ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΣΤΗ ΒΕΡΑΝΤΑ

ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΣΤΗ ΒΕΡΑΝΤΑ
Το συγκλονιστικό μυθιστόρημα για τις γυναίκες στην ωριμότητα, για τη γυναικεία φίλία, για τις ακυρώσεις και τις αναπτερώσεις!

Wednesday, November 27, 2013

Θερμοπύλες: Ο προφητικός Καβάφης!


Χθες βρέθηκα στην Οττάβα , όπου έγινε η εκδήλωση για τα 150 χρόνια της γέννησης του Κωνσταντίνου Καβάφη, επιτυχημένη από άποψη προσέλευσης κόσμου και από οργάνωση. Η εκδήλωση διοργανώθηκε από την Ελληνική Πρεσβεία στην Οττάβα, το καναδικό τμήμα της Unesco, το Πανεπιστήμιο της Οττάβα και τον Ελληνικό Πολιτιστικό Σύλλογο «Παρνασσός».

Δεν θα στα θώ στη συνάφεια του κόσμου, αλλά στο ποίημα που μου ανατέθηκε να απαγγείλω και δεν ήταν άλλο από τις Θερμοπύλες. Καθώς οι λέξεις γλιστρούσαν από το στόμα μου, μπήκα στο ταξίδι του συμβολισμού...

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.
Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε!
 
 
 
 






 


Εμεινα με την αλγεινή διαπίστωση πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.

Ο νούς μου πήγε στη σημερινή πραγματικότητα της Ελλάδας και αναρρωτήθηκα πώς γίνεται σ΄αυτή τη χώρα, που γεννήθηκαν Λεωνίδες, που οι άνθρωποί της νιώθουν ως χρέος τους να φυλάγουν Θερμοπύλες...

Πώς γίνεται και πάντα ο Εφιάλτης προδίδει το πέρασμα στους Μήδους; Ποιοί  ανοίγουν την Κερκόπορτα της χώρας κάθε φορά στο γύρισμα της ιστορίας;

Γιατί αυτός ο επίλογος των Θερμοπυλών συμβολίζει την τραγωδία που ζεί η Ελλάδα σήμερα και οι Εφιάλτες είναι πολλοί , αμέτρητοι. Οι Μήδοι διάβηκαν στη χώρα μας και την κατασπαράσσουν!

Προφητικός ο Καβάφης, τότε και τώρα!
Τζουστινάκι
 

Friday, November 22, 2013

Ψηλά Τακούνια Για Πάντα: Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Αρμός


Ψηλά Τακούνια Για Πάντα από τις Εκδόσεις Αρμός
 
 
 

Ψηλά τακούνια για πάντα

Συγγραφέας: Φραγκούλη - Αργύρη, Ιουστίνη
Αυτό το προϊόν δεν έχει κάποια κριτική. Γράψτε την πρώτη κριτική κάνοντας κλικ εδώ.

Τιμή armosbooks.gr: 14.40EUR
Τιμή καταλόγου: 16.00EUR
Εκδότης: Εκδόσεις Αρμός
ISBN13: 978-960-527-796-3Σελίδες: 362
Ημ/νία Έκδοσης: Νοέμβριος/2013Μέγεθος: 14*21

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αρμός το μυθιστόρημα «Ψηλά Τακούνια Γιά Πάντα» της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη. Το εμβληματικό περί τη γυναικεία φιλία έργο απλώνεται στις ζωές έξι γυναικών, που έσμιξαν στα αθώα χρόνια της νεότητας και συναντιούνται στην ωριμότητα της τέταρτης δεκαετίας.

Ρίχνει φώς στα όνειρα των κοριτσιών που σμιλεύτηκαν σε ένα μικρό νησί του Ιονίου και χάθηκαν στη διαδρομή της πραγμάτωσής τους στην Ελλάδα και τον κόσμο. Πρόκειται για ένα σχεδόν αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα, που διατρέχει τις ζωές έξι γυναικών στην εξελικτική πορεία τους με κύρια πρωταγωνίστρια τη Τζούλια του Μοντρεάλ.

Οπως αναφέρει η συγγραφέας στον πρόλογο του βιβλίου της:

«Η ιστορία που διαβάζετε είναι αληθινή και φωτογραφίζει τις συμμαθήτριές μου με τις οποίες μεγάλωσα στη Λευκάδα των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων.

Τα πρώτα τακούνια που δοκιμάσαμε ήταν εκείνα των μαμάδων μας κι ορκιστήκαμε κρυφά πως εμείς για πάντα θα λικνιζόμαστε στις γόβες. Και καρφώσαμε ξύλινα τακούνια στις πλαστικές σαγιονάρες και πηγαινοερχόμασταν στη γειτονιά κάνοντας εκκωφαντικό θόρυβο, προκαλώντας τη μήνι των μεγάλων.Μόνο η Αθηνά αρνιόταν να φορέσει τα ψηλά τακούνια γιατί ήταν ψηλή κι ένιωθε άχαρη προσθέτοντας κι άλλο ύψος στη ζωή της. Εκείνη έμεινε πεισματικά προσηλωμένη στα μοκασίνια της κι ας προσπαθούσαμε να την παρασύρουμε στη ματαιότητα της ψηλοτάκουνης γόβας.

Η ζωή μας σκόρπισε στα διάφορα σημεία του ορίζοντα, αλλά εμείς σμίγουμε πιστά τα καλοκαίρια και τους χειμώνες στο νησί, καταθέτοντας την αφοσίωσή μας η μιά στην άλλη,  μα πιότερο τις χίλιες δυό καταστάσεις που μας άλλαξαν και μας έστειλαν σε άλλους δρόμους διαφορετικούς από εκείνους, που είχαμε ονειρευτεί.

Ενα αυτοβιογραφικό μυθιστόρημα που αποτελεί ύμνο στη φύση και τη φιλία των γυναικών:

«Τελικά η φιλία των γυναικών γεννιέται τα χρόνια της ανιδιοτέλειας, φουντώνει με την άνθηση των ορμονών, υποσιτίζεται τον καιρό του έρωτα, ανασταίνεται μετά το γάμο, αναβιώνει με την ωριμότητα. Δεν ξεχνιέται ποτέ όπως το ποδήλατο και το κολύμπι!»

 

 

Βιογραφικό Ιουστίνης Φραγκούλη- Αργύρη

 

Η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη γεννήθηκε στη Λευκάδα, όπου τελείωσε τη δημοτική και μέση εκπαίδευση.


Απόφοιτος του Πολιτικού Τμήματος της Νομικής Αθηνών, δημοσιογραφεί από το 1983 σε ημερήσιες εφημερίδες και περιοδικά της Ελλάδας.


Είναι μέλος της ΕΣΗΕΑ και έχει εργαστεί κατά διαστήματα σε ραδιοφωνικούς σταθμούς καθώς και στην Ελληνική Τηλεόραση (ΕΤ).


Από το 1989 ζει και εργάζεται στο Μόντρεαλ του Καναδά ως ανταποκρίτρια του Αθηναϊκού Πρακτορείου Ειδήσεων, και διαφόρων εντύπων. Απασχολείται ταυτόχρονα στα διάφορα ομογενειακά μέσα του Καναδά και της Αμερικής, ενώ συνεργάζεται με την εφημερίδα
The Huffington Post.

Η Ιουστίνη Φραγκούλη Αργύρη είναι μέλος της Εταιρείας Γαλλόφωνων Συγγραφέων του Κεμπέκ (UNEQ), καθώς και της Ομοσπονδίας Αγγλόφωνων Συγγραφέων του Κεμπέκ (QWF).

 

Συγγραφικό έργο:

Η μοναξιά ενός ασυμβίβαστου (Εκδόσεις Εξάντας, 2000), (The Lonely Path of Ιntegrity, Exandas Publishers, 2002). Πετάει, πετάει το σύννεφο (μυθιστόρημα, Eκδόσεις Ψυχογιός, 2003), Στις Αγορές του Κόσμου, Επώνυμες Ευκαιρίες και Μικρές Αναλώσιμες Ιστορίες (Εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα», 2004), Η Παρακαταθήκη - The Legacy (Εκδόσεις «Ελληνικά Γράμματα», 2005),  Ψηλά Τακούνια Για Πάντα (μυθιστόρημα ,Εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα, 2006). Ημερολόγιο Αβάνας- Η Κούβα στο Λύκόφως του Κάστρο ( Εκδόσεις Ηλέκτρα 2008), Γιά την Αγάπη των Αλλων (μυθιστόρημα, εκδόσεις Ψυχογιός 2009),Ο Πόλ και η Λάρα ταξιδεύουν (παιδικό βιβλίο με μουσικό cd, εκδόσεις Ψυχογιός 2011), Ερωτας στην  Ομίχλη (μυθιστόρημα, εκδόσεις Ψυχογιός 2011)

 

Wednesday, November 20, 2013

110 Χρόνια Λαμπρής Πορείας στον Καθεδρικό της Βοστώνης


Τα 110 χρόνια από την σύσταση της Ενορίας και της ιστορικής Ελληνικής Κοινότητας  του Καθεδρικού Ναού της Βοστώνης γιορτάσθηκαν με λαμπρότητα στον καθεδρικό ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου παρουσία της γενικής προξένου Ιφιγένειας Καναρά  και πλήθους κόσμου.

Στο ανακαινισμένο χόλ του Καθεδρικού, το οποίο σχεδιάστηκε από τον αρχτέκτονα Γιερβάν Ναχικιάν, ο πρωτοπρεσβύτερος του ναού αρχιμανδρίτης Κλεόπας Στρογγύλης μίλησε για τη ζωντανή κοινωνία των Ελλήνων της Βοστώνης, που κατόρθωσαν μέσα σε ένα και πλέον αιώνα να αφήσουν το απότύπωμά τους στην βορειοαμερικάνικη μητρόπολη χτίζοντας το ναό του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ένα αρχιτεκτονικό  αριστούργημα που σφραγίζει την παρουσία της Ελληνορθοδοξίας στην Ανατολική Ακτή των ΗΠΑ.

Στον χαιρετισμό της η γενική πρόξενος της Ελλάδας στη Βοστώνη,  Ιφιγένεια Καναρά εξήρε της δραστήρια Ελληνική Κοινότητα του Καθεδρικού της Βοστώνης τονίζοντας ότι έχει έρθει η ώρα  να περάσουν τα ηνία στη νέα γενιά των Ελλήνων της πόλης.

Κύρια ομιλήτρια της επετειακής εκδήλωσης ήταν η δημοσιογράφος και συγγραφέας Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη, η οποία αναφέρθηκε στη σημασία της Ελληνικής Κοινότητας του Καθεδρικού της Βοστώνης, που μέσα στα 110 χρόνια της λειτουργίας της έχει δώσει στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία τον επίσκοπο Βοστώνης και αργότερα Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιωακείμ Αλεξόπουλο, τον επίσκοπο Βοστώνης Αθηναγόρα Καββαδά που έγινε ο πρώτος κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής της Βοστώνης και τον Ιάκωβο Κουκούζη, ο οποίος από πρωτοπρεσβύτερος του ναού του Ευαγγελισμού έγινε αρχιεπίσκοπος Βορείου και Νοτίου Αμερικής επί 38 χρόνια,καθώς και πρόεδρος των Ορθοδόξων Επισκόπων της Αμερικής.

Η Ιουστίνη Φραγκούλη έκανε εκτενή αναφορά στην ιστορία της Κοινότητας του Ευαγγελισμού της Βοστώνης, τονίζοντας ότι η συρροή μεταναστών στο τέλος του 19ου αιώνα επέβαλε την δημιουγία της Κοινότητας του Ευαγγελισμού το 1903 με την σοφή καθοδήγηση του Μάικλ Αναγνωστόπουλου που προσέλαβε ως πρώτο ιερέα τον πατέρα Κωνσταντίνο Παπαγεωργίου εξ Ελλάδος.Οι λειτουργίες και τα μυστήρια τελούνταν κατ’ αρχήν σε ένα νοικιασμένο χόλ.

 Στη συνέχεια υπο την καθοδήγηση του Τζόν Παρμενίδη συγκεντρώθηκαν 10.000 δολάρια για να αγορασθεί ακι να κτισθεί ο πρώτος ναϊσκος του Ευαγγελισμού που άνοιξε στις 13 Φεβρουαρίου του 1907.

 Το 1915 αγοράσθηκε το τεράτιο οικόπεδο που βρίσκεται σήμερα ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου στο κεντρικότερο σημείο της Βοστώνης , απέναντι από το Μουσείο Καλών Τεχνών της πόλης.
Το 1922,επί της προεδρίας του Αθαν Σπίλιος άρχισε να κτίζεται ο Καθεδρικός ναός του Ευαγγελισμού στη σημερινή μορφή του με σχέδια του αρχιτέκτονος Χασαντούρ Ντεμουρτζιάν, ένα εκπληκτικό παράδειγμα βυζαντινής τεχνοτροπίας με θόλους και τρία κλίτη και με ένα εκπληκτικό έμπροσθεν διάσκοσμο  νεοκλασικής αρχιτεκτονικής.

Ο ναός ολοκληρώθηκε το 1924 και έζησε στιγμές μεγάλης δόξας κυρίως κατά τη διάρκεια των ετών του πολέμου και με τη μεταπολεμική μετανάστευση επί του μακαριστού τότε πρωτοπρεσβύτερου Ιακώβου, ο οποίος υπρέτησε από το 1942 μέχρι το 1954 πρωτοστατώντας στη βοήθεα προς τη μεταπολεμική Ελλάδα αλλά και στη δημιουργία οργανώσεων νεολαίας και κατηχητικών σχολείων στον Καθεδρικό της Βοστώνης.
Η Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργυρη κατέληξε πως η Ελληνική Κοινότητα του Καθεδρικού Ναού του Ευαγγελισμού της Βοστώνης μπορεί να είναι περήφανη για τα επιτεύγματά της και έχει χρέος της να μεταλαμπαδεύσει στη νέα γενιά το πάθος για τη διατήρηση του.

Στη Βοστώνη συναντήσαμε την καλή μας φίλη Ευανθία Κοντάκη
Ανάμεσα από τον Τέντ και τη Λεμονιά
Τζουστινάκι σε γουναρικό

Ο Καθεδρικός της Βοστώνης είναι ένα σπάνιο είδος παντρέματος νεοκλασικής αρχιτεκτονικής και βυζαντινής τοιαύτης
Η πρόσοψη του ναού είναι εντυπωσιακή
Ο Αρχιμανδρίτης Κλεόπας Στρογγύλης είναι ένας φωτισμένος κληρικός

























Η ορκομωσία του νέου σώματος των Φιλοπτώχων Κυριών του Καθεδρικού

Ανάμεσα από τον πατέρα Κλεόπα και τη γενική πρόξενο της Βοστώνης Ιφιγένεια Καναρά
Η αίθουσα ήταν κατάμεστη

Το παρεκκλήσιο του ναού ανακαινίσθηκε
Το μουσείο του Ναού φυλάσσει θησαυρούς της Πίστεώς μας




Το Τζουστινάκι στο καθήκον
Σε διάφανο άμβωνα ομιλεί

Δώρο από το συμβούλιο του ναού δια χειρός παιδιού
 Με υπέροχους λόγους μας στόλισε ο Πανοσιολογιότατος

Saturday, November 9, 2013

Η δική μου Θάλεια



Λένε πως σήμερα ήταν της Αγίας Θάλειας μαζί με τη γιορτή του Αγίου Νεκταρίου. Θέλω να σου πώ για τη δική μου Θάλεια, που τη γνώρισα όταν ήμουν κοριτσάκι στο σπίτι της νονάς Ιουστίνης. Κι έστω από αυτή τη γωνιά της προσωπικής μου δημοσιότητας να της ευχηθώ Χρόνια Πολλά με Υγεία και Χαρές πολλές.

Αν με ρωτούσες πώς  φανταζόμουν μια Θάλεια, θα σου έλεγα ότι θα ήταν μια ψηλή κομψή κυρία με σινιόν, με λεπτεπίλεπτα χέρια, μανικιούρ απαλό. Θα κρατούσε μια τσάντα απ΄αυτές που κλέινουν κάνοντας θόρυβο, «κρακ» και οι γόβες της θα ήταν ασσορτί, ποτέ όμως λουστρινένιες ή προκλητικές.

Η δική μου Θάλεια όμως δεν ήταν έτσι. Ερχόταν από ένα μεσόγειο χωριό της Λευκάδας και ζούσε στην πόλη στο Δεσποτικό μαζί με τον αδελφό της Βασίλη, προκειμένου να ολοκληρώσει εκείνος τις γυμνασιακές του σπουδές κι εκείνη να βρεί ένα καλό γαμπρό, βοηθώντας  ταυτοχρονα τη λεπτεπίλεπτη νονά Ιουστίνη στα πέριξ του σπιτιού. Σου έχω πεί κι άλλη φορά πως η Ιουστίνη  ήταν αδελφή του μακαριστού Μητροπολίτη Λευκάδος και Ιθάκης  Δωρόθεου κι εγώ ήμουν η εκλεκτή της βαφτιστήρα, που μάλιστα έφερα το όνομά της.

Η Θάλεια δεν ήταν ψηλή ούτε κοντή, δεν ήταν όμορφη ούτε άσχημη. Στα δικά μου μάτια φάνταζε θεά, γιατί ήταν το μόνο νεαρό κορίτσι που συναντούσα ανήμερα στη γιορτή της Ιουστίνης όταν επισκεπτόμουν τη νονά για τα Χρόνια Πολλά. Μας καλοδεχόταν με χαμόγελο στο Δεσποτικό και ποτέ δεν μου έλεγε σσς, όπως έκανε η νονά για να μην ενοχλήσουμε το Σεβασμιώτατο αδελφό της. Η Θάλεια μου έφερνε κυδώνι του κουταλιού, ενώ στη μαμά πρόσφερε νερατζάκι απ΄τα χεράκια της.

Αυτή η Θάλεια της σεμνότητας και της ευγένειας έμελε να γίνει η μέντορας στην λαμπρή πορεία μου περί τη ματαιοδοξία. Θυμάμαι, που μου χάιδευε τα μακριά καστανόξανθα μαλλιά μου, που τα θαύμαζε για την στιλπνότητα και την πυκνότητά τους. Κι όλο έφερνε τη βούρτσα και τα βούρτσιζε για να φαίνονται πιό στυλπνά.

Μια μέρα η μαμά της παραπονέθηκε ότι εγώ δεν τα ήθελα τα μακριά μαλλιά μου γιατί με ταλαιπωρούσαν στο χτένισμα και το ξεμπέρδεμα μετά το λούσιμο του Σαββάτου. Τις άκουγα να μιλούν σαν να μην ήμουν παρούσα. Η Θάλεια χάιδευε τα μαλλιά και η μαμά στεναχωριόταν που υπέφερα τόσο με το βούρτσισμα του Σαββάτου. Ηταν ο προσωπικός μου εφιάλτης αυτό το λούσιμο, το στέγνωμα, το χτένισμα.

Τότε η Θάλεια αποκάλυψε στη μαμά ότι δεν έπρεπε να με λούζει με σαπούνι που μπερδεύει τα μαλλιά αλλά να μου αγοράσει σαμπουάν. Ναι σαμπουάν το είπε κι έτρεξε στο δωμάτιό της φέροντας το αντικείμενο της καινοτομίας δια του λόγου το αληθές. Ενα σωληνάκι τύπου οδοντόκρεμα που λεγόταν σαμπουάν Om-Or.

Εγώ το πήρα στα χέρια μου και το χάιδευα με τις ώρες, πιστεύοντας ότι αυτή η κρέμα που λεγόταν σαμπουάν θα διευκόλυνε τη ζωή μου. Ασε που θα ξάνθαινε περισσότερο τι άκρες των μαλλιών, ονειρευόταν η μαμά.

Πραγματικά, την επόμενη μέρα ο πατερούλης έφερε το σαμπουάν Ομόρ στο σπίτι. Το Σάββατο έγινε το λούσιμο με όλη την ιεροτελεστεια του θαυματουργού προϊόντος. Η βούρτσα γλύστρισε απαλά στα μπερδεμένα μακριά μαλλιά μου κι όλοι οι κόμποι λύθηκαν με μιας. Με τούτη τη θαυματουργή κρέμα που την έλεγαν σαμπουάν διευθετήθηκε το πρόβλημα του Σαββάτου.

Εκτοτε, η Θάλεια έγινε μέσα μου μεγάλη, θέριεψε η εικόνα της γιατί με είχε σώσει και με είχε εισαγάγει στα προίόντα της ομορφιάς. Τα μαλλιά μου ήταν στιλπνά και μοσχοβολούσαν τις Κυριακές στην εκκλησιά.

Η Θάλεια σύντομα μετά, παντρεύτηκε κι έφυγε από τη Λευκάδα. Την είχα δεί μερικές φορές κάποια καλοκαίρια, αλλά αφότου έφυγα για την ξενητειά μου, δεν την ξανασυνάντησα ποτέ. Ηθελα να της ευχηθώ Χρόνια Πολλά μακρόθεν και να της πώ ότι κανείς ποτέ στην παιδική μου ηλικία δεν μου πρόσφερε μια λύση χρησιμότερη από εκείνη του σαμπουάν Ομόρ.

Κι εκείνη η νεανική της παρουσία στη ζωή της σεβάσμιας νονάς μου, ήταν μια όαση στις βαρετές επισκέψεις μας στο Δεσποτικό Λευκάδας. Γι αυτά όλα την ευγνωμονώ μέσα μου κι ας μην τέμνονται οι δρόμοι μας εδώ και χρόνια.
Τζουστινάκι