Άρωμα Γυναίκας στην Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μοντρεάλ

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Η πρώτη γυναίκα πρόεδρος εκλέχθηκε στις εκλογές της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ γράφοντας ιστορία στην ελληνική παροικία του Μοντρεάλ.

Η Άννυ Κουτράκη με την ομάδα της ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ κατόρθωσε να εκλέξει τους 24 συμβούλους της καθώς επίσης τα περιφερειακά συμβούλια του Λαβάλ, της Νότιας Ακτής και όλα τα μέλη Εξελεγκτικής Επιτροπής αναδεικνύοντας μια δυναμική ομάδα με μεγάλη συμμετοχή νεολαίας.

Τα αποτελέσματα όπως δόθηκαν απο την εφορευτική επιτροπή έχουν ως εξής: .Στο Ελληνικό Κοινοτικό Κέντρο ψήφισαν  577 μέλη, στη Νότια Ακτή 191 μέλη και στο Λαβάλ  315 μέλη.

Πρώτος σε σταυρούς ήρθε ο μειλίχιος εκτελεστικός αντιπρόεδρος Ανδρέας Κριλής, ο οποίος έχει υπηρετήσει επί δύο τριετίες τον οργανισμό με την αποχωρούσα διοίκηση του προέδρου Νικόλαου Παγώνη (729 ψήφους) και ακολούθησαν:

Αννυ Κουτράκη 718

Μπαρμπαρούτσης Χαράλαμπος 696

Δρίτσας ‘Αννα 686

Καλύβας Μιχάλης 675

Μουρελάτος Αφροδίτη 672

Νεοφώτιστος Βούλα 670

Δημητροκάλη ‘Αννα 668

Κληρονόμος Τζούλη Γεωργία 667

Μαρκάτος Ναταλί 661

Σωτηράκος Μαρία 653

Καρβέλας Κωνσταντίνα 644

Κατσαούνης Δημήτριος 642

Λάλος Γεώργιος 638

Τσαούσης Τασία 635

Καψής Επαμεινώντας 624

Παπαγεωργίου Πίτερ 614

Στρατουδάκης Εμμανουέλλα 612

Μακρής Ηλίας 608

Νικόπουλος Αχιλλέας 602

Καψάλης Βασίλης 592

Τσόκανος Πίτερ 578

Τσατσούλης Δημήτριος 569

Τούρλας Ζαχαρίας  561

Επιλαχόντες

Χοντρονικόλας Ηλίας 306

Κανελλάκης Γεώργιος 291

Πλέσσας Γεώργιος 287

Φούντας Νικόλαος 280

Χιώτης Χρήστος 279

Ξένος Γεράσιμος 274

Ιωαννίδης Δημήτριος 272

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι κατά την προεκλογική περίοδο το κλίμα φορτίσθηκε έντονα καθώς οι αντίπαλοι της ‘Αννυς Κουτράκη προσπαθούσαν να συνδέσουν τη μελλοντική της διοίκηση με πρόσωπα του παρελθόντος, μια καμπάνια που τελικά απέβη επιθετικά αρνητική.

H Άννυ Κουτράκη που φέρνει άρωμα γυναίκας στην Ελληνική Κοινότητα Μείζονος Μοντρεάλ με τη συμμετοχή πολλών νέων κυρίως γυναικών στο ψηφοδέλτιό της , έχει υποσχεθεί ότι προτεραιότητά της θα είναι η ενότητα και αγαστή συνεργασία των μελών, η αξιοποίηση των περιουσιακών στοιχείων του οργανισμού, η οικονομική εξυγίανση, η προώθηση της ΕΚΜΜ μέσα στις δομές της Κεμπεκιώτικης και Καναδικής κοινωνίας και η προάσπιση του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας.

Με την ‘Αννυ Κουτράκη , την πρώτη γυναίκα πρόεδρο, νέοι ορίζοντες ανοίγουν για τον μεγάλο κοινοτικό οργανισμό ο οποίος καλύπτει τις ανάγκες 80.000 Ελλήνων του ευρύτερου Μοντρεάλ μέσα απο τα ελληνικά ημερήσια και Σαββατιανά σχολεία, τις έξι εκκλησίες, τις κοινωνικές υπηρεσίες, το αθλητικό κέντρο, τις καλοκαιρινές ημερήσιες κατασκηνώσεις, με άξονα πάντα τη διατήρηση της ελληνικής ταυτότητας και γλώσσας.

Η μετεκλογική δήλωση της νέας προέδρου 'Αννυς Κουτράκη

  «Νιώθω συγκίνηση και περηφάνεια που εκλέχθηκα ως πρόεδρος της Ελληνικής Κοινότητας Μείζονος Μοντρεάλ (ΕΚΜΜ), ενός οργανισμού που έχει υπηρετήσει τους ‘Ελληνες του Μοντρεάλ επί 113 χρόνια. Είμαστε μια παροικία 70.000 κατοίκων Ελληνικής καταγωγής στο Μοντρεάλ των 4,2 εκατομμυρίων ανθρώπων.

Η ΕΚΜΜ διαθέτει έξι ημερήσια τρίγλωσσα σχολεία, έξι εκκλησίες, κοινωνικές υπηρεσίες, πρωταγωνιστεί σε πολιτιστικά γεγονότα κλπ με τους 300 υπαλλήλους της, τους αμέτρητους εθελοντές της και ένα ετήσιο προϋπολογισμό ύψους 17 εκατομμυρίων δολαρίων. Είναι η εστία των Ελλήνων του Μοντρεάλ και η κοινότητα σε όλόκληρη της Διασπορά που παρέχει τις περισσότερες υπηρεσίες.

Η ομάδα μου είναι σε θέση ετοιμότητας να εργασθούμε απο κοινού αμέσως μετά την ορκομωσία και να πραγματοποιήσουμε το προεκλογικό μας πρόγραμμα. Ο κύριος στόχος μας είναι να ενεργοποιήσουμε όλα τα μέλη της παροικίας με την ανοιχτή προσέγγιση, τον ενθουσιασμό και το πάθος για ό,τι κάνουμε και να προχωρήσουμε στο μέλλον κάνοντας την Κοινότητα τόπο συνύπαρξης της τρίτης και τεταρτης γενιάς των Ελλήνων του Μοντρεάλ.

Ειλικρινά πιστεύω πως με την ομάδα μας ΣΥΜΜΤΕΧΩ θα φέρουμε αλλαγές αλλά χρειαζόμαστε τη συμμετοχή της παροικίας. Γι αυτό αποκαλούμε την ομάδα μας ΣΥΜΜΕΤΕΧΩ. Αποτελείται εν πολλοίς απο γυναίκες και νέους επαγγελματίες. Θεωρώ ότι η σαρωτική νίκη στις εκλογές δείχνει πως η Κοινότητα αναζητεί νέα άτομα για το Διοικητικό της Συμβούλιο ως προς την ηγεσία και την αποτελεσματικότητα. Θα κάνουμε τα πάντα για να διατηρήσουμε τον Ελληνισμό ζωντανό και σε υψηλό επίπεδο εδώ στο Μοντρεάλ.»

Ο νέος δήμαρχος και ο Ανθώνας !!!

Οι φωτογραφίες είναι από το Αρωμα Λευκάδας

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Νέος δήμαρχος στη Λευκάδα εκλέχθηκε ο Μπάμπης Καλός, ένας εκπρόσωπος της νεότερης γενιάς. Κτηνίατρος το επάγγελμα φαίνεται ότι ήταν δημοφιλής ανάμεσα στη νέα γενιά , η οποία έδωσε το μήνυμα πως η  δημοτική αρχή χρειάζεται δήμαρχο πέρα απο το κατεστημένο και απο κομματικές αναφορές.

Βεβαίως, έχουμε δει αρκετούς επαγγελματίες που κέρδισαν το δήμο της Λευκάδας με τη δημοφιλία τους, αλλά ελάχιστοι απ΄αυτούς κατόρθωσαν να επιδείξουν ικανότητα στην καθημερινή διαχείριση των προβλημάτων του Δήμου αλλά και στη μακροπρόθεσμη δημιουργία και αξιοποίηση νέων υποδομών του νησιού που αναπτύσσεται ραγδαία αλλά χωρίς σχέδιο, δυστυχώς.

Ο Μπάμπης Καλός καλείται να διαχειριστεί τεράστια προβλήματα, απο τα σκουπίδια μέχρι την υδροδότηση κατά την βεβαρυμένη τουριστική περίοδο, απο την αποχέτευση μέχρι το κυκλοφοριακό του νησιού. Και βεβαίως θα πρέπει να επανδρώσει και να θέσει σε πλήρη λειτουργία του νέο υπερσύγχρονο νοσοκομείο της Λευκάδας...

Εδώ ακριβώς θα σταθώ για να μιλήσω περί της τύχης του παλιού νοσοκομείου Λευκάδας και πώς θα πρέπει να αποβληθεί απο την εικόνα της πόλης.

Αυτό το ογκώδες κτήριο που κρύβει όλη τη μέση πόλη, που την ταλαιπώρησε επί δεκαετίες με την ασχήμια του , τη βρώμα του αλλά και τα απόβλητά του ήρθε η ώρα να εξαφανισθεί απο προσώπου γής. Ηρθε η ώρα να γκρεμισθεί και στη θέση του να ξαναγίνει το πάρκο του Ανθώνα που υπήρξε ανέκαθεν ο πνεύμοντας της μέσης Λευκάδας.

Ο Ανθώνας  σχεδιασμένος απο τους Ιταλούς υπήρξε ένα εκπληκτικό πάρκο στην καρδιά της Λευκάδας με ευκαλύπτους (λένε ότι τους πρόσθεσαν οι Αγγλοι) που απορροφούσαν την υγρασία του τόπου, λουλούδια της εποχής αλλά και με παρτέρια απο αρωματικά φυτά που γέμιζαν την ατμόσφαιρα με αβάσταχτες μυρωδιές τη μέρα και τη νύχτα.

Δυστυχώς, πρώτα ο Ανθώνας καταπατήθηκε απο τον λυόμενο παιδικό σταθμό μετά το σεισμό  καθώς και τα άλλα λυόμενα κτήρια που προστέθηκαν αργότερα καταστρέφοντας την αισθητική και την υγιεινή της περιοχής. Υστερα, χτίσθηκε το επαίσχυντο νοσοκομειακό κτήριο ρουφώντας όλο το πάρκο καθώς το παλιό νοσοκομείο ήταν μικρό και εκτός Ανθώνα. Αυτό το τερατούργημα έφερε το τελικό χτύπημα στην περιοχή που δεν αναπνέει απο πουθενά καθώς δεν βρίσκεται ούτε κοντά στη θάλασσα ούτε μέσα στον ελαιώνα.

Σαν παιδί που μεγάλωσα σ’ εκείνη τη γειτονιά αναθυμάμαι τις μέρες του Ανθώνα. Οι γονείς μας μας έπαιρναν απο το χέρι και μας πήγαιναν βόλτες εκεί, αφήνοντάς μας να παίζουμε με τα άλλα παιδιά. Ο χώρος ήταν περιφραγμένος με κάγκελα γι αυτό το πάρκο ήταν ακίνδυνο. Ειδικοί κηπουροί περιποιούνταν τα δέντρα και τις πρασιές, ποτίζοντάς τα και καθαρίζοντας με θρησκευτική ευλάβεια το χώρο.

Δεν επιτρέπονταν αδέσποτα ζώα κι έτσι ο τόπος ήταν υπόδειγμα υγιεινής γι αυτό οι γονείς μας επέτρεπαν να παίζουμε με τα χώματα, να γεμίζουμε και να αδειάζουμε τα κουβαδάκια μας και να τρέχουμε πάνω κάτω στις μικρές αλέες και τα δρομάκια που ήταν στολισμένα με ασβεστωμένες πέτρες.

Σε κάποια άκρη του Ανθώνα υπήρχε ένα καφενείο, απο εκείνα τα παλιά παραδοσιακά καφενεία με ξύλινες ψάθινες καρέκλες και στρογγγυλά μεταλλικά τραπεζάκια σε μπλέ χρώμα. Τα παραδοσιακά γλυκά του κουταλιού, η σουμάδα και ο ελληνικός καφές σερβίρονταν στο καφενείο.

Ωστόσο έντονα στη σχεδόν νηπιακή μου μνήμη καταγράφηκε η περίοπτη πίστα του χορού. Θυμάμαι έντονα τα βράδυα που τα ζευγάρια χόρευαν υπό τους ήχους ζωντανής ορχήστρας. Εμείς ήμασταν μικρά και δεν πηγαίναμε στους καλοκαιρινούς χορούς του Ανθώνα. Και οι γονείς ήταν της εκκλησίας κι έτσι δεν συνηθίζοταν τότε να συμμετέχουν σε τέτοιους ευρωπαϊκούς χορούς.

Αλλά η κυρά Ζωή με τον κυρ Πάνο, η κυρία Αίθρα με τον καμαρωτό Βασίλη της περνούσαν απο τη γειτονιά καλοντυμένοι κι αρωματισμένοι. Εκείνες ντυμένες με τουαλέτες απο μεταξωτό ταφτά κι εκείνοι με κουστούμια και γυαλιστερές γραβάτες.

Θυμάμαι μέχρι αργά τη νύχτα να φτάνουν οι μουσικές τρυφερές, ρομαντικές και να με συνεπαίρνουν και να με κάνουν να ονειρεύομαι πως μια μέρα θα συναντήσω τον πρίγκηπά μου για να με στροβιλίζει στους ρυθμούς του βάλς και του ταγκό.

Ο πρίγκηπας ήρθε πολλά χρόνια αργότερα και με έπαιρνε κάθε μέρα απο τα σκαλοπάτια του παιδικού σταθμού του πρώην Ανθώνα να με πηγαίνει με την παρέα μου στο Κάστρο για μπάνιο.

Κανένας δεν θυμόταν τον Ανθώνα , ούτε τη βοή των ευκαλύπτων όταν φυσούσαν δυνατά οι ανέμοι, ούτε το άρωμα των λουλουδιών της νύχτας... Κανένας! Μόνον το μικρό κορίτσι που τα κατέγραψε στο σκληρό δίσκο της τρυφερής μνήμης!

Καιρός να ξαναγίνει ο Ανθώνας κέντρο της πόλης, πνεύμονας ζωής και χαράς!

Ο Ξενοφώντας Βεργίνης των Απέραντων Οριζόντων!

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Μετά λόγου γνώσεως και εν όψει εκλογών σας αποκαλύπτω πως αυτήν την εποχή γράφω τη βιογραφία του συμπολίτη μας δρος Ξενοφώντα Βεργίνη, ενός πολιτικού ανδρός με μεγάλο ανάστημα, ενός ανθρώπου που θα πρέπει να εκπροσωπήσει τη Λευκάδα στο επόμενο Κοινοβούλιο για να την βάλει στην τροχιά της ποιοτικής ανάπτυξης.

Μετά απο πολύωρες συνεντεύξεις κατά την παραμονή μου στη Λευκάδα το περσινό καλοκαίρι, μου προέκυψε ο απόλυτος θαυμασμός για τον πολιτικό άνδρα που μπορεί να προωθήσει τα πάγια ζητήματα του τόπου μας στη νέα Βουλή.

Σας αποκαλύπτω λοιπόν τον πρόλογο του βιβλίου μου για να πάρετε μια γεύση περί όσα δεν γνωρίζετε για το δικό μας Φώντα:

ΑΝΤΙ ΠΡΟΙΜΙΟΥ

(Απο την βιογραφία του Ξενοφώντα Βεργίνη την οποία συγγράφω με μεγάλη συγκίνηση για την εμπιστοσύνη του αυτή την εποχή -Εκδόσεις Ωκεανός)

Σε μια εποχή που οι αξίες λιγοστεύουν, που η πολιτική πραγματικότητα της Ελλάδας φτωχαίνει διαρκώς καθώς τα νέα πρόσωπα υπολείπονται των προκατόχων τους, ευτύχησα να γνωρίσω απο κοντά τον Ξενοφώντα Βεργίνη, ένα πολιτικό άνδρα που αγωνίζεται απ’ όλα τα μετερίζια για την πρόοδο και αναβάθμιση του σύγχρονου πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα .

 Ο Ξενοφών Βεργίνης αποτελεί διαχρονικό πολιτικό πρόσωπο στον καμβά της ιδιαίτερης πατρίδας μου, της όμορφης Λευκάδας. Καθηγητής πανεπιστημίου, πολιτικός, επιχειρηματίας, άνθρωπος και συνάνθρωπος έγινε το σύμβολο του Ελληνικού ονείρου, που ήταν η μεταπολεμική έξοδος απο τον περιορισμένο ορίζοντα της φτωχής επαρχίας.

Έχοντας βιώσει τον απόηχο του Β Παγκοσμίου Πολέμου, της Κατοχής, της μεταπολεμικής Ελλάδας, της δικτατορίας, της μεταδικτατορικής Ελλάδας με το πτυχίο του δασκάλου και αργότερα με τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά του στην Οικονομία, αποτελεί την ενσάρκωση του επιτυχημένου ‘Ελληνα του 20^ου αιώνα, που πάλεψε για Παιδεία κι Ελευθερία κατακτώντας την θέση του στη σύγχρονη πολιτική σκηνή της Ελλάδας αλλά και της Ευρώπης.

Με αυτά τα δεδομένα και θέλοντας να καταγράψω την ιστορία του πολιτικού ανδρός που συμμετείχε στην ενσωμάτωση της Ελλάδας στην Ενωμένη Ευρώπη μέσα απο τους διαλόγους για την αγροτική πολιτική, θαύμασα το μυαλό του, το πολιτικό κριτήριο αλλά και τις γνώσεις του πάνω στο γνωστικό αντικείμενο της Αγροτικής Οικονομίας. Θαύμασα την εξέλιξή του από παιδί της αγροτιάς στους Τσουκαλάδες σε ισότιμο συνομιλητή του εθνάρχη Κωνσταντίνου Καραμανλή, του πρωθυπουργού Ανδρέα Παπανδρέου και όλων των ηγετών που έγραψαν την ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας.

Ετσι τον πλησίασα  να του γράψω τη βιογραφία, πιστεύοντας πως ο Ξενοφών Βεργίνης αποτελεί ένα σιωπηρό κεφάλαιο της σύγχρονης ελληνικής και ευρωπαϊκής ιστορίας, καθώς υπήρξε μοχλός στον εξευρωπαϊσμό της αγροτικής πολιτικής μας.

Συνομιλώντας όμως μαζί του αλλά και με άτομα του περιβάλλοντός του ανακάλυψα το άνθρώπινο πρόσωπο του Ξενοφώντα Βεργίνη. Περιηγήθηκα τους Τσουκαλάδες, ένα απομονωμένο χωριό της Λευκάδας, λίγο ορεινό λίγο πεδινό, όπου γεννήθηκε έβδομος στη σειρά σε μια πολυμελή οικογένεια που δεν είχε να ταϊσει άλλα παιδιά.

Έζησα τη φτώχεια της οικογένειας την εποχή της κατοχής, το στρίμωγμα στο κατώι, τη σειρά των παιδιών να πάρουν λίγη ζέστη μπροστά απο την πυροστιά τους υγρούς χειμώνες της Λευκάδας... Είδα με με τα μάτια μου το αγόρι που προοριζόταν να βόσκει πρόβατα για να βοηθήσει την οικογένειά του να δραπετεύει  διαβάζοντας κρυφά κάτω από τα λιόδεντρα. Είδα τα μάτια να φεγγοβολούν, είδα την εξυπνάδα και το σχεδιασμό του μελλοντος να ανατρέπει τα δεδομένα της ζωής του.

Τον παρακολούθησα νοερά να κατεβαίνει στη Λευκάδα με τα πόδια και να ανεβαίνει την ανηφόρα των Τσουκαλάδων δέκα χιλιόμετρα κάθε μέρα για να κερδίσει την παιδεία στον Γυμνάσιο της Λευκάδας. Τον είδα μουσκεμένο απο τις ατέλειωτες βροχές του σαραντάημερου να αγωνίζεται να κερδίσει μια θέση στον ήλιο μελετώντας με πάθος και αφοσίωση τα μαθήματά του.

Τον είδα να παίζει ανέμελα με τα πολλά αδέρφια του, να σκαρφαλώνει στην αγκαλιά της αδερφής του της Πεπονιάς για να τον μεταφέρει στα χωράφια... τον είδα να πέφτει να ματώνει τα γόνατα και να σηκώνεται τινάζοντας τα χώματα για να ακολουθήσει μια  ζωή πέρα από τον ορίζοντα. Α! Ναι ο ορίζοντας ήταν απέραντος κι αυτός έγινε στόχος του, να δει την όχθη πέρα απ΄τον ορίζοντα.

Αυτές οι σκηνές της ζωής του Ξενοφώντα Βεργίνη και άλλες πολλές περνούν μέσα απο τη βιογραφία του, ορίζοντας και καθορίζοντας το παιδί που αγωνιούσε να περάσει πέρα από τον ορίζοντα της μικρής του ύπαρξης, του στενού του κύκλου και της περιορισμένης Λευκάδας ...

Μέσα απο τη βιογραφία  ανακαλύπτει κανείς ποιά δύναμη οδήγησε το παιδί μιας πολύτεκνης οικογένειας απο τους Τσουκαλάδες της Λευκάδας στην Αθήνα του χάους και των ευκαιριών. Μέσα από τις σελίδες αυτής της βιωματικής αφήγησης προκύπτει ο άνθρωπος πίσω απο τον πολιτικό, τον ακαδημαϊκό, τον επιχειρηματία.

Νιώθω τυχερή κι ευλογημένη που ένας άνδρας αυτού του αναστήματος εμπιστεύθηκε την ζωή του στην πένα μου, αναθέτοντάς μου την προσωπική και πολιτική βιογραφία του.

Ζώντας την παιδική του ηλικία από τις δικές του αφηγήσεις αλλά και απο τις αφηγήσεις της οικογένειάς του, εκτίμησα τον άνθρωπο, τον αγωνιστή τον οραματιστή μιας Ελλάδας και μιας Λευκάδας με ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Ανακάλυψα τις στροφές που έκυβε ο δρόμος σε μια πορεία διαρκούς ανόδου.

Μέσα από τον πολιτικό διάλογο μαζί του έμαθα όλη την ιστορία του 20^ου αιώνα για την Ελλάδα και τη Λευκάδα μου. Πληροφορήθηκα τους αγώνες για την εισδοχή της χώρας μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, το πέρασμα απο την αγροτική στην αστική Ελλάδα!

Ο Ξενοφών Βεργίνης μπορεί άξια να διεκδικήσει τον τίτλο του αρχιτέκτονα της Ελληνικής Αγροτικής Πολιτικής μέσα στην Ευρωπαϊκή Ενωση, μπορεί να δρέψει δάφνες για όσα έπραξε ως διοικητής της Αγροτικής Τράπεζας, ως διοικητής του ΟΓΑ αλλά και ως βουλευτής Λευκάδας.

Ο Ξενοφών Βεργίνης συνεχίζει ακάματος την πορεία του στην πολιτική και αληθινή ζωή ταγμένος να εξαντλήσει τον ανεξάντλητο ορίζοντα των προοπτικών!

Ένας Γάμος Αμιγώς Ελληνικός στην Καρδιά της Βαλτιμόρης !

Κάποτε μεγάλωναν κάποια ανυποψίαστα, σχεδόν ευτυχισμένα παιδιά, στη Λευκάδα. Ήταν δεμένα με τους δεσμούς του αίματος. Οι οικογένειες του παπα Νίκου Φραγκούλη και του παπα-Νίκου Κακαβούλη που είχαν κοινό παρονομαστή την Μαρία Κακαβούλη σύζυγο του πρώτου και αδελφή του δεύτερου είχαν μια κοινή αγαπημένη φίλη , την Κουλίτσα.

Η Κουλίτσα έμεινε ανύπαντρη αφοσιωμένη στο Χριστό και στα θεία, αλλά η αδελφή της η Μαρία που μετανάστευσε με τον άντρα της το Μενέλαο Καφαράκη στην Αμερική με τα παιδιά τους, το Φίλιππο και το Σπύρο, ήταν κι εκείνη δεμένη στο άρμα της οικογένειας των Κακαβούληδων-Φραγκούληδων. Η Μαρία Καρύδη-Καφαράκη κάθε καλοκαίρι έφερνε τα αγόρια της από την Ουάσιγκτον στη Λευκάδα να μάθουν την ελληνική γλώσσα και να βουτηχτούν στον πραγματικό ήχο και φως της γενέθλιας γής.

Έτσι μεγαλώσαμε τα καλοκαίρια με το Φίλιππο και το Σπύρο, ο Φίλιππος καθότι μεγαλύτερος ήταν φίλος με τον Αποστόλη και τον Κώστα, ενώ ο Σπύρος ήταν πιό κοντινός σε μας τα κορίτσια.

Ο Φίλιππος παντρεύτηκε τη γλυκειά ελληνοπρεπή Κατερίνα στην Ουάσιγκτον κι έκαναν τέσσερα παιδιά. Ο Μάικλ, παρότι δεύτερος στη σειρά, πήρε πρώτος το βάφτισμα του πυρός παντρευόμενος την όμορφη Κέιτ. Ο Άλεξ μας παντρεύτηκε πέρσι την γοητευτική Καρίσα.

Και φέτος, ώ φέτος! ήρθε η σειρά της πριγκίπισσας Μαρίας-Αμαλίας, που φέρει το όνομα της γιαγιάς της και της προγιαγιάς της , γι αυτό είναι πολυαγαπημένη και μονάκριβη κόρη του Φίλιππα και της Κατερίνας αλλά και της γιαγιάς Μαρίας.

Ο γάμος έγινε στην εκκλησία του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου εν μέση Βαλτιμόρη, και ήταν λαμπρός από κάθε άποψη. Αυτή η στρογγυλού σχήματος εκκλησία αποτελεί αρχιτεκτονικό κόσμημα της Ορθοδοξίας στην Αμερική. Πρόκειται για ένα έργο τέχνης, που κοσμείται με τα βιτρό παράθυρα της προτεσταντικής ιστορίας της. Το μυστήριο τελέσθηκε με κάθε κατάνυξη αν και ο αρχιμανδρίτης π. Ντήν είπε λίγα κομμάτια του γάμου στα ελληνικά κι αυτά με δυσκολία.

Ωστόσο , η νύφη πανέμορφη στο δαντελένιο νυφικό της έμοιαζε με νηρηίδα, ενώ ο γαμπρός Μάικλ Ντε Ρίτο έφερε με περηφάνεια την ροδίτικη καταγωγή της μητέρας του και την ιταλική χροιά του πατέρα του.

Ακολούθησε μια υπέροχη δεξίωση στο Μουσείο της Εικονικής Πραγματικότητας της Βαλτιμόρης που στολίστηκε ειδικά για το γάμο με παιωνίες και πρασινάδες. Τα λουλούδια κυριαρχούσαν κάνοντας το χώρο να μοιάζει σαν ένας μεγάλος κήπος αγάπης.

Το ζευγάρι άρχισε το χορό με το δικό του αγαπητικό τραγούδι, η νύφη χόρεψε ένα ελληνικό τραγούδι με τον πατέρα της το Φίλιππο και ο γαμπρός με τη μητέρα του. Η γιαγιά Μαρία Καρύδη Καφαράκη ήταν στις δόξες της καθώς έβλεπε την λατρεμένη της μοναχοεγγονή να ζεί την ωραιότερη στιγμή της ζωής της,

Κι ύστερα η ζωντανή ορχήστρα που ήρθε ειδικά από τη Νέα Υόρκη για το γάμο άρχισε να παίζει τα τραγούδια του γάμου. Σηκώθηκαν νέοι και μεγαλύτεροι και χόρεψαν, χόρεψαν από καλαματιανά, νησιώτικα, ροδίτικα, ζεμπέικα και τσιφτετέλια. Κι αναστέναξε ολάκερη η Βαλτιμόρη απο τους ελληνικούς ήχους που ξεχύθηκαν στα πέρατα της πόλης δηλώνοντας την καταγωγή των νεονύμφων.

Να ζήσετε Μαρία και Μάικλ και να ευτυχήσετε.

Να σας ζήσουν τα παιδιά Κατερίνα και Φίλιππα!

Να καμαρώσεις και δισέγγονο Μαρία Καφαράκη απο τη συνονόματή σου!

Συγχαρητήρια για την ελληνικότητα που εμφυτεύσατε στα παιδιά και στα εγγόνια σας εκεί στη μακρινή Αμερική της αφομοίωσης!

Τζουστινάκι

Η Κοντυλένια του Νησιού. Το Νέο Λογοτέχνημα της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η ΚΟΝΤΥΛΕΝΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ

"Η Κοντυλένια είναι όπως την περιγράφει το όνομά της, μια πεντάμορφη ηρωίδα του Μεσοπολέμου που έζησε στο Μεγανήσι, το καταπράσινο νησί απέναντι από τη Λευκάδα.

Η ομορφιά της έγινε ξακουστή, τη ζωγραφίζανε οι μάστορες στα ταβάνια όταν χρωμάτιζαν τα σπίτια, την κεντούσανε κομπλέν στις «πάντες» οι ανύπαντρες κοπέλες, την υφαίνανε στα διακοσμητικά του τοίχου οι μανάδες, την τραγουδούσανε οι λυράρηδες στα πανηγύρια...

Το πρόσωπό της ήταν καμωμένο με το κοντύλι, όλα τα χαρακτηριστικά της ζυγιασμένα και καλοβαλμένα πάνω στην κατάλευκη επιδερμίδα που ήταν αψεγάδιαστη λες κι ο Θεός πήρε ένα κοντύλι  και τη ζωγράφισε...”

Το σώμα της ψηλό και στητό, το στήθος της ομορφοφτιαγμένο, ο λαιμός της σαν του κύκνου... Το παρουσιαστικό της επιβεβαίωνε το όνομα που της έδωσε ένα ολάκερο χωριό. Κοντυλένια…

Λένε πως από την τόση ομορφιά ό,τι άγγιζε καιγόταν, τα φυτά μαραίνονταν, οι βρύσες στέρευαν, η θάλασσα φουρτούνιαζε. Διηγούνται πως ήταν τόσο εκθαμβωτική η όψη της που όταν την αντίκρυζαν τα ζώα μπερδεύανε τα πόδια τους και γλιστρούσαν στον γκρεμό…

Αυτή, λοιπόν, η Κοντυλένια που όλοι την ερωτεύθηκαν, παντρεμένοι κι ανύπαντροι, νέοι και γέροι, αυτή η μοναδικής ομορφιάς γυναίκα έμελλε νά ’χει τύχη δεμένη με μια προαιώνια κατάρα... αυτήν της εύθραυστης τελειότητας!

Βασισμένο σε πραγματικά πρόσωπα και γεγονότα που διαδραματίσθηκαν στο Μεγανήσι και τη Λευκάδα το μεσοπόλεμο!

Βιογραφικό Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

  Η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη γεννήθηκε στη Λευκάδα, όπου τελείωσε τη δημοτική και μέση εκπαίδευση. 

 Απόφοιτος του Πολιτικού Τμήματος της Νομικής Αθηνών, δημοσιογραφεί από το 1983 σε ημερήσιες εφημερίδες και περιοδικά της Ελλάδας.

Είναι μέλος τπης ΕΣΗΕΑ και έχει εργαστεί κατά διαστήματα σε ραδιοφωνικούς σταθμούς καθώς και στην Ελληνική Τηλεόραση (ΕΤ).

Από το 1989 ζει και εργάζεται στο Μόντρεαλ του Καναδά ως ανταποκρίτρια του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων (μέχρι Μάιο 2015) και διαφόρων εντύπων. Απασχολείται ταυτόχρονα στα διάφορα ομογενειακά μέσα του Καναδά και της Αμερικής, ενώ συνεργάζεται με την εφημερίδα The Huffington Post.

            Η Ιουστίνη Φραγκούλη Αργύρη είναι μέλος της Εταιρείας Γαλλόφωνων Συγγραφέων του Κεμπέκ (UNEQ), καθώς και της Ομοσπονδίας Αγγλόφωνων Συγγραφέων του Κεμπέκ (QWF).

Συγγραφικό έργο:

Η μοναξιά ενός ασυμβίβαστου (Εκδόσεις Εξάντας, 2000), (The Lonely Path of Ιntegrity, Exandas Publishers, 2002). Πετάει, πετάει το σύννεφο (μυθιστόρημα, Eκδόσεις Ψυχογιός, 2003), Στις Αγορές του Κόσμου, Επώνυμες Ευκαιρίες και Μικρές Αναλώσιμες Ιστορίες (Εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα», 2004), Η Παρακαταθήκη - The Legacy (Εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα»,2005),  Ψηλά Τακούνια Για Πάντα (μυθιστόρημα ,Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, 2006). Ημερολόγιο Αβάνας- Η Κούβα στο Λύκόφως του Κάστρο( Εκδόσεις Ηλέκτρα 2008), Γιά την Αγάπη των Αλλων (μυθιστόρημα, εκδόσεις Ψυχογιός 2009),Ο Πόλ και η Λάρα ταξιδεύουν (παιδικό βιβλίο με μουσικό cd, εκδόσεις Ψυχογιός 2011), Ερωτας στην  Ομίχλη(μυθιστόρημα, εκδόσεις Ψυχογιός 2011), επανέκδοση Ψηλά Τακούνια Για Πάντα (Εκδόσεις Αρμός, Δεκέμβριος 2013), «Ξυπόλυτες στην Αμμο» (εκδόσεις Αρμός 2014).    

    Από τις εκδόσεις Ωκεανός κυκλοφορεί το βιβλίο της με τίτλο Η Τρικυμία.  

 

Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη: Η Κοντυλένια του Νησιού

Της δρος Βιβής Κοψιδά-Βρεττού

Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη: Η Κοντυλένια του Νησιού

Της δρος Βιβής Κοψιδά-Βρεττού

Η «Κοντυλένια του Νησιού» έρχεται να προστεθεί στα προηγούμενα μυθιστορήματα της  Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη, ως μια συνέχεια προσέγγισης, κατανόησης και ενσυναισθητικής ακρόασης της ανθρώπινης τραγωδίας, που εκπροσωπούν οι ηρωίδες κυρίως των έργων της: μια ανασκαφή της γυναικείας ψυχής καθώς συναπαντιέται με τη γυναικεία επίσης εικονοποιΐα της άτεγκτης ανθρώπινης μοίρας. Η «Κοντυλένια» ενσαρκώνει το αρχέτυπο της γυναικείας ομορφιάς, όπως τη σμιλεύει η λαϊκή φιλοσοφία και το δημοτικό τραγούδι: η εξωτερική ομορφιά και λάμψη, που κατοπτρίζει και την ηθική ομορφιά και κείνη της ψυχής.

«Με ρώτησε ψιθυριστά «Τι έφταιξε»; Η ομορφιά, του απάντησα». Με τους στίχους της Έμιλυ Ντίκινσον η συγγραφέας μας προϊδεάζει για την πορεία της ηρωΐδας της και την ενοχική της ταυτότητα, που θα λειτουργήσει ακούσια, γέννημα προνομιακής φυσικής χειρονομίας, ως η ύβρις της αρχαίας τραγωδίας. Και θα την συντρίψει τελικά με τους αλλεπάλληλους, σταδιακούς αναβαθμούς της μέσα στη χοάνη μιας απροσμέτρητα σκοτεινής Νέμεσης.

Τι εκπροσωπεί το νέο πολυσέλιδο μυθιστόρημα της προικισμένης με το χάρισμα της αφήγησης, Ελληνοκαναδής -και Λευκαδίτισσας- συγγραφέως Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη;  Θα μπορούσε να μιλήσουμε για σεβαστική προσευχή της μνήμης για πρόσωπα που γεννήθηκαν και έζησαν τον καθορισμό της μοίρας τους, πόνεσαν από τη γέννησή τους, πάλεψαν, ονειρεύτηκαν, εξορίστηκαν βίαια από τα όνειρά τους και χάθηκαν στη διαταραχή της αβυσσαλέας πίκρας τους κατακερματισμένα και αδικαίωτα.

Η Ιουστίνη μας αιφνιδιάζει κάθε φορά με τις αιμάσσουσες περιπλοκές της μυθοπλασίας της. Τόσο επώδυνες όσο μονάχα η πραγματική ζωή μπορεί να μας αφηγηθεί. Έτσι, η συγγραφέας μυημένη από ιδιοσυγκρασία στην ενσυναισθητική ακρόαση, αναδημιουργεί λογοτεχνικά βιωμένες ανθρώπινες ιστορίες, που της αφηγούνται «θειάδες» κυρίως των χωριών^. και η ίδια αξιοποιώντας τις γραμμικές τεχνικές του γνήσιου αφηγητή, όπως τον γνώρισαν οι αιώνες της προφορικής παράδοσης των λαών, τις μετακινεί σ’ένα νέο παρόν οικειώνοντάς μας με τις ρίζες: της ζωής μας, της ψυχής μας προπάντων.

Ο Ηippolyte Taine υποστήριζε ότι ένα λογοτεχνικό κείμενο πρέπει να θεωρείται έκφραση της ψυχολογίας του ατόμου, συνυφασμένης με τον τόπο και τους χρόνους του, με το γένος στο οποίο ανήκει. Η λογοτεχνική πατρίδα της κεντρικής ηρωίδας, της Κοντυλένιας, και των άλλων ηρώων που γύρω της στροβιλίζονται σε επώδυνες διαπλοκές με τη δική της μοίρα, μετακινείται από τον μικρό, καχεκτικό τόπο στο πολυπολιτισμικό πανόραμα της προσδοκίας της, στον ανεκπλήρωτο εντέλει παράδεισο της εκτροπής των φαντασιακών της ψευδαισθήσεων. Μήπως αυτή η παλίνδρομη δημογραφία πάνω στην οποία υφαίνεται η συγκλονιστική μυθιστορηματική σύνθεση της εύκαρπης συγγραφέως, εκτός από τη λογοτεχνική της eυταξία, ανοίγει και τη συνομιλία του παγκόσμιου με το τοπικό, μέσ’από τους χιλιοπάτητους δρόμους της ελληνικής εμπειρίας της ξενιτιάς;