ΠΕΡΑ ΑΠ ΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ

ΠΕΡΑ ΑΠ ΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ
Η επίσημη βιογραφία του Ξενοφώντα Βεργίνη, του φτωχόπαιδου που ξεκίνησε απο τους Τσκουκαλάδες κατακτώντας σπουδία θέση στη διαμόρφωση της νεότερης ιστορίας της Ελλάδας

Sunday, January 16, 2022

Θείος Λεωνίδης, κάτοικος ξενητειάς!

 



Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Έφυγε χθες πλήρης ημερών στο Σύδνεϋ της Αυστραλίας ο τελευταίος αδελφός του πατέρα μου, ο θείος Λεωνίδας Φραγκούλης. Ο θείος Λεωνίδας ή Λεωνίδης όπως τον αποκαλούσαν χαϊδευτικά οι παππούδες της Εγκλουβής έφυγε πλήρης ημερών μετά απο μακροχρόνια ασθένεια αλλά με αφορμή τον κορωνοϊό...Πάει να συναντήσει την αγαπημένη του γυναίκα την Κατίνα, ένα χρόνο μετά από τον βίαιο και άδικο θάνατό της σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.

Ο θείος Λεωνίδης ήταν ένα αιθέριο πλάσμα, που λες και είχε κατεβεί από τη Σκανδιναυία και όχι από την απομονωμένη Εγκλουβή του ορεινού αποκλεισμού. Με κατάλευκη επιδερμίδα και πράσινα διάφανα μάτια είχε την όψη του αριστοκράτη αστού διαφέροντας από τα υπόλοιπα αδέλφια του. Θα έλεγα πως τη λεπτεπίλεπτη κοψιά του την κληρονόμησε η αδελφή μου  η Κωνσταντίνα μαζί με τα ωραία ζυγωματικά του.

Κι όμως ο θείος Λεωνίδης στην Εγκλουβή έβοσκε πρόβατα, ήταν ο τσομπάνης της αγροτικής οικογένειας του παππού Αποστόλη.Ήταν αυτός που έβγαζε τα πρόβατα από τη στάνη και τα μάντρωνε τη νύχτα κάνοντας προσκεφάλι του την ακατέργαστη φλοκάτα. Η δουλειά ήταν βαρειά και ακατάλληλη για τη λεπτή του φύση και ο πατέρας μου συχνά του έλεγε πως έπρεπε να φύγει στα ξένα να αναζητήσει μια καλύτερη ζωή.

Η ευκαιρία ήρθε με ένα προξενιό από την Εξάνθεια, ένα άλλο απομονωμένο χωριό της Λευκάδας. Η μέλλουσα γυναίκα του, η θεία Κατίνα Βλάχου είχε στείλει φωτογραφία στα αδέλφια της αναζητώντας γαμπρό από το νησί, «παπούτσι από τον τόπο σου», όπως έλεγαν τότε. Ο θείος Λεωνίδης έστειλε τη δική του φωτογραφία στο Σύδνεϋ της Αυστραλίας και η Κατίνα που είχε δουλέψει μερικά χρόνια εκεί και είχε κάνει κομπόδεμα είπε το ναι στον άγνωστο γαμπρό.

Έτσι έγινε και βρεθήκαμε μια μέρα μακρινή στην Εξάνθεια, στο σπίτι του αδελφού της κοντά στην πλατεία. Εμείς αγοράσαμε από το ζαχαροπλαστείο ευρωπαϊκά γλυκά (αμυγδαλωτά) και η μαμά έφτιαξε ντόπια λαδόπιτα. Και τα έβαλε σε όμορφες πιατέλες και τα στόλισε με πολύχρωμα σελοφάν και έδεσε φιόγκους με χίλιες ευχές να είναι τυχερός ο Λεωνίδης και να αγαπήσει την Κατίνα και να ευτυχήσει στο γάμο εκεί στα ξένα.

Φτάσαμε με όλη την ευρύτερη οικογένεια στην Εξάνθεια μετά από την ταλαιπωρία στα ελεεινά λεωφορεία του ΚΤΕΛ. Ήμασταν η πομπή του γαμπρού με τους συμπεθέρους και όλο το χωριό είχει βγει να μας υποδεχτεί. Και μας περίμεναν οι συμπέθεροι και στρώσαμε στο ωραίο σπίτι τους ένα γλέντι τρικούβερτο. Και χόρευε πρώτος ο θείος Λεωνίδης, χόρευε η μαμά, χόρευαν οι συμπέθεροι και εμείς μικρά παιδάκια χοροπηδούσαμε με χαρά γιατί ο θείος Λεωνίδης θα έπαιρνε το υπερωκειάνιο για την Αυστραλία. Και χόρευε ο θείος κρατώντας το λευκό μαντήλι κι έκανε εκείνες τις στροφές του τσάμικου και ίδρωνε και σκουπιζόταν και άλλαζε μαντήλι.  Και παράγγελνε τον Αμάραντο, που ήταν το τραγούδι του. Και δάκρυζε η μαμά και μου φαινόταν παράξενο, γιατί αρραβώνας ήταν αυτός και ήταν ώρα της χαράς και όχι των δακρύων.Και δόστου ευχές για τα «καλορρίζικα» και δόστου να βγαίνουν ένα ένα τα χρυσαφικά που είχε αγοράσει για την άγνωστη νύφη.

Έτσι έφυγε ο θείος Λεωνίδης άγνωστος ανάμεσα σε αγνώστους, μετανάστης στην Αυστραλία, όπου τον περίμενε η θεία Κατίνα με τα αδέλφια της, τους αδελφούς Βλάχους. Κι έγινε γρήγορα ο γάμος και μάλιστα τρικούβερτος. Εκείνος φόρεσε γαμπράτικο κοστούμι και εκείνη ένα χαριτωμένο νυφικό με πέπλο και κρατούσε ανθοδέσμη. Μας έστειλαν φωτογραφίες σε όλη την οικογένεια κι εμείς τους καμαρώναμε ευτυχισμένους και λαμπερούς, σε μια μεγάλη φωτογραφία που η γιαγιά την έβαλε στη βιτρίνα του κωμού της κι εμείς την είχαμε για χρόνια στη σερβάντα μας.

Ο θείος Λεωνίδης έστελνε τακτικά γράμματα στον πατέρα μας , μακροσκελή όπου περιέγραφε κάθε πτυχή της ζωής του στην Αυστραλία. Δούλευε σε ένα από τα εστιατόρια του αδελφού της Κατίνας, ήταν πολύ χαρούμενος, έκανε κομπόδεμα , έστειλε και λεφτά να του αγοράσουν λοστάσι στη Λευκάδα.

Σύντομα στη ζωή του ζευγαριού που κυλούσε αρμονικά, προστέθηκε η κόρη τους η Κωνσταντίνα και η μεγάλη τους στεναχώρια ήταν που έχασαν το  δεύτερο νεογέννητο κοριτσάκι τους. Αλλά η ζωή τους προχωρούσε καλά, η Κωνσταντίνα μεγάλωνε και μας έστελαν διαρκώς φωτογραφίες της. Και όταν εκείνη ήταν 9 χρονών αποφάσισαν να έρθουν ένα κολοκαίρι στη Λευκάδα να κάνουν διακοπές και να γνωρίσουμε την ωραία οικογένεια.

Η Κωνσταντίνα ήταν ένα χαριτωμένο κοριτσάκι που έκλεψε όλη τη δική μας δόξα και όπως τα έλεγε ελληνοαυστραλέζικα τραβούσε την προσοχή όλων. «Τυρόπιτα μαν», φώναζε στην παραλία τον τυροπιτά και κερνούσε όλα τα παιδιά της παρέας. Η αδελφή μου κι εγώ ζηλεύαμε τη δόξα της και δεν βλέπαμε την ώρα να επιστρέψει στην Αυστραλία για να ξαναπάρουμε τη θέση μας στην οικογένεια. Η θεία Κατίνα ήταν υπέροχη και βρήκε σύντομα την αγάπη στην καρδιά μας. Όσο για το θείο Λεωνίδη μας αγόραζε ό,τι θέλαμε στην αγορά κι εγώ προτίμησα μια παιδική τσάντα από του Γατζία.

Τα χρόνια πέρασαν, ο θείος μας τηλεφωνούσε στις Γιορτές και ήταν η χαρά του πατερούλη να τον ακούει πως είχε προοδεύσει, είχε φτιάξει δικό του μαγαζί με Fish n Chips, είχε χτίσει μονοκατοικία σε κεντρικό προάστειο του Σύδνεϋ. Και όταν η κόρη του αποφοίτησε από δασκάλα και παντρεύτηκε τον εκλεκτό της καρδιάς της το Γιάννη Κόσσυβα, άρχισαν να πυκνώνουν τα ταξίδια τους στην Ελλάδα. Και οι γονείς κου ήταν ευτυχισμένοι που τους έβλεπαν και μπορούσαν να περνάνε κάποιους μήνες μαζί τους.

Γνώρισα πραγματικά τη ζωή του θείου Λεωνίδη και της θείας Κατίνας, όταν επισκεφθήκαμε το Σύδννεϋ το 2012. Ο θείος πέταγε στους ουρανούς, μας έκανε τραπέζια, μας πήγαινε παντού και η ξαδέλφη μου η Κωσνταντίνα μας περιποιήθηκε με τον καλύτερο τρόπο. Εκεί δεθήκαμε με τον άντρα της και τα παιδιά της , την Κατερίνα και το Χρήστο, που άρχισαν έκτοτε τα ταξίδια στην Ελλάδα.

Ο θείος Λεωνίδης όντως είχε προκόψει στην Αυστραλία, είχε κάνει μπίζνες, είχε αγοράσει ακίνητα και ζούσε μια όμορφη και απρόσκοπτη ζωή με τη γυναίκα του, την κόρη του και την οικογένειά της. Τον χάρηκα τόσο πολύ που χαιρόταν να μου χαϊδεύει τα χέρια και να μου λέει πόσο ευτυχισμένος ήταν που τον είχαμε επισκφεφθεί. Κι όλο μου έλεγε πως δεν θα μπορέσει να ξαναγυρίσει στην Ελλάδα πλέον γιατί ήταν πάνω από 80 και δεν τον κρατούσαν τα πόδια του. Κι όλο του απαντούσα πως θα τα κατάφερνε να ξαναγυρίσει. «Θα πεθάνω με αυτόν τον καημό, που δεν θα ξαναδώ το πατρικό μου σπίτι, τα βοσκοτόπια, τις ραχούλες», μου επαναλάμβανε συχνά. «Είναι βαρύ φορτίο η ξενητειά», ήταν η μόνιμη επωδός του.

Έφυγα από την Αυστραλία με τη βαθειά ικανοποίηση πως ο θείος Λεωνίδης είχε προκόψει στη ζωή του και στην οικογένεια. Με πονούσε που τον πονούσε η ιδέα πως δεν θα ξαναγυρνούσε ποτέ στην πατρίδα του. Ηταν αυτή η στιγμή που ένιωσα την ξενητειά του βαθειά και αναπόδραστα, την ξενητειά όλων μας.

‘Εκτοτε ασθένησε με Αλζχάιμερς , αλλά τον φρόντιζε η πιστή και αφοσιωμένη Κατίνα του. ‘Ωσπου χρειάστηκε να πάει σε οίκο να τον φροντίζουν γιατροί και νοσοκόμες. Η θεία Κατίνα, κερί αναμμένο, τον επισκεπτόταν καθημερινά γιατί ήταν γερή και δυνατή. Μια μέρα πέρισυ σκοτώθηκε εκείνη σε αυτοκινητιστικό ατύχημα, έτσι άδικα και αναπάντεχα. Η Κωνσταντίνα και τα παιδιά της τον επισκεπτόνταν συχνά και η μοναχοκόρη του μου έστελνε φωτογραφίες. Το σώμα του είχε μικρύνει, είχε γίνει η σκιά του εαυτού του, αλλά χαμογελούσε όταν την έβλεπε κι ας μην μπορούσε πιά να μιλήσει και να επικοινωνήσει με κανένα.

Στις 28 Δεκεμεβρίου ήταν η τελευταία φορά που άφησαν την Κωνσταντίνα να τον επισκεφθεί. Μετά ο Οίκος Περιποίησης Ηλικωμένων έκλεισε για επισκέπτες. Η κόρη του ήταν απελπισμένη που δεν μπορούσε να τον δει. Ο θείος Λεωνίδης χτυπήθηκε από τον κορωνοϊό και το αδυνατισμένο του κορμί δεν άντεξε.Ήταν η ώρα να πάει να συναντήσει τη γυναίκα που παντρεύτηκε από φωτογραφία και τη λάτρεψε.

Τώρα θα βρίσκεται ήδη με τους αγαπημένους του γονείς, και τα αδέρφια του. Τώρα το σώμα του θα αναπαυθεί εν ειρήνη. Καλό ταξίδι εκεί που πας αγαπημένε θείε Λεωνίδη.

Κωνσταντίνα, να χαίρεσαι που έζησε μια υπέροχη ζωή εκεί στα ξένα, που τόλμησε να αφήσει τη στάνη για το άγνωστο. Να χαίρεσαι που τον περιποιήθηκες μέχρι το τέλος. Είσαι μια άξια κόρη, μια υπέροχη εξαδέλφη και η αγκαλιά μας θα είναι πάντα ανοιχτή για σένα και την οικογένειά σου. Αξιομακάριστος και αείμνηστος να είναι ο θείος Λεωνίδης της ψυχής μας!

 




4 comments:

Ελένη Πάλμου said...

Αιωνία του η μνήμη!

SOFIA AGRAPIDI said...

Καλό του ταξίδι Ιουστίνη μου..

Unknown said...

Αιωνία του η μνήμη Ιουστίνη μου
Ζωή σε σας!

litsa t. said...

Ας ειναι ελαφρυ το χωμα που θα τον σκεπαζει.Τα θερμα μου συλληπητηρια.