Η δική μου Θάλεια

Λένε πως σήμερα ήταν της Αγίας Θάλειας μαζί με τη γιορτή του Αγίου Νεκταρίου. Θέλω να σου πώ για τη δική μου Θάλεια, που τη γνώρισα όταν ήμουν κοριτσάκι στο σπίτι της νονάς Ιουστίνης. Κι έστω από αυτή τη γωνιά της προσωπικής μου δημοσιότητας να της ευχηθώ Χρόνια Πολλά με Υγεία και Χαρές πολλές.

Αν με ρωτούσες πώς  φανταζόμουν μια Θάλεια, θα σου έλεγα ότι θα ήταν μια ψηλή κομψή κυρία με σινιόν, με λεπτεπίλεπτα χέρια, μανικιούρ απαλό. Θα κρατούσε μια τσάντα απ΄αυτές που κλέινουν κάνοντας θόρυβο, «κρακ» και οι γόβες της θα ήταν ασσορτί, ποτέ όμως λουστρινένιες ή προκλητικές.

Η δική μου Θάλεια όμως δεν ήταν έτσι. Ερχόταν από ένα μεσόγειο χωριό της Λευκάδας και ζούσε στην πόλη στο Δεσποτικό μαζί με τον αδελφό της Βασίλη, προκειμένου να ολοκληρώσει εκείνος τις γυμνασιακές του σπουδές κι εκείνη να βρεί ένα καλό γαμπρό, βοηθώντας  ταυτοχρονα τη λεπτεπίλεπτη νονά Ιουστίνη στα πέριξ του σπιτιού. Σου έχω πεί κι άλλη φορά πως η Ιουστίνη  ήταν αδελφή του μακαριστού Μητροπολίτη Λευκάδος και Ιθάκης  Δωρόθεου κι εγώ ήμουν η εκλεκτή της βαφτιστήρα, που μάλιστα έφερα το όνομά της.

Η Θάλεια δεν ήταν ψηλή ούτε κοντή, δεν ήταν όμορφη ούτε άσχημη. Στα δικά μου μάτια φάνταζε θεά, γιατί ήταν το μόνο νεαρό κορίτσι που συναντούσα ανήμερα στη γιορτή της Ιουστίνης όταν επισκεπτόμουν τη νονά για τα Χρόνια Πολλά. Μας καλοδεχόταν με χαμόγελο στο Δεσποτικό και ποτέ δεν μου έλεγε σσς, όπως έκανε η νονά για να μην ενοχλήσουμε το Σεβασμιώτατο αδελφό της. Η Θάλεια μου έφερνε κυδώνι του κουταλιού, ενώ στη μαμά πρόσφερε νερατζάκι απ΄τα χεράκια της.

Αυτή η Θάλεια της σεμνότητας και της ευγένειας έμελε να γίνει η μέντορας στην λαμπρή πορεία μου περί τη ματαιοδοξία. Θυμάμαι, που μου χάιδευε τα μακριά καστανόξανθα μαλλιά μου, που τα θαύμαζε για την στιλπνότητα και την πυκνότητά τους. Κι όλο έφερνε τη βούρτσα και τα βούρτσιζε για να φαίνονται πιό στυλπνά.

Μια μέρα η μαμά της παραπονέθηκε ότι εγώ δεν τα ήθελα τα μακριά μαλλιά μου γιατί με ταλαιπωρούσαν στο χτένισμα και το ξεμπέρδεμα μετά το λούσιμο του Σαββάτου. Τις άκουγα να μιλούν σαν να μην ήμουν παρούσα. Η Θάλεια χάιδευε τα μαλλιά και η μαμά στεναχωριόταν που υπέφερα τόσο με το βούρτσισμα του Σαββάτου. Ηταν ο προσωπικός μου εφιάλτης αυτό το λούσιμο, το στέγνωμα, το χτένισμα.

Τότε η Θάλεια αποκάλυψε στη μαμά ότι δεν έπρεπε να με λούζει με σαπούνι που μπερδεύει τα μαλλιά αλλά να μου αγοράσει σαμπουάν. Ναι σαμπουάν το είπε κι έτρεξε στο δωμάτιό της φέροντας το αντικείμενο της καινοτομίας δια του λόγου το αληθές. Ενα σωληνάκι τύπου οδοντόκρεμα που λεγόταν σαμπουάν Om-Or.

Εγώ το πήρα στα χέρια μου και το χάιδευα με τις ώρες, πιστεύοντας ότι αυτή η κρέμα που λεγόταν σαμπουάν θα διευκόλυνε τη ζωή μου. Ασε που θα ξάνθαινε περισσότερο τι άκρες των μαλλιών, ονειρευόταν η μαμά.

Πραγματικά, την επόμενη μέρα ο πατερούλης έφερε το σαμπουάν Ομόρ στο σπίτι. Το Σάββατο έγινε το λούσιμο με όλη την ιεροτελεστεια του θαυματουργού προϊόντος. Η βούρτσα γλύστρισε απαλά στα μπερδεμένα μακριά μαλλιά μου κι όλοι οι κόμποι λύθηκαν με μιας. Με τούτη τη θαυματουργή κρέμα που την έλεγαν σαμπουάν διευθετήθηκε το πρόβλημα του Σαββάτου.

Εκτοτε, η Θάλεια έγινε μέσα μου μεγάλη, θέριεψε η εικόνα της γιατί με είχε σώσει και με είχε εισαγάγει στα προίόντα της ομορφιάς. Τα μαλλιά μου ήταν στιλπνά και μοσχοβολούσαν τις Κυριακές στην εκκλησιά.

Η Θάλεια σύντομα μετά, παντρεύτηκε κι έφυγε από τη Λευκάδα. Την είχα δεί μερικές φορές κάποια καλοκαίρια, αλλά αφότου έφυγα για την ξενητειά μου, δεν την ξανασυνάντησα ποτέ. Ηθελα να της ευχηθώ Χρόνια Πολλά μακρόθεν και να της πώ ότι κανείς ποτέ στην παιδική μου ηλικία δεν μου πρόσφερε μια λύση χρησιμότερη από εκείνη του σαμπουάν Ομόρ.

Κι εκείνη η νεανική της παρουσία στη ζωή της σεβάσμιας νονάς μου, ήταν μια όαση στις βαρετές επισκέψεις μας στο Δεσποτικό Λευκάδας. Γι αυτά όλα την ευγνωμονώ μέσα μου κι ας μην τέμνονται οι δρόμοι μας εδώ και χρόνια.

Τζουστινάκι

Αξιος και πάλι άξιος!

 

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Είναι φορές που δεν ξέρεις αν πρέπει να γιορτάσεις ή να πέσεις σε περισυλλογή. Είναι φορές που η ζωή είναι προδιαγεγραμμένη από την αρχή και δεν σου αφήνει περιθώρια για αμφισβητήσεις.

Ο λόγος για τη χειροτονία του πατρός Ιωαννικίου Ζαμπέλη σε ιερέα αυτή την Κυριακή στην μακρινή πατρίδα, τη Λευκάδα. Ο Ιωαννίκος, κατά κόσμον Γιάννης Ζαμπέλης, έφτασε στο ποθητό σημείο της ιερωσύνης. Από ιερομόναχος και διάκονος την Κυριακή χειροτονήθηκε σε ιερέα, καλούμενος να ανταποκριθεί στον πολυδιάστατο ρόλο του, στον οποίο έχει ταχθεί παιδιόθεν.

Σύμφωνα με την ευχή της χειροτονίας (δηλαδή σύμφωνα με την πιο αυθεντική διατύπωση) η Εκκλησία απαιτεί ο Ιερέας να είναι άξιος: α) να παρίσταται τω αγίω θυσιαστηρίω, β) να κηρύσσει το Ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού, γ) να Ιερουργεί τον λόγο της αληθείας του Χριστού, δ) να προσφέρει δώρα και θυσίες στον Θεό και ε) να ανακαινίζει τον λαό.

Αυτά απαιτούν υψηλή στάθμη ανθρωπίνων ικανοτήτων, αγιότητα βίου, καρδιά γεμάτη ζέση, φρόνημα ένθεο. Με άλλα λόγια η Ιερωσύνη απαιτεί εσωτερική και εξωτερική κατάσταση υψηλού πνευματικού επιπέδου "διότι άγγελος Κυρίου εστίν" ο Ιερεύς

Γιατί επιλέγω σήμερα να μοιραστώ μαζί σας την χειροτονία ενός παιδιού, που επέλεξε το μοναχικό δρόμο του άγαμου κληρικού; Γιατί νιώθω τόσο βαθειά την αδήριτη ανάγκη να  να σταθώ  σ’ αυτή τη σημαντική στιγμή της ζωής ενός  μορφωμένου, δυναμικού και πολυδιάστατου νεαρού ανθρώπου;

Μα, γιατί είμαι καμωμένη από μείγμα ιερωσύνης , γιατί μεγάλωσα ανάμεσα στο μητρικό παππού τον παπα-Κώστα Κακαβούλη, τον πατέρα μου παπα-Νίκο Φραγκούλη και τον μητρικό αδελφό παπα-Νίκο Κακαβούλη, οι οποίοι με δίδαξαν την ουμανιστική προσέγγιση της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Μέσα από το έργο τους έμαθα τη διδασκαλία της γενναιοδωρίας, της ανοχής, της άδολης αγάπης, που απλόχερα διδάσκει η Χριστιανοσύνη.

Και τώρα στέκομαι μπροστά στον πατέρα Ιωαννίκιο, το δικό μας Γιάννη, που τον γνώρισα από τα σπάργανα, καθώς είναι ο πρωτότοκος γιός του πατρός Γεράσιμου Ζαμπέλη, πρωθιερέως του Μητροπολιτικού ναού της Λευκάδας και διάδοχος του μακαριστού θείου μου παπα-Νίκου Κακαβούλη.

Ο Γιάννης με εντυπωσίασε από μικρός για το κοφτερό μυαλό του, την οργανωτικότητά του, την ευγένεια και την αποφασιστικότητά του να γίνει ιερωμένος. Οταν τον ρωτούσες τί θα γίνει όταν θα μεγαλώσει, σου έλεγε κατευθείαν ότι το όνειρό του ήταν να γίνει δεσπότης. Η μοίρα τόφερε να σπουδάσει Νομική και να μετά να εντρυφήσει στην Θεολογία.

Οπως αναφέρει το επίσημο βιογραφικό του :

Ζαμπέλης Ιωαννίκιος του Γερασίμου Κατά κόσμον Ιωάννης. Γεννήθηκε στην Πρέβεζα το 1983 και μεγάλωσε στη Λευκάδα. Αποφοίτησε από το τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών το 2006 και έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στο Εκκλησιαστικό Δίκαιο (2011). Υποψήφιος Διδάκτωρ του ίδιου τμήματος από το 2012. Τελειόφοιτος της Θεολογικής Σχολής Πανεπ. Αθηνών. Εκάρη Μοναχός ως αδελφός της Ιεράς Μονής Φανερωμένης Λευκάδος και χειροτονήθηκε Διάκονος το 2009. Διακονεί στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό Ευαγγελιστρίας Λευκάδος. Παράλληλα, από το 2008 διευθύνει το Κέντρο Νεότητος της Ι. Μ. Λευκάδος και Ιθάκης. Ασχολείται με τη δημιουργία κατηχητικού υλικού, την επιμόρφωση στελεχών νεανικού έργου, την οργάνωση και τη λειτουργία εκκλησιαστικών κατασκηνώσεων, την υμνογραφία, την τοπική ιστορία της Λευκάδος, ενώ έχουν εκδοθεί σχετικές εργασίες του. Αρθρογραφεί περιστασιακά σε εφημερίδες και περιοδικά.

 Ο Γιάννης λοιπόν, ως φοιτητής της Νομικής υπήρξε δραστήριος σε όλες τις εκφάνσεις του φοιτητικού συλλόγου Λευκαδίων φοιτητών. Εζησε σε φούλ ταχύτητα τις υποχρεώσεις του απέναντι στην επιστήμη της Νομικής , αλλά μετά επέστρεψε στο αρχικό του σχέδιο: να υπηρετήσει τους ανθρώπους από την ιερωσύνη.

Δύσκολο έργο, βαρύ για τους ώμους ενός νέου, που οι ορίζοντες ανοίχτηκαν μπροστά του χωρίς σύννεφα. Αλλά αυτή ακριβώς η επιλογή του Ιωαννίκιου να ταυτισθεί με την υπηρεσία στον άνθρωπο μέσα από το ράσο, τον λαμπρύνει περισσότερο στα μάτια και τις καρδιές των ατόμων που γνωρίζουν την ποιότητα και τις δυνατότητές του.

Γνωρίζω ότι αυτός ο νεαρός άνδρας που αψήφησε τις σειρήνες γύρω του ,θα κεφαλοποιήσει τις γνώσεις, τη ζέση και το δυναμισμό του γιά την «ανακαίνιση του λαού», όπως προβλέπει η ευχή της χειροτονίας. Ο Ιωαννίκιος, διάκονος χθές, ιερεύς σήμερα, οφείλει σε όλους εμάς να ανεβάσει ψηλά τον πήχυ της Εκκλησιαστικής του προσφοράς. Εχει χρέος να μας κάνει μέτοχους και συμμέτοχους σε μια κοινότητα Χριστιανών, που μπορεί να επανεφεύρει την γνησιότητα και την αλληλεγγύη της Πρώτης Χριστιανικής Εποχής.

 Συγχαρητήρια στον ίδιο αλλά και τους υπέροχους γονείς του, τη Βασιλική και τον πατέρα Γεράσιμο Ζαμπέλη.

Αξιος ο νέος ιερέας που έλαβε τον τίτλο του Αρχιμανδρίτη!!! Αξιος!

Οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο της Καίτης Κακαβούλη, του Νίκου Ζαμπέλη και από το μπλόγκ Λευκαδίτικη Ενημέρωση. Ευχαριστώ όλους που περίέλαβαν και τον πατερούλη!

Ενα ανικανοποίητο κοριτσάκι

Στη φωτογραφία επάνω είναι ο πατερούλης παπα-Νίκος Φραγκούλης,  η μαμά Μαρία Κακαβούλη-Φραγκούλη, δεξιά ο Αποστόλης και η μικρή μας Κωνσταντίνα. Στην καρέκλα κάθετα ο μεγαλοπρέπής παπούς παπα-Κώστας Κακαβούλης. Αριστερά βρίσκομαι εγώ με φουστανάκι μακρόταλο, φούστα , μανίκια και φάσα ασσορτί και με κορσάζ λευκό πικέ. Ο φιόγκος είναι ασορτί με το φόρεμα, το οποίο ήταν σε μεζόλευκο καρρό. Η τσάντα σε μπέζ χρώμα να ταιριάζει με το λούκ...

Θα σου πώ μια ιστορία για τούτη τη φωτογραφία, όπου είμαστε ολόκληρη η οικογένεια μαζί με τον μητρικό παππού, τον παπα-Κώστα Κακαβούλη.

Λοιπόν, στο σπιτικό μου στη Λευκάδα ήμασταν τρία παιδιά. Ο Αποστόλης, γνωστός και ως κληρονόμος, η αφεντιά μου και η Κωνσταντίνα, το στερνοπαίδι της οικογένειας.

Εγώ ήμουν στη μέση, κορίτσι (δηλαδή παιδί δεύτερης κατηγορίας) και μάλιστα το μεγαλύτερο. Δεν είχα τίποτε το ιδιαίτερο να επιδείξω πλην της αριστείας μου στο σχολείο. Ναι, με τις επιδόσεις στο σχολείο καθώς και με το ταλέντο της απαγγελίας ποιημάτων, κατάφερνα να κερδίζω κάπου και πού την προσοχή της οικογένειας και των γύρω μου.

Ο μητρικός παππούς μου ο παπα-Κώστας Κακαβούλης όμως με είχε περί πολλού, γιατί τρελλαινόμουν να ακούω τις υπέροχες ιστορίες του. Κι όταν έγραψε τα απομνημονεύματά μου, με έβαλε να του υποσχεθώ ότι θα γράψω το βιβλίο της οικογένειας, αυτό που εκδόθηκε με τίτλο: «Πετάει, πετάει το σύννεφο». Ο παππούς μου ήταν σπουδαίος γιατί ποτέ δεν ξεχώρισε μέσα του ή έξω του τα 8 παιδιά και τα 23 εγγόνια του σε αγόρια και κορίτσια.

Πρέπει να σού πώ ότι εκεί στην απραξία της νεότητας, ήξερα μέσα μου βαθειά πως μια μέρα θα ντυνόμουν όμορφα , θα φορούσα τακούνια και θα μοσχοβολούσα αρώματα. Μέχρι τότε οι παιδικές κολώνιες με έντονη τη μυρωδιά του λεμονιού και του αλκοόλ ήταν το μοναδικό μυρωδικό μας. Βέβαια, η μαννούλα είχε πάθος με τα ωραία φουστανάκια κι έτσι μας έντυνε περίτεχνα στις μοδίστρες της Λευκάδας. Κι ο πατερούλης μας αγόραζε τα παπούτσια και τις μπότες της σαιζόν.

Τώρα που κοιτάζω τις παιδικές φωτογραφίες μας (χάρη στο αρχείο της ξαδέλφης μου Καιτούλας Κακαβούλη) βλέπω πως ήμουν ένα κοριτσάκι ανικανοποίητο, αγέλαστο και προβληματισμένο. Ενα ζαμπονάκι στη μέση του σάντουιτς, που όμως κέρδισε με το σπαθί του μια θέση στην οικογένεια και τη ζωή του.

Τώρα θα μου πείς γιατί σου είπα αυτή την ιστορία; Για να σου εξηγήσω αυτό το αγέλαστο υφάκι στη φωτογραφία!!! Και να σου πώ ότι έτσι περίπου κύλησε η εφηβεία μου, αγέλαστη και παραπονεμένη, πνιγμένη στις  μικρές καθημερινές απογοητεύσεις εν αναμονή της πραγμάτωσης των ονείρων...

 Τζουστινάκι

Ενας εκκολαπτόμενος γιατρός

Ο Χρήστος Μάλφας με την περήφανη μαμά του Ελένη

 

Χαρά και περηφάνεια γέμισε την καρδιά μας το πτυχίο της Ιατρικής

Η φίλη μου η Ελένη Φουσέκα ήταν από τα πλάσματα που γνώρισα στο Πολιτικό της Νομικής λόγω γεωγραφικής εγγύτητας. Δηλαδή τη είδα δυό φορές στη στάση του λεωφορείου εκεί στο Νέο Κόσμο, την είδα να οδεύει στη Νομική , μετά την έχασα. Μετά την  ξαναπήρε το μάτι μου κάπου στην αίθουσα μια διδασκαλίας.

Ετσι αποφάσισα να της μιλήσω γιατί το βρήκα πολύ πρακτικό να έχω μια συμφοιτήτρια που θα παίρναμε το ίδιο λεωφορείο και θα ανταλλάσσαμε απόψεις για τα μαθήματα. Ηταν πολύ όμορφη, ψηλή, μελαχροινή με έντονα ελληνικά χαρακτηριστικά προσώπου.

Η φιλία μας εξελίχθηκε μέσα στα χρόνια της φοιτητικής ζωής, γέμισε χρώματα, ατέλειωτες ώρες λόγων, κοινή πορεία με το αστικό λεωφορείο, παρακολουθήσεις, εξετάσεις. Η εξεταστική περίοδος του πτυχίου, όπου όλα τα μαθήματα δόθηκαν προφορικά στο Πολιτικό της Νομικήςμας έδεσε περισσότερο.Εμείς οι δυό Φουσέκα-Φραγκούλη πάντοτε στην ίδια πεντάδα δώσαμε αγώνα για να ολοκληρώσουμε τις σχεδόν αδιάφορες σπουδές μας.

Η Ελένη παντρεύτηκε νωρίς τον κοινό μας φίλο Στάθη Μάλφα , έφυγε από την Αθήνα, επέστρεψε στη γενέθλια γή της Εύβοιας μετοικώντας στη Χαλκίδα. Εκεί γέννησε το γιό της, τον Χρήστο Μάλφα, ένα πανέμορφο αγοράκι που λάτρεψε η φοιτητική παρέα μας και που το βάπτισε ο αδελφός μου ο Αποστόλης. Ηταν το πρώτο παιδάκι που ήρθε στο φοιτητικό μας κύκλο.

Ο Χρήστος μεγάλωσε στη Χαλκίδα κάτω από το άγρυπνο βλέμμα της μητέρας του Ελένης καθώς η οικογένεια έμεινε μονογονεϊκή. Ο Χρήστος με την εξυπνάδα του και την επιμέλειά του αρίστευε στο σχολείο. Ετσι κατόρθωσε να ανοίξει τις πύλες της Ιατρικής στο Θεσσαλικό Πανεπιστήμιο. Οι δυό γιαγιάδες του η κυρία Κλεάνθη Μάλφα και η κυρία Λίτσα Φουσέκα παραστάθηκαν στο φοιτητή από τα δικά τους μετερίζια εκάστη.

Ο Χρήστος κατά τη διάρκεια των δύσκολων σπουδών του επέδειξε πολυπράγμονα χαρακτήρα. Αναμίχθηκε με την φοιτητική πολιτική κατακτώντας τη θέση του προέδρου στην φοιτητική ομάδα της παράταξής του. Εδωσε σκληρή μάχη για ολοκληρώσει τον κύκλο των εργαστηρίων και των μαθημάτων του περνώντας με επιτυχία το τελευταίο του μάθημα  τον περασμένο μήνα.

Χθες ο Χρήστος Μάλφας ορκίσθηκε τον όρκο του Ιποκράτη παίρνοντας το πτυχίο της Ιατρικής ενώπιον της μαμάς του Ελένης Φουσέκα, του πατέρα του Στάθη Μάλφα, του νονού του Αποστόλη Φραγκούλη, της γιαγιάς του Λίτσας Φουσέκα και άλλων συγγενών και φίλων της οικογένειας.

Η καρδιά μου φούσκωσε με περηφάνεια που ο ο Χρήστος, το δικό μας παιδί προετοιμάζεται να είναι ένας αυριανός γιατρός. Σάρκα από τη σάρκα μας ο Χρήστος, αποτελεί ελπίδα για το αύριο μιας ανθρωπιστικότερης προσέγγισης της ιατρικής επιστήμης σε μια γενιά που βάλλεται στην Ελλάδα της ανεργίας και της ανέχειας.

Με δάκρυα συγκίνησης στα μάτια, θέλω να συγχαρώ το Χρήστο για τη μεγάλη του κατάκτηση, την φιλενάδα μου Ελένη Φουσέκα για τον αγώνα της πλάι στο γιό της, τον φίλο μου Στάθη Μάλφα γιά το λεβέντη του, τον αδελφό Απόστολο Φραγκούλη μου για την πιστή συμπαράσταση στο βαφτιστήρι του, τις γιαγιάδες για την στήριξη στο παιδί μας.

Εύχομαι τούτο το παιδί, ο δικός μας Χρήστος, να γίνει ένας άξιος γιατρός που δεν θα ξεχάσει ποτέ τον Ιερό όρκο του Ιπποκράτη!

Κι εγώ περήφανη φίλη μαμάς να πίνω τον καφέ μαζί της και να νιώθω πως αυτό το αγόρι, ο γιατρός με το όνομα στο κουδούνι, είναι καρπός μιας εποχής, δικός της και δικός μας!

Η μεγάλη ζωή των μικρών ανθρώπων

 

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Την πιό ουσιαστική και μεγάλη στιγμή του στη μυθιστορία έγραψε ο Δημήτρης Κωσνταντάρας στο τελευταίο του πόνημα με τίτλο «Η Αφροδίτη της Ανάφης». Ο Δημήτρης κυριολεκτικά ομφαλοσκοπεί την Αφροδίτη, την περιοχή της Πατησίων και  μια ολόκληρη εποχή καταθέτοντας με ειλικρίνεια και σεβασμό τη μεγάλη ζωή των μικρών ανθρώπων.

Σαν να τη γνώριζε από χρόνια ο Δημήτρης, σα να της το χρωστούσε της ηρωίδας του, την τοποθετει στην αιωνιότητα μέσααπό την πεπερασμένη ζωή της . Την ανακαλύπτει μέσα από την μετριότητά της , μέσα από τις συσσωρευμένες συμφορές της, θέτοντας ως φόντο την προπολεμική εποχή, τον πόλεμο, τον εμφύλιο, τη δικτατορία. Η Αφροδίτη του περνάει από τη δίνη της Ελλάδας του 20^ου αιώνα κυριαρχώντας στα γεγονότα παρά την ασημαντότητα της δικής της ζωής.

Η Αφροδίτη γεννήθηκε περίπου άσχημη, περίπου κοντή, περίπου τραυλή, σχεδόν μισός άνθρωπος στην περιοχή της Καισαριανής. Και η γέννησή της σφράγισε το θάνατο της μητέρας της στη γέννα της επάνω. Ηταν κόρη μπακάλη, είχε ένα αδελφό το Στέλιο , η ζωή της κυλούσε ανούσια όπως οι ζωές των καθημερινών ανθρώπων.

Η Αφροδίτη κυριολεκτικά εξωβελίσθηκε από το πατρικό της σπίτι από την όμορφη και νεαρή μητριά της Πέρσα ,  βρήκε αγάπη και συμπαράσταση στην μαμή της τη Στέλλα που την λυπήθηκε και την πήρε στο σπίτι της. Εγινε θύμα βιασμού, ερωτεύθηκε αργότερα έναν άντρα που απλώς την γκάστρωσε. Και η ζωή της άρχισε να στριφογυρίζει γύρω από τη γέννηση και το μεγάλωμα της κόρης της με σύνδρομο ντάουν και τη δουλειά της στο Ιωσηφόγλειο  ίδρυμα που της πρόσέφερε σταθερότητα και ΙΚΑ. Η Αφροδίτη δούλευε σα δούλα, άνοιξε βιβλιάριο κι αυτό ήταν το μεγάλο της ζωής της κατόρθωμα. Να αποταμιεύει χρήματα για να φουσκώνει ο λογαριασμός...

Η Αφροδίτη  πέρασε ξυστά την εποχή του πολέμου, έμαθε για τον εμφύλιο μέσα από την στράτευση του αδελφού της στις δυνάμεις εναντίον της Κατοχής, πληροφορήθηκε για την αυτοεξορία του στο Παραπέτασμα μετά  την επιστροφή του στην Αθήνα όπου πήγε να  την ξαναβρεί, τολμώντας να ονειρευτεί την επανασύνδεση της οικογένειας.

Η ζωή της Αφροδίτης ένα ατέλειωτο μαγγανοπήγαδο, από ατυχία σε ατυχία. Με την κόρη της να μεγαλώνει με το άγνωστο και τρομακτικό σύνδρομο ντάουν, με τον αδελφό της να συλλαμβάνεται και να δολοφονείται μετά τις πρώτες μέρες της κήρυξης της δικτατορίας. Με την μητριά της να απατάει κατάφωρα τον πατέρα της , με τον πατέρα της να αφήνει την τελευταία του πνοή προδομένος.

Κι όταν η Αφροδίτη έφτασε μια μέρα στην τράπεζα να ανοίξει τον λογαριασμό της να ανακαλύπτει ότι τα χρήματα είχαν κάνει φτερά κι ότι υπεύθυνος για την ανάληψη ήταν ο πεθαμένος αδελφός της Στέλιος, στον οποίο είχε δείξει τυφλή εμπιστοσύνη.

Κι ύστερα η Αφροδίτη να βρίσκει πίσω από τη φωτογραφία της μητέρας της ένα πακτωλό χιλιάρικων φυλαγμένων προφανώς από το νεκρό πατέρα της για κείνη. Και να τα βάζει σε κουτί παπουτσιών και να τρελλαίνεται, να κλείνεται στο Δρομοκαϊτειο αναζητώντας το θησαυρό της.

Και να παίρνει εξιτήριο για να βρεθεί ενώπιον της κόρης της Ελένης, που πάθαινε κρίσεις σχιζοφρένειας. Και να νοσηλεύεται η κόρη στο Δρομκαϊτειο. Κι εκείνη νάχει αγοράσει ημιϋόγειο στην οδό Ανάφης στα Πατήσια. Και η ζωή της να περιφέρεται γύρω από τα σπίτια που καθάριζε, τις επισκέψεις στο Δρομοκαϊτειο και τους λαχταριστούς λουκουμάδες ‘σβίγκους»,  που απολάμβανε τις Κυριακές  απο το ονομαστό ζαχαροπλαστείο της περιοχής.

Η Αφροδίτη της ασχήμιας, της καθημερινότητας, της δυστυχίας, γνώρισε την αγάπη μόνο στο σπίτι μιας οικογένειας στην οποία ξενοδούλευε στη Βουλιαγμένη. Εκεί ένιωσε δικαιωμένη από τη ζωή της, εκεί ακούμπησε, εκεί ξεδίπλωσε τις αρετές της τρυφερότητάς της.Εκεί απόλαβε αγάπη από την κυρία Βάσω, τον κύριο Ανδρέα και τα δυό παιδιά τους, τη Σοφούλα και τον Αλέξη. Γι αυτό δεν της έλειψε όταν η Ελένη της πέθανε, γιατί είχε οικειοποιηθεί την ξένη οικογένεια.

Η Αφροδίτη πέθανε στο σπίτι της στην Ανάφη. Και η οικογένεια την έθαψε με τιμές συγγενούς. Και η Σοφούλα ακούμπησε στο φέρετρό της το τετράδιο στο οποίο μάθαινε της Αφροδίτης γραφή κι ανάγνωση.

Γι αυτό σου λέω, ο Δημήτηρης Κωσντανταρας την ήξερε την Αφροδίτη, την ψυχογράφησε σε όλες τις στιγμές της, την παρακολούθησε με μικροσκόπιο να περιφέρει τη ζωή της χωρίς στόχο στις γειτονιές της Πατησίων, την λάτρεψε και την έκανε ηρωίδα. Γιατί «ποιός είπε πως υπάρχουν «ασήμαντοι» άνθρωποι, όπως  καταλήγει και ο ίδιος εις επίρρωσιν της αφηγήσεως.

Οχι Δημήτρη δεν υπάρχουν ασήμαντοι άνθρωποι, όλες οι ζωές είναι σημαντικές αρκεί να βρούν μια γραφίδα να τις απογειώσει!!!

Στο οπισθόφυλλο της Αφροδίτης

Η "δικιά" μου Αφροδίτη, ήταν μια... άλλη Αφροδίτη. Αλλιώτικη. Δεν ταίριαζε με τις προδιαγραφές. Δεν πήδηξε από τους βράχους από την αγωνία της για τον θάνατο του Άδωνη, δεν έγινε διάσημη για τις σχέσεις της με τους διάφορους ήρωες και τους Θεούς, δεν "βουτούσε" πίσω από τον βυθισμένο Ήλιο, για να τον συναντήσει το επόμενο πρωί με τη μορφή του Αυγερινού.

Η "δικιά" μου Αφροδίτη δεν γεννήθηκε στην Πάφο. Στην προπολεμική, προσφυγική Καισαριανή γεννήθηκε. Ορφανή γεννήθηκε και ύστερα από μεγάλη περιπέτεια.

Δεν έζησε στον Όλυμπο, με νέκταρ και αμβροσία. Σε διάφορα σπίτια, κυρίως όχι στο "δικό" της το σπίτι, σε σπίτια φτωχικά, σε δωμάτια υγρά και βρώμικα μεγάλωσε, χωρίς δικά της παιχνίδια και δικά της έπιπλα, σε ξένα σπίτια έζησε δουλεύοντας, μέχρι που κατάφερε να επιβιώσει.

Δεν παντρεύτηκε τον Ήφαιστο, τον ανάπηρο θεό της Φωτιάς. Δεν παντρεύτηκε κανέναν γιατί δεν ήθελε να την παντρευτεί κανείς, έτσι... αλλιώτικη που ήταν.

Δεν ερωτεύτηκε τον Άρη. Από έναν ανήθικο, μαυραγορίτη, κατοχικό κακομοίρη ξεπαρθενεύτηκε και από έναν αλητάμπουρα υπάλληλο μανάβικου ξεμυαλίστηκε. Που την άφησε έγκυο και μετά... την παράτησε για να παντρευτεί κάποια άλλη.

Δεν γέννησε τον Έρωτα. Την Ελένη γέννησε. Αλλιώτικη κι αυτή. Άρρωστη και δυστυχισμένη κοπέλα που δεν μπόρεσε, δεν καθοδηγήθηκε, δεν βοηθήθηκε όσο θα 'πρεπε από κανέναν, ούτε από την ταλαίπωρη τη μάνα της που ό,τι μπορούσε έκανε, ώστε να "βρει" τόπο να πατήσει.

Δεν την βρήκαν άγαλμα άρτια σμιλεμένο στη Μήλο. Στο υπογειάκι της, στην οδό Ανάφης, λίγο πιο πάνω από την Πλατεία Κολιάτσου τη βρήκαν, παγωμένη... πεθαμένη. Εκεί όπου χρόνια ολόκληρα ανέβαινε κουτσαίνοντας την απότομη ανηφόρα με τα πόδια μέχρι να μπει στο "βασίλειό" της. Δεν θα μπορούσε να είναι η Αφροδίτη της Μήλου. Ήταν όμως σίγουρα η Αφροδίτη της Ανάφης.