Ενας συγκινητικός αποχαιρετισμός στην Προξενική κατοικία της Νέας Υόρκης

 

Ενας συγκινητικός αποχαιρετισμός  στην Προξενική κατοικία της Νέας Υόρκης

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Η αποχαιρετιστήρια δεξίωση που παρέθεσε η Γενική Πρόξενος της Ελλάδας στη Νέα Υόρκη, Ιφιγένεια Καναρά, την Πέμπτη 16 Ιουλίου στην προξενική κατοικία στη Νέα Υόρκη, εξελίχθηκε σε μια βραδιά γεμάτη συγκίνηση και ανθρώπινη ζεστασιά.

Αφορμή ήταν η ολοκλήρωση της θητείας της Μαίρης Βαξεβανίδου, επικεφαλής του Γραφείου Τύπου-Δημόσιας Διπλωματίας, και του Νίκου Θωμόπουλου, επικεφαλής του Γραφείου Οικονομικών και Εμπορικών Υποθέσεων, δύο ανθρώπων που άφησαν έντονο αποτύπωμα στην ελληνική διπλωματική παρουσία στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αίθουσα του Προξενείου γέμισε από συνεργάτες, εκπροσώπους της ομογένειας και φίλους, που θέλησαν να τους τιμήσουν για την προσφορά και το ήθος τους. Τη βραδιά πλαισίωσαν μουσικά ο Σπύρος Εξαράς και η Γιάννα Κατσαγεώργη , οι οποίοι με τις ερμηνείες τους στην κιθάρα και το τραγούδι αντίστοιχα, χάρισαν έναν τόνο γιορτής και συγκίνησης, δημιουργώντας ένα περιβάλλον που ταίριαζε απόλυτα στο πνεύμα της εκδήλωσης.

Η Γενική Πρόξενος, εμφανώςσυγκινημένη, μίλησε με θερμά λόγια για την αγαστή συνεργασία που είχε με τουςδύο αποσπασμένους από την Ελλάδα συνεργάτες της, τονίζοντας ότι η συμβολή τουςυπήρξε καθοριστική για την ενίσχυση της δημόσιας διπλωματίας και των οικονομικών σχέσεων της χώρας με τις ΗΠΑ.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη γενναιότητα και την ψυχική δύναμη που επέδειξε η Μαίρη Βαξεβανίδου κατά την περιπέτεια της υγείας της, σημειώνοντας ότι η στάση της αποτέλεσε παράδειγμα αξιοπρέπειας, επαγγελματισμού και ανθρώπινης αντοχής.

Η Μαίρη Βαξεβανίδου,φανερά  συγκινημένη, μίλησε για την εξαιρετική εμπειρία που αποκόμισε από την υπηρεσία της στην Αμερική, για τις προκλήσεις και τις χαρές της καθημερινότητας στο Γραφείο Τύπου, και ευχαρίστησε τη Γενική Πρόξενο Ιφιγένεια Καναρά για την άψογη συνεργασία και τη στήριξη που της παρείχε σε κάθε βήμα.

Από την πλευρά του, ο Νίκος Θωμόπουλος μίλησε με ενθουσιασμό για την επαφή του με την ομογένεια, σημειώνοντας χαρακτηριστικά ότι «υπάρχουν τρεις Ελλάδες: η Ελλάδα στην πατρίδα, η Ελλάδα στην Αμερική και η Ελλάδα στην Αυστραλία», θέλοντας να υπογραμμίσει τη δύναμη και την έκταση του ελληνισμού ανά τον κόσμο. Εξομολογήθηκε ότι η συνοχή και η δημιουργικότητα των Ελλήνων της διασποράς τον εντυπωσίασαν βαθιά.

Μετά από μια πενταετή  θητεία γεμάτη προσφορά, εμπειρίες και ανθρώπινες σχέσεις, η Μαίρη Βαξεβανίδου και ο Νίκος Θωμόπουλος ετοιμάζονται να επιστρέψουν στην Ελλάδα.

 

Tα βουνά Laurentians: Μια Χρωματική Συμφωνία 800 λιμνών!

 Tα βουνά Laurentians: Μια Χρωματική Συμφωνία 800 λιμνών!

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Πρόσφατα οι βόλτες μας στα βουνά Laurentians που βρίσκονται έξω από το Μόντρεαλ από 1-3 ώρες απόσταση με ξανάφεραν πίσω στην διαχρονική ομορφιά των λιμνών του Κεμπέκ, που αντικατοπτρίζουν τον ουρανό σε όλες του τις αποχρώσεις χαρίζοντας την αέναη ομορφιά των κινούμενων αργά νερών τους.

Βόρεια του Μόντρεαλ, αρχίζουν τα βουνά Laurentians. Είναι μια περιοχή που συχνά περιγράφεται με αριθμούς—το υψόμετρό της, τα προστατευμένα δάση της, τα στατιστικά στοιχεία του τουρισμού αποδεικνύουν πως  κανένα στοιχείο δεν είναι πιο καθοριστικό από εκείνο που οι ντόπιοι επαναλαμβάνουν με περηφάνια: οκτακόσιες λίμνες, διάσπαρτες στο τοπίο σαν ένα ουράνιο σύμπλεγμα νερού. Δεν αποτελούν απλώς γεωγραφικά χαρακτηριστικά· είναι το ζωντανό αρχείο της βόρειας ταυτότητας του Κεμπέκ.

Όποιος ταξιδεύει στα Laurentians αντιλαμβάνεται γρήγορα ότι οι λίμνες καθορίζουν τον ρυθμό της γης. Διαμορφώνουν τις κοινότητες που αναπτύσσονται γύρω τους, τις εποχικές δραστηριότητες που εξαρτώνται από αυτές, και τους επισκέπτες που επιστρέφουν κάθε χρόνο αναζητώντας την ίδια γαλήνη που τους τράβηξε αρχικά προς τον βορρά. Κάποιες λίμνες είναι γνωστές—Tremblant, Archambault, des Sables—πλαισιωμένες από θέρετρα, μαρίνες και ζωντανές καλοκαιρινές προβλήτες. Άλλες παραμένουν ανώνυμες στους τουριστικούς χάρτες, κρυμμένες πίσω από πυκνά δάση, προσβάσιμες μόνο από στενά μονοπάτια ή από τη μνήμη κάποιου που ψάρεψε εκεί χαράματα. Μαζί, συνθέτουν ένα τοπίο όπου το νερό δεν είναι διακοσμητικό στοιχείο αλλά ο κεντρικός πρωταγωνιστής.

Την άνοιξη, οι λίμνες στα  Laurentians μπαίνουν στην ετήσια απόψυξη, μια μεταμόρφωση που οι ντόπιοι περιγράφουν με σεβασμό, σαν να πρόκειται για πολιτισμικό τελετουργικό. Ο πάγος σπάει σε αργές, επιβλητικές πλάκες, αποκαλύπτοντας σκοτεινά νερά που μοιάζουν να εισπνέουν το πρώτο φως της εποχής. Μεταναστευτικά πουλιά επιστρέφουν, χαράζοντας αρχαίες διαδρομές στον ουρανό, και οι λίμνες ξαναβρίσκουν τη φωνή τους—ρυτιδώσεις, ρεύματα, ο απαλός ήχος του λιωμένου χιονιού. Είναι η πιο ήσυχη εποχή της περιοχής, αλλά και η πιο συμβολική: μια υπενθύμιση ότι η ζωή στον βορρά χτίζεται πάνω σε κύκλους αντοχής και αναγέννησης.

Το καλοκαίρι, οι 800 αποκτούν πλήρη ζωή με τον κόσμο να κολυμπάει, να κάνει θαλάσσιο ποδήλατο ή να τις διασχίζει με ηλεκτρικές βάρκες. Οι λίμνες γίνονται καθρέφτες καθαρού φωτός, αντανακλώντας ουρανούς τόσο διάφανους που μοιάζουν άυλοι. Οικογένειες συγκεντρώνονται στις προβλήτες, παιδιά βουτούν σε νερά που μυρίζουν πεύκο και ζεστή πέτρα, και σανίδες SUP γλιστρούν πάνω σε επιφάνειες που κρατούν τη σιωπή του γυαλιού. Οι τουριστικές αναφορές καταγράφουν σταθερά το καλοκαίρι ως την πιο πολυσύχναστη περίοδο, όμως τα στατιστικά δεν μπορούν να αποδώσουν την αίσθηση του να στέκεσαι στην άκρη της λίμνης Tremblant στο ηλιοβασίλεμα, όταν ο ορίζοντας χάνεται μέσα στο νερό και το όριο ανάμεσα στην αντανάκλαση και την πραγματικότητα εξαφανίζεται.

Το φθινόπωρο προκαλεί στο τοπίο με τις λίμνες  την πιο δραματική τους μεταμόρφωση. Οι λόφοι λάμπουν στα χρώματα των φυλλοβόλων δέντρων,  σε κόκκινο, πορτοκαλί και χρυσό, μετατρέποντας τις λίμνες σε τεράστιους καμβάδες αψεγάδιαστης ομορφιάς. Φωτογράφοι καταφθάνουν κατά κύματα, προσπαθώντας να αποτυπώσουν ένα θέαμα που αλλάζει από ώρα σε ώρα. Χροσοκόκκινα φύλλα επιπλέουν στο νερό σαν ριγμένα στο πέλαγος, και κάθε όχθη είναι το είδωλο που καθρεφτίζεται χαρίζοντας σε κάθε λίμνη δεκάδες αποχρώσεις. Για πολλούς κατοίκους, αυτή είναι η αληθινή ταυτότητα της περιοχής: ένα βόρειο τοπίο στο απόγειο της εκφραστικής του δύναμης.

Ύστερα έρχεται ο χειμώνας με αδιαμφισβήτητη ανατροπή. Το χιόνι καλύπτει τις λίμνες με λευκά πέπλα, ισοπεδώνοντας το ανάγλυφο σε μια μινιμαλιστική σιωπηρή σύνθεση. Ο ρυθμός της περιοχής επιβραδύνεται, αλλά η ζωή δεν υποχωρεί. Ξύλινες καλύβες για ψάρεμα στον πάγο εμφανίζονται σαν μικρά προσωρινά χωριά, σκιέρ διασχίζουν τις παγωμένες επιφάνειες χαράζοντας λεπτές διαδρομές, και τα σαλέ φωτίζονται από τη ζεστασιά ξυλόσομπων και χειμερινών συναθροίσεων. Οι λίμνες των Laurentians τον χειμώνα αποδεικνύουν ότι η σιωπή είναι μια μορφή αφήγησης, γραμμένη πάνω σε ολόλευκη επιφάνεια. Εκεί δεν χωρούν θόρυβοι, μόνο ηρεμία εναρμονισμένη με το τοπίο.

Σε όλες τις εποχές, οι οκτακόσιες λίμνες των Laurentians παραμένουν σταθερές και ταυτόχρονα διαρκώς μεταβαλλόμενες. Είναι οικολογικοί θησαυροί, τόποι αναψυχής, οικονομικοί πυλώνες και πολιτισμικά σύμβολα. Πάνω απ’ όλα, είναι καθρέφτες—αντανακλούν όχι μόνο τον ουρανό αλλά και τους ανθρώπους που στέκονται μπροστά τους. Σε έναν κόσμο που κινείται γρήγορα, οι λίμνες των Laurentians επιμένουν σε έναν πιο αργό ρυθμό, καλώντας επισκέπτες και κατοίκους να δουν τη φύση όχι σαν σκηνικό αλλά σαν μια μουσική συμφωνία.

Οι λίμνες δεν ζητούν προσοχή· απλώς την κρατούν. Και έτσι συνεχίζουν να ορίζουν ένα από τα πιο διαχρονικά τοπία του Κεμπέκ, εποχή μετά την εποχή, αντανάκλαση μετά την αντανάκλαση.