είχες φύγει.

Φέτος χάσαμε και τη Λίτσα μας που τόσο αγαπούσες. Έσβησε σαν το κερί κι εκείνη μετά από ένα απίστευτο αγώνα με τον καρκίνο. ‘Ηρθε να σας συναντήσει εσένα και τη Ντίνα μας και τον Κωτσοπάτσο. Μαζεύεστε ψηλά εκεί στον ουρανό και κάνετε παρέα τα πρωτοξάδελφα κοιτώντας εμας που βασανιζόμαστε ριγμένοι στην πάλη της καθημερινότητας.

Πολλές φορές αναρρωτιέμαι πώς περνάς. Αν είσαι αυτή η Πεταλούδα που όλο πετάει μπροστά μου στις χαρές και τις λύπες. Λίγες χαρές έχουν προστεθεί από την ημέρα της φυγής σου και περισσότερες λύπες. Κι όλο μας περικυκλώνουν οι απώλειες αγαπημένων μας προσώπων και όλο στενεύει ο κύκλος αυτών με τους οποίους συμπορευθήκαμε.

Μικρή μου μόβ Βεντάλια,

Από τη μέρα που έφυγες κάθησε μια σιωπή στην ύπαρξή μου. Μπορεί να με βλέπεις να συνεχίζω τη ζωή αλλά το σώμα μου και το μυαλό μου είναι βυθισμένα σε εκείνο το γιατί; Γιατί έφυγες; Γιατί πόνεσες; Γιατί πέρασες αυτά τα φρικτά μαρτύρια της ασθένειας; Γιατί μας έδωσες τόσο απροσδόκητο και ανείπωτο πόνο;

Τα καλοκαίρια στο Μόντρεαλ έχουν πάντα αυτή τη δόση του κενού. Θαρρώ πως θα με πάρεις τηλέφωνο να μου πεις ότι έρχεσαι κι εγώ θα τρέξω βιαστικά να σου ετοιμάσω το δωμάτιο και θα καταφθάσω ιδρωμένη στο αεροδρόμιο να σε παραλάβω. Κι εσύ μέσα στο αυτοκίνητο θα μου αφηγείσαι ατέλειωτες ιστορίες με τους μαθητές και τις μαθήτριές σου που- να ξέρεις- σε έχουν λατρέψει και δεν σε ξεχνούν. Πρόσφατα συνάντησα μια αγαπημένη σου μαθήτρια στη Νέα Υόρκη και δεν σταμάτησε να μου μιλάει για σένα και για την έμπνευση που έδινες σε όλα τα παιδιά της τάξης.

Ήσουν ένα λαμπρό αστέρι που δεν θα σβήσει ποτέ. Ο Αλέξανδρός σου είναι άντρας πιά και παντρεμένος με την ωραία και ευάλωτη Λέξια. Φέτος, μου είπε πόσο με νιώθει για τα όσα πέρασα μαζί σου. Συναισθάνεται τον πόνο γιατί είδε αγαπημένα πρόσωπα να καταρρέουν, να χάνουν τη ζωή όπως την έχασες εσύ. Είναι σκληρό και απάνθρωπο να καταρρέει το ανθρώπινο σώμα κι εσύ να το βλέπεις και να μην μπορείς να κάνεις τίποτε γι αυτό. Και να μην μπορεί η ιατρική επιστήμη να παρέμβει!

Μικρή μου Πεταλούδα,

Δεν περνάει ούτε μια μέρα που να μην σε σκέφτομαι. Το κενό της απουσίας σου είναι πάντα παρόν. Το αρωματίζω με τα κεριά που σου ανάβω κάθε μέρα, ανάλογα με την εποχή. Βιολέτα την άνοιξη, γιασεμί το καλοκαίρι, λεβάντα το φθινόπωρο, καρύδι το χειμώνα.

Η φλόγα δυνατή κοιτάζει πάντοτε προς τα ουράνια, κι ίσως να συναντά την άυλη μορφή σου.

Σ΄αγαπώ και μου λείπεις

Η αδελφή σου

Ιουστίνη