Όταν η Γαλανόλευκη μολύνει οπτικά το περιβάλλον

Της Ιουστίνης Φραγκούλη



Χαστούκι στον πατριωτισμό ενός Ελληνα αποδείχθηκε η απόφαση του Μικρού Δικαστηρίου του Δήμου Πιερφόντ του Μόντρεαλ, σύμφωνα με την οποία ο ελληνικής καταγωγής δημότης Θεόδωρος Αντωνόπουλος υποχρεούται να σβήσει την ελληνική σημαία απο την πόρτα του γκαράζ του.

Ο Θεόδωρος Αντωνόπουλος έχασε την τριετή δικαστική διαμάχη με τον δήμο του Πιερφόντ, που του είχε επιβάλει πρόστιμο για προσβολή της αισθητικής λόγω της αυτοσχέδιας ελληνικής σημαίας. Ο Αντωνόπουλος το 2004 μετά τη νίκη της εθνικής στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου είχε βάψει στα χρώματα της γαλανόλευκης την πόρτα του γκαράζ της μονοκατοικίας του στην περιοχή παραβιάζοντας τους κανονισμούς του δήμου, όπως τελικά έκρινε ο δικαστής Αντρέ Οτ.

«Οι πολίτες δεν μπορούν να ζωγραφίζουν ό,τι θέλουν έξω απο τα σπίτια τους. Τί θα γίνει με το κοινό αίσθημα περι αισθητικής;» Αναρρωτήθηκε ο δικαστής. Τί θα γινόταν αν ο καθένας ζωγράφιζε το σήμα της ποδοσφαρικής του ομάδας, τη σημαία της χώρας του ή και τον Μίκη Μάους έξω απο το σπίτι του; Εαν κάποιος εκφράζει τον πατρωτισμό του αυτό είναι οπτική μόλυνση και δεν συνάδει με την αρμονία της γειτονιάς» , κατέληξε ο δικαστής.

Ο Αντωνόπουλος μπορεί να είναι περήφανος για την καταγωγή του αλλά η ελληνική σημαία στο γκαράζ του παραβιάζει τους κανονισμούς του δήμου, σύμφωνα με την δικαστική απόφαση.

Ο 42χρονος ομογενής Θεόδωρος Αντωνόπουλος, ο οποίος έχει γίνει ήρωας στην ελληνική παροικία του Μόντρεαλ για την άκαμπτη στάση του απέναντι στην πολιτεία, έχει περιθώριο 30 ημερών να υποβάλει έφεση κατά της απόφασης.

Ο ίδιος δήλωσε απογοητευμένος με την δικαστική απόφαση αλλά σκέφτεται να έρθει σε διαπραγματεύσεις με το δημαρχείο προκειμένου να κρατήσει μια μικρή ελληνική σημαία στην πόρτα του γκαράζ, που δεν θα χτυπάει προκλητικά στο μάτι.
Ο Αντωνόπουλος έχει ζωγραφίσει στην πόρτα του γκαράζ μια γαλανόλευκη 2Χ4 μέτρα προς τιμήν της ευρωνίκης του 2004. Του πήρε πάνω απο δύο μήνες να ολοκληρώσει το έργο του δουλεύοντας νύχτες και σαββατοκύριακα. Δεν ζήτησε άδεια απο την πολιτεία και φαίνεται πως κάποιος γείτονας τον κατήγγειλε στο δήμο.
Ο Ελληνας ομογενής πήρε τότε πρόστιμο 138 $ απο την πολιτεία αλλά πρόσβαλλε αμέσως το δήμο με αγωγή στο μικρό δικαστήριο του ΠιέρΦόντ. Μετά απο δύο χρόνια αναβολές, η υπόθεση εκδικάσθηκε τον περασμένο Ιούνιο, όπου ο δικηγόρος του Αντωνόπουλου Τζούλιους Γκρέι, γνωστός υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ισχυρίσθηκε πως οι σημαίες δεν είναι απλά σήματα και υποστήριξε το δικάιωμα των πολιτών να εκφράζονται ελεύθερα.

Ο δικηγόρος υπερπάσπισης του δήμου αντιπαρέβαλε πως το κρέμασμα της ελληνικής σημαίας έξω απο το σπίτι θα ήταν σύννομο, αλλά η μόνιμα ζωγραφισμένη ελληνική σημαία στην γκαραζόπορτα είναι αντίνομη με τους κανονισμούς του δήμου.
«Επέμεινα να αγωνίζομαι επι τρία χρόνια γιατί μου είπαν να κατεβάσω τη σημαία μου» δήλωσε ο Αντωνόπουλος. « Το 1940 μας ζήτησαν να υποστείλουμε τη σημαία μας οι Ιταλοί κι εμείς τους πολεμήσαμε» ήταν η απάντηση του Ελληνα ομογενή στη δικαστική διαμάχη.
Απο την πλευρά του ο δήμος διατείνεται πως το πρόστιμο δεν είχε να κάνει με την ελληνική σημαία αυτή καθαυτή , αλλά επειδή η ζωγραφική στις έξω επιφάνειες παραβιάζει τους κανονισμούς της πόλης.
Πάντως, ο παγκοσμίου φήμης δικηγόρος Τζούλιους Γκρέι επιμένει πως η συγκεκριμένη δικαστική απόφαση παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και προτίθεται να υποβάλει την υπόθεση στο διεθνές δικαστήριο προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η ιστορία έχει πυροδοτήσει συζητήσεις στα μέσα ενημέρωσης του Μόντρεαλ κι έχει ενσπείρει έξαρση του πατριωτισμού στην ελληνική παροικία της πόλης.

Στ’ αλήθεια ποιό δικαίωμα έχει ένας δικαστής ή ένας δήμος να κρίνει την έκφραση του πατριωτισμού ως «οπτική μόλυνση» του χώρου; Πώς νομιμοποιείται μια ευνομούμενη πολιτεία σαν τον Καναδά να καταδικάζει τον Ελληνα επειδή ζωγράφισε με τα χέρια του, με την ψυχή του, με τον απόλυτο ενθουσιασμό της νίκης τη Γαλανόλευκη στην πόρτα του ιδιωτικού του γκαράζ;

Η κληρονομιά ενός κόμματος

Της Ιουστίνης Φραγκούλη

Το έλεγε προεκλογικά ο Γιώργος Παπανδρέου και το επαναλάμβανε συνεχώς για να το εμπεδώσουμε: απο τον παππού του κληρονόμησε ένα ρολόι και απο τον πατέρα του το όνομα και το ΠΑΣΟΚ. Ετσι αποδείχθηκε περίτρανα την περασμένη Κυριακή που οι κάλπες ανέδειξαν αρχηγό της δημοκρατικής παράταξης τον γόνο Παπανδρέου αλλά και το βαθύ οργανωμένο κόμμα.

Αυτές οι πολωμένες εκλογές στο ΠΑΣΟΚ ανέδειξαν το Γιώργο Παπανδρέου ακμαίο και δυνατό μέσα στον κομματικό μηχανισμό αλλά με τεράστια χρέη προς τους βαρόνους και τους μικροκομματικούς συσχετισμούς. Οι δύο μήνες των κρυφών συναλλαγών οδήγησαν τον επίγονο Παπανδρέου στην κομματική νίκη και ταυτόχρονα στην πλήρη υποταγή στο παλιό ΠΑΣΟΚ.

Απο την άλλη πλευρά ο Ευάγγελος Βενιζέλος χωρίς κομματικούς μηχανσιμούς και κατ΄επέκταση εταίρους , με ένα αυτοσχέδιο μηχανισμό των ολίγων κατόρθωσε να εισπράξει ένα σπουδαίο ποσοστό δημιουργώντας επιτέλους μια κομματική βάση, την οποία δεν διέθετε μέχρι χθές παρά τις υψηλές του θέσεις μέσα στο ΠΑΣΟΚ.

Απο αυτή την ανελέητη κόντρα προέκυψαν τα εξής συμπεράσματα για τον απλό παρατηρητή:

Ο Γιώργος Παπανδρέου κληρονομικώ ελέω κατίσχυσε του αντιπάλου του για μια τεταρετία ακόμη.

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος κατόρθωσε να πείσει ένα 38% των ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ αλλά παρέμεινε με το στίγμα του «ξένου σώματος» στο παραδοσιακό κόμμα του Ανδρέα Παπανδρέου.

Οι δελφίνοι αναδιπλώθηκαν υπέρ του Γιώργου Παπανδρεόυ περιμένοντας τον επόμενο γύρο για τον εαυτό τους.

Πάντως, ο γόνος Παπανδρέου με σαφή κομματική εντολή καλείται επιτέλους να αποδείξει την αξία του ως πολιτικός ηγέτης του ευρέως δημοκρατικού χώρου. Καλείται να παρουσιάσει καθαρό αντιπολιτευτικό λόγο στην κυβέρνηση της δεξιάς, που βαδίζει τον ολισθηρό δρόμο της αντιλαϊκής πολιτικής.

Και πρέπει να σημειώσω τέλος, πως η παράταση της ημερομηνίας του συνεδρίου για τον Φεβρουάριο, δημιουργεί εντάσεις, πολώσεις, συμμαχίες και εσωκομματική αντιπαράθεση που απειλεί να τορπιλλίσει αυτό το αντιπολιτευτικό προφίλ του επανεκλεγμένου μετά βαϊων και κλάδων Γιώργου Παπανδρέου.

Λάμπει η Μπλογκογειτονιά

Της Ιουστίνης Φραγκούλη

Βρίσκομαι στην Αθήνα μιας παρατεταμένης άνοιξης κι ας είναι αρχές Νοέμβρη. Ο ήλιος λάμπει ζωηρός στον αττικό ουρανό, οι λιγοστές στάλες βροχής ανάμεσα στις μέρες και στις βδομάδες έρχονται για να θυμίζουν απλά πως το φθινόπωρο έπρεπε να είχε δώσει παρουσία.

Φυσικά, δεν ενοχλούμαι με την απρόσμενη καλοκαιρία, αντίθετα έχω την άνεση να περπατώ στους αγαπημένους δρόμους, να σταματάω στα υπάιθρια καφέ για μία λεμονάδα, να περιδιαβαίνω τις λατρεμένες μου γωνιές με την ελαφράδα και την ανεμελιά μιας άλλης παράταιρης εποχής.

Περπατώ κάθε πρωί παίρνοντας την Ηρώδου του Αττικού, χώνομαι στο Ζάπειο, αγναντεύω την Ακρόπολη ώσπου να φτάσω στο κέντρο όπου δίνω τα ραντεβού με φίλους και γνωστούς. Στο κάθε μου βήμα χάνομαι μέσα στις αναμνήσεις απο την κοινή εμπειρία με την αδελφή, που με εγκατέλειψε τρία χρόνια πριν για τη γειτονιά του ουρανού. Ολο μου φαίνεται πως απο κάπου θα φανεί κι όλο δεν έρχεται ποτέ ούτε σε τούτη την ευλογημένη πόλη της.

Σ’ αυτό το ταξίδι αποφάσισα να γνωρίσω τους μπλογκοκάτοικους, αυτούς που έχουν ακίνητα στη μπλογκογειτονιά και που τους πλάθω στο μυαλό μου μέσα απο τα μακρινά γραπτά τους. Ο πρώτος κύκλος άνοιξε με το λογοτεχνικό σαλόνι της Ελένης Γκίκα- Αλεφ στην Αγκυρα, όπου πήγα το προηγούμενο Σάββατο. Καφές και κουλουράκια και γλυκά κι ένα χαμόγελο αγαπητικό απο την Ελένη ήταν η υποδοχή στο μικρό χώρο, όπου βρέθηκαν κάποιοι εκείνο το ζεστό σαββατιάτικο πρωινό.

Στην παρέα ΄ηταν ο Λιμπρόφιλος, που αναγνωρίζεται δια γυμνού οφθαλμού καθώς στο μπλόγκ περιγράφει το πορτρέτο του χωρίς υπαινιγμούς. Ηταν ακριβώς όπως τον περίμενα, μεσήλιξ, σοβαρός, μετρημένος, ένας άνθρωπος του καιρού με σκεπτικιστική ματιά.

Υστερα μίλησα με τον Μπάμπη Δερμιτζάκη, ένα εκπληκτικό τύπο με χιούμορ και βαθειά γνώση για πρόσωπα και πράγματα. Με συγκίνησε ο τρόπος που μιλούσε για το γιό του, η κοινή γονική περηφάνεια μας με έπεισε πως πρόκειται για πολύ γήινο άτομο με εξάρσεις και πετάγματα μόνο στο λογοτεχνικό ουρανό.

Μοντέρνος, cool , τυπάκι, ο Δημήτρης Αθηνάκης μου φάνηκε ο πιό προχωρημένος στις απόψεις. Με ένα μάτι σχεδόν απόλυτο- δεν έχει στρογγυλοποιηθεί ακόμη λόγω της νιότης του- είχε πολλά να υπαινιχθεί κι όμως κρατιόταν. Με ενθουσιίασε το γεγονός πως ένα νεαρό παιδί ασχολείται τόσο σοβαρά και κριτικά με την ελληνική λογοτεχνία (που θα μπορούσε να την έχει αφορίσει με το ελαφρυντικό της ανωριμότητας).

Σχεδόν σίφουνας, ανατρεπτική, καταιγιστική, φρέσκια μου φάνηκε η Aura Voluptas, που ήταν μια μικρή, τραγανιστή αλήθεια στη μπλογκογειτονιά. Διαβάζοντας τις παρεμβάσεις της στα μπλόγκς είχα την αίσθηση πως ήταν εριστική, πως μπορεί και νάταν μεγαλοκοπέλα, πως όλα της έφταιγαν γιατί είχε απωθημένα. Κι όμως, η Αουρίτσα είναι μια νεαρή θεά, που δεν έχει χρόνο να ανέχεται, που ορμάει ακάθεκτα με τις απόψεις της γιατί γνωρίζει πως δικαιούται στο απόγειο της νιότης να είναι απόλυτη, άκαμπτη, επιθετική!

Εκεί σ΄αυτή την ομήγυρη γνώρισα και τη Λαμπρίνα Μαραγκού με μακρινή καταγωγή απο την ορεινή Λευκάδα, παρακαλώ. Αμέσως ένιωσα την κοινή εμπειρία να μας διακατέχει, να μας ενώνει, να μας δένει σα να γνωριζόμασταν απο παλιά. Βρήκαμε τόσα πολλά να πούμε που δεν έφτανε το βραχύ απόγευμα του Σαββάτου. Αλλωστε, η Λαμπρίνα επειγόταν γιατί παρουσίαζε το νέο της βιβλίο με τίτλο «Πάθος» κι ελαμπε το πρόσωπό της απο τη γνωστή ευτυχία των συγγραφέων την ώρα της δημοσίευσης! Η παρουσία της Λαμπρίνας με γέμισε περηφάνεια για τον τόπο μου κι αισιοδοξία για τις γυναίκες της γενιάς μου.

Με την Ανάσα-Κυκλάμινο-Κατερίνα Παπαθεοδώρου μιλούσαμε στη μπλογκογειτονιά κάθε πρωί. Εκείνη άνοιγε το μεγάλο της σπίτι κι εγώ ακουμπούσα το βλέμμα μου στα στολισμένα ανθοδοχεία της. Ημουν ήδη συνεπαρμένη με την ύπαρξή της, που γλιστρούσε με ενθουσιασμό παντού αφήνοντας τα γλυκά ίχνη της αισιοδοξίας της.

Δώσαμε ραντεβού στο κέντρο της Αθήνας. Κι εκείνη σαν έτοιμη απο καιρό ήρθε με το λευκό τριαντάφυλλο στα χέρια και μια σακούλα με σοκολάτες κι αγιασμένο λάδι απο τον Αγιο Εφραίμ: για την Ελένη-Αλεφ, για την Αγγελική-Εαρινή Συμφωνία και για μένα , τη μακρινή Ιουστίνη. Στα πρώτα κιόλας λεπτά είχα εισπράξει την άδολη αγάπη της, την αγαθή της πρόθεση, την απροκάλυπτη φιλία της. Χωρίσαμε με την υπόσχεση να ξαναβρεθούμε, γιατί η ώρα δεν μας έφτασε. Τόσα πολλά κι ακόμη περισσότερα είχαμε να κουβεντιάσουμε. Εκείνη θ’ αναχωρούσε σε λίγο για το Βόλο.

Σήμερα ήπιαμε ένα πλούσιο καφέ-λάτε με τον αγαπημένο φίλο απο τα παλιά Θύμιο Κολλά και ενθουσιασμένο νεομπλόγκερ Ράδιο Μαρκόνι στο βιβλιοπωλείο του Ελευθερουδάκη. Είπαμε πολλά απο τα παλιά και τα καινούρια μας κι όμως δε χορταίναμε να λέμε...

Την άλλη εβδομάδα θα πάρω το δρόμο της επιστροφής για το Μόντρεαλ. Το μυαλό και η ψυχή μου θα είναι γεμάτα απο τα πρόσωπα που γνώρισα στην Αθήνα, που ξαναείδα μέσα απο το πρίσμα της μπλογκόσφαιρας, που ξανανακάλυψα μέσα απο τα γραπτά τους. Ηταν μια ευλογημένη συνεύρεση τούτη με την μπλογκοοικογένεια στην αδιάφορη παραφορά της πρωτεύουσας. Θα είναι πολύτιμες οι αναμνήσεις για τη βόρεια πόλη μου, όπου άρχισε κιόλας να χιονίζει...

Το πικρό ρόζ του Οκτώβρη

Απο το μπλόγκ του ευαίσθητου Φίλου απο Τα Παλιά Θύμιου Κολλά.

Της Ιουστίνης Φραγκούλη


Εκλεισε ο πικρός μήνας οκτώβρης που σε κάθε γύρισμα του βλέμματος υπενθύμιζε τη τραγική μοίρα των γυναικών, τον δυσβάσταχτο καρκίνο του στήθους.

Ολάκερη η Αμερική απ΄άκρη σ΄ άκρη ήταν στολισμένη στο ρόζ και φούξια χρώμα της Μπάρμπι, το συμβολικό χρώμα της επάρατης νόσου του γυναικείου στήθους. Οι μεγάλες βιομηχανίες ρούχων και καλλυντικών είχαν φτιάξει ειδικά ρόζ δώρα, που τα έσοδα της αγοράς τους θα πήγαιναν στο ταμείο της έρευνας για τον καρκινο του στήθους. Ολάκερες πόλεις ήταν ντυμένες στα ρόζ, υπενθυμίζοντας την πιό πολυσυζητημένη ασθένεια της εποχής. Ακόμη κι εδώ στην Αθήνα η Μεγάλη Βρετανία ήταν λουσμένη στο ρόζ φώς του θλιβερού υπαινιγμού.

Ακουσα για τον καρκίνο του στήθους πρώτη φορά όταν ήμουν μαθήτρια του δημοτικού. Η μητέρα ενός συμμαθητή μου είχε ένα μικρό όγκο στο στήθος. Εκείνος το αντιμετώπιζε με στωικότητα, όπως κάνουν όλοι οι ανθρωποι όταν αλέθονται στη δυσκολία. Κι εμείς, παιδάκια τότε, κλαίγαμε απο λύπηση γιατί ξέραμε πως η ζωή αυτής της μαννούλας ήταν μετρημένη.

Αργότερα η ζωή με έφερε κοντύτερα στο καρκίνο του στήθους. Η αγαπημένη αδελφή της μητέρας μου έπεσε θύμα της επάρατης νόσου. Φοιτήτρια ούσα, παρακολουθούσα με την ξενοιασιά της νιότης μου την κάθετη πτώση της αισιόδοξης θείας μου απο τη μία χημειοθεραπεία στην άλλη. Εβλεπα τη γελαστή γυναίκα να αλλοιώνεται απο τα φάρμακα , να υφίσταται τα εγκαύματα των ακτινοβολιών, να μάχεται τον άνισο αγώνα με την καλπάζουσα ασθένεια που εξαπλώθηκε γρήγορα κι αλλού.

Υστερα, στην αρχή της δημοσιογραφικής μου καριέρας γνώρισα την πιό λαμπερή γυναίκα της ζωής μου. Η Νίκη, λίγες εβδομάδες μετά τη γνωριμία μας, μου αποκάλυψε πως έπασχε απο καρκίνο του στήθους. Εμεινα άναυδη, ήθελα να φύγω να κρυφτώ, να τη διαγράψω απο τη ζωή μου για να μην ξαναζήσω την εμπειρία της θείας μου.

Ομως η Νίκη δεν μού επέτρεψε να δραπετεύσω απο τη ζωή της. Με παρέσυρε γρήγορα στους δικούς της ρυθμούς, με έκανε να ξεχάσω πως το πλούσιο στήθος της ήταν μια πληγή. Αρνήθηκε να κάνει χημειοθεραπείες για να μην χάσει τα μαλλιά της, ζήτησε να σταματήσουν οι ακτινοβολίες για να μην καίγεται το δέρμα της. Φερόταν σαν μια κανονική γυναίκα που ερωτευόταν, ταξίδευε, έγραφε, ονειρευόταν. Ωσπου μια μέρα αναχώρησε για την Κύπρο κι έκτοτε δεν την είδα ξανά.

Στο μεσοδιάστημα πύκνωσαν οι φίλες και οι γνωστές που ανακάλυψαν μια μέρα ξαφνικά πως είχαν καρκίνο στο στήθος. Αλλες με την ψηλάφιση, άλλες με τη μαστογραφία, άλλες με τον υπέρηχο έμαθαν το πικρό μυστικό της φύσης τους. Μετά την πρώτη ψυχρολουσία προσπάθησαν να αντιμετωπίσουν την ασθένεια με τον ευδοκιμότερο τρόπο. Κάποιες απ αυτές κατέθεσαν στο νυστέρι τα στηθη τους τα καμωμένα να δίνουν ζωή. Εκλαψαν πολύ για την ατυχία κι όμως αποφάσισαν να δώσουν τον αγώνα για να κερδίσουν την επιβίωση.

Σήμερα είμαι εξοικειωμένη με αυτή την πραγματικότητα. Ξέρω πως στην εμμηνόπαυση οι πιθανότητες για την παρουσία του επάρατου ρεβυθιού στο στήθος είναι πολλαπλασιασμένες. Ξέρω πως οι ορμόνες γίνονται ανεξέλεγκτες και χτυπούν αδιακρίτως. Εχω συνειδητοποιήσει πως τα μηχανήματα και η ψηλάφιση δεν είναι αρκετά για την πρόληψη της νόσου. Γνωρίζω όμως πως στα πρώτα στάδια ίσως και να είναι αναστρέψιμη η λαίλαπα.

Η ενημερωτική εκστρατεία για τον καρκίνο του στήθους έχει σώσει πολλές γυναίκες ανα τον πλανήτη. Εχει δημιουργήσει όμως και στρατιές δυστυχισμένων γυναικών απο τον φόβο πως μπορεί να πέσουν θύματα της νόσου, ιδιαίτερα αν υπάρχει κρούσμα στο άμεσο οικογενειακό περιβάλλον.

Πρόσφατα διάβασα σε άρθρο της Vogue, πως μια νεαρή γυναίκα- συγγραφέας που είχε ιστορία καρκίνου στην οικογένειά της (μητέρα και αδελφή) έκοψε προληπτικά και τα δύο της στήθη, κάνοντας τεχνητή ανάπλαση. Ηταν ανύπαντρη, νέα και χωρίς παιδιά ακόμη. Η ειρωνία είναι πως μετά απ’ αυτό τον ακρωτηριασμό οι γιατροί δεν της εγγυώνται ότι δεν θα πάθει καρκίνο στο στήθος.

Τούτη η μοναδική εμπειρία της θηλυκότητας πόσο αναπόδραστη παγίδα θανάτου μπορεί να γίνει! , σκεφτόμουν με πόνο ξανά και ξανά κάθε φορά που αντίκρυζα τα φούξια και ρόζ χρώματα του Οκτώβρη.

Ελλειμμα Δημοκρατικότητας

Της Ιουστίνης Φραγκούλη

Παρακολουθώ τη διαμάχη στο ΠΑΣΟΚ μακρόθεν και ειλικρινά θλίβομαι για το μεγάλο δημοκρατικό έλλειμμα αυτού του οίκοθεν δημοκρατικού κόμματος, που ο ιδρυτής του Ανδρέας Παπανδρέου είχε στήσει σε ευρωπαϊκά πρότυπα.

Είναι πρωτάκουστο σε κοινωνία δημοκρατίας ένα κόμμα να επαναξιολογεί την ηγεσία του χωρίς να έχει παραιτηθεί ο ηγέτης του. Είναι πρωτοφανές ο πρόεδρος ενός κόμματος να είναι ταυτόχρονα και υποψήφιος ηγέτης του ίδιου κόμματος, την ίδια ώρα που κρίνεται ως υπαίτιος μιας εκλογικής ήττας.

Είναι σχεδόν κωμικό -αν όχι τραγικό- ο Γιώργος Παπανδρέου να κάνει προεκλογική κομματική εκστρατεία χρησιμοποιώντας τους μηχανισμούς, τα γραφεία και τα πρόσωπα του ΠΑΣΟΚ, στερώντας απο τους πολιτικούς του αντιπάλους το ίσο δικαίωμα πρόσβασης στο οργανωμένο κομματικό σχήμα.

Είναι απαράδεκτο ο Γιώργος Παπανδρέου να φέρεται απέναντι στο μεγάλο ΠΑΣΟΚ ως ένα είδος τσιφλικιού επειδή ιδρυτής της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης υπήρξε ο πατέρας του. Είναι λυπηρό, αντί να αρθρώνει πολιτικό λόγο, να επικαλείται τη νεποτιστική παραμόρφωση της φιλοδοξίας εαυτού και του περιβάλλοντός του. Είναι ανήκουστο να ανακοινώνει ανερυθρίαστα πως προτίθεται να φιμώσει την ελευθεροτυπία στην Ελλάδα εν έτει 2007 με νόμους εναντίον της ελεύθερης δημοσιογραφίας.

Είναι εξίσου επικίνδυνο να μην υπάρχει συνεταγμένη εκλογική διαδικασία, να μην ανευρίσκονται τα μητρώα των μελών του κόμματος, να μην έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο της ψηφοφορίας δυό εβδομάδες προ των εκλογών. Η πρόσφατη έκκληση της Αννας Διαμαντοπούλου να προχωρήσει το ΠΑΣΟΚ σε καθαρές εκλογικές διαδικασίες δηλώνει απερίφραστα την ανησυχία των στελεχών της δημοκρατικής παράταξης για «βία και νοθεία», που παραπέμπει σε αλγεινές δεκαετίες της Ελλάδας.

Αλας! Ο Γιώργος Παπανδρέου μετά την αποτυχημένη του προσπάθεια στις εθνικές εκλογές τροχιοδρόμησε το ΠΑΣΟΚ στην πιό διχαστική φάση της ιστορίας του. Με τους λόγους, τη συμπεριφορά, τις πιέσεις των αυλοκολάκων του, εν μια νυκτί χώρισε το ΠΑΣΟΚ σε παραδοσιακό και «ξένο».

Η μεθοδική υπενθύμιση των ιδεωδών του Ανδρέα Παπανδρέου αίφνης δημιουργεί την ανάγκη να περιχαρακωθεί ο επίγονος Παπανδρέου για να προστατεύσει τα κεκτημένα ενός σοσιαλιστικού κόμματος με την νοσταλγική μορφή του 1974. Οι άλλοι, οι νεότεροι πόλοι του ΠΑΣΟΚ καταδικάζονται ως δεξιοί, ως ξένοι, ως διαπλεκόμενοι με τα εκδοτικά συμφέροντα. Ολες οι εναλλακτικές προτάσεις δαιμονοποιούνται και απειλούνται οι εκφραστές τους να σταλούν στο πύρ το εξώτερον της διαγραφής για να συνεχίσει ανεμπόδιστος ο γόνος το έργο της αποσύνθεσης της μεγάλης δημοκρατικής παράταξης.

Οι περί τον Παπανδρέου κύκλοι είναι τόσο φανατισμένοι που ομολογούν δημοσία πως προτιμούν ένα μικρό (συρρικνωμένο ) ΠΑΣΟΚ με ενιαία πολιτική στάση παρά ένα μεγάλο πολυφωνικό ΠΑΣΟΚ. Μπροστά στην εξουσία, υποθάλπτουν τη διάσπαση απορρίπτοντας τη δημιουργική συνεύρεση και συστέγαση διαφόρων ρευμάτων και τάσεων, που αποτελούν υγεία για ένα εξελισσόμενο κόμμα εξουσίας.

Αυτή η χώρα και καμιά ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει δεί μεταπολεμικά τόσο έλλειμμα δημοκρατίας σε ένα κόμμα που αναδιαπραγματεύεται την ηγεσία του. Μήπως τελικά «Μωραίνει Κύριος Ον Βούλεται Απωλέσαι»;