Ανδριανός Μαρής: Ο μεγάλος οραματιστής του Ελληνισμού της Μοντρεάλης

Της Ιουστίνης Φραγκούλη

 Εφυγε πλήρης ημερών ο Ανδριανός Μαρής, ο άνθρωπος που άλλαξε τον ρούν της ιστορίας της Ελληνικής παροικίας της Μοντρεάλης και αργότερα της Ελληνικής Κοινότητας, επεκτείνοντας τη δράση της στην ευρύτερη περιοχή έξω απο το νησί.

Ο Ανδριανός Μαρής γεννήθηκε στην Ανδρο το 1925 και εγκατέλειψε τα εγκόσμια στο Μόντρεαλ το 2015, έχοντας συμπληρώσει τα 90 του χρόνια. Αφησε πίσω του ένα μεγαλειώδες έργο και μαζί αντικρουόμενες γνώμες για την εποχή της διοίκησής του.

Ο Αδριανός τελείωσε το δημοτικό σχολείο στην Άνδρο το 1937 και το γυμνάσιο στην Αθήνα το 1944. Από το 1947-1949, φοίτησε στο κολλέγιο Pittman’s της Αγγλίας, στον κλάδο οργάνωσης επιχειρήσεων. Από το 1947-1952, εργάστηκε σε ναυτιλιακή εταιρεία στο Λονδίνο και τον Πειραιά. Μετανάστευσε στον Καναδά, φθάνοντας στο Μόντρεαλ, το Φεβρουάριο του 1952. Το Δεκέμβρη του 1952 γνωρίζεται με άλλους νεομετανάστες και από κοινού, ιδρύουν μια ελληνική βιβλιοθήκη επί της Mansfield, στο κέντρο του Μόντρεαλ.

Ο χώρος αυτός γίνεται συχνά το κέντρο έντονων συζητήσεων, αντιπαραθέσεων και διαμάχης μεταξύ των μεταπολεμικών νεομεταναστών και των προπολεμικών παλαιών μεταναστών, που επέμεναν να κρατούν μακριά τους νεότερους από τον κύριο κορμό της οργανωμένης παροικίας. Διακαής πόθος και επιθυμία όλων ωστόσο, ήταν η αναδιοργάνωση και βελτίωση του Ελληνικού σχολείου ΣΩΚΡΑΤΗΣ, που την εποχή εκείνη στεγαζόταν στο υπόγειο χώλ της Αγίας Τριάδας.

Το 1952-1953, φοίτησε στο πανεπιστήμιο του McGill στο τμήμα εμπορικής. Από το 1953 ασχολήθηκε με την βιομηχανία επίπλων και με επιχειρήσεις ακινήτων στο Μόντρεαλ.

 Την πρώτη Ιουλίου του 1955, αρραβωνιάζεται με τη Μαίρη Καμπάνη και στις 29 Δεκεμβρίου παντρεύονται στην Αθήνα. Αποκτούν δύο παιδιά, το Νίκο το 1956, και το Γιώργο το 1958. Το 1962, γνωρίζεται με τον αρχιεπίσκοπο Αθηναγόρα στον οποίο και εκφράζει τις ανησυχίες του για την κατάσταση και το αβέβαιο μέλλον του τότε ελληνικού σχολείου στο Μόντρεαλ. Η παροικιακή του δράση και προσφορά αρχίζει ουσιαστικά το 1967, όταν γίνεται μέλος του Σώματος των Κυβερνητών της Ελληνικής Κοινότητας Μόντρεαλ..

Η 1η Νοεμβρίου του 1982, αποτελεί σταθμό στην ιστορία της Ελληνικής Παροικίας του Μόντρεαλ. Επί προεδρίας Αδριανού Μαρή πραγματοποιείται το μεγάλο όνειρο. Αρχίζει να χτίζεται ο σύγχρονος και πανέμορφος χώρος του Κοινοτικού Κέντρου της Ελληνικής Κοινότητος Μόντρεαλ, παρ’ όλες τις αντιξοότητες και επίμονες επιθέσεις αρνητικών παροικιακών παραγόντων.

Το 1985 επιτυγχάνεται η πολυπόθητη ένωση των δύο Κοινοτήτων, του Μόντρεαλ και της Νότιας Ακτής. Την ίδια χρονιά (1985), αρχίζει και η οικοδόμηση του κοινοτικού κέντρου της Νότιας Ακτής, της εκκλησίας του Άη-Γιάννη και του σχολείου ΣΩΚΡΑΤΗΣ IV.

Το 1986, πραγματοποιούνται τα επίσημα εγκαίνια του Ελληνικού Κοινοτικού Κέντρου του Μόντρεαλ με την παρουσία της τότε υπουργού πολιτισμού της Ελλάδας, αείμνηστης Μελίνας Μερκούρη. Από αυτήν την περίοδο η Ελληνική Κοινότητα Μόντρεαλ, με την οργάνωση της τα απίστευτα έργα της, εγκαταστάσεις, τρίγλωσσα σχολεία, εκκλησίες, ιδρύματα και υπηρεσίες της, αρχίζει να γίνεται πλατιά γνωστή, ως πρότυπο οργάνωσης του Ελληνισμού της Διασποράς.

Προσωπικά γνώρισα τον Ανδριανό Μαρή το 1988, πριν ακόμη εγκατασταθώ μόνιμα στη Μοντρεάλη. Τον θαύμασα για το πάθος και την οργανωτικότητά του εξ αρχής. Τον φοβήθηκα για την συγκεντρωτικότητά του και για την έλλειψη ανοχής απέναντι στους πολιτικούς του αντιπάλους .

Ο Ανδριανός Μαρής θα μείνει στην ιστορία της Ελληνικής Κοινότητας του Μοντρεάλ όχι μόνο για το μεγαλειώδες πολυσυλλεκτικό Κοινοτικό κτίριο ούτε για την ένωση με την Κοινότητα της Νότιας Ακτής, που προκάλεσε τη χρόνια κρίση με την εκκλησιαστική αρχή.

Ο Ανδριανός θα μείνει στην ιστορία γιατί συνέλαβε εξ αρχής το σχέδιο να ενώσει την προπολεμική με την μεταπολεμική γενιά των Ελλήνων μεταναστών κάτω απο την Ελληνική Κοινότητα. Η δημιουργία της Βιβλιοθήκης στην Mansfield το 1952, η εγραφή χιλιάδων νεομεταναστών ως μελών της έρριξαν το κατεστημένο των παλαιομεταναστών που είχαν ορθώσει τείχος άρνησης και αποκλεισμού των μεταπολεμικών Ελλήνων αφιχθέντων. Η αποδοχή των μεταπολεμικών μεταναστών στην Ελληνική Κοινότητα του Μόντρεαλ ήταν σύλληψη και έργο του Ανδριανού Μαρή.

Ο ίδιος, συνεργάσθηκε απόλυτα με τον τότε ιερατικό προϊστάμενο του Αγίου Γεωργίου, σημερινό μητροπολίτη Τορόντο κ. Σωτήριο για την ομαλή μετάβαση των σχολείων «Σωκράτης» στη γαλλική γλώσσα. Η υπογραφή της εν λόγω συμφωνίας όμως ανήκε στον πρόεδρο της ΕΚΜ, Δημήτρη Μανωλάκο.

Το παρολίγον σχίσμα μεταξύ της Ελληνικής Κοινότητας και της Μητρόπολης Καναδά απο τα μέσα του 80 μέχρι τα μέσα του 90 , η κραυγαλέα αντιπαράθεση στα ραδιόφωνα και στις τηλεοράσεις τραυμάτισαν ανεπανόρθωτα την ενότητα της ελληνικής παροικίας του Μόντρεαλ.

Ο Ανδριανός Μαρής υπήρξε ορματιστής της ένωσης του Ελληνισμού, κάτι που ο ίδιος πλήρωσε προσωπικά με πολύ ακριβό τίμημα. Ηταν ο εμπνευστής της μεγάλης ιδέας της εξάπλωσης της οργανωμένης ελληνικής κοινότητας στην ευρύτερη περιοχή της Μοντρεάλης (Νότια Ακτή, Λαβάλ), πράγμα που προκάλεσε εμπάθειες και εχθρότητες εδώθεν κακείθεν του ποταμού Αγίου Λαυρεντίου.

Για μένα ο Ανδριανός Μαρής υπήρξε πρότυπο ηγέτη, ο παθιασμένος άνθρωπος γύρω την επιβίωση του Ελληνισμού στις ξένες πατρίδες. Οι συχνές συζητήσεις μας τα τελευταία χρόνια που τον επισκεπτόμουν σπίτι του περιστρεφονταν γύρω απο αυτό το βασανιστικό ερώτημα: «αν θα κατορθώσουμε ως Ελληνισμός να μεταλαμπαδεύσουμε το πνεύμα μας στις επόμενες γενιές. Αν τα παιδιά μας θα μιλούν τη γλώσσα, αν θα γνωρίσουν σε βαθος τη λαμπρή Ελληνική ιστορία μας.»

Διασκέδαζα τους καφέδες μας και τις ατέρμονες κουβέντες μας με εκείνον και με τη Μαίρη του. Η Μαίρη του στύλος της ύπαρξής του, βράχος ακλόνητος στα τελευταία χρόνια των ανήμπορων γηρατειών.

Η Μαίρη που λάτρεψε τον Ανδριανό , τον πίστεψε, τον στήριξε, υπέμεινε τις ατέρμονες ώρες της απουσίας του όταν ήταν ενεργά αναμειγμένος στα κοινά, που  έγινε ο κυματοθραύστης των παραπόνων μιας ολόκληρης Ελληνικής παροικίας.

Ο Ανδριανός υπήρξε ορόσημο για την Ελληνική παροικία της Μοντρεάλης και προσωπικό μου ίνδαλμα στις μεγάλες ιδέες περί Ελληνισμού.

Το σώμα του αδύναμο και φθαρτό υπέκυψε στο θάνατο, αλλά το πνεύμα του θα υπερίπταται της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλης για πάντα. Θα είναι και θα παραμείνει στην ιστορία ως το κύριο σημείο αναφοράς μιας ολόκληρης γενιάς, της μεταπολεμικής γενιάς των Ελλήνων μεταναστών της Μοντρεάλης.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάζει.Αιωνία η Μνήμη σου Αγαπημένε μας!

*** Με βιογραφικές πληροφορίες από το Κογκρέσοτου Κεμπέκ

Με άρωμα πράσινου μήλου, Benetton, Balmain...

 

Εδώ από αριστερά: Σοφία Μαργέλη, Αγαθή Φίλιππα και πλάι μου η Σταυρούλα Καββαδά

 

Πίσω μου η Κικού Σπηλιά

Τις είδα να ποδοπατούνται τις νεαρές Ελληνίδες για ένα ρούχο Balmain στην γκαρνταρόμπα τους. Τι είδα και ενθουσιάστηκα που γνωρίζοντας πως οι περισσότερες ζούν με περιορισμένα οικονομικά, έχουν τη μαγκιά να βάζουν σε προτεραιότητα τα λούσα και το στύλ. Και δεν με πείραξε καθόλου-μα καθόλου- που αντί να κλαίγονται για την ανεργία και την ανέχεια της χώρας, εκείνες περίμεναν στα σκαλοπάτια του H&M για ένα ρούχο του μεγάλου γαλλικού οίκου μόδας δια χειρός Κινέζων! Εστω κι έτσι.

Και ανέτρεξα στα φοιτητικά μου χρόνια κι αναθυμήθηκα μέρες λαμπρές των νεανικών μου πόθων. Εκείνα τα χρόνια ζούσα στο φοιτητικό διαμέρισμα με τον αδελφό μου τον Απόστολο, στην οδό Λυσιμαχίας 1-3 ,στις εκβολές της Καλλιρρόης. Και ο πατερούλης μας έστελνε κοινά λεφτά για το ενοίκιο, που ήταν 3.500 δραχμές –αν θυμάμαι καλά- και 1500 στον καθένα για τα προσωπικά μας έξοδα. Με αυτόν τον προϋπολογισμό ήμασταν υποχρεωμένοι να ζήσουμε, να φάμε και να κάνουμε τις βόλτες μας, να πιούμε τους καφέδες μας και να διασκεδάσουμε.

Οταν έπαιρνα τα κολλαριστά χαρτονομίσματα η καρδιά μου φτερούγιζε απο επιθυμία... Να κατέβω στο Σύνταγμα, στο κατάστημα Egg, που βρισκόταν στο υπόγειο και πουλούσε τα πιό μοντέρνα παντελόνια και μπλουζάκια σε φοιτητικές τιμές. Ναι,  Egg με τα μπάγκι κοτλέ σε πρωτοποριακά σχέδια και χρώματα κατάπινε απο την πρώτη μέρα τον ένα τρίτο του επιδόματος.

Λίγο αργότερα άνοιξε το Benetton , το ιταλικό μαγαζί με τα απίστευτα πλεκτά, τα φουστάνια, το στύλ της Ιταλίας. Αλλά ήταν ακριβό, πολύ ακριβό για τον προϋπολογισμό μου. Κάθε μάλλινο πουλοβεράκι κόστιζε 500 δραχμές , μαζί με τη ζακετούλα ένα χιλιάρικο. Αλλά εγώ χαμένη στην παραφορά των χρωμάτων δεν υπολόγιζα τίποτε. Σκέτος οδοστρωτήρας! Κατέβαινα στο Σύνταγμα και χτυπούσα τα τουίν σετς σα να μην υπήρχε άυριο. Και ξέμενα με ένα πεντακοσάρικο για τον υπόλοιπο μήνα. Και έτρωγα ελάχιστα γιατί εκτός απο τα φαγάκια που έστελνε η μαμά απο τη Λευκάδα, δεν περίσσευαν λεφτά για περαιτέρω... Αλλά φορούσα τα φούξια και τα λαχανί και τα μπλέ ρουαγιάλ και καμάρωνα σαν γύφτικο σκεπάρνι. Καμάρωνα όχι στους γύρω μου αλλά στον εαυτό μου που τον έβλεπα να γυαλίζεται στον καθρέφτη με τα ωραία ρουχαλάκια. Κι απο κάτω μονότονα κι επαναλαμβανόμενα  ένα τζινάκι Levi’s 401.

Τα καλοκαίρια στη Λευκάδα που έχυνε υγρασία φορούσα εκείνες τις πολύχρωμες ζακετούλες της Benetton. Μύριζαν πράσινο μήλο, γιατί η μαμά τις έπλενε με το συγκεκριμένο μαλακτικό. Κι ο Τεντ τις κρατούσε στα χέρια του και πνιγόταν απο το φρέσκο άρωμα της νοικοκυροσύνης της μαμάς. Κι εγώ του έδινα απο μία όταν έφευγε για να με θυμάται εκεί στον μακρινό και κρύο Καναδά που θα πήγαινε αρχές Σεπτέμβρη.

Ο Τεντ αγάπησε τις αρωματισμένες ζακετούλες μου κι εγώ κατασπαταλούσα τα ελάχιστα λεφτά μου στη Benetton πάλι και πάλι. Και δεν το μετάνιωσα ποτέ που ο καλοκαιρινός μου έρωτας είχε άρωμα πράσινου μήλου. Ούτε μετάνιωσα που ξόδευα τα χρήματά μου στα ωραία ρούχα.

Δεν μου αφαίρεσαν το παραμικρό απο την πολιτική μου σκέψη, τη μαχητικότητα και τη μαγκιά.

Γι αυτό σας λέω, μην κρίνετε τα κορίτσια που τρέχουν στις ουρές για ένα Balmain!

 Τζουστινάκι!!!

 

 

Κίτσα , Αγγελική Κικού, αγάπη μου!

 

Στις ιστορίες μιας τάξης επανέρχομαι για να αφηγηθώ πώς γνώρισα την συμμαθήτριά μου Αγγελική Σπηλιά στη ΣΤ Τάξη του 1^ου Δημοτικού Σχολείου Λευκάδας και την έκανα κολλητή μου φιλενάδα τρία χρόνια αργότερα, στα τέλη της γυμνασικής σπουδής. Εκτοτε , είμαστε το αχώριστο δίδυμο στις χαρές, τις λύπες, τα γέλια και τα πένθη.

Ξαφνικά εκείνη την ηλιόλουστη μέρα του Σεπτέμβρη βρέθηκε στην τάξη μια καινούρια μαθήτρια. Η Κίτσα Σπηλιά μας όπως τη σύστησε ο δάσκαλος Τάκης Καζάζης με έντονο ενθουσιασμό καθώς ήταν κόρη των δασκάλων Μαρίας Ματαφιά-Σπηλιά και Γιάννη Σπηλιά που δίδασκαν στο Θύρειον Αιτωλοακαρνανίας.

Το κοριτσάκι με τα κατσαρά μαλλιά και τα μελιά μάτια ένιωθε αμήχανο έτσι όπως έπεσε σαν αλεξίπτωτο στη βαρβαρότητα του κοινωνικού συστήματος μιας άγνωστης τάξης, η οποία μετρούσε πέντε χρόνια ισορροπιών μετά συμμαθητών και συμμαθητριών.

Την είδα μόνη στο διάλειμμα να κοιτάζει εμάς τους «ξένους συμμαθητές» και ένα κύμα οίκτου με συνεπήρε. Αντιλαμβανόμουν απο τότε τη βαθειά μοναξιά των μαθητών που έπεφταν στη δική μας αγέλη. Είχαν προηγηθεί πολλά αγόρια και κορίτσια που ένιωθαν τη διαφορετικότητά τους, άλλα με υπεροψία (τα παιδιά των δημοσίων υπαλλήλων) και άλλα με αίσθημα κατωτερότητας (τα παιδιά απο τα χωριά της Λευκάδας).

Της συστήθηκα και της μίλησα φιλικά. Κι εκείνη ανταποκρίθηκε στην ευγενική πρωτοβουλία μου. Αλλά εγώ ήμουν τότε ζευγαράκι με την Κατερίνα Χαλκιοπούλου και κανείς ή καμία δεν έμπαινε ανάμεσά μας. Μέσα στο μυαλό μου το είχα έτσι, να είμαι πιστή στη φιλία μου.

Η Κίτσα (απο το χαϊδευτικό Κικίτσα της μαμάς της)  πολύ σύντομα ξεχώρισε μέσα στην τάξη. Απαντούσε σε όλες τις ερωτήσεις του δασκάλου μας ακόμη και σ΄αυτές που εμείς οι υπόλοιποι καλοί μαθητές πέφταμε έξω. Ηταν σεμνή και μετρημένη, θετική και σίγουρη για όσα ξεστόμιζε. Εγραφε μακριές εκθέσεις χωρίς κανένα ορθογραφικό λάθος και τα γραμματάκια της ήταν κατσαρά με τσιγγελάκια σαν τα μαλλιά της.

Το βλέμμα της είχε μια τρομερή αθωότητα και έκανε υπεράνθρωπες προσπάθειες να νικήσει την βαρειά αιτωλοακαρνανική προφορά της, που προκαλούσε πολλάκις την ειρωνία των Μπουρανέλων συμμαθητών μας. Γενικά στο δημοτικό, ο ρατσιμός των Λευκαδίων μαθητών προς τους υπόλοιπους ήταν εξώφθαλμος και κανένας δεν έκανε κάτι γι αυτό. Προσωπικά, επειδή ο πατέρας μου και η μητέρα μου είλκαν καταγωγή απο χωριά της Λευκάδας, δεν ένιωθα Μπουρανέλα. Αλλωστε δεν μου άρεσε αυτό το βάρβαρο κόψιμο των καταλήξεων στις λέξεις τους.

Η Κίτσα μπήκε στις εισαγωγικές εξετάσεις του Γυμνασίου σχεδόν μέσα στις πρώτες. Η Κατερίνα Χαλκιοπούλου είχε ήδη αναχωρήσει για την Αθήνα κι εγώ τότε άρχισα την κολλητή παρέα με την Μαριάννα Καρφάκη. Ωστόσο, θαύμαζα ειλικρινά το ήθος και την ποιότητα της αριστείας που είχε κατακτήσει η Αγγελική Σπηλιά (τώρα είχε πάρει το επίσημο όνομά της στους καταλόγους της τάξης).

Ηταν ευφυέστατη, προσηνής κι έκανε παρέα με την γειτόνισσά της , τη Σταμάτα. Ωστόσο, στη Α Λυκείου έμελλε να έρθουμε σιμότερα. Τότε οι δρόμοι μας χώρισαν με τη Μαριάννα, εκείνη πήγε στο Πρακτικό που συστεγαζόταν ως μεικτό τμήμα στο Γυμνάσιον Αρρένων. Ετσι χάσαμε την επαφή της καθημερινότητας κι εγώ αναζητούσα καινούριο ταίρι.

Η Αγγελική-Κίτσα διείσδυσε στη ζωή μου μαγικά, σχεδόν ανεπαίσθητα. Μαζί διαβάζαμε ατέλειωτες ώρες για τις εξετάσεις, μαζί κάναμε φροντιστήριο στον εξαιρετικό καθηγητή Κώστα Φωτεινό, μαζί μιλούσαμε για τα χασκόγελα των αγοριών στο δρόμο, μαζί περπατούσαμε στο δρόμο του Κάστρου κάνοντας ατέλειωτες συζητήσεις περί παντός επιστητού.Μαζί διαβάζαμε το απαγορευμένο Ρομάντσο της εποχής και το κρύβαμε κάτω απο τα στρώματα... Και νιώθαμε νικήτριεςκαι τροπαιούχες!

Μαζί καθόμασταν στου Χαλικιά για μια πάστα μόκα η σοκολατίνα έστω, μαζί κάναμε σχέδια για το Πανεπιστήμιο, εκείνη Φιλοσοφική, εγώ Νομική. Και η ζωή προχωρούσε ανάμεσα στα καλοκαίρια της ξενοιασιάς και τους χειμώνες των υποχρεώσεων. Ωσπου περάσαμε και οι δυό στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και γίναμε πιο΄εξαρτημένες η μιά απο την άλλη.

Παρακολουθήσεις στα μαθήματα, κοπάνες τρελές, ολονύχτια πάρτυ, φασίνες (με βοηθούσε γιατί ήμουν άπλερη και ανίκανη) όλα πέρασαν απο την κοινή ζωή μας και δυνάμωσαν τη σχέση μας που έγινε αδελφική. Ετσι την ονόμασα Κικού, η δική μου Αγγελική λέγεται έκτοτε Κικού ή Κικουλίνα.

Εκείνη μου έκανε την τιμή να την στεφανώσω και να βαφτίσω την κόρη της Μαρία Διαμάντη. Η ζωή μας εξακολουθεί να εφάπτεται όταν επισκέπτομαι την Ελλάδα αλλά και μακρόθεν ο δεσμός είναι σφιχτοπλεγμένος.

Σ΄αγαπώ Κικουλίνα μου και σε σκέφτομαι στα δύσκολα.

Η φιλενάδα σου

Το Τζουστινάκι

 

Ενα δείπνο για την Θεολογική Ακαδημία

Της Ιουστίνης Φραγκούλη

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το ετήσιο γεύμα των Φιλοπτώχων Κυριών υπέρ της Θεολογικής Ακαδημίας της Μητρόπολης Καναδά στο Palace Reception Hall, παρουσία του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Τορόντο κ. Σωτηρίου, του εντιμότατου πρεσβευτή της Ελλάδας κ. Γ. Μαρκαντωνάνου, του γενικού προξένου κ. Ν. Σιγάλα, του προέδρου της Καναδικής Γερουσίας κ. Λίο Χουσάκου και άλλων πολιτικών προσώπων. Καλεσμένη ομιλήτρια ήταν η δρ. Λίλα Αμιράλη, διευθύντρια της Ψυχιατρικής Κλινικής του Νοσοκομείου των Παίδων στο Μόντρεαλ.

Ο Μητροπολίτης κ. Σωτήριος επικέντρωσε το θέμα του στο ρόλο της Θεολογικής Ακαδημίας Καναδά, τονίζοντας ότι αποτελεί το φυτώριο νέων ιερέων και διδασκάλων κατήχησης, ενώ σημείωσε πως η μεγάλη πρόκληση της Εκκλησίας του Καναδά είναι να εμπνεύσει την Ελληνορθοδοξη ταυτότητα στη νέα γενιά και να την περικλείσει στην αγκαλιά της. Επιπλέον, αναφέρθηκε στη νέα πολιτική των κατασκηνώσεων, που επιτελούν σπουδαίο έργο για τη νεολαία.

Ο κ. Σωτήριος στη συνέχεια ευχαρίστησε τον κ. Νίκο Τσατά που προσέφερε την αίθουσα του Palace Reception Hall δωρεάν για την εκδήλωση καθώς και τους πολιτικούς της απερχόμενης κυβέρνησης Χάρπερ , γερουσιαστή Λ. Χουσάκο, πρώην διευθυντή του πρωθυπουργικού γραφείου Δημήτρη Σούδα, καθώς και τις Φιλόπτωχες Αδελφότητες για την οργανωτική τους επιτυχία.

 Ο πρέσβης της Ελλάδας στον Καναδά κ. Γ. Μαρκαντωνάτος εστίασε στο ρόλο της Θεολογικής Ακαδημίας τονίζοντας μεταξύ άλλων: « Η Θεολογική Ακαδημία έδωσε μια νέα διάσταση και προοπτική στο έργο της Ιεράς Μητροπόλεως, αφού σε αυτήν γαλουχήθηκε μία νέα γενεά απο ομογενείς κληρικούς, που στελεχώνουν τις Ενορίες της και καλύπτουν με επιτυχία τις ανάγκες των εδώ Κοινοτήτων. Μια γενεά που της δίδεται η δυνατότητα να καλλιεργηθεί και να μορφωθεί πνευματικά στο ωραίο περιβάλλον της Σχολής, ενώ παράλληλα της παρέχονται τα απαραίτητα εφόδια για την περατέρω μελέτη και εμβάθυνση στην ελληνική παιδεία, ώστε να μπορέσει αργότερα να υπηρετήσει με αφοσίωση και ζήλο την Ομογένεια και ιδιαίτερα τους Ελληνόπαιδες. Γι αυτόν ακριβώς το λόγο είναι σημαντική η αποστολή της και πρέπει όλοι μας να την ενισχύουμε».

Η δρ. Λίλα Αμιράλη έκανε μια εκτενή αναφορά στα ψυχιατρικά νοσήματα των παιδών και των εφήβων, επισημαίνοντας πως ολοένα αυξάνεται ο αριθμός των ψυχικά διαταραγμένων ανήλικων ένεκα εξωτερικών παραγόντων αλλά και της άμετρης κυκλοφορίας των ναρκωτικών ουσιών. Η δρ. Αμιράλη τόνισε ότι η Ψυχιατρική Κλινική του Νοσοκομείου των Παίδων έχει ανάγκη αναγνώρισης και οικονομικής στήριξης, ευχαριστώντας τις Φιλόπτωχες για την γενναιόδωρη προσφορά τους προς το τμήμα της.

Ο πρόεδρος της Γερουσίας κ. Λίο Χουσάκος μίλησε με ενθουσιασμό για την σημασία της Εκκλησίας στη διατηρηση της Ελληνορθόδοξης ταυτότητα, τονίζοντας πως όλα ξεκινούν απο την χριστιανική παιδεία.

Την οργάνωση και παρουσίαση της βραδυάς είχαν ο ιερατικός προϊστάμενος των Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης στο West Island π. Λάμπρος Καμπερίδης και ο ιερατικός προϊστάμενος του Αγίου Νικολάου στο Λαβάλ π. Ζήσης Ντερέκας.

Στην εκδήλωση συμμετείχαν η πρόεδρος της Φιλοπτώχου κα Κουτσούγερα, ενώ η αντιπρόεδρος κα Μαρία Αγραππίδη έδωσε τον καλύτερο ευατό της για την εξαιρετική οργάνωση του γεύματος.

Ανάμεσα στους προσκεκλημένους ήταν η αντιδήμαρχος κα Μαίρη Ντέρος, οι δημοτικοί σύμβουλοι του Λαβάλ κα Αγλαϊα Ρεβελάκη και Βασίλης Καρυδόγιαννης, ο πρόεδρος της ΕΚΜΜ Νικόλας Παγώνης, ο επίτιμος πρόεδρος της ΕΚΜΜ Δημήτρης Μανωλάκος, ο Δημήτρης Σούδας, οι άρχοντες του Πατριαρχείου Κώστας Λαγούρος, Δημήτρης Μανωλάκος και Νίκος Τσατάς καθώς και άλλοι πρόεδροι συλλόγων και ενοριακών συμβουλίων της ευρύτερης περιοχής του Μόντρεαλ.

 

 Πλήθος κόσμου στο δείπνο των Φιλοπτώχων

 

Η δρ. Αμιράλη μίλησε για τα ψυχιατρικά νοσήματα των ανηλίκων 

Ο Βασίλης Γαλάτης προσέφερε την ωραία μουσική υπόκρουση, ο π. Λάμπρος Καμπερ
ίδης εξαιρετικός στο ρόλο του ως παρουσιαστής της βραδυάς!

Η  δημοτική σύμβουλος Αγλαϊα Ρεβελάκη, ο π. Λάμπρος Καμπερίδης, ο π. Ζήσης και ο επίτιμος πρόεδρος της ΕΚΜΜ Δημήτρης Μανωλάκος. Πίσω διακρίνεται η δραστήρια και αποδοτική αντιπ΄ροεδρος των Φιλόπτωχων κα Μαρία Αγραπίδη καθώς και η αντιδήμαρχος Μαίρη Ντέρος

Σέλφι με αγαπημένο Δημήτρη Μανωλάκο και Παναγιώτη Μανίκη

Ο πρόεδρος Ν. Παγώνης με τις κυρίες Σοφία και Θεοδώρα Σιγάλα

Η δρ. Λίλα  Αμιράλη, η Βασιλική Μαρκαντωνάτου , σύζυγος του πρέσβη και ο γενικός πρόξενος κ. Νικόλαος Σιγάλας

 

Με το σεβασμιότατο κ. Σωτήριο και τον επίτιμο πρόεδρο κ. Δ. Μανωλάκο

Το ωραίο μας τραπέζι

 

Ενας γάμος με θέμα Una faccia Una razza!

Η ιστορική σέλφι του Αιμίλιου όταν έκανε την τελετή του γάμου. Η νύφη είχε ένα υπέροχο τατού με την λέξη Αγάπη γραμμένη!

 

Ενας γάμος με τατού της αγάπης!

 

Χθές η αγαπημένη μας φίλη Γιούλα Κισκίρας, η μία απο το κουαρτέτο του Sex and the City (ωραίο;) πάντρεψε το γιό της Αχιλλέα Βρινιώτη σε ένα γάμο-υπερπαραγωγή.

Ο Αχιλλέας παντρεύτηκε την εκλεκτή της καρδιάς του Τσάρλι, Ιταλίδα την καταγωγή, μια ωραία μελαχροινή γυναίκα με τσαγανό.

Ετσι ζήσαμε έναν ακόμη ελληνοϊταλικό γάμο, που συνδύασε τα στοιχεία και την κουλτούρα των δύο κοντινών λαών, επιβεβαιώνοντας ολάκερο το βράδυ το αξίωμα: «ούνα φάτσα, ούνα ράτσα!»

Το χόλ του ξενοδοχείου όπου ανταλλάχθηκαν οι όρκοι της αιώνιας αφοσίωσης ήταν κομψό και μεγαλόπρεπο χωρίς υπερβολές. Τα κοκτέιλς συνοδεύτηκαν με ένα πλούσιο μπουφέ, απο τους ωραιότερους στην πόλη.

Το ζευγάρι μπήκε στην αίθουσα χορεύοντας με δυνατούς ρυθμούς,  ανάβοντας το κέφι στη διαπασών. Ακολούθησε πανδαιμόνιο στην πίστα.

Το πάρτυ του γάμου ήταν εξαιρετικό απο κάθε άποψη, προπάντων γιατί κυριαρχούσε η νεολαία με τη ζωντάνια και τη μαγκιά της.

Φυσικά, την παράσταση έκλεψε ο παππούς Σωτήρης Κισκίρας , ο άρχοντας της παροικίας, με την υπέροχη γιαγιά. Ο Σωτήρης δεν άφησε χορό για χορό, διατυμπανίζοντας πως οι Ελληνες κατατρόπωσαν τους Ιταλούς με τους χορούς τους και το κέφι τους.

Τέλος, ο Αιμίλιος Κισκίρας, εκτελώντας χρέη δημάρχου, τέλεσε τον πολιτικό γάμο με τρομερό χιούμορ και άνεση δίκην συμπρωταγωνιστού.

Το ζεμπέικικο του γαμπρού Αχιλλέα Βρινιώτη και του θείου του Αιμίλιου σφράγισε την εξαιρετική βραδυά, που στολίστηκε με χαμόγελα ευτυχίας.

Παιδιά να ζήσετε βίον ανθόσπαρτον και ευτυχή!

 Τζουστινάκι χαρωπόν

 

Στο τραπέζι τα ζευγάρια , Τέντυ , Τζουστινάκι, Μαρία και Νίκος

Σελφάκι με το αγόρι

Τρυφερότητες ανάμεσα στη Γιούλα Κισκίρας και τον άρχοντα πατέρα της

Ανδροπαρέα: Τεντ Αργύρης, Νίκος Αργυρόπουλος, Δημήτρης Πελώνης

Η Τσαρλι και ο Αχιλλέας άνοιξαν το χορό

Η πανέμορφη κόρη της Γιούλας, Γεωργία Βρινιώτη με τον καλό της

Συμπεθεροκατάσταση λέμε

Κορίτσια σε τσακίρ κέφια

Ο

Σελφάκι με τον πατέρα του γαμπρού Τόμ Βρινιώτη

Και με τον Αιμίλιο, εκτελέσαντα χρέη δημάχρου

Μαμά και γιός σε ένα συγκινητικό χορί

Η Γιούλα έλαμπε ανάμεσα στους άντρες

Sex and the City

Με τον άρχοντα της παροικίας Σωτήρη Κισκίρα. Μας δένουν χρόνια μεστά εμπειριών στην Κοινότητα

Η Γιούλα με τον μικρό γιό της Σάμ

Ο Δημήτρης Πελώνης με την Λίτσα Γκουβούση-Πελώνη, τα Αργιροφραγκουλάκια και τα Αργυροπουλάκια

Εντυπωσιακό ζευγάρι

Χορέψτε

Τα τρία κορίτσια: Η εντυπωσιακή Λίτσα, η συντηρητική Μαρία και το φλού Τζουστινάκι

Ζευγάρι αγαπημένο

Με τις κούκλες του Κώστα Κσκίρα