Ταινία, τσάι και συμπάθεια με Γιάννη Σμαραγδή για φιλανθρωπικό σκοπό!

 

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΣΜΑΡΑΓΔΗ ΣΤΟ ΜΟΝΤΡΕΑΛ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΙΣΧΥΣΗ ΤΟΥ MAGIC MISSION!

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Αγαπητή κυρία Φραγκούλη καλησπέρα σας.

Με ιδιαίτερη χαρά και τιμή θα σας παραχωρήσουμε την ταινία «Καζαντζάκης» για τις προβολές που χρειάζεστε.

Οι προβολές θα είναι εντελώς δωρεάν γιατί τα έργα που έχουν την υπογραφή μου τα κάνω για να είναι χρήσιμα στην Ελλάδα την πατρίδα μας και στους έλληνες απανταχού.

Με πατριωτικούς χαιρετισμούς

Γιάννης Σμαραγδής 

     σκηνοθέτης – ακαδημαϊκός»

 

Βαθειά υπαρξιακή, σαν το ερώτημα του Νίκου Καζαντζάκη περί ελευθερίας, η επική ταινία του Γιάννη Σμαραγδή αποτύπωσε τη ζωή και το έργο του μεγάλου Ελληνα συγγραφέα που βασανίσθηκε με την αγωνία αν υπάρχει κάτι πέρα από την εφήμερη ζωή, δοκιμάζοντας την πίστη του πολλάκις και απανταχού.
 
Ιδιαίτερο στοιχείο αποτελεί το γεγονός ότι ο Σμαραγδής τονίζει ιδιαίτερα τη σχέση του Νίκου Καζαντζάκη με το μεγάλο Λευκάδιο ποιητή Άγγελο Σικελιανό, καθώς και το σαμποτάρισμα του συγγραφέα από την ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να μην πάρει το Νόμπελ της λογοτεχνίας.
Η υπαρξιακή αγωνία, η διαρκής μάχη για την απόκτηση της προσωπικής του ελευθερίας,το καταλλάγιασμα της εχθρότητας προς τον πατέρα του με το βιβλίο Καπετάν Μιχάλης, ο πόλεμος από το παπικό κράτος, οι έρωτες του Νίκου Καζατζάκη,  περνούν απαλά γοητεύοντας το θεατή με τις τόσες εναλλαγές του ψυχισμού του μεγάλου Έλληνα συγγραφέα.
 
Για τη Μάχη της Κρήτης μίλησε ο Γραμματέας του Συλλόγου Κρητών Τάσος Ξυπολυτάκης, o οποίος μαζί με τον αντιπρόεδρο του συλλόγου Μανώλη Σημαντηράκη είχαν φτιάξει ένα κενοτάφιο με φωτογραφίες από εκείνη την σελίδα της ιστορίας της λεβεντογέννας προσελκύοντας το ενδιαφέρον του κόσμου.

Η Βρησηίς Μαύρου , πρόεδρος της επιτροπής MAGIC MISSION  αναφέρθηκε στον ρόλο που επιτελεί η εν λόγω επιτροπή επί 15 χρόνια, σημειώνοντας τις αποστολές τροφίμων , ρούχων και ειδών πρώτης ανάγκης σε 54 οργανισμούς της Ελλάδας.
 
Η Γενική Γραμματέας του Λυκείου των Ελληνίδων Μοντρεάλ Ελένη Δρακοπούλου  αναφέρθηκε στον Γιάννη Σμαραγδή και στη σύνδεσή του με το Νίκο Καζανζτάκη.
 
Υπέροχη στο λόγο της ήταν η Γενική πρόξενος της Ελλάδας στο Μοντρεάλ, πρέσβυς Κατερίνα Βαρβαρήγου,  η οποία διάλεξε να συνδυάσει τον Νίκο Καζαντζάκη με τη Μάχη της Κρήτης, επιλέγοντας να αναφερθεί σε μια ραδιοφωνική συνέντευξη του συγγραφέως-δημοσιογράφου πάνω στο θέμα.
 
Ιδιαίτερα ευχαριστήρια απεύθυνε η πρόεδρος του Λυκείου των Ελληνίδων Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη  στον Αρχοντα Νίκο Τσατά και  το Συνεδριακό Κέντρο Παλάς, στον επίτιμο πρόεδρο της ερανικής επιτροπής Βασίλη Αγγελόπουλο, στον επιχειρηματία  Τζόννυ Μπόμπολα, στο Λύκειον των Ελληνίδων Μοντρεάλ, στον πρόεδρο του Ελληνικού Κογκρέσου του Κεμπέκ Σωτήριο Αντύπα, στην Κτηματομεσίτρια Βίκυ Γεωργιάδου  για την ευγενική χορηγία των εισιτηρίων σε σχολεία και συλλόγους. Ιδιαίτερες ευχαριστίες αποδόθηκαν στους χορηγούς της εκδήλωσης Ανέστη και Άρτεμι Καραγιαννίδη (ζαχαροπλαστείο Αφροδίτη), το ζεύγος Παναγιώτας και Γιώργου Τσίτουρα (EY), τους αδελφούς Τόνυ και Τόμμυ Αργυρόπουλος (Alphabet Café) και την ομοσπονδιακή βουλευτή Αννυ Κουτράκη.   
 
Σημειώνουμε την παρουσία της διευθύντριας Ελληνικής εκπαίδευσης του ΣΩΚΡΑΤΗ-ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ, Ειρήνης Τρουκομανώλη, της διευθύντριας του Σαββaτιανού σxoλείου του Λαβάλ Σοφίας Καρδαρά, των εκπαιδευτικών του σχολείου των Αρχαγγέλων Μιράντας Αθανασίου και Ελευθερίας Μπαμιατζόγλου καθώς και τη δασκάλς συμπληρωματικής εκπαίδευσης Αμαλίας Μαρκάκη.
 
Ιδιαίτερη μνεία ανήκει δικαιωματικά στο σχολείο Συμπληρωματικής Εκπαίδευσης Archangel Michael Greek School το οποίο έφερε 10 μαθητές να παρακολουθήσουν την επική κινηματογραφική ταινία. Δύο από τους εν λόγω μαθητές ζήτησαν από τις δασκάλες τους να διαβάσουν τα βιβλία του Νίκου Καζαντζάκη στην ελληνική γλώσσα.Παρόντες ήταν μεταξύ άλλων ο πρόεδρος της ΕΚΜΜ Δρ. Γιώργος Τσούκας, ο πρόεδρος του ΕΚΚ Σωτήριος Αντύπας, ο πρόεδρος της Ερανικής Επιτροπής Τάσος Ξυπολυτάκης, o επίτιμος πρόεδρος της Ερανικής Επιτροπής Βασίλης Αγγελόπουλος, ο πρώην πρόεδρος της Κοινότητας του Λαβάλ Κωνσταντίνος Μυλωνόπουλος  και η δημοτική σύμβουλος Αγλαία Ρεβελάκη, η οποία συνεισέφερε τα μάλα στη διοργάνωση της εκδήλωσης.

Ακολούθησε μια μίνι δεξίωση με εκλεκτά εδέσματα και κρητικές δίπλες-ξεροτήγανα, όπου ο κόσμος έσμιξε μετά απο καιρό και αντάλλαξε απόψεις για την ταινία αλλά και για την πολύμηνη κλεισούρα του άγριου χειμώνα αυτής της πόλης!

Για τον Αλεκάκη τους, τον τελευταίο απευθείας απόγονο του παπα-Κώστα Κακαβούλη θα σας πω!

Έφυγε ο Αλέξανδρος Κακαβούλης, η Φροσύνη, η Μαριώ και η Παρασκευή ξανάσμιξαν με τον Αλεκάκη τους...

 Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Ο Θείος Αλέκος Κακαβούλης έφυγε πλήρης ημερών πριν από 40 μέρες. Ο θείος Αλέκος ανελήφθη στους ουρανούς αποχαιρετώντας την μεγάλη του οικογένεια, παιδιά, εγγόνια και ανήψια από το κρεβάτι του νοσοκομείου όπου είχε εισαχθεί την προηγούμενη μέρα. Είχε κανονίσει ένα μεγάλο παρτυ όπως κάθε χρόνο στην Αγία Παρασκευή, προσκαλώντας τα παιδιά και τα εγγόνια των αδερφιών του από το Κακαβουλέικο. Επέμενε να γίνει αυτό το πάρτυ κι ας βρισκόταν στο νοσοκομείο, επέμενε να γίνει αυτό το πάρτυ μετά το Πάσχα κι ας μην βρισκόμασταν εμείς στην Αθήνα.

Κι ενώ είχαν έρθει όλοι, από Λευκάδα, Αθήνα,  ακόμη και από την Κεφαλλονιά, εγγόνια , δισέγγονα τρισέγγονα του παπα Κώστα Κακαβούλη, ο τελευταίος Κακαβούλης αυτού του γένους, ο Αλέξανδρος Κακαβούλης,   τους χαιρέτησε μέσα από κάμερα από το νοσοκομείο όπου βρισκόταν. Και χάρηκε που τους είδε και τους έδωσε την ευχή του.

Κι εκείνο το βράδυ ενώ παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα γλεντούσαν ακούστηκε ένα φρού φρού και ήταν η ψυχή του θείου Αλέκου που φτερούγισε στον ουρανό. Εφυγε ανάλαφρος και δικαιωμένος που θωρακίσθηκε μια ολόκληρη ζωή μέσα στην οικογένεια του Κακαβουλέικου.

Απόντες εν ουρανώ ήταν ο πρωτοεγγονός του παπα Κώστα Κακαβούλη, ο Κώστας Σκληρός, η Πεταλούδα μου, η Ντίνα Κακαβούλη, η Λιτσούλα Κακαβούλη  και ο Κωστάκης Κακαβούλης. Οι άλλοι έδωσαν το παρόν με κάποιο τρόπο, κάθε οικογένεια είχε στείλει τους αντιπροσώπους της.

Αντιγράφω από το βιογραφικό μυθιστόρημα γύρω από τη ζωή του παππού μου παπα-Κωστα Κακαβούλη ΠΕΤΑΕΙ ΠΕΤΑΕΙ ΤΟ ΣΥΝΝΕΦΟ μια σκηνή όμοια με αυτήν της φυγής του θείου Αλέκου:

« Προσευχήθηκε γονατιστός ο παπα-Κωστάγγελος καταθέτοντας όλες τις αγωνίες του για τα παιδιά και τα εγγόνια του. Ζήτησε απο το Θεό του να του χαρίσει δύναμη και ψυχραιμία για να αντιμετωπίσει όλα τα μελλούμενα που του επέφύλασσε η επόμενη μέρα. Ευτυχώς αυτή η δυνατή πίστη του χάριζε μια μοναδική στωικότητα και ελπίδα.

Κι όταν μετά απο ώρα τον πήρε ο ύπνος στην αγκαλιά του είδε ένα παρέξενο όνειρο: Πως πέταγε σε ένα λευκό σύννεφο μαζί με τον εγγονό του τον Κωστάκη. Κι όλο περνούσαν απο νέους τόπους, πρωτόγνωρους και γιορτινούς. Κι όλο αντίκρυζαν ανθρώπους γελαστούς και περίεργους, που τους κοιτούσαν απο κάτω με απορία. Εμοιαζαν οι δύο τους  σαν παιδιά σε τούτο το περίεργο ταξίδι!

-Είδες παπού; Πετάει το σύννεφο, αρκεί να το πιστέψεις! Του Είπε ψυθυρίζοντας  στ’ αυτί του ο Κωστάκης...»

Ο θείος Αλέκος γεννήθηκε τα δύσκολα προκατοχικά χρόνια και ήταν το όγδοο παιδί του θρυλικού παππού μου παπα-Κώστα Κακαβούλη και της Κωσταντίας Σαββίνου. Οι αριστεροί ανάρτες το 1945 -θαρρώ- σκότωσαν τη γυναίκα του παπά Κώστα στο Σύβρο κι έμειναν ορφανά τα 8 παιδιά . Ο Αλέκος ήταν μόνον 8 χρονών. Έμεινε ορφανός και τον μεγάλωσαν τα αδέρφια του και η θειά Κατερίνα, αδερφή της γιαγιάς μας.

Ο Αλεκάκης ήταν ήσυχος και μελετηρός. Του άρεσαν τα γράμματα, του άρεσε η μάθηση. ‘Εβλεπε τη Βασιλική όπου μεγάλωνε με τα αδέρφια του και το Σύβρο, σαν μικρές τελείες στο μεγάλο χάρτη της ανθρωπότητας. Κι όταν ο παπα-Κώστας μεταφέρθηκε από τον Δεσπότη Δωρόθεο στη Λευκάδα τότε ο Αλέκος συνέχισε στο Γυμνάσιο εκεί με τον αδελφό του το Νίκο κακαβούλη (αργότερα παπα-Νίκο Κακαβούλη).

Εκεί στο δεσποτικό η μαμά μου ήταν βοηθός της νονάς Ιουστίνης, αδελφής του Μητροπολίτου Δωρόθεου και τα δύο αγόρια, ο Αλέκος και ο Νίκος, φοιτούσαν στο Γυμνάσιο Αρρένων Λευκάδας.Έγιναν βοηθοί του Δεσπότη, του κρατούσαν την ποιμαντορική ράβδο, του μετέφεραν τα άμφιά του στη μικρή δερμάτινη βαλίτσα και τα βράδυα του έπλεναν τα πόδια πριν κοιμηθεί γιατί ήταν μεγάλος και κουρασμένος από τα χρόνια και τους αγώνες του.

Ο Νίκος φοίτησε στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή της Πάτρας με τον πατερούλη μου αλλά ο θείος Αλέκος μπήκε στην Μαράσλειο Ακαδημία κι έγινε δάσκαλος. Εγινε η υπερηφάνεια της οικογένειας, καθώς δεν σταμάτησε στο δασκαλίκι αλλά συνεχώς έκανε μετεκπαιδεύσεις και σεμινάρια κι όλο προόδευε στον τομέα του. ¨Ωσπου γνώρισε την Μιμίκα, την Αγάπη της ζωής του. Ψηλή, μελαχροινή η Μιμίκα Τρελοπούλου , με καταγωγή από την Μικρά Ασία κατοικούσε με την μητέρα της σε μια μονοκατοικία στο κέντρο της Αγίας Παρασκευής. Ακόμη θυμάμαι το λαμπρό γάμο τους στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής , θυμάμαι πως είχαν πάει η μαμά κι ο Αποστολάκης κι εγώ έμεινα πίσω να κλαίω που δεν με πήραν.

Όταν το νιόπαντρο ζευγάρι ήρθε στη Λευκάδα να γνωρίσει την οικογένεια Κακαβούλη με όλη την οικογένεια Τρελοπούλου , τότε εμείς σαν παιδάκια αντιληφθήκαμε τι θα πεί Αθηναϊκή κομψότητα. Ήρθαν με τα ταγεράκια και τις γόβες τους, ενώ οι Λευκαδίτισσες φορούσαν φουστόμπλουζες και οι μαμάδες μας ήταν ντυμένες με  την καθημερινή Λευκαδίτικη φορεσιά. Φάνταζαν πολύ εξωτικές στα παιδικά μου μάτια και εγώ μέσα μου ήθελα να γίνω σαν τη θεία Μιμίκα.

Η θεία Μιμίκα φόρεσε την νυφιάτικη φορεσιά της Λευκάδας και φωτογραφήθηκε νιόπαντρη με τον Αλέκο της και όλοι τους χειροκροτήσαμε . Και νοικιάσαμε διάφορα ταξί και κάναμε όλοι μαζί το γύρο της Λευκάδας καταλήγοντας στο πατρικό του Σύβρου όπου η θειά Κατερίνα περίμενε το ζευγάρι να το ταϊσει μέλι και ζάχαρη στο Μπαγανάτο...

Σπουδαγμένος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο ο Αλεκάκης

Ο θείος Αλέκος και η θεία Μιμίκα σύντομα αναχώρησαν για το Εδιμβούργο της Σκωτίας όπου εκείνος θα έκανε μεταπτυχιακό στην Παιδαγωγική Επιστήμη. Η Μίμίκα τον ακολούθησε εγκαταλείποντας την δική της εργασία που ήταν δασκάλα σε Χριστιανικό ιδιωτικό σχολείο.

Εμείς ήμασταν πολύ περήφανοι ομοθημαδόν ως οικογένεια που είχαμε ένα τόσο μορφωμένο θείο και μια Αθηναία κομψότατη θεία, που εκεί έμαθε να ντύνεται με τις καρό σκωτσέζικες φούστες της και την χρυσή παραμάνα να καρφώνει το ύφασμα.

Ο θείος Αλέκος και η θεία Μιμίμα μας επισκέπτονταν κάθε καλοκαίρι στη Λευκάδα και μας έφερναν σκωτσέζικα δώρα. Από ένα κασμιρένιο μαύρο κασκόλ για τον πατερούλη, τον παππού παπα-Κώστα και τον θείο παπα-Νίκο (να το φορούν στους εσπερινούς τις κρύες νύχτες του χειμώνα ή στα σαραντάρια που έβρεχε ολημερίς κι οληνυχτίς) και στη μαμά μου μια κούπα ποσρελάνινη Johnson n Johnson.

Κι εμείς ήμασταν χαρούμενα επαρχιωτάκια, περήφανα που ο μορφωμένος και κοσμογυρισμένος θείος Αλέκος με την καλοβαλμένη θεία Μιμίκα μας σκεφτόνταν και μας αγαπούσαν τόσο.

Εκεί στη Σκωτία-αν δεν απατώμαι- γεννήθηκε ο Κωστάκης τους και νομίζω ότι με αφορμή τα βαφτίσια του επιτέλους γνώρισα την Αθήνα. Η Αθήνα για μένα ήταν ένα όνειρο που το έζησα για πρώτη φορά τελειώνοντας το Δημοτικό και έμεινε στην παιδική μου μνήμη αλώβητο ως σήμερα που πλησιάζω τη δύση της ζωής μου.

Σε τρία χρόνια οι θείοι επέστρεψαν από τη Σκωτία και επειδή τότε υπήρχε η μεγάλη ανοικοδόμηση του 70, πάνω στο πατρικό οικόπεδο της θείας Μιμίκας,  έχτισαν επί αντιπαροχή μια πολυκατοικία που βρισκόταν στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής, στο κεντρικότερο σημείο της. Στο μεταξύ, γεννήθηκε και η Εφούλα τους κι έτσι συμπλήρωσαν την όμορφη οικογένειά τους.

Σε αυτό το διαμέρισμα ρετιρέ με τα τεράστια μπακόνια από όπου έβλεπες τον Υμηττό περνούσαμε πολλά μεσημέρια της Κυριακής ως φοιτητές και προπάντων κατά τις επισκέψεις της μαμάς στην Αθήνα. Εκείνη έφερνε Λευκαδίτικη λαδόπιτα, απαγορευμένη για τις πολλές θερμίδες της, αλλά ήθελε να φιλέψει το Αλεκάκι της με το παραδοσιακό γλυκό που το έφτιαχνε τέλεια στη Λευκάδα.

Ο θεία Μιμίκα μας περίμενε για φαγητό με την περίφημη πίτσα της. Α! η θεία Μιμίκα μας έμαθε να τρώμε πίτσα και προπάντων εμένα που ήμουν αλλεργική με το τυρί. Αλλά η θεία Μίμίκα επέμενε να δοκιμάσω την πίτσα της διότι το τυρι γκούντας ήταν άοσμο και άγευστο. Κι έτσι έκτοτε τρώω τυρί μόνο σε πίτσα.

Ο θείος Αλέκος λογιότατος όπως ήταν, ολοκλήρωσε  και το διδακτορικό του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και γενικά διάβαζε διαρκώς και έγραφε βιβλία επιστημονικά πάνω στην ψυχολογία των παιδιών και την παιδαγωγική επιστήμη.

Σιγά σιγά έγινε βοηθός καθηγητής και τελικά εξελέγη Καθηγητής Αναπτυξιακής Ψυχολογίας και Αγωγής στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Το συγγραφικό έργο του επικεντρώθηκε κυρίως στην Αναπτυξιακή Ψυχολογία και Αγωγή παιδιών και εφήβων, στις μεταβατικές φάσεις της σχολικής εκπαίδευσης, στον παιδικό αλτρουϊσμό, στην ερωτική αγωγή και στην ψυχολογία του προσώπου.

Εμείς όλο φτερουγίζαμε από την περηφάνεια ως οικογένεια που το ορφανό του παπα-Κώστα, ο βενιαμίν της οικογένειας Κακαβούλη ήταν σπουδαγμένος και είχε γίνει  ολόκληρος καθηγητής Πανεπιστημίου. Εκείνος σεμνός και ταπεινός σκυμμένος στα βιβλία του και στα γραπτά του συνέχιζε να αφιερώνει χρόνο στην μετάδοση της γνώσης του.

Από τις πιό όμορφες αναμνήσεις ήταν εκείνο το Πάσχα που ήρθε στο Μοντρεάλ με τη θεία Μιμίκα και επισκεφθήκαμε μαζί τη Νέα Υόρκη. Ο θείος Αλέκος θαύμαζε το μεγαλείο της Αμερικάνικης μητρόπολης και δεν πίστευε πως το ανθρώπινο μυαλό μπορούσε να συλλάβει και να πραγματοποιήσει τόσες παραλλαγές υπερμεγέθους αρχιτεκτονικής που όμως ήταν αρμονική για το θρυλικό Μανχάτταν. Ήταν συνεπαρμένος από το Αμερικάνικο θαύμα.

Ο θείος Αλέκος ενθουσιάσθηκε όταν εκδόθηκε το βιβλίο μου "Πετάει, Πετάει το Σύννεφο» το 2003 , βασισμένο στην πραγματική αυτοβιογραφία του πατέρα του παπα- Κώστα και βρέθηκε σε όλες τις παρουσιάσεις στο πλευρό μου ενθαρρύνοντάς με στο συγγραφικό μου έργο. Πολλές φορές αργότερα, παρόλο που ο ίδιος έγραφε πολύ δημοφιλή παιδαγωγικα βιβλία μου εμήνυε  συχνά πως θαύμαζε την μυθοπλαστική μου ικανότητα. Με θάυμαζε και τον θαύμαζα...Ή μάλλον τον θαύμαζα και ήταν το πνευματικό μου είδωλο.

Εκείνος συνέχισε τη συγγραφή επιστημονικών βιβλίων και ήρθε η στιγμή όπου έγραψε το βιβλίο  της μεγάλης και λαμπρής οικογενειας του παπα-Κώστα Κακαβούλη καθώς και της οικογένειας Τρελοπούλου, που ήταν η εξ αγχιστείας οικογένεια της θείας Μιμίκας. Ηταν χαρούμενος που μπορούσε να συγκεντρώσει τα ανήψια του και να τους αφηγηθεί τη διαδρομή της οικογένειας όχι μόνο της δικής του αλλά και της λατρεμένης γυναίκας και συνοδοιπόρου του.

Μα μπήκαν χρόνοι δίσεκτοι και μήνες οργισμένοι...

Και μπήκαν χρόνοι δίσκετοι και μήνες οργισμένοι...

Έτσι λοιπόν, ο θείος Αλέκος και η θεία Μιμίκα συνέχιζαν αγαπημένοι και σφιχταγκαλιασμένοι το δρόμο τους. Είχαν παντρέψει τον Κώστα με την Ιωάννα, την Εφη με τον Κωστή και είχαν αποκτήσει εγγόνια, την Αλεξάνδρα από το γιό και τους Νικόλα, Αλέξανδρο και Δήμητρα από την κόρη τους.

Ο θείος Αλέκος συνέχιζε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης και η θεία Μιμίκα τον στήριζε σε κάθε του βήμα, δίνοντάς του χώρο και χρόνο να αφοσιώνεται παράλληλα στις συγγραφές του. ‘Ηταν ευτυχισμένοι με τα παιδιά και τα εγγόνια τους και πάντα μια φορά το χρόνο επισκέπτονταν τη Λευκάδα να κάνουν ένα τρισάγιο στον παππού παπα Κώστα, στη γιαγιά Κωνσταντίνα και στα αδέρφια που ήταν θαμμένα στο Σύβρο αλλά και στο θείο παπαΝίκο που είχε πάρει θέση στο νεκροταφείο της Λευκάδας.

Ο θείος Αλέκος πήρε σύνταξη επιτέλους κι έτσι ήταν πιό ελεύθεροι να ταξιδεύουν σε συνέδρια ανά την Ευρώπη κυρίως, αφού το μεγάλο ταξίδι του Καναδά και της Αμέρικας το είχαν κάνει μαζί με την δική μου οικογένεια, κάτι που μας έδεσε για πάντα.

Ο θείος Αλέκος κλεισμένος στο γραφείο του έγραφε τα επιστημονικά βιβλία του για την ψυχολογία των παιδιών και των εφήβων με ένα απέραντο σεβασμό προς την ηθική της Χριστιανοσύνης. Σύντομα τον οδήγησα στον τότε εκδοτικό μου οίκο ΑΡΜΟΣ όπου εξέδωσε τέσσερα νέα βιβλία, οργανώνοντας υπέροχες εκδηλώσεις και booksignings.

'Ωσπου ήρθαν τα τραγικά μαντάτα, η λατρεμένη του σύζυγος η Μιμίκα σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα εκεί μπροστά στο σπίτι τους, περνώντας απέναντι από το δρόμο τους. Και η ζωή του κόπηκε στα δυό, ένα ακόμη τεράστιο πένθος απλώθηκε στην ζωή του θείου Αλέκου αλλά και στην οικογένειά μας.

Εκείνος δυνατός με τη βοήθεια και στην υποστήριξη των παιδιών του ξαναστήθηκε στα πόδια του, θεωρώντας ότι η απότομη φυγή της Μιμίκας του ήταν θέλημα Θεού. Ετσι πορεύθηκε με τον Θεό του πάντα οδηγό και απαντοχή στις δυσκολίες του.

Και ενώ είχε αρχίσει να συνέρχεται, αίφνης έπαθε εγκεφαλικό.Και παρέλυσε, έχασε την ομιλία του, έμεινε μισός άνθρωπος. Μόνο για λίγο καιρό όμως , διότι με σκληρή φυσικοθεραπεία και τεράστια προσπάθεια άρχισε να περπατάει και να επανέρχεται. Του έμεινε μια δυσκολία στην ομιλία του αλλά επανήλθε εντελώς κατά τα άλλα και συνέχισε να γράφει. Συνέχισε να συγκεντρώνει υλικό για τα βιβλία του , αφιερώνοντας πολύ χρόνο στα αρχεία της θρυλικής οικογένειας των Κακαβουλαίων.

Εμείς τον βλέπαμε κάθε φορά που επισκεπτόμασταν την Αθήνα και έλαμπε το πρόσωπό του από τη χαρά του. Ελαμπε και αναθυμόμασταν τις όμορφες μέρες που είχαμε μοιραστεί στο Μοντρεάλ αλλά και στη Νέα Υόρκη.

Ο Αποστόλης και ο Νιόνιος τον επισκέπτονταν συχνά κάποια απογεύματα και περνούσαν όμορφα. Ο θείος Αλέκος οργάνωνε κάθε χρόνο μια μεγάλη συνεύρεση με τα ανήψια του όπου μας έφερνε όλους κοντά να γιορτάσουμε την όμορφη οικογένειά μας, μια παρακαταθήκη που μας άφησαν όλοι οι Κακαβουλαίοι από τότε που σμίγαμε στο πανηγύρι της Παναγίας στον Μπαγανάτο, 8 Σεπτέμβρη, καλοθύμητα.

Ο θείος Αλέκος έφυγε αποχαιρετώντας αυτή την υπέροχη οικογένεια την οποία είχε πάλι προσκαλέσει στη μεγάλη γιορτή μετά το Πάσχα. Τους αποχαιρέτησε από βιντεοκλήση στο νοσοκομείο όπου παρέδωσε το πνεύμα του ήρεμος και γαλήνιος, καθώς η βιωτή του υπήρξε πάντοτε σε αρμονία με τα πιστεύω του.

Λόγιος, σεμνός, δάσκαλος, καθηγητής πανεπιστημίου, συγγραφέας, πιστός, ευγενής και προπάντων ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ο Αλέξανδρος Κακαβούλης έφυγε ελεύθερος προς τα ουράνια, όπου τον περίμενε η γυναίκα του, ο πατέρας του, η μάνα του, τα αδέλφια του και όσα ανήψια του, που βιάστηκαν να πάνε ψηλά ανώρως. 'Ανοιξε τις φτερούγες της προσωπικής του ελευθερίας και τους αντάμωσε πανηγυρικά μεταφέροντας την οικογενειακή συνεύρευση στη γειτονιά των αγγέλων.

Μέχρι να ξαναβρεθούμε όλοι...

Σε αποχαιρετώ λατρεμένε θείε της καρδιάς μου!

Η ανηψιά σου

Ιουστίνη

3ο Ντεφιλέ Ελληνικής Μόδας στο Μοντρεάλ με Ζούλια-Κονδυλάτο!

 

Φωτογραφίες : Harry Barba 

Το ντεφιλέ έκλεισε εν μέσω χειροκροτημάτων με τους σχεδιαστές Βασίλη Ζούλια και Περικλή Κονδυλάτο και  την πρόεδρο του ΛΕΜ Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη στην πασαρέλα

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

3^ο Ντεφιλέ Ελληνικής Μόδας στο Μοντρεάλ με Ζούλια-Κονδυλάτο!

Το Λύκειον των Ελληνίδων Μοντρεάλ συγκέντρωσε $150.000 για τον καρκίνο των ωοθηκών

 Ο διεθνούς φήμης Έλληνας βασιλιάς της μόδας Βασίλης Ζούλιας ήταν ο εκλεκτός σχεδιαστής που παρουσίασε στο 3^ο Ντεφιλέ Ελληνικής Μόδας στο Μοντρεάλ τις δημιουργίες της Haute couture του, συνδυασμένες με τα κοσμήματα του Περικλή Κονδυλάτου, συνεπαίρνοντας  το κοινό που παρακολούθησε μια Παριζιάνικη επίδειξη μόδας στις 30 Απριλίου στο Συνεδριακό Κέντρο Παλάς. Επρόκειτο για την ετήσια εκδήλωση του Λυκείου των Ελληνίδων Μοντρεάλ που φέτος συγκέντρωσε $150.000  υπέρ της επιστημονικής έρευνας γιά τη έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου των ωοθηκών και του ενδομητρίου,The Doveegene Project.

 “Είμαι χαρούμενος που μπορώ και εγώ μέσω της δουλειάς μου να προσφέρω σε ένα τόσο εξαίρετο κοινωνικό έργο , σε μια ιατρική έρευνα που θα δώσει εκατομμύρια γυναίκες από τον καρκίνο των ωοθηκών, αυτή την ύπουλη ασθένεια που ονομάζεται «σιωπηρός δολοφόνος». Χαίρομαι που το Λύκειον των Ελληνίδων Μοντρεάλ πρωτοστατεί στην διάδοση της έρευνας Doveegene και στην οικονομική της υποστήριξη προβάλλοντας ταυτόχρονα την Ελληνική μόδα», δήλωσε ο Βασίλης Ζούλιας.

 Στο ντεφιλέ συμμετείχε ο σχεδιαστής κοσμημάτων Περικλής Κονδυλάτος, ο οποίος παράλληλα με τα κοσμήματα που συνόδευαν τις εντυπωσιακές τουαλέτες, παρουσίασε τη νέα εντυπωσιακή συλλογή του εμπνευσμένη από τις λεπτομέρειες της φύσης, με κύριο θέμα τα «στάχυα που δεν λύγισαν». Ο ίδιος συγκίνησε το κοινό λέγοντας ότι οι Ελληνες της Διασποράς είναι η πιό αγνή πλευρά του Ελληνικού γένους, τονίζοντας πως η Ελλάδα πρέπει να επαναπροσδιορίσει το αξιακό της γίγνεσθαι ακολουθώντας το παράδειγμά τους.

 Το εντυπωσιακού ντεφιλέ που συγκέντρωσε 550 καλεσμένους από την αφρόκρεμα της Ελληνικής, της Ιταλικής και της Καναδικής κοινωνίας είχε ως επίτιμη πρόεδρο την δημοτική σύμβουλο του Λαβάλ Sandra El Helou η οποία μεταξύ άλλων σημείωσε: « Είμαι περήφανη που συμμετέχω στην ερανική προσπάθεια για την έρευνα του DoveeGene Project , το οποίο θα αποτελέσει το πρωτοπόρο μέσον για την έγκαιρη ανίχνευση του καρκίνου των ωοθηκών και του ενδομητρίου.

Θαυμάζουμε τόσο την αποστολή όσο και τις φιλανθρωπικές  δράσεις του Λυκείου των Ελληνίδων του Μόντρεαλ και επιπλέον αναγνωρίζουμε τη γενναιόδωρη υποστήριξη  των δύο Ελλήνων σχεδιαστών σε αυτή την επίδειξη μόδας που ήρθαν από την Ελλάδα για να υποστηρίξουν αυτή την πρωτοπόρο έρευνα της Δρος. Lucy Gilbert.

 Στην πασαρέλα παρήλασαν πέντε ηρωίδες γυναίκες που έχουν επιβιώσει του καρκίνου των ωοθηκών και του στήθους: Πρόκειται για τις Αμαλία Μαρκάκη, Γιούλα Κισκήρας, Ιωάννα Φωτιάδης, Sheyda Senoglou,  και Ελένη Καραπάνος.

  Η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, πρόεδρος του Λυκείου των Ελληνίδων Μοντρεάλ υπογράμμισε :

 «Εμείς οι Ελληνίδες και Έλληνες του Καναδά είμαστε ευγνώμονες στους δύο μεγάλους και  καταξιωμένους Έλληνες σχεδιαστές, τον Βασίλη Ζούλια και τον Περικλή Κονδυλάτο για την συμμετοχή τους στο ντεφιλέ μόδας με τις δημιουργίες τους που θα ενισχύσουν την έρευνα του Doveegene Project. Πρόκειται για μια πρωτοποριακή έρευνα ενός νέου ανιχνευτικού μοριακού τέστ που  διάδοσή του και η καθολική αναγνώριση του από το σύνολο της ιατρικής κοινότητας, θα βοηθήσει στην σωτηρία των μελλοντικών γενεών των γυναικών από τον καρκίνο των ωοθηκών και του ενδομητρίου.

Παράλληλα μέσα από αυτό το ντεφιλέ προβάλλουμε την Ελληνική μόδα που είναι αντάξια της Ευρωπαϊκής και της Αμερικάνικης. Είμαι περήφανη που το Λύκειον των Ελληνίδων Μοντρεάλ συμμετέχει στην ανάδειξη της Ελληνικής δημιουργικότητας και μόδας στο εξωτερικό."

Το συγκλονιστικό ντεφιλέ παρουσίασε με την ιδιαίτερη χάρη της η Αφροδίτη Σάλας, καθηγήτρια Δημοσιογραφίας στο Πανεπιστήμιο Concordia η οποία σώθηκε με το τέστ Doveegene καθώς απέφυγε τον καρκίνο των ωοθηκών.

 Συντονίστρια της εκδήλωσης ήταν η Μαρία Φωτόπουλος, ενώ δύο μεγάλες δωρεές, μια επιταγή 100.000 δολαρίων από το Ίδρυμα Beaverbook μέσω του δικηγόρου Vincent Prager και μια επιταγή 15.000 δολαρίων από τον Άρχοντα επιχειρηματία Νικόλαο Τσατά έδωσαν το έναυσμα αυτής της συγκλονιστικής ερανικής βραδιάς, που έφτασε το τελικό ερανικό αποτέλεσμα στο ποσόν των 150.000 δολαρίων.

Τα μέλη του Συμβουλίου του ΛΕΜ και της οργανωτικής επιτροπής φωτογραφήθηκαν στο κόκκινο χαλί με τους δύο Ελληνες σχεδιαστές

 ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ DOVEGEENE PROJECT  

 «Το μοριακό τεστ Doveegene ανιχνεύει έγκαιρα τον καρκίνο του ενδομητρίου και των ωοθηκών πριν γίνει ο «σιωπηρός δολοφόνος» της γυναίκας. Πρόκειται για μια μέθοδο προληπτικής εξέτασης”,τόνισε  η Δρ. Lucy Gilbert, διευθύντρια της Γυναικολογικής Ογκολογικής Κλινικής και καθηγήτρια του Πανεπιστημίου McGill, κάτοχος της έδρας Ογκολογίας Bronfman του McGill .

“Στόχος αυτής της παγκόσμιας ανακάλυψης -σωτήριας για τις ζωές των γυναικών, είναι να προλαμβάνει τον δυσανίχνευτο καρκίνο των ωοθηκών εν τη γενέσει του καθώς θα αναλύεται σε μοριακό εργαστήριο το προσλαμβανόμενο υγρό από την περιοχή των σαλπίγγων,εντοπίζοντας έτσι μεταλλαγμένα ή προκαρκινικά κύτταρα. Με μια υστερεκτομή η γυναίκα θα απαλλάσσεται από τον εφιάλτη του καρκίνου των ωοθηκών και του ενδομητρίου”, κατέληξε.

Εντυπωσιακές δημιουργίες του Βασίλη Ζούλια καταχειροκροτήθηακν από το πλήθος 

Ο Βασίλης Ζούλιας επέλεξε να δείξει την υψηλή ραπτική του

Κυριάρχησε το μαύρο στην επίδειξη μόδας που συγκέντρωσε 150.000 δολάρια για τον καρκίνο των ωοθηκών

Ο Βασίλης Ζούλιας έκανε φινάλε με την Ιουστίνη Φραγκούλη και τον Περικλή Κονδυλάτο

Μια τεράστια επιταγή με 100.000 δολάρια δόθηκε στην έρευνα για τον καρκίνο των ωοθηκών δόθηκε στη Δρα Lucy Gilbert από το ϊδρυμα Beaverbrook μέσω του δικηγόρου και μέλους του Ιδρύματος, Vincent Prager

Η Αλεξάνδρα Κόκκινος με την ασπρόμαυρη τουαλέτα έκλεψε τις εντυπώσεις

Η γοητεία της Αλεξάνδρας Κόκκινος απογείωσε την τουαλέτα που έμοιαζε με αερικό

Η Δρ. Lucy Gilbert ανάμεσα στους Ελληνες σχεδιαστές Βασίλη Ζούλια και Περικλή Κονδυλάτο

Η καθηγήτρια Δημοσιογραφίας Αφροδίτη Σάλας παρουσιάστρια της βραδιάς

Η Δημοτική σύμβουλος του Λαβάλ Sandra El Helou ήταν η επίτιμη πρόεδρος της εκδήλωσης

Η Μαρία Φωτόπουλος ήταν η συντονίστρια του ντεφιλέ. Μαζί της η αντιπρόεδρος του ΛΕΜ Ματίνα Πριφτάκη

THE FABULOUS FIVE

Ελένη Καραπάνος

Sheyda Senoglou

Αμαλία Μαρκάκης

Τζοάννα Φωτιάδης

Γιούλα Κισκίρας

Φτού ξελεφτερία!

 

Φτού ξελεφτερία!

Πασχαλινό διήγημα της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

 

Την παρατηρώ από το παράθυρό μου. Σιωπηλή και κομψή, βγαίνει από το σπίτι της ντυμένη στην πέννα ακόμη και για τα ψώνια στη γειτονιά. Έχει δύο παιδάκια, τον Τόνυ και τη Νίκη. Είναι Ελληνίδα από την Ελλάδα και την έφερε ο άντρας της που είναι γιατρός, καθώς λέει πως την ερωτεύθηκε στις διακοπές του.

Εκείνος το λέει και το διατυμπανίζει στη γειτονιά τα καλοκαίρια όταν κόβει το γκαζόν με το θόρυβο να πονάει τα αυτιά μου και να με βασανίζει. Τα παιδιά τους παίζουν με ωράριο στον κήπο διότι εκείνη, η Ελένη, τα μαζεύει από νωρίς για να μην ενοχλούν. Γενικά  η Ελληνίδα Ελένη είναι της σχολής να μην γίνεται αισθητή η παρουσία της στη γειτονιά  εκεί στο πλούσιο προάστειο της Νέας Υόρκης, το Μανχάσετ.

Στο σπίτι τους δεν πηγαινοέρχονταν ποτέ κόσμος, ούτε καλεσμένοι ούτε γονείς με άλλα παιδιά. Ησυχία, τάξη και εσωστρέφεια. Την παρατηρούσα μέσα από τα τζάμια με τις βαρειές κουρτίνες , όταν τις τραβούσε για να τα πλύνει, να καθαρίζει διαρκώς, να βάζει σκούπα και να πλένει τα ασημικά της. Κάθε μέρα ξεσκόνιζε και σκούπιζε.

Η αλήθεια είναι πως ούτε συγγενείς της είχαν έρθει να τους επισκεφθούν 8 χρόνια που βρισκόνταν απέναντι, στη θέα μου ακριβώς. Και ούτε μου έπιανε κουβέντα. Σιωπηλή έβγαινε από το σπίτι της φορώντας ωραία ρούχα και ακριβές τσάντες και πήγαινε τα παιδιά στο σχολείο και τα έφερνε.

Προσπάθησα να της πιάσω κουβέντα πολλές φορές αλλά με απέφευγε. ‘Εστρεφε αλλού το βλέμμα της και άλλαζε θέμα όταν την ρωτούσα για την καταγωγή της. Έτσι σταμάτησα κι εγώ να την ρωτώ και ανταλλάσσαμε κυρίως ένα τυπικό γειά, ενώ θα μπορούσαμε να είχαμε γίνει φίλες τόσο κοντά που μέναμε και τόσο Ελληνίδες που ήμασταν.

Ήταν ανήμερα το Πάσχα. Ο ήλιος έλαμπε στο Μανχάσετ, το γρασίδι είχε φυτρώσει πλούσιο και καταπράσινο. Ο κήπος της Ελένης είχε ανθίσει καθώς εκείνη τον περιποιόταν με θρησκευτική ευλάβεια. Και η δικιά μας μανόλια είχε βγάλει άνθη και μοσχοβολούσε η γειτονιά από το λεπτό τους άρωμα.

Ο άντρας μου ετοίμαζε το αρνί κι εγώ έκοβα τη σαλάτα. Τα παιδιά μας θα ερχόνταν για τους μεζέδες αργότερα, αφού σαν φοιτητές έμεναν στο Μανχάτταν.Το Ελληνικό Πάσχα ήταν μια εβδομάδα αργότερα από το Καθολικό κι έτσι είχαν μαθήματα στο Πανεπιστήμιο και μπορούσαν να πεταχθούν μόνο για το «χάσκα μπούκα το αρνί», όπως τους έμαθε να λένε η πεθερά μου.

 Έτσι είπα στον Παντελή μου, αν συμφωνούσε, να καλέσουμε τους γείτονες, την Ελένη, το γιατρό της (αλήθεια ποτέ δεν έμαθα το όνομά του) και τα χαριτωμένα τους παιδιά. Το αυτοκίνητο του γιατρού έλειπε από το πάρκινγκ κι έτσι δειλά δειλά πήγα και χτύπησα το κουδούνι. Άκουσα κλάματα παιδιών, ξαναχτύπησα αλλά τίποτε . Δεν απαντούσαν. Τα παιδιά συνέχιζαν να κλαίνε...

Έσπρωξα το χερούλι της πόρτας και είδα αυτό που υποπτευόμουν από καιρό αλλά δεν ήθελα να το παραδεχτώ. Εκείνη, η Ελένη, κειτόταν χάμω με το πρόσωπο μαυρισμένο από το ξύλο κι εκείνα, τα παιδάκια, έκλαιγαν για όλο αυτό που είχε συμβεί. Μου ζήτησε να φύγω, αλλά δεν έφυγα.

Με τη μεγαλύτερη τόλμη που διέθετα την πήρα στην αγκαλιά μου και τηλεφώνησα στην Αμεση Δράση. Εκείνη σπάραζε από το σόκ και τους πόνους. Το κορμί της ήταν πεδίο πολλαπλών τραυματισμών. Τα παιδιά συνέχιζαν το γοερό κλάμα τους αλλά τα καθησύχασα πως η μαμά θα γινόταν καλά, έπρεπε να πάει στο νοσοκομείο.

Δεν είπαμε άλλα λόγια, το ασθενοφόρο πήγε την Ελένη στο νοσοκομείο. Δεν την συνόδεψε κανείς μας. Τα παιδάκια απλώς ρωτούσαν πως είναι η μαμά, εκείνος , ο γιατρός, επέστρεψε στο σπίτι κι έκανε σαν τρελός που το βρήκε αδειανό. Τον έβλεπα μέσα από το τζάμι μου να γυρίζει σαν το θηρίο.

Σε λίγο κατέφθασε το περιπολικό και τον συνέλαβαν οι αστυνομικοί για ενδοοικογενειακή βία, του κατέβασαν το κεφάλι και τον έχωσαν μέσα στο αυτοκίνητο με την βαιότητα που γνώριζαν.  

Τα δικά μου παιδιά ήρθαν λίγο αργότερα,φάγαμε το υπέροχα ψημένο αρνί από τον Παντελή μου και σπάσαμε τα αυγά. Νίκησε η μικρή Νίκη. Νίκησε η δύναμη να βγεις από το κελλί της κακοποίησης και να πείς Φτού Ξελεφτερία.

Καλή Ανάσταση!