Η Περηφάνεια Μιας Συνέντευξης!

Το να βρίσκεσαι με τα παιδιά είναι από τις κορυφαίες εμπειρίες ενός ανθρώπου των γραμμάτων. Η τύχη τόφερε να με πλησιάσει το 1^ο Γενικό Λύκειο Καισαριανής μέσω της αδελφικής μου φίλης φιλολόγου Αγγελικής και να μου ζητήσει συνέντευξη για το πρόγραμμα Erasmus.Τα παιδιά ήρθαν στο διαμέρισμα της Αθήνας κι ανοιχτήκαμε σε μια ξέφρενη συζήτηση...

Οι ερωτήσεις τους καίριες, τα βλέμματα υγρά και πανέξυπνα, η συνομιλία μας σε βάθος. Είμαι περήφανη που υπήρξα αντικείμενο συνέντευξης μιας ομάδας μαθητών που ψάχνονται κι ελπίζουν σ’ ένα καλύτερο μέλλον.

Σας ευχαριστώ 1^ο Γενικό Λύκειο Καισαριανής !

Συνέντευξη μαθητών του 1^ου Γενικού Λυκείου Καισαριανής  με τη συγγραφέα , Ιουστίνη Φραγκούλη- Αργύρη

Μαθητής: κα Φραγκούλη, ευχαριστούμε πολύ που μας δίνετε την ευκαιρία να σας    γνωρίσουμε από κοντά και που δεχτήκατε να μας παραχωρήσετε αυτή τη συνέντευξη.

1.«Η μοναξιά ενός ασυμβίβαστου», «Πετάει πετάει το σύννεφο», «Ψηλά τακούνια για πάντα», «Για την αγάπη των άλλων», «Η Τρικυμία», είναι μερικοί τίτλοι από την πλούσια συγγραφική σας δράση! Αλήθεια, τι σας οδήγησε να γίνετε συγγραφέας; Ήταν ένα όνειρο από τα παιδικά σας χρόνια ή προέκυψε στην πορεία;

Συγγ: Να σας πω.. ΄Οπως λέει και ο Φίλιπ Ροθ, ο μεγάλος αμερικανός συγγραφέας, « νομίζεις πως είναι έμπνευση ή ταλέντο το να γράφεις». Το να γράφεις πραγματικά με ευκολία είναι ένα δώρο της φύσης, αλλά το να γράφεις τα μεγάλα έργα, τα μυθιστορήματα δηλαδή, που χρειάζονται τρομερή αφοσίωση, είναι δουλειά. Εγώ, όπως πολλά παιδιά, είχα μια ευχέρεια στο γράψιμο στο σχολείο. Όταν τελείωσα το Πανεπιστήμιο, συγκεκριμένα το πολιτικό τμήμα της Νομικής, ασχολήθηκα με τη δημοσιογραφία, όχι μόνο γιατί είχα ευκολία στο γράψιμο, αλλά επειδή ήταν ένα επάγγελμα που αναπτυσσόταν εκείνη την εποχή και ήταν εύκολο να βρεις μια καλή δουλειά με καλή αμοιβή. Άρχισα, λοιπόν, να δημοσιογραφώ, μετά έφυγα για τον Καναδά, έγινα ανταποκρίτρια του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων ,όπου ασχολήθηκα με πολιτικά κυρίως κείμενα, και μου έλειπε κάτι να «γεμίσω» κάπως ή μάλλον να «αποχυμωθώ»… ,γιατί το να γράφεις πολιτικά κείμενα είναι δύσκολο-εύκολο, αλλά στεγνό.

Έτσι λοιπόν, καθώς κάλυπτα την Ομογένεια της Βόρειας Αμερικής , το 1999 γνώρισα τον πρώην Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Σπυρίδωνα, ο οποίος είχε μια δραματική πολιτική περιπέτεια στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής. Μου εμπιστεύθηκε λοιπόν το αρχείο του κι έτσι έκανα το πρώτο μεγάλο έργο μου, που είναι μια βιογραφία, με τον τίτλο «Η μοναξιά ενός ασυμβίβαστου». Εκεί κατάλαβα ότι μπορώ να γράψω το μεγάλο έργο.

Όπως σας είπα, το μεγάλο έργο είναι δουλειά, είναι αφοσίωση, είναι αυτοπειθαρχία. Είναι ένα 10% ταλέντο κι ένα 90% δουλειά. Επομένως, αυτό που θα σας πω είναι ότι ξεκίνησα από μια ευκαιρία να γράψω τη βιογραφία του Αρχιεπισκόπου και μετά προχώρησα στα μεγάλα έργα, τα μυθιστορήματα, τα οποία, επειδή είμαι δημοσιογράφος, πάντα βασίζονται σε πραγματικές ιστορίες, δηλαδή μυθοποιώ, πλάθω, αλλά μόνο βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα και ιστορίες                        

Μαθήτρια :Από πού αντλείτε τα  θέματα για τα βιβλία σας και γενικά την έμπνευσή σας; Έχουν τα έργα σας αυτοβιογραφικά στοιχεία και κατά πόσο υπάρχει ο γενέθλιος τόπος σας, η Λευκάδα, στα  μυθιστορήματά σας;

Συγγρ: Όπως ξέρετε το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου κατοικώ στο εξωτερικό, στο Μόντρεαλ, αλλά γράφω πάντα για την Ελλάδα και για τη Λευκάδα, επειδή είναι ο γενέθλιος τόπος που με όρισε ως βιωματική πραγματικότητα. Αυτή η γενετική καταγωγή έχει παρεισφρύσει μέσα μου και αποτελεί μέρος του DNA μου που με όρισε και ως συγγραφέα, διότι όλες αυτές οι εικόνες που κουβαλάμε από μικρά παιδιά, οι λέξεις, όλα αυτά  συμβαίνουν σε μια πάρα πολύ μικρή και ανύποπτη ηλικία. Δεν προκύπτουν αργότερα, απλώς εξελίσσονται .

Είμαι τυχερή, γιατί είμαι και κόρη ιερέως και εγγονή ιερέως  και πρέπει να σας πω ότι μέρος του λεξιλογίου μου, ο τρόπος θα’λεγες γραφής μου, ο γραμμικός, προέρχεται και έχει επηρεαστεί από τους ψαλμούς της εκκλησίας μας και τα Ευαγγέλια. Μεγάλωσα ακούγοντας αυτές τις λέξεις και βλέποντας αυτές τις εικόνες. Κι επίσης, θυμάμαι , αν έγινα συγγραφέας, μπορεί να έγινα για δύο λόγους. Διότι έβλεπα ένα έρημο καράβι βυθισμένο στην παραλία της Λευκάδας για χρόνια πολλά και σιγά σιγά βυθιζόταν.. Κι επειδή δεν μπορούσα να το ζωγραφίσω, έλεγα πως θα ‘θελα να γράψω την ιστορία του μια μέρα. Ακόμα δεν ήξερα να γράφω, όμως το σκεφτόμουν πως θα μπορούσα να αφηγηθώ την ιστορία του. Έτσι λοιπόν η Λευκάδα έχει παίξει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξή μου, στη βιωματική γραφή μου και τα μυθιστορήματά μου, όπως σας είπα και πριν, έχουν πάντα αφορμή αληθινές ιστορίες ανθρώπων. Πιστεύω ότι η μυθοπλασία είναι πολύ μικρότερη από την αληθινή ιστορία των ανθρώπων.

Μαθητής: Υπήρξαν πρόσωπα ή αναγνώσματα που σας επηρέασαν βαθιά στη ζωή σας γενικά και ειδικότερα στην πορεία σας ως συγγραφέως;

Συγγρ: Βεβαίως! Εννοείται! Ήμουν ένα παιδί που διάβαζε πολύ. Από την παιδική μου ηλικία έβρισκα την ικανοποίηση στο διάβασμα, γεγονός που με έκανε, όπως λένε οι Αμερικάνοι, “the laughing stock”,δηλαδή το περίγελο και τον παρία στη συντροφιά των ξαδερφιών μου. Ήμαστε λοιπόν συντροφιά στη Λευκάδα επτά πρωτοξάδερφα. Πηγαίναμε στο περιβόλι κι , ενώ οι άλλοι έπαιζαν, λασπώνονταν κλπ, εγώ καθισμένη σαν κυρία στο κρεβάτι ή στην πολυθρόνα διάβαζα Ξενόπουλο, γιατί τα έργα του ήταν τότε αγαπητά εφηβικά αναγνώσματα, all;a και άλλους συγγραφείς.

Αυτός όμως που θα πω ότι με επηρέασε καθοριστικά, όχι στη γραφή αλλά στη σκέψη και στην αναζήτηση ενός υποστρώματος κάτω από την περιγραφή και την επιφάνεια ενός έργου, είναι ο Νίκος Καζαντζάκης από τους Έλληνες και ο Ντοστογιέφσκυ, από τους ξένους. Ο Νίκος Καζαντζάκης για μένα έπαιξε καθοριστικό ρόλο, γιατί σε μια εποχή που αναζητούσα να βρω απαντήσεις στα υπαρξιακά μου ερωτήματα, όταν διάβασα την Ασκητική του και άλλα έργα του, μέσα στα οποία έβλεπα πως τις μεγάλες αλήθειες τις έλεγαν στόματα απλών ανθρώπων, όπως ο Ζορμπάς για παράδειγμα, αυτά ήταν έργα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην αναζήτηση της δικής μου γραφής.

Μαθητής:.Είναι γνωστό ότι ξεκινήσατε την επαγγελματική σας πορεία ως δημοσιογράφος. Πόσο σας βοήθησε ή σας δυσκόλεψε η προηγούμενη ιδιότητά σας στη συγγραφή των βιβλίων σας;

Συγγρ: Όπως σας είπα και προηγουμένως, ξεκίνησα ως δημοσιογράφος κι αυτό σου δίνει, σου ασκεί μια επαγωγική σκέψη. Στη δημοσιογραφία δεν μπορείς να περιττολογείς, δεν μπορείς να λες ανακρίβειες, δεν μπορείς να λες «φούμαρα» τέλος πάντων.

Αυτό είναι για το συγγραφέα από τη μια καλό αλλά κι από την άλλη περιοριστικό την ίδια ώρα. Δηλαδή, το καλό είναι ότι πάντα έμπαινα σε μια νόρμα, δηλ δεν πλατείαζα στα γραπτά μου. Αυτό μου προσέφερε η δημοσιογραφία, όπως επίσης και το ότι αντλώ τα θέματά μου από αληθινές ιστορίες. Δεν μπορώ να γράψω μια μυθοπλασία αφ’εαυτής, γιατί δεν με ενδιαφέρει να το κάνω. Με ενδιαφέρει να δώσω τα πρόσωπα , τον τόπο, την εποχή, την ιστορία. Να έχει το έργο έναν «κάμπο» ,από πίσω, ιστορικό, ηθογραφικό.

Επομένως η δημοσιογραφία με οδήγησε προς τα εκεί. Ίσως αυτό, δηλαδή τη βιωματική μυθοπλασία, κάποιοι να το θεωρούν αμάρτημα. Εγώ το θεωρώ ευεργέτημα! Αλλά στη λογοτεχνική συζήτηση, ξέρετε, υπάρχουν πάντοτε αντιρρήσεις, συζητήσεις, διάφορες εξελίξεις της γραφής και άλλοι υποστηρίζουν ότι το να γεννάς με τη φαντασία σου  το μυθιστόρημα είναι προτέρημα και ότι το βιωματικό έργο είναι αμαρτία. Εγώ το θεωρώ ευλογία.

Μαθήτρια:. Λέγεται πως η γραφή αποτελεί μια εσωτερική ανάγκη για το συγγραφέα. Τι έχετε να μας πείτε επ’ αυτού;

Συγγρ: Είναι μια εξάρτηση, όπως είναι όλες οι εξαρτήσεις. Είναι αυτό που λέμε «έξις». Και «έξις» δευτέρα «φύσις». Εάν δεν γράφω, έστω κι ένα σχόλιο στο face book,, νιώθω στέρηση. Εάν είμαι μακριά από τη γραφή, είναι σαν να μου έχεις κόψει το ποτό, το τσιγάρο… έχω δηλαδή πλήρη εξάρτηση. Και χθες άκουγα τον Φίλιπ Ροθ που έλεγε «writing is an addiction», η γραφή είναι εξάρτηση. Τέλος! Όποιος γράφει δεν μπορεί να ξεφύγει απ’ αυτό. Είναι η φύση του. Μερικές φορές όταν πάμε ταξίδια στο Νότο, στην Καραϊβική, προσπαθώ να μην γράφω. Πρέπει να σας πω, αισθάνομαι  σαν να είμαι απούσα από τη ζωή μου. Μπορεί να φαίνεται υπερβολή, αλλά αυτό είναι.

Μαθήτρια: .Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει στην Ελλάδα του σήμερα ένας συγγραφέας;

Συγγρ: Ο συγγραφέας του σήμερα στην Ελλάδα αντιμετωπίζει πολλές δυσκολίες. Πρώτα πρώτα η αγορά του βιβλίου έχει συρρικνωθεί πολύ. Εκδοτικοί οίκοι κλείνουν, βιβλιοπωλεία κλείνουν, πουλιούνται πολύ λιγότερα βιβλία από όσα πουλιούνταν πριν από μερικά χρόνια. Πιστεύω όμως ότι το μεγάλο πρόβλημα του ΄Έλληνα συγγραφέα είναι ότι βλέπει τα πράγματα λίγο κοντόφθαλμα, δηλαδή βλέπει την πραγματικότητα γύρω από την οποία κινείται η ζωή στην Ελλάδα, που δεν είναι μια οικουμενική πραγματικότητα. ‘Ισως γι’αυτό δεν έχουν κάνει και διείσδυση τα βιβλία της ελληνικής λογοτεχνίας στην ξένη αγορά.

Μαθητής.Πόσο κοντά στην καθημερινή ή ιστορική πραγματικότητα βρίσκονται τα έργα σας και πόση σημασία δίνετε σ’ αυτό;

Συγγρ: Σχετικά με την ιστορική πραγματικότητα, όπως προανέφερα, κάνω ενδελεχή έρευνα κάθε φορά. π.χ. το έργο «Για την αγάπη των άλλων» διαδραματίζεται στη Νίσυρο στα χρόνια του μεσοπολέμου και του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, το «Έρωτας στη ομίχλη» αφορά τα χρόνια του 70, όπως και τα «Ψηλά τακούνια..». Για μένα είναι πρόκληση, αλλά είναι και ευχαρίστηση, γιατί μαθαίνω  την ιστορία της Ελλάδας ή την Ιστορία του κόσμου, γιατί πάντα, αν διαβάσετε το έργο μου με συνέχεια, θα δείτε ότι μεταφέρω στα βιβλία μου και τον δεύτερο κόσμο στον οποίο ζω, δηλαδή τον κόσμο της αποδημίας. Προσπαθώ να περιλαμβάνω μέσα στα έργα μου ιστορίες μεταναστών, προσφύγων και το γεγονός ότι είμαι απόδημη μεταφέρεται μέσα σε όλα μου τα έργα.

Μαθήτρια:.Πώς αισθάνεσθε κάθε φορά που ολοκληρώνετε ένα έργο σας και μάλιστα όταν το βλέπετε να παίρνει τη θέση του  στα ράφια των βιβλιοπωλείων;

Συγγρ: Λοιπόν, εκεί που νομίζεις ότι αισθάνεσαι λυτρωμένος, γιατί: «να! Το τέλειωσες , τι ωραίο το εξώφυλλο, το οπισθόφυλλο, το δελτίο τύπου, οι παρουσιάσεις κι όλα αυτά τα χαρούμενα», έχει ήδη αρχίσει να “σκάβεται” μέσα σου η αγωνία αν θα τα καταφέρεις κι αν θα μπορέσεις να γράψεις το επόμενο έργο. Δεν ολοκληρώνεις δηλαδή ποτέ! Είναι μία διαρκής τραγωδία! Όπως είπαμε και πριν είναι έξις, αν δεν γράφεις, νομίζεις ότι δεν υπάρχεις.

Μαθητής. Γνωρίζοντας το βιογραφικό σας, αλλά βλέποντας τώρα κι από κοντά τα έργα σας, διαπιστώνουμε ότι είστε πολυγραφότατη. Ετοιμάζετε κάτι καινούριο αυτή την περίοδο;

Συγγρ: Ναι, ετοιμάζω ένα καινούριο μυθιστόρημα (μάλιστα το τελείωσα και είναι υπο έκδοση). Λέγεται « η Κοντυλένια του Νησιού» βασισμένο πάνω σε αληθινή ιστορία και αναφέρεται σε μια γυναίκα που πλήρωσε την τελειότητα της ομορφιάς της. Διαδραματίζεται στο Μεγανήσι, ένα μικρό νησάκι της Λευκάδας. Είναι ηθογραφικό μυθιστόρημα θα λέγαμε. Πιστεύω ότι είναι ένα ωραίο έργο και θα κυκλοφορήσει το Μάιο απο τις εκδόσεις Ωκεανός, αλλά σύμφωνα με αυτά που σας είπα προηγουμένως, ήδη έχω αρχίσει να γράφω μια πολιτική βιογραφία , γιατί ο συγγραφέας δεν σταματά ποτέ.

Μαθήτρια:.Στην εποχή μας τείνει να επικρατήσει η «μόδα» του e-book (ηλεκτρονικού βιβλίου). Τι γνώμη έχετε εσείς γι’ αυτό;

Συγγρ. Εγώ πιστεύω πως όσο υπάρχουν άνθρωποι κανονικοί, σαν εμάς δηλαδή, που δεν είναι “Αρειανοί”, το e-book θα έχει απήχηση σε ένα μικρό ποσοστό, όπως και μέχρι σήμερα. Θεωρώ ότι το να πιάσεις το βιβλίο, να το μυρίσεις, να το σημειώσεις, να το αγαπήσεις, να το βάλεις στη βιβλιοθήκη σου, να το βλέπεις, να ξαναγυρνάς εκεί, όλο αυτό δε θα σταματήσει εύκολα. Απ’ ό τι βλέπουμε και στο ΑΜΑΖΟΝ, τα ηλεκτρονικά βιβλία έχουν υποχωρήσει έναντι των τρισδιάστατων βιβλίων.

Μαθήτρια:.Διάφορες έρευνες που γίνονται κατά καιρούς δείχνουν πως οι νέοι σήμερα έχουν απομακρυνθεί από το βιβλίο. Πιστεύετε πως αυτό είναι αλήθεια, κι αν ναι, ποιοι κατά τη γνώμη σας είναι οι λόγοι;

 Συγγρ: Πιστεύω ότι είναι αλήθεια πως οι νέοι έχετε απομακρυνθεί από το βιβλίο. Κι έχετε απομακρυνθεί, χωρίς να φταίτε εσείς.Φταίει ο περιβάλλων χώρος. Η εύκολη ανάγνωση του istagram, του facebook, τόσες προκλήσεις στα κοινωνικά μέσα, η ελευθερία του να βγαίνεις έξω εύκολα κλπ.Θεωρώ ότι αυτή τη γενιά από 15μέχρι 25 τη χάσαμε, δηλ. εσάς, και τη χάσατε κι εσείς, χωρίς ,όπως προανέφερα, να φταίτε οι ίδιοι. Η  περιρρέουσα ατμόσφαιρα είναι η αιτία για τη μείωση των αναγνωστών στην εφηβεία και την αρχή της νεότητας.

Ευελπιστώ όμως ότι μετά τα 30, που καταλαγιάζεις και δεν αφιερώνεις τόσο χρόνο στα προαναφερθέντα (αν και δεν το έχουμε δει ακόμα),  ότι αυτά τα παιδιά θα ξαναγυρίσουν στο βιβλίο, γιατί θα αναζητήσουν αυτή τη συγκέντρωση και την εσωστρέφεια, που όσο να πεις, κάθε άνθρωπος τη χρειάζεται. Είναι η μόνη ώρα που μπορείς να είσαι αντιμέτωπος με τον εαυτό σου και που δεν έχεις συνεχώς ερεθίσματα απ’ έξω. Πιστεύω λοιπόν ότι τη δικιά σας τη γενιά ( γιατί εσείς είστε τώρα στο “pick” της τρέλας με τα ηλεκτρονικά μέσα) θα την κερδίσουμε σεμια 10/ετία, αλλά βέβαια προς το παρόν σας έχουμε χάσει.

Μαθητής:. Και μια τελευταία ερώτηση:Τι θα είχατε να συμβουλεύσετε, να συστήσετε σε μας, τους νέους της εποχής μας;

Συγγρ. Σε σας, τους νέους, έχω να συστήσω το εξής: Πρέπει να μάθετε να είστε οι εαυτοί σας, όχι με αλαζονεία, επιβάλλοντας  θέληση παράλογη στους άλλους, αλλά να μάθετε να σκύβετε στα εσώψυχά σας, γιατί όπως είπαμε, εσείς είστε παρασυρμένοι από όλα αυτά τα κοινωνικά μέσα και τα ηλεκτρονικά. Κάθε τόσο να γυρνάτε μέσα σας και να λέτε: «πώς προχωράω;» Αν καθαρίζεις μέσα σου τα σκόρπια σκουπιδάκια σα να έχεις μια ηλεκτρική σκούπα, μόνο έτσι μπορείς να προχωρήσεις στη ζωή. Και τις σχέσεις σας με τους ανθρώπους πρέπει να τις επαναπροσδιορίζετε και τη σχέση με τον εαυτό σας. Αυτό  το θεωρώ σημαντικό,  κι επίσης σας συμβουλεύω ότι πρέπει να είστε σοβαροί, συνεπείς και υπεύθυνοι, με όποια δραστηριότητα κι αν καταπιάνεστε. Πρέπει αυτό να είναι τρόπος ζωής, γιατί αλλιώς δεν πετυχαίνει κανείς το στόχο του!

Μαθητής: κ. Φραγκούλη, σας ευχαριστούμε πολύ για την εγκάρδια υποδοχή σας και για όσα ενδιαφέροντα μας είπατε. Φεύγουμε πραγματικά σοφότεροι! Σας ευχόμαστε πάντα επιτυχίες στη συγγραφική σας πορεία.

Οι Έλληνες του Μόντρεαλ Μεθύσανε με τ’ Αθάνατο Κρασί του 21

Οι Έλληνες του Μόντρεαλ «Μεθύσανε με τ’ Αθάνατο Κρασί του 21»

Της Ιουστίνης Φραγκούλη

Με αρχιερατική λειτουργία και δοξολογία υπέρ των πεσόντων αγωνιστών του 1821 ολοκληρώθηκαν την Κυριακή στον Ιερό Ναό της Ευαγγελίστριας οι εορταστικές εκδηλώσεις για την Εθνική Παλιγγενεσία στο Μόντρεαλ, προέξάρχοντος του Μητροπολίτη Καναδά κ. Σωτηρίου.

O πρέσβης της Ελλάδας στον Καναδά Δημήτρης Αζεμόπουλος εκφώνησε εντός του ναού ένα συγκλονιστικό πανηγυρικό λόγο συνδέοντας την Ορθοδοξία με τον Ελληνισμό μέσα από τη συμβολική ημερομηνία του Ευαγγελισμού , που σήμανε την Επανάσταση του 1821. Οι έννοιες Ευαγγελισμός- Ελληνισμός κυριάρχησαν στην  ομιλία του που αναφέρθηκε στις αξίες των Ελλήνων οι οποίες τους οδήγησαν στο θαύμα της απελευθέρωσης.Οι ήρωες της Επανάστασης αλλά και η χορεία των Φιλελλήνων, απόσπασμα απο τον Νίκο Καζαντζάκη για το θαύμα των Ελλήνων σηματοδότησαν το λόγο που χρωματίστηκε από τις έννοιες της εθνικής αξιοπρέπειας και της ελευθερίας!

Στην παρέλαση που παρακολούθησε πλήθος Ελλήνων και ξένων στην ελληνοκρατούμενη λεφωφόρο Ζαν Ταλόν, παρέστη για τέταρτη συνεχή χρονιά επί της εξουσίας ο πρωθυπουργός Τζάστιν Τρουντό με ένα επιτελείο υπουργών και ομοσπονδιακών βουλευτών της κυβέρνησής του. Ο Τζάστιν Τρουντό, του οποίου τις τελευταίες εβδομάδες η κυβέρνηση κλυδωνίζεται απο το σκάνδαλο της εταιρείας SNC-Lavalin, χαιρέτησε τον κόσμο με ενθουσιασμό, ενώ επισκέφθηκε πολλούς εθνικοτοπικούς συλλόγους μιλώντας εγκάρδια με τους Έλληνες της περιοχής, στην οποία άλλωστε εκλέγεται βουλευτής.

Τελετάρχης φέτος ήταν ο διακεκριμένος καθηγητής της Νεογνολογίας και Περιγεννητικής του Πανεπιστημίου McGill δρ. Απόστολος Παπαγεωργίου, ο οποίος δήλωσε συγκινημένος για την τιμή που του ανέθεσε η Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μοντρεάλ.

Ο νεφώδης ουρανός της πόλης και το πολικό κρύο δεν αναχαίτισαν τη μεγαλόπρεπη παρέλαση των Ελληνικών σχολείων, των Ελληνικών Κοινοτήτων και  των εθνικοτοπικών συλλόγων με συνθήματα για την επέτειο της 25ης Μαρτίου και το έπος του 21, ενώ οι γαλανόλευκες κυμάτιζαν στην ελληνοκρατούμενη λεωφόρο Ζαν Ταλόν, όπου πραγματοποιήθηκε η παρέλαση.

Θα πρέπει να σημειωθεί πως οι εορταστικές εκδηλώσεις στο Μόντρεαλ ξεκίνησαν απο την Παρασκευή στο Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο, όπου ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας Μιχάλης Γαβριηλίδης μίλησε για το ρόλο του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού στην εκκίνηση και επιτυχία της Επανάστασης του 1821. Ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Νικόλας Παγώνης μετέφερε την συγκινησιακή φόρτιση του ηρωισμού των Ελλήνων του 1821, κορυφώνοντας την ομιλία του με το στίχο του Κωστή Παλαμά: ‘Μεθύστε με τ΄Αθάνατο Κρασί του 21».

Έλληνας της Χρονιάς αναδείχθηκε ο Τάκης Τζώτζης για την πολυετή προσφορά του στην αναβίωση των ελληνικών εθίμων μέσα απο τα χορευτικά τμήματα αλλά και τις παραστάσεις γύρω απο τις ελληνικές παραδόσεις.

  

Η κατάθεση των στεφάνων πραγματοποιήθηκε το Σάββατο στο μνημείο των Ηρώων του Λαβάλ, παρουσία του γενικού προξένου της Ελλάδας Μιχάλη Γαβριηλίδη, ο οποίος ύψωσε την ελληνική σημαία στο δημαρχείο της πόλης. Σημειωτέον ότι πάνω απο 40.000 Ελληνοκαναδοί κατοικούν πλέον στην περιφέρεια αυτή, όπου εκλέγονται δύο δημοτικοί σύμβουλοι, η Αγλαϊα Ρεβελάκη και ο βασίλειος Καρυδόγιαννης.

Την παρέλαση παρακολούθησαν μεταξύ άλλων ο μητροπολίτης Καναδά κ. Σωτήριος, ο πρέσβης της Ελλάδας στον Καναδά Δημήτρης Αζεμόπουλος , ο πρωθυπουργός του Καναδά Τζάστιν Τρουντό, η πρέσβης της Ελλάδας στον ICAO Κατερίνα Νάτσικα,  η υπουργός Τουρισμού Μελανί Ζολί, οι ομοσπονδιακοί βουλευτές Εμμανουέλλα Λαμπρόπουλος, Ρέιτσελ Μπεταγιάν, Εύα Νασίμ και Ελ Κουρί, οι δήμαρχοι Τζουλιάννα Φουμαγκάλι, Άλαν Ντε Σούζα και Τζιμ Μπέης, οι δημοτικοί σύμβουλοι Μαίρη Ντέρος,  Εφη Γιάννου,Μάγδα Ποπεάνου και Φραντσέσκο Μιέλε, ο πρόεδρος της ΕΚΜΜ Νικόλας Παγώνης, ο πρόεδρος του Ελληνικού Κογκρέσσου του Κεμπέκ Τζον Θεοδοσόπουλος και πλήθος επωνύμων και ανωνύμων.

Μετά το τέλος της παρέλασης οι Ελληνες της πόλης παρακάθησαν σε εορταστικά γεύματα ανά τους συλλόγους απολαμβάνοντας τον πατροπαράδοτο μπακαλιάρο και τη σκορδαλιά, που καλεί το έθιμο της ημέρας.

Οι εορτασμοί έκλεισαν με τη δεξίωση που παρέθεσαν από κοινού ο γενικός πρόξενος της Ελλάδας στο Μόντρεαλ Μιχάλης Γαβριηλίδης και ο πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Νίκος Παγώνης προς τιμήν  του Ελληνισμού στο Ελληνικό Κέντρο του Μόντρεαλ.

Στο Σύλλογο Λευκαδίων ο Καναδός πρωθυπουργός

Ο Καναδός πρωθυπουργός Τζάστιν Τρουντό επισκέφθηκε πολλούς εθνικοτοπικούς συλλόγους μετά την παρέλαση καθώς το Παρκ Εξτένσιον αποτελεί την έδρα της εκλογικής του περιφέρειας. Οι Λευκαδίτες και οι φίλοι τους έσπευσαν να τον αγκαλιάσουν και να του δείξουν την αμέριστη συμπαράσταση και εμπσιστοσύνη στην κυβέρνησή του. Ο Τζάστον τρουντό συνδευόταν από την υπουργό Πολιτισμού Μελανί Ζολί, η οποία επίσης έδειξε εγκαρδιότητα στους Λευκαδίτες.

Το γιορτινό γεύμα με μπακαλιάρο, σκορδαλιά, σαβόρο καθώς και τα γλυκά των κυριών έκλεψαν τις εντυπώσεις, ενώ ο κόσμος ήταν εθνικά και τοπικά ενθουσιασμένος.

Η ποιητική φύση της δρος Παρασκευής Κοψιδά-Βρεττού και η βράβευσή της!

Θα ήθελα να πω πόσο τυχερή νιώθω που η δρ. Παρασκευή Κοψιδά-Βρεττού είναι η πένα και το μάτι που κρίνει κατ' εξακολούθηση το μυθιστορηματικό μου λόγο σε κάθε καινούρια του έκφραση.

Οφείλω να τη συγχαρώ για την βράβευσή της και στην ποίηση. Η πολυσχιδής προσωπικότητα μιας μεγάλης κυρίας των Γραμμάτων όπως εκφράζεται και βραβεύεται!

Μπράβο!

BΡΑΒΕΙΟ ΣΕ ΔΙΕΘΝΗ ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟ ΓΙΑ ΤΗΝ

ΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΒΙΒΗΣ ΚΟΨΙΔΑ-ΒΡΕΤΤΟΥ
Με το σημαντικό «Βραβείο Κωνσταντίνος Π. Καβάφης» 2018 τιμήθηκε η ποιήτρια Βιβή Κοψιδά-Βρεττού από την “International Art Society”, στον 4ο Παγκόσμιο Ποιητικό Διαγωνισμό του 2018.
Το βραβείο τής απονεμήθηκε για την ανέκδοτη ποιητική της συλλογή «Το τρίτο χέρι». Την συγχαίρουμε θερμά και ευχόμαστε να ενδυναμώνει τη φωνή της ποίησης, που τόσο την έχουμε ανάγκη!

Παραθέτουμε ένα από τα ποιήματα της βραβευμένης συλλογής:
Κάδοι ανακύκλωσης

Προσοχή στην κατανομή!
Εδώ μόνον οι ανάπηροι
ρακένδυτοι επαίτες αποκλειστικά
Εδώ οι άστεγοι και μόνον
Σαφέστατα οι ληξιπρόθεσμοι εδώ
Οφειλέτες του δημοσίου
Οι χρόνιοι τοξικομανείς εδώ
Οι άνεργοι μόνον
Κι εδώ οι διαμαρτυρόμενοι γέροι
Εδώ…εδώ…εδώ...εν απολύτω τάξει

Τι σωροί απαίσιας σύναξης!
Κι ούτε ίχνος από κάτι χρήσιμο
για τους καημένους
τους ρακοσυλλέκτες!

Η εθνική μου μνήμη

Της Ιουστίνης Φραγκούλη

 

Ζω τις γιορτές της Εθνικής Επετείου απο το 1989 στο Μόντρεαλ του Καναδάκαι συγκινούμαι κάθε χρόνο στην παρέλαση που βλέπω τα παιδιά των σχολείων να βαδίζουν περήφανα στην παρέλαση κουβαλώντας το υπέροχο βάρος της εθνικής καταγωγής τους.

Και βέβαια, οι φουστανέλλες ανεμίζουν στο φύσημα του παγωμένου αέρα της καναδικής μεγαλούπολης και οι σημαίες μετά βίας κρατιούνται στα χέρια των μικρών παιδιών. Ο καιρός είναι συνήθως βάναυσα κρύος, αλλά εκείνα προχωρούν και στήνονται με μια υπερηφάνεια που την αντλούν όχι τόσο απο τη γνώση της ιστορίας όσο από το πάθος των παππούδων και των γιαγιάδων τους για τον τόπο που άφησαν πίσω τους.

Φέτος περισσότερο απο ποτέ αναθυμήθηκα τις εθνικές επετείους όπως τις βίωσα στη μικρή πατρίδα, τη Λευκάδα. Απο μέρες οι δάσκαλοι στο μάθημα της ιστορίας παρέλειπαν το κεφάλαιο της ημέρας και ανέτρεχαν στην ιστορία της Επανάστασης του 1821 τονίζοντας πως μια χούφτα Έλληνες ξεσήκωσαν μια ολάκερη Ευρώπη αποτινάζοντας τον Οθωμανικό ζυγό στη μικρή Ελλάδα αλλά σε ολάκερη τη Βαλκάνιο.Ο Παλαιών Πατρών Γερμανός με το λάβαρο της Επανάστασης όρκισε του οπλαρχηγούς το 21 να πολεμήσουν για την ελευθερία ανυποχώρητοι και αήττητοι απο τα μεγέθη και τις συνθήκες.

Οι ηρωικές μορφές του Κολοκοτρώνη, του Καραϊσκάκη, του Νικηταρά, του Μιαούλη και όλων των ηρώων της επανάστασης αναδύονται στη μνήμη μου όπως τις κατέγραψε εκείνο το αθώο παιδικό μυαλό που ήταν απόλυτο και γι αυτό απρόσβλητο από τους ιστορικούς συσχετισμούς.

Η Μπουμπουλίνα και η Μαντώ Μαυρογένους υπήρξαν για μένα τα πρώτα σύμβολα της γυναικείας αγωνιστικότητας, γυναίκες που έβαλαν πλάτη για τον αγώνα της απελευθέρωσης κερδίζοντας τη θέση τους ισότιμα στην ιστορία της Ελλάδας.

Οι Φιλέλληνες, Λόρδος Βύρων, Σατωμπριάν, Βικτώρ Ουγκό... επηρεασμένοι απο το Διαφωτισμό της Ευρώπης, που προσέφεραν βοηθεια στην Ελλάδα  έγιναν μέσα μου σύμβολα μιας μεγάλης πνευματικής φτερούγας που δικαίωσε στη διεθνή κοινή γνώμη την επανάσταση των Ελλήνων οπλαρχηγών και των ατάκτων ομάδων όταν πρωτοξεκίνησαν τον επαναστατικό αγώνα.

Η έννοια της αυτοθυσίας  στην ύπαρξή μου έλαβε τεράστιες διαστάσεις, ο λυρισμός της ποίησης του Διονυσίου Σολωμού εναλλάχθηκε με την επική ποίηση του δικού μας Αριστοτέλη Βαλαωρίτη, καθορίζοντάς με στη λογοτεχνική πορεία μου.

Με τα χέρια απλωμένα στη σκηνή του σχολείου και του Κινηματοθεάτρου ΠΑΘΝΕΟΝ θυμάμαι να απαγγέλω κάθε εθνική γιορτή με περηφάνεια το «Βράχο και το Κύμα», τον «Κατσαντώνη» νιώθοντας μέσα στα σπλάγχνα μου  χαλασμό για τον ηρωισμό των προγόνων μου.

Παραμονή της Εθνικής επετείου στολίζαμε την τάξη μας με φωτογραφίες των ηρώων του 21 και με συνθήματα «Ζήτω η Ελληνική Επανάσταση», «Ζήτω η Επανάσταση του 1821», «Ζήτω η Ελευθερία». Αυτή η έννοια της ελευθερίας πήρε διαστάσεις εκκωφαντικές στα παιδικά αυτιά μου, έγινε μεγαλύτερη από την ίδια την υπόστασή μου, οι ήρωες του 21 καταχωρήθηκαν ως αναπόσταστο στοιχείο του γενετικού υλικού μου.

Οι πρόβες της παρέλασης γινόνταν η κρυφή χαρά μας γιατί δραπετεύαμε απο τις σχολικές ώρες αλλά μαθαίναμε ρυθμό και διδασκόμασταν να βηματίζουμε την εθνική μας υπερηφάνεια.

Στις παρελάσεις με τα άσπρα μπλέ κουστούμια μας ή με τις εθνικοτοπικές στολές του εύζωνα και της Αμαλίας παρελαύναμε στρέφοντας το κεφάλι με σεβασμό στην εξέδρα των επισήμων.Ήταν ένα μάθημα κοινωνικής ευθύνης, μια ένδειξη σεβασμού προς τις αρχές του τόπου μας.

Και μετά όταν τελείωνε η παρέλαση ορμούσαμε μπουλούκια στην αγορά κι ανεβοκατεβαίναμε στο παζάρι χαιρετώντας τους φίλους και συγγενείς μας. Η ευθύνη του καθήκοντος είχε ήδη αποσβεστεί και η παιδική αφέλεια έπαιρνε πάλι το δρόμο της μέσα μας κατακλύζοντάς μας με τη χαρά του τέλους.

 Ήταν συνήθως άνοιξη κι ο ήλιος χαμογελούσε ... και κάπου εκεί ξεφύτρωνε ξαφνικά ο πατερούλης όχι για να μας μαζέψει αλλά για να μας πάει στο φωτογραφικό στούντιο του Νίτση. Ναι, εκεί έβγαιναν οι αναμνηστικές φωτογραφίες της εθνικής επετείου κι εμείς βαριόμασταν την ουρά και μιλούσαμε και γελούσαμε μα τελικά στηνόμασταν για να θυμόμαστε πως κάποτε ήμασταν παιδιά.

Χρόνια αξέχαστα, που μας έπλασαν πολίτες με αίσθηση του βάρους της εθνικής μας ιστορίας!

Ζήτω η 25^η Μαρτίου , Ζήτω η Εθνική Επέτειος, Ζήτω η Ελευθερία!

Ωδή προς τον Πατερούλη

Πάνε κιόλας τρία ολόκληρα χρόνια από τότε που ο θάνατος πήρε τον αγαπημένο μου πατέρα, παπα-Νίκο Φραγκούλη, πρωτοπρεσβύτερο της ενορίας των Αγίων Αναργύρων Λευκάδας στους ουρανούς της αιωνιότητας (10 Μαρτίου 2016).

Η καρδιά μου άδειασε, η ύπαρξή μου γνώρισε την απελπισία καθώς ο τελευταίος γεννήτορας έπαψε να υπάρχει, αναχωρώντας για πάντα απο την πραγματικότητά μου αλλά όχι απο το είναι μου.

Ο πατέρας μου ήταν η ενσάρκωση της πατρότητας. Ηταν εκείνος που ξυπνούσε και κοιμόταν με την αγωνία να μεγαλώσει τα παιδιά του με τον πιό κατάλληλο τρόπο για να γίνουν πολίτες μιας κοινωνίας δίκαιης, ισότιμης, προοδευτικής.

Ήταν εκείνος που πριν ακόμη αρχίσω το δημοτικό με μάθαινε γράμματα και αριθμούς προσπαθώντας να μου εμφυσήσει την αγάπη για την παιδεία και τη μόρφωση. Ήταν ο εμπνευστής μου στις εκθέσεις, ήταν αυτός που στα μάτια του ήθελα να είμαι άριστη για να βλέπω το χαμόγελο της ικανοποίησης να απλώνεται στο πρόσωπο που στόλιζαν τα πανέξυπνα μάτια του. Ήταν ο δάσκαλός μου με ένα τρόπο φυσικό, ήταν το λεξικό των πρώιμων γνώσεών μου, ήταν το αποκούμπι μου όταν έχανα στο κυνηγητό και στο κρυφτό.

Ο παπα-Νίκος μας αγόραζε παιγνίδια γνώσεων, μας έκανε κοινωνούς μιας κουλτούρας που ξεπερνούσε τον μικρό μας τόπο. Μας έπαιρνε απο το χέρι και μας πήγαινε τα καλοκαίρια στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Λευκάδας όπου δανειζόμασταν βιβλία της ξένης κυρίως λογοτεχνίας. Κι όταν περνούσαν απο τη γειτονιά μας οι πλανόδιοι πωλητές βιβλίων τους σταματούσε και μας αγόραζε ολόκληρες τις σειρές των μεγάλων Ελλήνων λογοτεχνών, απο τον Παπαδιαμάντη μέχρι τον Ξενόπουλο, το Λουντέμη και τον Καραγάτση.

Ο πατερούλης αρχές του Δημοτικού με έγραψε συνδρομήτρια στη «Διάπλαση των Παίδων» για να μαθαίνω και όλο μου ψιθύριζε πως τα παιδιά των ιερωμένων είναι καλότυχα γιατί εκτίθενται σε τόσα πεδία γνώσης και πως δεν ήταν τυχαίο που ο Παπαδιαμάντης ήταν μεγάλος λογοτέχνης ...

Ο πατερούλης δεν με ξεχώρισε από τον αδελφό μου τον Αποστόλη , με έβαζε πολλές φορές να απαγγέλλω στην εκκλησία το «Πάτερ Ημών» στους σχολικούς εκκλησιασμούς. Κι εγώ χαιρόμουν που απολάμβανα τα προνόμια του αδελφού μου σε μια κοινωνία που ένιωθα πως τα κορίτσια ήταν ένα βήμα πίσω. Κι όλο μου ενέπνεε νέα όνειρα και φιλοδοξίες για το μέλλον πλάθοντας μέσα μου την άμιλλα και την αγωνιστικότητα στη ζωή.

Ο πατερούλης μας πήγαινε κάθε απόγευμα με ήλιο στην Κουζούντελη για σουμάδα, κυρίως στου αγαπημένου του Πάπιου, που έψελνε στην εκκλησία με τη χορωδία μας. Μας ταξίδευε τα Κούλουμα στη Νικιάνα για να ρίξουμε τον χαρταετό, μας πήγαινε για Πρωτομαγιά στους κάμπους. Μας έμαθε τη γιορτή της Μητέρας και μας έβαζε να κόβουμε λουλούδια απο τον κήπο της εκκλησίας για τη μαμά.

Ο πατερούλης μας πήρε στερεοφωνικό τα χρόνια του 70 κι όλη η γειτονιά μας αντηχούσε τις μουσικές των Animals και των Beatles. Ήταν της σχολής πως τα παιδιά του ιερέα έπρεπε να είναι σαν όλα τα παιδιά κι όχι υποδείγματα υποκριτικής σεμνότητας και αποχής απο τις μικρές χαρές της ζωής.

Ήμασταν οι πρώτοι που ξενυχτούσαμε στους χορούς του σχολείου και χορεύαμε μέχρι τελικής πτώσεως στις υπαίθριες ντισκοτέκ, ήμασταν αρχηγοί στα παιχνίδια της γειτονιάς, είχαμε μια κανονικότητα στη ζωή μας σε μια εποχή που τα ήθη και τα έθιμα της επαρχίας ήταν αυστηρά και περιορισμένα.

Ο πατερούλης είχε απίστευτο χιούμορ κι έκανε παρέα με ωραίους τύπους της Λευκάδας. Αυτή η ελίτ συναντιόταν στο βιβλιοπωλείο του Πανοθώμου κι έκαναν πλάκες μεταξύ τους, συζητώντας ταυτόχρονα τα καίρια προβλήματα του τόπου. Εκεί ο πατερούλης μας αγόραζε κάθε εβδομάδα τα τεύχη της εγκυκλοπαίδειας ΕΛΕΥΘΕΡΟΥΔΑΚΗΣ, διότι πίστευε πως αυτή η εβδομαδιαία επαφή με τη μεγάλη γνώση όφειλε να είναι τμηματική, συνεχής και μπορούσε να δημιουργήσει μια συγκλονιστική εξάρτηση, όπερ και συνέβη.

Ο πατερούλης ήταν πάντα ο σύμβουλος και μέντορας στα μεγάλα μου ερωτήματα. Δεν του έκρυβα πολλά εκτός απο τα απολύτως απαραίτητα κι εκείνος δεν ρωτούσε αφήνοντάς με να μεγαλώσω με το δικό μου ανεξάρτητο τρόπο.

Ήταν πολυδιάστατος στις δραστηριότητές του, εκσυγχρόνισε το ναό των Αγίων Αναργύρων, αναστύλωσε διάφορους περιφερειακούς ναούς της ενορίας του και βέβαια έχτισε τη νέα πτέρυγα του Γηροκομείου Λευκάδας χαρίζοντας στην Τρίτη ηλικία ένα αποκούμπι για τα γεράματα.

Ο πατερούλης επέμεινε να μάθω οδήγηση μετά το τέλος του Λυκείου κι όταν αποφοίτησα απο το Πανεπιστήμιο μου αγόρασε το πρώτο μου DCV, χρώματος γκρί ...Όταν μου το έκλεψαν έξι μήνες αργότερα με παρηγόρησε λέγοντάς μου πως «εκείνοι που το πήραν το είχαν μεγαλύτερη ανάγκη απο μένα».

Είχε ένα δικό του τρόπο να γιατρεύει τις πληγές, όχι μόνο τις δικές μου αλλά και μιας ολόκληρης κοινωνίας.

Η μεγαλύτερη ικανοποίηση της ζωής μου ήταν που μπόρεσα να τον πάω στους καταρράκτες του Νιαγάρα, σε ένα ταξίδι-σταθμό μετά το θάνατο της μαμάς. Τότε  μπόρεσα να του δείξω το θαύμα των αδάμαστων νερών που εκείνος μου είχε πρωτοδείξει στο βιουμάστερ.

Ω! Πατερούλη! Πόσο μου λείπεις στη ζωή, αλλά πόσο με συντροφεύεις στις αναμνήσεις που έπλασαν αυτή τη ζωή.

 Τζουστινάκι