Χριστόφορος , ο δικός μας αθόρυβος φίλος

 

Χριστόφορος , ο δικός μας αθόρυβος φίλος

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

 

Ο Χριστόφορος ήταν από εκείνες τις παρουσίες που μπαίνουν αθόρυβα στη ζωή σου, αλλά τη σημαδεύουν για πάντα. Δεν επιδίωξε ποτέ να ξεχωρίσει∙ κι όμως, από την πρώτη στιγμή που γνώρισε την Αγγελική, εκείνη τη μέρα της αποφοίτησής της από τη Φιλοσοφική Αθηνών, έμοιαζε σαν να είχε ήδη βρει τον προορισμό του. Νέος, μόλις είκοσι ενός, με βλέμμα γεμάτο σχέδια και καρδιά έτοιμη να δεθεί, στάθηκε δίπλα της με μια ήρεμη σιγουριά σπάνια για την ηλικία του. Εκείνη γεμάτη φως και όνειρα, εκείνος φοιτητής στο Πολιτικό της Νομικής, αλλά ήδη ώριμος στη στάση του απέναντι στη ζωή. Από εκείνη τη μέρα έγιναν αχώριστοι, σαν να είχαν αναγνωρίσει ο ένας στον άλλον κάτι παλιό, κάτι οικείο.

Γρήγορα έγιναν το αγαπημένο ζευγάρι της παρέας. Τα καλοκαίρια ταξίδευαν στο εξωτερικό,ανακαλύπτοντας τον κόσμο χέρι-χέρι, ενώ στην Αθήνα ο Χριστόφορος, με το παπάκι του, έκανε τη ζωή τους απλή, κοντινή, γεμάτη κίνηση και συντροφικότητα.

To καλοκαίρι του 1988, στη Λευκάδα, ενώθηκαν με τα δεσμά του γάμου μέσα σε ένα τοπίο που ταίριαζε στη γαλήνη και τη σταθερότητα της σχέσης τους. Είχα την τιμή να είμαι η κουμπάρα τους και να μοιραστώ τη χαρά εκείνης της μέρας, ανάμεσα στις όμορφες, παραδοσιακές οικογένειές τους.

Η οικογένειά τους μεγάλωσe γρήγορα. Πρώτα ήρθε ο Βασίλης, έπειτα η Μαρία, την οποία είχα την ευλογία να βαφτίσω. Τα παιδιά μεγάλωσαν σε ένα σπίτι όπου η αγάπη δεν ήταν ποτέ θορυβώδης,αλλά πάντα παρούσα. Ο Χριστόφορος ήταν άνθρωπος της πράξης, όχι των μεγάλων δηλώσεων.

Αθλητικός, πειθαρχημένος, σχεδόν πρωταθλητής στα 5 χιλιόμετρα, προπονούνταν καθημερινά με συνέπεια που ενέπνεε. Παθιασμένος με την υγιεινή ζωή, αλλά και με χιούμορ που έκανε τους γύρω του να γελούν. Το αστείο του – «κροκόδειλος ή κορκόδειλος;» – έγινε σήμα κατατεθέν των νεανικών μας χρόνων, μια ανάμνηση που τώρα επιστρέφει σαν απαλό χαμόγελο μέσα στη θλίψη.

Ήταν φίλος πιστός,άνθρωπος που δεν χρειαζόταν πολλά λόγια για να δείξει πως είναι εκεί. Ακόμα κιόταν αποτραβιόταν στις δικές του συνήθειες, ήξερες πως μπορούσες να στηριχτείς πάνω του. Στήριξε τον γιο του στο ξεκίνημα της εταιρείας του, όχι με φανφάρες,αλλά με τη σιωπηλή δύναμη που χαρακτήριζε όλη του τη ζωή. Έδινε χωρίς να ζητά,πρόσφερε χωρίς να το διαφημίζει.

Κι ύστερα ήρθε η ασθένεια. Απρόσμενη, επιθετική, άδικη. Ο καρκίνος δοκίμασε την πίστη και την αντοχή του, αλλά ο Χριστόφορος δεν λύγισε. Πάλεψε με αξιοπρέπεια, με πείσμα, με την πίστη που είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του, τον ιερέα. Πάλεψε με την Αγγελική δίπλα του, ένα κερί αναμμένο που δεν έσβησε ούτε στιγμή. Στάθηκε εκεί σε κάθε ανάσα, σε κάθε φόβο, σε κάθε ελπίδα για ένα θαύμα.

Πρόλαβε να δει τα εγγόνια του, να χαρεί λίγο από το μέλλον που τόσο λαχταρούσε. Βρέθηκε στον γάμο της Μαρίας maw, μια όμορφη μέρα του Σεπτεμβρίου, σαν να ήθελε να ολοκληρώσει το καθήκον του ως πατέρας πριν το τέλος.

Και όταν τελικά έφυγε, δεν έφυγε σαν άνθρωπος που χάνεται, αλλά σαν άνθρωπος που αφήνει πίσω του μια γραμμή φωτός. Μια ζωή γεμάτη αγάπη, προσφορά, χιούμορ, πίστη και αξιοπρέπεια.

Μια ζωή που άγγιξε όσους τον γνώρισαν και συνεχίζει να τους συνοδεύει.

Ο Χριστόφορος δεν ήταν απλώς σύζυγος, πατέρας ή φίλος. Ήταν μια σταθερή παρουσία, μια ήρεμη δύναμη, ένας άνθρωπος που υπογράμμισε την ύπαρξή του με την προσφορά του. Κι αυτό το αποτύπωμα, όσο κι αν πονά η απουσία, είναι το πιο βαθύ σημάδι που μπορεί να αφήσει κανείς στον κόσμο.