Γράμμα απ΄τη Μικρά Ασία!

 

Εκεί στην Αυλή του Ποιητού δίνουμε φέτος τα βραδυνά μας ραντεβού για την πολιτιστική μας ανάταση. Εκεί , λοιπόν, το Σάββατο 13 Αυγούστου, ο αγαπημένος ηθοποιός και συμμαθητής μας Δημήτρης Βερύκιος θα ανακινήσει μνήμες ιστορικές, πικρές, μνήμες μιας ιστορικής συντριβής που συνετέλεσε στον εθνικό αφανισμό του Γένους μας από τη Μικρά Ασία, σκορπώντας στην προσφυγιά τον λαό μας.

Μην το χάσετε..δάκρυα, μνήμες, μουσικές. Σκοτάδι! Φώς!

Σάββατο, 13 Αυγούστου στο Κηποθέατρο 9.30 μ.μ.

Κηποθέατρο «Α. Σικελιανός» / ΣΑΒΒΑΤΟ 13 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ / Ώρα έναρξης: 21.30

 

ΓΡΑΜΜΑ ΑΠ’ ΤΗ ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ

Πρόκειται για ένα ολοκαίνουργιο θεατρικό έργο του σημαντικού συγγραφέα Γιώργου Α. Χριστοδούλου, με θέμα την Μικρασιατική καταστροφή του 1922. Πρωταγωνιστούν 2 πρόσωπα, ο Στέργιος Καραγιαννίδης (Σμυρνιός εθελοντής στρατιώτης στην Μικρασιατική εκστρατεία) και η Άσλει Κερέμ (η Μοίρα).

Αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο, που βαίνει κορυφούμενη, αφού οι μνήμες είναι τόσο έντονες και τραγικές που, παρασύρουν τον ήρωα (Στέργιο) σε μια εκ νέου βίωση της ήττας, του αφανισμού και του ξεριζωμού. Μέσα από τον διάλογο του μάλιστα, με τη Μοίρα του (Άσλει), περιγράφεται το προσωπικό δράμα αλλά και το χρονικό της μεγάλης καταστροφής, με αναφορές στα πρόσωπα και τις καταστάσεις που οδήγησαν σ’ αυτήν.

Τα τραγούδια που ερμηνεύει ζωντανά η Άσλει, παίζοντας συγχρόνως ούτι, δίνουν ένα δραματικό τόνο, δημιουργώντας ατμόσφαιρα ανάλογη με την δραματουργική ανέλιξη – παραλήρημα του ήρωα.

 

Η παράσταση είναι ένα αφιέρωμα στα 100 χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή!

 

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ

Στέργιος Καραγιαννίδης, σκηνοθεσία: ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΒΕΡΥΚΙΟΣ

Άσλει Κερέμ, τραγούδι, ούτι: ΒΑΣΙΑ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΗ

Τιμή εισιτηρίου: 10€

 

Η διάρκεια της παράστασης είναι 1 ώρα & 20 λεπτά

 

Το Porto Cafe της Αγάπης!

 

Ένα όμορφο καφέ με όλους τους καφέδες για όλες τις ώρες αλλά και με ελαφρά πρωινά και γεύματα είναι το Porto Cafe στην καρδιά της υπέροχης μαρίνας της Λευκάδας.

Η θέα του προς τα γιότ και τις φλοτίλες αλλά και η περιποίηση του νεανικού προσωπικού το κάνουν ελκυστικό για όσους θέλουν ένα ήσυχο πρωινό ή βραδυνό στη μαρίνα που πλέον ασφυκτιά από τα δεκάδες σκάφη.

Φέτος το Porto Cafe ανακαινίσθηκε, ανανεώθηκε με μοντέρνες μινιμαλιστικές καρέκλες ενώ το μπαράκι έγινε απολύτως και αμιγώς ναυτικό βαμμένο στο μπλέ χρώμα της θάλασσας.

Οι ιδιοκτήτες του Στέφανι και Σωτήρης Κηρολίβανος είναι ένα παράξενο ζευγάρι που γνωρίστηκε κάποιο καλοκαίρι στη Λευκάδα. Έσμιξαν τις ζωές τους πολλά χρόνια αργότερα με θέα το πέλαγος και τα σκάφη της μαρίνας.

Η Στέφανι γεννήθηκε στο Μοντρεάλ και είναι ανηψιά μου εξ αγχιστείας, καθώς είναι κόρη της πρώτης εξαδέλφης του Τέντυ, Μαρίας Αργύρη και εγγονή του διαχρονικού θείου μας Στήβ Αργύρη. Η Στέφανι μεγάλωσε στο Τορόντο όπου σπούδασε καθηγήτρια αγγλικής γλώσσας.

Σε ένα από τα καλοκαίρια της Λευκάδας γνώρισε τον Σωτήρη Κηρολίβανο , που τη γοήτευσε με το ανέμελο στυλ του. Γρήγορα έγιναν ζευγάρι και μετά από τρικυμίες και μπουνάτσες παντρεύτηκαν στο Τορόντο, όπου είχαμε την τιμή να ντύσουμε και να συνοδεύσουμε το γαμπρό στον σεμνό αλλά υπέροχο γάμο τους.

Η Στέφανι, όταν της το ζήτησε ο Σωτήρης,  χωρίς δεύτερη σκέψη δέχθηκε να μετακομίσει στη Λευκάδα, όπου ολοκλήρωσε την οικογένειά της με ένα υπέροχο κοριτσάκι που ακούει στο όνομα Βιολέττα.

Το Porto Cafe είναι ένας χώρος για καλοκαίρι αλλά και για χειμώνα καθώς λούζεται στον λαμπρό ήλιο της Ελλάδας. Αν μπορείς να κοιτάς κατάματα τον ήλιο χαμηλώνοντας το βλέμμα προς το γαλάζιο της θάλασσας, το καφέ της Πόρτο είναι για σένα.

Καλή επιτυχία με την καινούρια διακόσμηση. Πάντα το Porto Cafe να αποπνέει την Αγάπη σας!

Ιουστίνη Φραγκούλη-Αργύρη

Με Πάθος και Γνώση για τη Λευκαδίτικη Γή!

 

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

 

Κτήρια πέτρινα, λιτά και επιβλητικά, στέκουν καμαρωτά στη διασταύρωση του δρόμου της Βασιλικής προς το Σύβρο με λίγα αμπέλια ανάμεσά τους. Με περιποιημένη τη γή γύρω τους και μπουκαμβίλιες να στολίζουν τους τοίχους τους αποτελούν το οινοποιείο ΛΕΥΚΑΔΙΤΙΚΗ ΓΗ του Δημήτρη Ρομποτή από το Αθάνι, του ανθρώπου που έκανε το όνειρό του πραγματικότητα: Να ζήσει το νόστιμον ήμαρ στη γενέθλια γη και να αναδείξει τα σταφύλια της σε ωραία κρασιά μέσα από ένα υπερσύγχρονο οινοποιείο.

Στο χώρο υποδοχής του οινοποιείου αρκετοί τουρίστες δοκίμαζαν τα κρασιά της Λευκαδίτικης Γής ανάμεσα στα παλιά χειροκίνητα μηχανήματα του τρύγου και της παραγωγής κρασιού. Σε λίγο θα άρχιζε η περιήγηση στο σύγχρονο οινοποιείο, όπου παράγονται δύο ποικιλίες λευκού κρασιού, ροζέ και κόκκινο από τις αποκλειστικές ποικιλίες βαρδέα και βαρτζαμί αντίστοιχα.

Ο Δημήτρης Ρομποτής, επιτυχημένος οινοποιός και απόλυτος γνώστης της αμπελοκαλλιέργειας και της οινοπαραγωγής μας περιήγησε στα μυστικά της Λευκαδίτικης Γής:

-Ποιό είναι το εκπαιδευτικό σας υπόβαθρο;

« Οι βασικές σπουδές μου είναι στην οινολογία και ότανολοκλήρωσα τις σπουδές μου, εργάσθηκα σε μικρά και σε μεγάλα οινοποιεία ανά την Ελλάδα. Έχω παράλληλα ασχοληθεί και με το μάρκετινγκ των κρασιών.»

-Πώς αποφασίασατε να ασοληθείτε με την παραγωγή κρασιού και να φτιάξετε ένα οινοποιείο που αποτελεί μάλιστα τουριστική ατραξιόν για τη Λευκάδα;

«Το όνειρό μου ήταν ανέκαθεν να ασχοληθώ με την παραγωγή του κρασιού και να επιστρέψω στο γενέθλιο τόπο, τη Λευκάδα. Αφού είχα σπουδάσει και δουλέψει πάνω στο αντικείμενο αποφάσισα να εγκατασταθώ στο νησί το 2000. Ετσι ήρθα στο Σύβρο όπου ξεκίνησα ένα οινοποιείο, το οποίο είχε καλό εξοπλισμό αλλά περιορισμένη παραγωγή και αρκετές δυσκολίες ως προς την κτηριακή υποδομή.

Τότε αποφασίσαμε να χτίσουμε εξ αρχής ένα σύγχρονο οινοποιείο (στο σημείο που βρίσκεται σήμερα) με ένα ξεχωριστό κτήριο για να έρχονται οι επισκέπτες και να τους κάνουμε επίδειξη της διαδικασίας παραγωγής του κρασιού αλλά ταυτόχρονα να δοκιμάζουν και τα κρασιά μας. Η Λευκάδα έχει πολύ τουρισμό και σκεφθήκαμε πως σε αυτό το σταυροδρόμι θα μας ξεχώριζαν για να μας επισκεφθούν και να μάθουν τα πάντα περί το Λευκαδίτικο κρασί και τις ποικιλίες των σταφυλιών μας».

-Ποιές είναι οι βασικές ποικιλίες σταφυλιών στη Λευκαδίτικη γή;

« Οι βασικές ποικιλίες είναι η βαρδέα και το βαρτζαμί.Η βαρδέα είναι μια ποικιλία λευκού σταφυλιού που έχει πολλές καλές ιδιότητες. Καλλιεργείται στην περιοχή ανάμεσα από το τρίγωνο Βασιλικής, Αγίου Πέτρου και Σύβρου, σε σχετικά χαμηλό υψόμετρο. Είχαμε βέβαια το 2005 φυλλοξήρα με αποτέλεσμα να συναντήσουμε προβλήματα ως προς την ποσότητα των σταφυλιών για την παραγωγή του κρασιού. Έτσι αναγκασθήκαμε να φυτέψουμε αμπέλια του είδους σε άλλες περιοχές της Λευκάδας προκειμένου να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των πελατών μας».

-Αυτό είναι το λευκό κρασί. Πέστε μας τώρα για το βαρτζαμί, το κατ’ εξοχήν κόκκινο σταφύλι της Λευκάδας...

«Το βαρτζαμί είναι μια ποικιλία κόκκινου σταφυλιού που ευδοκιμεί σε όλη τη Λευκάδα. Βρίσκουμε αμπέλια  σε διάφορα σημεία της Λευκάδας, είναι παλιά αμπέλια και ξερικά, λίγα είναι τα καινούρια που σημαίνει ότι η ρίζα τους έχει πάει πολύ βαθειά και αναδίδουν τον πλούτο της γής. Υπάρχουν δεκάδες αμπέλια με σταφύλια του είδους αλλά εμείς παίρνουμε από Μανάσι, Εξάνθεια, Χορτάτα, δηλαδή αναφύονται και ευδοκιμούν σε ορεινό έδαφος».

-Ποιές είναι οι ιδιότητες της ποικιλίας βαρτζαμί,γνωστής κάποτε και για τις εξαγωγές στο Μπορντό της Γαλλίας λόγω έντονου κόκκινου χρώματος;

«Το βαρτζαμί είναι μια ποικιλία με έντονο χρώμα, έχει μέτριο σώμα, ιδιαίτερο αρωματικό πλούτο και αρκετά μεγάλες οξύτητες.Το αδύνατο σημείο του είναι το σώμα, δηλαδή δοκιμάζοντάς το ανακαλύπτεις μια διαφορετική γεύση. Δε νομίζω πως αυτό είναι μειονέκτημα διότι στις μέρες μας αναζητούμε την διαφορετικότητα παράλληλα με την ποιότητα. 

Βέβαια να πούμε στο σημείο αυτό πως τα αμπέλια με βαρτζαμί που βρίσκονται σε μεγάλο υψόμετρο δεν συνιστώνται για την παραγωγή κόκκινου κρασιού. Κάνουν όμως πολύ ωραίο ροζέ κρασί.»

-Ποιά αρώματα βγάζουν αυτές οι δύο ποικιλίες σταφυλιών, δηλαδή η βαρδέα και το βαρτζαμί αντίστοιχα;

«Θα έλεγα πως στο βαρτζαμί ξεχωρίζει το άρωμα της βιολέττας, η δε βαρδέα αναδίδει γνωστά αρώματα εσπεριδοειδών και φρούτων».

-Πόσους τόνους κρασιού παράγει το οινοποιείο σας κατ΄έτος;

«Εμείς παράγουμε 120.000 φιάλες κρασιού το χρόνο. Κάνουμε εξαγωγές γύρω στο 30% της παραγωγής μας.»

-Τι γίνεται με τον έλγεχο ποιότητας που ζητάει η Ευρωπαϊκή Ένωση;

« Εμείς κάνουμε πολύ σοβαρό ποιοτικό έλεγχο στα κρασιά μας, πολύ πιό ενδλεχή από αυτόν που ζητάει η νομμοθεσία. Εχουμε ένα αργαστληριο εδώ που κάνουμε μεγάλο εύρος αναλύσεων αλλά τις πιό εξειδικευμένες τις στέλνουμε σε εργαστήρια στην Αθήνα.»

-Πιστεύετε ότι το Λευκαδίτικο κρασί μέσω της δικής σας παραγωγής αλλά και της παραγωγής άλλων οινοποιείων στο νησί έχει ξεπεράσει τη νηπιακή του ηλικία και μπορεί να σταθεί ισότιμα πλάι στα κρασιά άλλων νησιών και περιοχών της Ελλάδας;

«Θεωρώ ότι δεν έχουμε να ζηλέψουμε κάτι απο άλλα μέρη της Ελλάδας. Έχουμε μια ιδαιτερότητα στα κρασιά μας καθότι αναφύονται εδώ  ειδικές ποικιλίες σταφυλιών που τις επεξεργαζόμαστε με τα τελευταία μηχανήματα και υποδομές στον τομέα της οινοποιείας. Πρέπει να τονίσουμε αυτή την ιδιαιτερότητα αν θέλουμε να σταθούμε στην εθνική και τη διεθνή αγορά του κρασιού. Τα κρασιά της Λευκάδας γίνονται ολοένα και περισσότερο δημοφιλή στην αγορά για το άρωμα και το χρώμα τους.»

 

Με την Αγάπη της Μαρίας!

 

Με την Αγάπη της Μαρίας!

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

 

Την Μαρία Κατωπόδη-Ζωϊτά τη γνώρισα μέσα από το facebook και σύντομα πληροφορήθηκα πως ο άντρας της και η οικογένειά του είχαν ασχοληθεί επιτυχημένα με τα σούπερ μάρκετς στην ευρύτερη Νέα Υόρκη, καθιερώνοντας ελληνικά προϊόντα.

Την βρήκα πέρσι το καλοκαίρι μέσα στο βιβλίο της με τίτλο Mediterranean Cuisine/ Made with Love/ Maria Zoitas (From the Greek Island of Lefkada to Manhattan Westside Market) το οποίο μου χάρισε στη Λευκάδα δια χειρός του δρος Ξενοφώντα Βεργίνη.

Το μαγειρικό βιβλίο της (Μεσογειακή Κουζίνα Φτιαγμένη με Αγάπη, Μαρία Ζωιτάς), μία επική έκδοση με σκληρό εξώφυλλο μεγάλου μεγέθους, 400 ιλλουστρασιόν σελίδες και 200 συνταγές με εξαιρετικό food styling και ζωντανή επιτόπου φωτογράφιση, το άφησα στη Θεοφίλη Φωτεινού στη Λευκάδα μια και μου το ζήτησε καθώς εκεί δεν βρισκόταν προς πώληση.

Φέτος την συνάντησα στο Μανχάτταν και ήταν σα να αρχίζαμε μια ιστορία μεταξύ μας καθαρά Λευκαδίτικη καθώς εκείνη ένιωσε πως αυτό το ίδιο αίμα, η κοινή καταβολή, τα βιώματα, οι μυρωδιές, οι μνήμες είχαν ήδη χτίσει ένα ιστό που είχε τον κοινό παρονομαστή της αλληλοκατανόησης και του αλληλοσεβασμού.

Μου ενεχείρισε πάλι ένα αντίτυπο του επικού βιβλίου της, το οποίο ρούφηξα κυρολεκτικά σε διάφορα επίπεδα. Από την προσωπική της ιστορία που αρύεται απο το μεσόγειο και απομονωμένο χωριό της Λευκάδας, Δράγανο, μέχρι τη διαδρομή της στο Μανχάτταν, μέχρι τις υπέροχες συνταγές της... η Μαρία Κατωπόδης Ζωϊτάς, έγινε τελικά η δική μου Μαρία.

Αυτή η Μαρία , λοιπόν, με δυνατό σωματότυπο, έμοιαζε από τα 13 της ολοκληρωμένη γυναίκα γι αυτό της έστειλαν προξενιό να παντρευτεί τον ξενητεμένο Γιάννη Ζωϊτά, ένα παιδί μιας φτωχής και πολύτεκνης οικογένειας από τον Ρουπακιά της Λευκάδας, που πλέον δεν κατοικείται.

Την καλοείδαν οι συγγενείς του και τη ζήτησαν μα ήτανε μικρή. Η Μαρία ήταν το πρώτο κορίτσι της τετραμελούς οικογένειάς της και δεν την άφησαν να πάει στο γυμνάσιο κιας ήταν καλή στα μαθηματικά.’Ηθελαν να την παντρέψουν βιαστικά γιατί είχαν μαθές άλλα δύο θηλυκά. Την έστελναν απο τα 12 της να μαζεύει ελιές και τα χεράκια της πάγωναν εκεί πάνω τις κρύες και υγρές μέρες του Λευκαδίτικου χειμώνα. Ευτυχώς, η μάνα της την πήρε απ΄τις ελιές και την έβαλε να μαγειρεύει για τους εργάτες που έκαναν δουλειές στα χωράφια τους. Η Μαρία ξυπνούσε από τη βαθειά νύχτα να ζυμώνει το ψωμί μα ήταν ευχαριστημένη που μπορούσε να χουχουλιάζει μπροστά από τη φωτιά και να μη βολοδέρνει στα λιοστάσια και στης γής τα κάτεργα.

Μαγείρευε για όλη την οικογένεια κι έφτιαχνε σούπες αυγολέμονο με όλα τα μυρωδικά που έφερνε η φύση, έφτιαχνε κρέας κοκκινιστό και τις γιορτές σπέσιαλ φαγητά . Και τις Κυριακές χαιρόταν να κάθονται όλοι γύρω απ΄το τραπέζι, οι τρείς αδελφές και ο μικρός μοναχογιός ο Νίκος που του έδιναν πάντα τον καλύτερο μεζέ γιατί ήταν αγόρι. Μαγείρευε και απολάμβανε να ανακατεύει τις μυρωδιές της αποξηραμένης ρίγανης με τις δάφνες και τα κρεμμύδια κομμένα μόλις από τον κήπο τους.

Έτσι μεγάλωνε η Μαρία και όνειρό της ήταν να παντρευτεί ένα δημόσιο υπάλληλο στη Λευκάδα για να έχουν ένα μισθό βρέξει χιονίσει. Ναι αυτό ήταν το δικό της όνειρο, μα ήρθε αυτό το παιδί ο δουλευταράς ο Γιάννης ο Ζωιτάς,το φτωχόπαιδο από το Ρουπακιά που είχε πάει στα ξένα και κατέληξε στην Αμερική με οπωροπαντοπωλείο παρακαλώ. Ωραίο παλλικάρι και η Μαρία στα 16 της είπε το ΝΑΙ. Και παντρεύτηκαν το 1973 και πήγαν γαμήλιο ταξίδι στα Γιάννενα και όλα ήταν όμορφα.

Την πήρε στην Αμέρικα κι έμεναν στην Αστόρια με τα πεθερικά της και τα κουνιάδια της. Εννιά νοματαίοι σε ένα σπίτι που τους έφερε όλους το γεροντοπαλλίκαρο ο μπάρμπας τους ο Αντρέας. Μαγείρευε η Μαρία για όλη τη φαμίλια.

Η Μαρία ζήτησε να φύγουν να πιάσουν σπίτι μόνοι τους κι ο Γιάννης της έλεγε πως δεν ήξερε να μαγειρεύει και πώς να ξεκόψουν από τη μάννα και την οικογένεια; Μα η Μαρία μαγείρευε στο μαγαζί της Madison για να του δείξει τις ικανότητές της .

Εμεινε τοτε έγκυος και έφερε στον κόσμο τα τρία τους παιδιά , την Άννα, την Ερμιόνη και το Γιώργο... Και αφού τα μεγάλωσε και πήγαν στο σχολείο άρχισε πάλι να θέλει να δουλέψει στα μαγαζιά του άντρα της που τώρα έχουν γίνει μεγάλα σούπερ μάρκετς.

Η Μαρία από το Δράγανο άρχισε να φτιάχνει αμερικάνικο τσιζκέικ και να το στέλνει στο κεντρικό μαγαζί του Τζόν, αλλά εκείνος το ασφάλιζε στο ψυγείο και δεν το πουλούσε. Ωσπου παρενέβηκαν άλλοι φίλοι και βγήκε το τσιζκέικ και έγινε ανάρπαστο. Τότε η Μαρία άρχισε να φτιάχνει σπιτικές συνταγές , τυρόπιτες, πανακόπιτες, παστίτσιο, μουσακά και να γεμίζει τα μαγαζιά με μαγειρεμένο φαγητό. Κι άρχισαν να γίνονται ανάρπαστα τα μαγειρευτά της φαγητά.

Σήμερα η Μαρία έχει εκπαιδεύσει 200 εργάτες που φτιάχνουν τις συνταγές της, αυτές που έκαναν τα σούπερμάκετς τους τα δημοφιλέστερα στο Μανχάτταν. Και καταθέτει τις σπιτικές της συνταγές σε αυτό το μέγκα βιβλίο που όμως διαβάζεται εύκολα και τα φαγητά  γίνονται εν ριπή οφθαλμού. Εύκολα , γρήγορα με την αγάπη της Μαρίας.

Μαρία Κατωπόδη-Ζωϊτά, μια γυναίκα δημιουργική, σπινθηροβόλα,που πάλεψε και κατέκτησε τη δική της θέση στη ζωή, στις επιχειρήσεις και την δημοσιότητα.

Απολαύστε τις συνταγές της στο προσωπικό μαγειρικό της ευαγγέλιο που προς το παρόν κυκλοφορεί στην Αμερική στα αγγλικά!

Made with Love

Maria Zoitas

 

Στην Κρεμαστή σε λένε Παπαμιχαλόπουλο. Στη Μοντρεάλη είσαι ο Παμέλ, μπορεί και ο Πάππας!

 

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

 

Περνώντας από δρόμους φιδωτούς, με την άβυσσο να απλώνεται στα πόδια σου φτάνεις επιτέλους στην Κρεμαστή, το περίφημο χωριό της Λακωνίας, που υπήρξε πατρίδα πολλών Ελλήνων αποδήμων και δή ευεργετών.

Ο Παντελής Παπαμιχαλόπουλος πριν από λίγο καιρό μου ενεχείρισε ένα μικρό βιβλιαράκι με τίτλο :Κρεμαστή, Οι Ρίζες μιας Γενιάς. Πρόκειται για ένα μικρό τοσοδούλικο βιβλίο που όμως περιέχει την ιστορία της γενιάς των Παπαμιχαλόπουλων , που ξεκίνησαν στην Κρεμαστή από τον παπα- Μιχάλη , γιό του παπα Ανδρέα του Μπούφη για να καταλήξουν στα πέρατα της γής ως Παμέλ ή με περικεκομμένο το επίθετο ως Πάππας.

Το βιβλίο αναφέρεται στο γραφικό χωριό που είναι χωμένο στις παρυφές του Πάρνωνα. Ήταν άγονο, στερημένο από της φύση αλλά σε αυτό βρήκαν καταφύγιο διάφοροι περιπλανώμενοι Έλληνες που ήρθαν αναζητώντας ασφάλεια απο τον Τουρκικό ζυγό. Η γεωργία και η κτηνοτροφία ήταν οι κύριες ασχολίες των κατοίκων μα όταν άνοιξε ο δρόμος για την ξενητειά πήραν των ομματιών τους να πάνε στην Αμερική να βρούν τύχη καλύτερη γι αυτούς και τα παιδιά τους.

Πολλοί μετανάστευσαν στη Μεγάλη Αμέρικα αποκτώντας περιουσίες, μερικοί έγιναν ευεργέτες του χωριού και των συγχωριανών τους. Έκτισαν σχολείο, εκκλησία και ενίσχυαν με κάθε τρόπο τους συγγενείς που είχαν ξεμείνει στο χωριό.

Μέχρι και υπουργό, το Δημήτριο Παπαμιχαλόπουλο, απέκτησε το 1951 επί κυβερνήσεως του Κωνσατντίνου Καραμανλή, η μακρινή Κρεμαστή. Μάλιστα εκείνος εξασφάλισε τη χρηματοδότηση της διάνοιξης αυτοκινητόδρομου που ένωσε το χωριό με την υπόλοιπη περιοχή.

Το βιβλίο στο τρίτο μέρος του αναφέρεται στους διακριμένους απόγόνους της οικογένειας Παπαμιχαλόπουλου, αρχής γενομένης από τον Νικόλαο Παπαμιχαλόπουλο που το 1856 εκλεχθηκε βουλευτής του ελεύθερου ελληνικού κράτους και αναδείχθηκε σε αντιπρόεδρο της Εθνικής Συνέλευσης.

Ο Αλέξανδρος Παπαμιχαλόπουλος, ο Κωνσταντίνος Παπαμιχαλόπουλος αργότερα , και οι δυό ασχολήθηκαν με την πολιτική στις αρχές του 20^ου αιώνα.

Ιδιαίτερη σημασία δίνεται στην Μαριγούλα Παπαμιχαλοπούλου -Ματθαίου που ξενητεύτηκε και παντρεύτηκε στην Αμερική κάνοντας τεράστια περιουσία με τον άντρα της. Η ίδια επέστρεψε στον τόπο της, ανακαίνισε την εκκλησία του χωριού κι έλαβε πολλές διακρίσεις για την αξιοσύνη και τη συμμετοχή της στις ναυτιλιακές επιχειρήσεις του συζύγου της.

Στο βιβλίο αναφέρεται και ο πατέρας του σημερινού δικαστού Πίτερ Παμέλ, ο Οδυσσέας Παμέλ, ο οποίος  έδωσε το όνομά του στον εγγονό του Οδυσσέα. Ο ίδιος έγινε επιχειρηματίας , απέκτησε τρία παιδιά και καμαρώνει εξ ουρανού τις επιτυχίες των απογόνων του.

Σπουδαίο πρόσωπο με μεγάλη θέση και επιρροή είναι ο Ανδρέας Παπαμιχαλόπουλος του Γιώτη, ο οποίος είναι αδελφός του δικού μας Παντελή Παπαμιχαλόπουλου. Γεννημένος στην Κρεμαστή το 1947 έγινε ηλεκτρολόγος, μηχανολόγος και εργάζεται στο υπουργείο Εθνικής Άμυνας των ΗΠΑ. Ο ίδιος είναι υπεύθυνος της έκδοσης προδιαγραφών που είναι επίκαιρες  για τη χρήση σε στρατιωτικά προγράμματα, ενώ έχει τιμηθεί για την εξειδικευσή του στα επικοινωνιακά συστήματα, Εχει λαβει βραβείο για την ανακάλυψη ενός ιδιαίτερου συστήματος (διαιρέτη ψηφιακής συχνότητας), που αποτελεί μια συσκευή η οποία ανιχνεύει λάθη στην ψηφιακή επικοινωνία.

Είναι ωραίο να διαβάζεις για τα κρυφά μονοπάτια της ιστορίας ενός τόπου. Είναι σπουδαίο να εξερευνείς τις βιογραφίες ανθρώπων που γεννήθηκαν σε άγονο τόπο σαν την Κρεμαστή μα κουβαλάνε με περηφάνεια την καταγωγή τους στους ξένους τόπους.

Εκτός από την μεγάλη και θαυμαστή οικογένεια των Παπαμιχαλόπουλων, σπουδαίο ρόλο έπαιξε στην Κρεμαστή μα και στο Μόντρεαλ η οικογενεια Πριφτάκη. Εδώ βρίσκεται ο Νίκος Πριφτάκης και ο αδελφός του, καθώς και η Αδαμαντία Πριφτάκη στο Λαβάλ.

Να ζήσει η ξακουστή Κρεμαστή με τα γάργαρα νερά της και το πράσινο!