ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΣΤΗ ΒΕΡΑΝΤΑ

ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΣΤΗ ΒΕΡΑΝΤΑ
Το συγκλονιστικό μυθιστόρημα για τις γυναίκες στην ωριμότητα, για τη γυναικεία φίλία, για τις ακυρώσεις και τις αναπτερώσεις!

Sunday, May 8, 2016

Πάθος, Παράδοση, Πιστότητα απο το Λαογραφικό Εργαστήρι του Μοντρεάλ



Με θέμα το Πάσχα , την Πρωτομαγιά, την Aνοιξη επί ένα διήμερο τα χορευτικά τμήματα της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ υπό τη διεύθυνση του Τάκη Τζώτζη έδωσαν χορευτικές παραστάσεις, αναπαριστώντας δρώμενα που θα τα ζήλευαν οι ομάδες παραδοσιακού χορού στην Ελλάδα.

Παιδιά απο πέντε ετών μέχρι ενήλικες/μεσήλικες τραντάζουν με τη χορευτική τους δεινότητα το σανίδι του Ελληνικού Κοινοτικού Κέντρου αποδίδοντας με συνείδηση και μαεστρία τους παραδοσιακούς χορούς της πατρίδας, που απλώνονται απο τη Μακεδονία έως την Κρήτη, απο το Ανατολικό Αιγαίο ως το Δυτικό Ιόνιο.

Στο διήμερο της ενότητας«Μελετώντας τις ρίζες μας», που οργάνωσε το Λαογραφικό Εργαστήρι της ΕΚΜΜ υπό την διδασκαλία και τη διεύθυνση του Τάκη Τζώτζη πέρασαν 200 χορευτές που αναπαράστησαν 50 χορούς και δρώμενα της Ελληνικής παράδοσης γύρω απο το Πάσχα, την Πρωτομαγιά και την Ανοιξη.

Είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε χορούς που αποδόθηκαν απο όλες τις ηλικίες με απόλυτη πιστότητα στην παράδοση των επιμέρους τόπων, βιώσαμε τις συγκλονιστικές φιγούρες παιδιών της δεύτερης και τρίτης γενιάς των Ελλήνων του Μοντρεάλ σε χορούς που αγγίζουν ιστορικές μνήμες παραπέμποντας στα σοφά έθιμα του λαού μας.

Εντυπωσιακές είναι οι φορεσιές των χορευτών απο κάθε τόπο και για κάθε ηλικία, φορεσιές που προέρχονται απο όλα τα γεωγραφικά σημεία της Ελλάδας και είναι χίλιες τον αριθμόν, ένας πραγματικός θησαυρός της Ελληνικής Κοινότητας Μοντρεάλ.

«Φέτος ήρθε η Πασχαλιά αντάμα με το Μάη” ήταν  το θέμα της εν λόγω μουσικοχορευτικής παράστασης και ο Τάκης Τζώτζης πέρασε σχεδόν κινηματογραφικά με τις αναπαραστάσεις των δρωμένων και τους χορούς, ήθη και έθιμα της Ελλάδας που γιορτάζουν με ζέση όσα συνθέτουν την άνοιξη του τόπου.

Το Σάββατο ήταν αφιερωμένο στη μουσικοχορευτική παράσταση των χορευτικών ομάδων και η Κυριακή, που συνέπεσε με τη Γιορτή της Μητέρας, ήταν μια μέρα χορού και φαγητού με το αρνάκι να πρωταγωνιστεί στο μενού της πανήγυρης.

Περί τους 200 χορευτές πλαισίωσαν την ιστορική παράσταση, η οποία προβαριζόταν επι σειράν μηνών κάτω απο τη διεύθυνση και το συντονισμό του  έμπειρου και παθιασμένου χοροδιδάσκαλου,Τάκη Τζώτζη.

Η Ελληνική ορχήστρα απο την Ελλάδα με τη Μαρίνα Μανωλάκου (τραγούδι), τον Κώστα Γιαννακόπουλο (κλαρίνο), το Θεολόγο Μιχελή (βιολί /τραγούδι), το Βαγγέλη Καραϊσκάκη (λαούτο/τραγούδι), τον Βασίλη Οικονόμου(κρουστά) και οι ντόπιοι μουσικοί Νίκος Αθανασίου (μπουζούκι), Γιώργος γεωργακόπουλος (πιάνο) , Σάββας Στεφανίδης (λίρα) και Λευτέρης Μιχαηλίδης (νταούλι) ένωσαν τις μουσικές δυνάμεις τους με τους μουσικούς απο την Ελλάδα.

Ταυτόχρονα, η παιδική χορωδία παραδοσιακού τραγουδιού «οι Σειρήνες» με διδασκάλισσα την Αντριανή Θεοφάνους έδωσε το στίγμα της νέας ελληνικής γενιάς του Μοντρεάλ στη φωνητική και τη μουσική παράδοση.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι το λαογραφικό τμήμα της ΕΚΜΜ εκπαιδεύει παιδιά απο 4 ετών στους παραδοσιακούς χορούς με επίλεκτα τμήματα τους «Τραντέλληνες» (12-14 ετών), τον «Πήγασο» (14-17 ετών), τον «Ορφέα» (τμήμα ενηλίκων) ενώ το ιδιαίτερο τμήμα «Τερψιχόρη» αποτελεί την πρότυπη ομάδα ενηλίκων γυναικών στον παραδοσιακό χορό.

Αυτό το διήμερο ήταν μια ανάταση για όλους εμάς που αγωνιούμε για την συνέχεια του Γένους μας εδώ στην ξένη. Οσο υπάρχουν χοροδιδάσκαλοι σαν τον Τάκη Τζώτζη, δεν υπάρχει φόβος εκφυλλισμού της Ελληνικής ταυτότητας, καθώς η νεολαία ζυμώνεται με το πάθος και το ρυθμό της ζωντανής Ελληνικής παράδοσης.

Αξια τα παιδιά, οι γονείς, οι ενήλικες χορευτές και χορεύτριες αυτής της επικής παράστασης.

Αξιος ο Τάκης Τζώτζης για το έργο που επιτελεί μεταλαμαπαδεύοντας τη γνώση και το πάθος του στη νέα ελληνική γενιά του Μοντρεάλ.

Συγχαρητήρια σε όλες και σε όλους!
 
Ιουστίνη Φραγκούλη





 Ο ΄δεκάχρονος εγγονός του π. Παναγιώτη Σαλατέλλη σέρνει πρώτος το χορό

 Ο δικός μας ανηψιός Γιάννης Ζαβιτσάνος σε απίστευτες χορευτικές φιγούρες


 Αητόπουλο ο Γιάννης Ζαβιτσάνος
 Ο εγγονός του παπα-Γιώργη ήταν ο σταρ του χορού





 Οι "τερψιχόρες' ήταν απλά συγκλονιστικές


 
Πάθος, ρυθμός, πιστότητα στην παράδοση

Saturday, May 7, 2016

Η Διπλή Απώλεια της Μαμάς


 
 
 
Η μαμά μας ήταν τόσο μαμαδένια, που πληρούσε θαρρείς απόλυτα τον ορισμό της μητρότητας. Μας λάτρευε και τα τρία αλλά έδειχνε περισσότερη αδυναμία στον αδελφό μας τον Αποστόλη, που ήταν ο μοναχογιός-καμάρι της ύπαρξής της.

Μας έπαιρνε αγκαλιά, μας χάιδευε, μας φιλούσε. Ηταν δοτική, εκδηλωτική, είχε μια ζαχαρένια μυρωδιά και η αφράτη της αγκαλιά ήταν το μεγάλο μας καταφύγιο όταν πέφταμε στο κυνηγητό και χτυπούσαμε τα γονατάκια μας κάνοντας κάτι μεγάλες πληγές.

Η μαμά μαγείρευε υπέροχα, έστρωνε κάθε μέρα το τραπέζι με τραπεζομάντηλο και μας έβαζε όμορφες πετσέτες κι αργότερα μοδάτες χαρτοπετσέτες γύρω απο τα πλουμιστά της πιάτα . Μας κοίταζε με απεριόριστη λατρεία κάθε φορά που μας έντυνε για την εκκλησιά, φορώντας στον Αποστόλη το κοστουμάκι του και σε μας τα καλοραμμένα φουστανάκια μας.

Η μαμά ήταν ταγμένη να υπηρετήσει τη μητρότητα γιατί εκείνη στερήθηκε τη δική της μητέρα όταν ήταν άγουρο κοριτσάκι 12 ετών. Τη σκότωσαν οι αριστεροί αντάρτες στο χωριό γιατί ήταν η γυναίκα του παπά. Κι έτσι άφησε πίσω της 8 ανήλικα ορφανά παιδιά, μαζί με τη δική μας τη μαμά.

Η μαμά δεν συγχωρούσε στους αριστερούς ότι της σκότωσαν τη μάννα, δεν καταλλάγιασε ποτέ ούτε αποδέχτηκε την ορφάνια της. Την πολέμησε την ορφάνια μέσα της κι έξω της. Δεν την αφομοίωσε, την περιφρόνησε, την πάταξε, μετατρέποντας τον εαυτό της σε μια μητέρα απόλυτης δοτικότητας.

Η μαμά ήταν κομμουνιστόφοβη, πολύ βαθειά, μέχρι τα κόκκαλά της. Αλλά όταν εγώ πήγα στο πανεπιστήμιο και μπήκα στο Ρήγα Φεραίο, φέρνοντας νέα αριστερά ήθη στην οικογένεια, η μαμά μετέτρεψε το παλιό της μίσος σε μια μορφή συμπάθειας για τους ιδεολόγους αριστερούς. Μια μικρή δικαιολογία άρχισε να φυτρώνει μέσα της, σταμάτησε να μιλάει για τη δολοφονία της δικής της μάννας.

Κι όταν αργότερα άρχισα να γράφω στην «Πρώτη», την λαϊκή εφημερίδα του ΚΚΕ με το κόκκινο τριαντάφυλλο στο μότο της, η μαμά δεν είπε κουβέντα. Μόνο την έπαιρνε καθημερινά και τη διάβαζε όλη, με ιδιαίτερη έμφαση στα δικά μου κομμάτια. Η μαμά έθαψε εκείνο το βαθύ της τραύμα, γιατί η δύναμη της μητρότητας υπερίσχυσε ακόμη και της αιτίας για τη δική της ορφάνια.

Η μαμά είχε εμπνεύσει στον πατέρα μας τον απόλυτο σεβασμό γι αυτή την υπέροχη μοναδική μητρότητά της. Κι έτσι κάθε πρώτη Κυριακή του Μαίου,ο πατέρα μας ετοίμαζε ένα μπουκέτο λουλούδια  να της το προφέρουμε  τιμώντας τον απόλυτο και αδιαπραγμάτευτο ρόλο της, αναγνωρισμένο όχι μόνο απο μας αλλά και απο τη γειτονιά ολάκερη. Η μαμά ήταν απο τις ελάχιστες τυχερές της εποχής εκείνης που γιόρταζε τη Γιορτή της Μητέρας, όταν στη Λευκάδα δεν υπήρχαν καν ανθοπωλεία.

Τα χρόνια πέρασαν, εμείς μεγαλώσαμε και  η μαμά ποτέ δεν έγινε φίλη μας. Κράτησε τον αυτοκρατορικό ρόλο της μητρότητας, αρνούμενη να συμβιβαστεί με τα νέα ήθη της εποχής. Δεν ήθελε να της ψιθυρίζουμε τα μικρά άνομα μυστικά μας. Επέμενε να τα διαχειριζόμαστε μόνοι μας και ποτέ δεν ανακατεύθηκε στις αθώες μέρες της νεότητάς μας.

Η μαμά έμελλε να περάσει τον μέγιστο πόνο της μητρότητας, χάνοντας τη μικρή της κόρη στην κορυφή της νεότητας απο τον ακατανίκητο καρκίνο των καιρών. Ποτέ δεν συναλλάχθηκε με τον απύθμενο πόνο της απώλειας της κόρης της, τα μάτια της ήταν βουρκωμένα μέρα και νύχτα, νύχτα και μέρα. Εμεινε μόνη με τη μητρότητά της να πενθεί το παιδί της που τόσο αφύσικα και παράλογα έφυγε πριν απο κείνη.

Η μαμά γνώρισε διπλά τον πόνο της μητρικής απώλειας. Σαν παιδί που ορφάνεψε απο μητέρα και σαν μητέρα που ορφάνεψε απο παιδί. Τυλίχτηκε στο μαύρο σύννεφο του πένθους μέχρι το τέλος της ζωής της εκείνο τον υγρό και καυτό Ιούλιο του 2010.

Πολλές φορές τη σκέφτομαι και την αναπολώ. Κι αναρρωτιέμαι τι απέγινε εκείνος ο τεράστιος όγκος της μητρικής στοργής της . Αν χάθηκε κάτω απο τα χώματα του νεκροταφείου Λευκάδας ή αν κυκλοφορεί ακόμη στα πέρατα του ουρανού «ένθα απέδρα πάσα οδύνη, λύπη και στεναγμός».

Μαμά αυτά ήταν τα λουλούδια που σου έστειλα για φέτος.

Να μου φιλήσεις την Πεταλούδα και τον Πατερούλη!
 
Η κόρη σου
Ιουστίνη

 

Monday, May 2, 2016

Με άρωμα Ελλάδας το Πάσχα στο Μόντρεαλ!


Της Ιουστίνης Φραγκούλη

 

Το «Χριστός Ανέστη» γιόρτασαν οι Ελληνες του Μόντρεαλ ανά τους έντεκα Ελληνορθόδοξους ναούς της πόλης, που πλημμύρισαν από κόσμο διψασμένο να βιώσει για μια ακόμη χρονιά τη θρησκευτική του παράδοση μακριά από την πατρίδα.

 

 Οι Ελληνες της ξενιτιάς, συνέρρευσαν στις εκκλησιές μέσα και γύρω από την πόλη του Μόντρεαλ μέχρι το Λαβάλ, καταθέτοντας τις ευχές τους για την μεγάλη της Χριστιανοσύνης γιορτή, ενώ ο μητροπολίτης Καναδά κ. Σωτήριος εγκαινίασε τη Μεγάλη Εβδομάδα χοροστατώντας στην ακολουθία του Νυμφίου την Κυριακή των Βαίων στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου.

 

 Η ευχάριστη καλοκαιρία ολόκληρης της Μεγάλης Εβδομάδας ενθάρρυνε τον Ελληνισμό να παρακολουθήσει μαζικά τις καθημερινές τελετουργίες της Ορθόδοξης Εκκλησίας αλλά και τη  λιτανεία του Επιταφίου απανταχού, με ιδιαίτερη έμφαση στην ελληνοκρατούμενη περιοχή του Πάρκ Εξτένσιον την εσπέρα της Μεγάλης Παρασκευής.

 

Κορυφαίες στιγμές αποτέλεσαν η απόδοση του τροπαρίου της Κασσιανής απο την πολυφωνική χορωδία του Αγίου Γεωργίου τη Μεγάλη Τρίτη, η αποκαθήλωση στο ναό του Τιμίου Σταυρού στο Λαβάλ τη Μεγάλη Παρασκευή, η λιτανεία του Επιταφίου στον Ευαγγελισμό του Παρκ Εξτένσιον,  και η Ανάσταση στον Αγιο Διονύσιο του Λασάλ με τα κεριά να αντιφεγγίζουν στο ποτάμι.

 

Το Λαβάλ στους δύο Ελληνορθόδοξους ναούς του, εκείνον του Τιμίου Σταυρού και του Αγίου Νικολάου δέχθηκε πλήθη Ελλήνων, που παρακολούθησαν με κατάνυξη τις ακολουθίες της Μεγάλης Εβδομάδας με κορύφωση την Ανάσταση, μεσάνυχτα του Μεγάλου Σαββάτου.

 

Ο καιρός έφερε βροχή την ημέρα του Πάσχα, αλλά αυτό δεν πτόησε τους Ελληνες του Μόντρεαλ να ψήνουν επί ώρες τον παραδοσιακό οβελία στους κήπους των σπιτιών τους κάτω απο τέντες αλλά και στους φούρνους των σπιτιών τους. Τα γλέντια με δημοτική μουσική στήθηκαν πρόχειρα στους κήπους και τα γκαράζ τους, παραπέμποντας σε μέρες Ελλάδας.

 

Τα κόκκινα αυγά , τα κουλουράκια και τα τσουρέκια αποτέλεσαν μέρος του παραδοσιακού σκηνικού του Πάσχα, που συγκέντρωσε γύρω απο το γιορτινό τραπέζι τις οικογένειες της Ελληνικής ομογένειας με μιά έκφραση νοσταλγίας για τη μακρινή πατρίδα.

 

                       Σκηνές από τους οικογενειακούς εορτασμούς
 

Με τη βαφτιστήρα μας την Ελένη ψωνίσαμε Πασχαλινά παπούτσια
Η θεία Ελένη Ζαβιτσάνου ήταν ο κορμός του Πάσχα
Νικόλ και Αννα Μαρία σε τρυφερό στιγμιότυπο
Ο οβελίας μας κοίταζε με στραβό μάτι
Οικογένεια
Ο χίππυ ψήστης του αρνιού είναι Κεμπεκιώτης και ονομάζεται Sylvain
Στιγμιότυπα από την Ανάσταση με τον δρα Αλεξ Τσούκα
Αγάπες
Αγάπες
Λεβεντιές
Ο θείος Θέμις ανάμεσα στον Τεντυ και τον Αλεξ

Παρακολουθώντας τον Επιτάφιο
Στήβ και Ειρήνη στην Αναστάσιμη ακολουθία
Η Ελένη ήταν η κοντέσσα μας
Ο Αλεξ με το θείο Σπύρο Αργύρη
Πατέρας -γιός σχέση ζωής
Πλήθος κόσμου παρακολούθησε τον Επιτάφιο
Τεντυ με Χριστίνα ή Χάνι

Καβαλαρία ρουστικάνα για τον Λουκά
Το Αναστάσιμο τραπέζι μας περίμενε
Κορίτσια για φίλημα

Στα μωβ της Αποκαθήλωσης
Οβελίας αλά ελληνικά
Τα κεριά της πίστης μας
 Τα αυγά της παράδοσής μας