Η ζωή είναι ωραία στο Μεγάλο Παζάρι!

Η ζωή είναι ωραία, προπάντων όταν την αναζητάς στους πιό εξωτικούς προορισμούς. Εφερα σκηνές από την εκκλησιαστική πραγματικότητα της Βασιλεύουσας, σκηνές που μ΄έκαναν να ξαναζήσω το βάθος της Ορθόδοξης παράδοσής μας. Εζησα ξανά μια φάση, που είχα βάλει στο περιθώριο καθώς πολιτικές διαφωνίες με είχαν απομακρύνει απ΄το Φανάρι.

Σήμερα, όμως , θα ταξιδεψουμε μαζί στο απίστευτο Παζάρι της Πόλης, που είναι περιώνυμο για την ποικιλία των εμπορευμάτων του αλλά και για τη φιλόξενη στάση των εμπόρων του.

Από χαλιά μέχρι υφάσματα, πασμίνες, σερβίτσια για καφέ, πολυελαίους, φωτιστικά, διακοσμητικά, κοσμήματα, δερμάτινα ρούχα μέχρι κινέζικες απομιμήσεις των μεγάλων ονομάτων στις τσάντες, τα ρούχα , τα αρώματα και τα φουλάρια,το Μεγάλο Παζάρι της Πόλης είναι ένα χάρμα οφθαλμών, με την απέραντη ποικιλία των εμπορευμάτων του.

Το περατήσαμε αχόρταγα, σα να το βλέπαμε πρώτη φορά κι ας ήτανε η πολλοστή. Λουκούμια, καλούδια, τσάγια διαφόρων ειδών, μυρωδικά, όλα ήταν ένας διαρκής πειρασμός χωρίς όρια.

Φυσικά , εγώ κόλλησα στα υφάσματα, χάιδεψα τα μεταξωτά και τα μάλλινα, άπλωσα τραπεζομάντηλα, απόλαυσα ηδονικά μαξιλαράκια ολοκέντητα, αναζήτησα τους παλιούς τσεβρέδες με τα χρυσοστόλιστα κεντήματα. Αγόρασα μόνο πασμίνες, ως είθισται άλλωστε στις εκδρομές μου.

Η Νίνα λάτρεψε τα μεταξωτά χαλιά, τα υφασμένα με λεπτό μετάξι. Σ΄αυτά επένδυσε το χρόνο και το χρήμα της.

Θαυμάστε μας να παζαρεύουμε στην Πόλη!

ΥΓ. Κι όλοι οι Τούρκοι για να μας δείξουν οικειότητα μας φώναζαν Μαρία ή Ελένη. Ετσι για να μας δείξουν πως ήξεραν απο γυναικεία ελληνικά ονόματα. Πού να μαντέψουν τώρα το Νινάκι και το Τζουστινάκι

Τζουστινάκιον


Η Νίνα ξετρελλάθηκε με τα μεταξωτά χαλιά, προπάντων με το σχέδιο Σεχραζάτ!
Μπροστά από τα χρυσοποίκιλτα υφάσματα
Τα κοριτσάκια απολαμβάνουν τσάι σερβιρισμένο σε παραδοσιακά τούρκικα φλυτζανάκια
Ο Τούρκος, που τη φώναζε Μαρία, της προβάρει ένα κόσμημα
Μπαχαρικά και αποξηραμένοι καρποί
Λουκούμια και ξηροκάρπια
Ολων των ειδών τα βότανα και τσάγια
Το Τζουστινάκι την είχε δεί με βεντάλιες αυτό το καλοκαίρι
Τρελλάθηκα με τα υφάσματα
Και η Νίνα με τις φωτογραφίες
Μία από τις πασμίνες ή μάλλον έξι έγιναν δικές μου
Με θέα μιά πλευρά του Γκράντ Μπαζάρ
Στέκομαι και χαζεύω τα εμπορεύματα
Εκατοντάδες κόσμος πάει κι έρχεται στο παζάρι
Και η Νίνα επενδύει σε χρυσόπλεκτο χαλί

Με θέα το Ιόνιο

Σήμερα αναχώρησε από το Μόντρεαλ ο πατερούλης. Το σπίτι είναι κιόλας αδειανό. Περάσαμε μαζί του υπέροχα, ήταν ένας εκλεκτός καλεσμένος χωρίς απαιτήσεις. Διακριτικός , ευγενικός, χαρίεις παρά τον πόνο του, απόλαυσε την αγάπη μας και την περιπετειώδη φύση μας.

Κι αφού τον παραδώσαμε στα χέρια της αεροσυνοδού, αποφάσισα να σκύψω στις καλοκαιρινές μου εμπειρίες για να ξαναζήσω στιγμές πελάγους και φιλίας.

Σήμερα σας παρουσιάζω το εκπληκτικό κτήμα του καθηγητή Πολιτικών Επιστημών του Παντείου Πανεπιστημίου δρα Γιώργου Κοντογεώργη και της συζύγου του Κατερίνας Παράσχη-Κοντογεώργη, που είναι διευθύντρια της Ακαδημίας Αθηνών.

Το κτήμα τους, που είναι μια ολάκερη χερσόνησος περιβρεχόμενη από θάλασσα, αντικρύζει γύρω γύρω το απόλυτα γαλάζιο Ιόνιο. Με δεκάδες ασημένια λιόδεντρα αγναντεύει από μακριά το θαλασσοχώρι Σύβοτα Λευκάδας.

Οι Κοντογεώργηδες έχουν κτίσει ένα λιτό σπίτι με χρώματα Μινωϊκού πολιτισμού. Εκείνος ασχολείται ενεργά με την Πολιτική Επιστήμη στην εξέλιξή της εμβάλλοντας στον προβληματισμό του τις νέες παραμέτρους της παγκοσμιοποίησης αλλά και των ιδιωτικών οικονμικών τράστ έναντι των κρατών και των κυβερνήσεών τους. Βαθειά επηρεασμένος από τη φιλοσοφία του Αριστοτέλη αγωνιά για τούτο το αναπόδραστο παρόν της Ελλάδας και της Ευρώπης γενικότερα.

Εκείνη, ευγενής και μελίρρητη, ασχολείται με την τέχνη της, ορίζοντάς την στα μωσαϊκά εδάφους και σε άλλες διακοσμητικές λεπτομέρειες.

Φέτος με τη μακρά παραμονή μου στη Λευκάδα είχα την τύχη να τους συναντήσω περισσότερες φορές από άλλα χρόνια. Χάρηκα τη συναναστροφή, τους προβληματισμούς, τους λόγους μας. Ας μοιραστούμε τις φωτογραφίες από το υπέροχο κτήμα τους, που όμοιό του δεν υπάρχει σ΄ολάκερο το νησί μας.

Τζουστινάκι νοσταλγικό

Ενα πήλινο πυθάρι στολισμένο με τη γλυπτική άποψη της οικοδέποινας

Το σπίτι στο βάθος

Η πισίνα σε μπλέ τυρκουάζ σκάει ακριβώς πάνω από το πέλαγος

Η οφθαλμαπάτη πως η πισίνα συνεχίζεται στη θάλασσα ενώ μεσολαβούν 100 μέτρα γκρεμού, είναι εκπληκτική

Τα κορίτσια με φόντο το τυρκουάζ

Η θέα του κτήματος αγγίζει το γραφικό κόλπο των Συβότων, όπου αγκυροβολούν δεκάδες κότερα κάθε καλοκαίρι

Από την άλλη πλευρά αντικρύζει πέλαγος κι άλλη χερσόνησο

Το σπίτι μοντέρνο σε μινωϊκά χρώματα . Το χαμογελαστό ζεύγος απολαμβάνει την απομόνωση του

Η πρασινάδα βουτάει στο πέλαγος

Μια μοναχική καρέκλα με θέα το Ιόνιο

Ο Μητροπολίτης Καναδά κ. Σωτήριος και το πολυσχιδές έργο του

Της Ιουστίνης Φραγκούλη-Αργύρη

Αυτές τις ευλογημένες μέρες που ήρθε ο πατερούλης στον Καναδά είχα την ευκαιρία να ξαναδώ την Ορθόδοξη Εκκλησία του Καναδά με άλλο μάτι, καθώς καθημερινά σχεδόν και όχι επετειακά, επισκεφθήκαμε πολλούς ναούς του Μόντρεαλ καθώς και το Μοναστήρι της Παναγιάς για να συλλειτουργήσει τόσο με τους ιερείς του Μόντρεαλ όσο και με τον Σεβασμιότατο Μητροπολίτη Καναδά κ. Σωτήριο.

Ο μητροπολίτης Καναδά στάθηκε με υιική στοργή προς τον πατέρα μου, τιμώντας το ράσο , την ηλικία και την πολύχρονη υπηρεσία του στην Εκκλησία της Λευκάδας.

Κι έτσι απολύφθηκε γιά μιά ακόμη φορά το σεμνό πρόσωπο του κ. Σωτηρίου, ο οποίος πάντοτε ταπεινά με ένα ξύλινο σταυρό κρεμασμένο απο ένα κομποσκοίνι παρευρίσκεται στις εκτός της Εκκλησίας τελετές, παρουσιάζοντας μια άλλη όψη της Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης. Είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τη διακριτική παρουσία του στο επίσημο ταξίδι με τη Γενική Κυβερνήτη του Καναδά κα Μικαέλ Ζάν πέρισι σττην Ελλάδα με την αφή της Ολυμπιακής Φλόγας για του Χειμερινούς Αγώνες του Βανκούβερ και να τον εκτιμήσω βαθύτερα.

Ο κ. Σωτήριος στον Καναδά, ωστόσο, έχει κατά καιρούς δεχτεί διάφορες κριτικές. Κι αυτό γιατί έχει πολλάκις συγκρουσθεί με τις αστικές κοινότητες του Μόντρεαλ, του Λαβάλ, του Τορόντο και του Βανκούβερ, όταν αδυνατούν να αποδώσουν την προκαθορισμένη λογία τους προς τη Μητρόπολη Καναδά.

Οι ως άνω αστικές κοινότητες, που έχουν κυριότητα σε ναούς υπό την εκκλησιαστική δικαιοδοσία της Μητρόπολης οφείλουν –σύμφωνα με τα ψηφίσματα των Κληρικολαϊκών Συνελεύσεων της Μητρόπολης Καναδά- να αποδίδουν ετήσια λογία , το 15% των εισπράξεών τους στη Μητρόπολη , προκειμένου εκείνη να διεκπαεραιώσει το πολύπλευρο και πολυσχιδές έργο της.

Ωστόσο, οι οικονομικες δυσκολίες, οι συνθήκες συρρίκνωσης των κοινοτήτων και άλλοι εξωγενείς παράγοντες , ωθούν τις εκλεγμένες αστικές αρχές τους να μην καταβάλουν στην ώρα τους τη λογία, η οποία είναι απαραίτητη για να προωθηθεί το έργο του Μητροπολίτη. Γιατί εκείνος δεν σταματάει ούτε στιγμή να αναπτύσσει την Εκκλησία του Καναδά σπέρνοντας το σπόρο της Ελληνοθοδοξίας απ΄άκρη σ΄άκρη αυτης της πελώριας χώρας .

Στο ταξίδι μας στο Τορόντο είχα την ευκαιρία να επισκεφθώ το Μητροπολιτικό Μέγαρο, το οποίο βρίσκεται στην καρδιά του Τορόντο, ακριβώς μπροστά από ένα υπέροχο πάρκο, αφιερωμένο στον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο για τη συμβολή του στην οικολογική μέριμνα.

Είχα ξαναεπισκεφθεί το Μητροπολιτικό Μέγαρο επ΄ευκαιρία της πατριαρχικής επίσκεψης στον Καναδά το 1998, αλλά τίποτε σήμερα δεν θυμίζει εκείνο το γυμνό φρεσκοαγορασμένο τότε κτίριο.

Σήμερα, σφύζει από ζωή, καθώς ο Μητροπολίτης κ. Σωτήριος έχει αναπτύξει μέσα στη δεκαετία που πέρασε, δυναμικές κοινωνικές υπηρεσίες, φιλανθρωπικό έργο σε διάφορα επίπεδα, κατασκηνώσεις για τα άπορα παιδιά, κατηχητικά σχολεία και όλα όσα συνθέτουν την εκκλησιαστική και κοινωνική ζωή των Ελληνορθοδόξων στη Διασπορά.

Κορυφαίο του έργο είναι η δημιουργία της Θεολογικής Σχολής, στην οποία φοιτούν νεαροί απόφοιτοι του Λυκείου προκειμένου να διδαχθούν Ορθόδοξη Θεολογία και το λειτουργικό. Η Θεολογική Σχολή συνεργάζεται με γνωστό Πανεπιστήμιο της Οττάβας, απ΄όπου οι φοιτητές παίρνουν πτυχίο ισοτιμίας , άξιο για μεταπτυχιακές σπουδές στα καναδικά και αμερικάνικα πανεπιστήμια.

Ο Μητροπολίτης επιδιώκει να πλάσει τους νέους ιερείς, οι οποίοι θα επανδρώσουν τους Ελληνορθόδοξους ναούς ανά τον Καναδά φέρνοντας τον Ελληνισμό κοντά στις ρίζες της θρησκευτικής και εθνικής του ιστορίας. Κύριο μέλημά του είναι η Θεολογική Σχολή της Μητρόπολης Καναδά να δώσει τη σωστή λειτουργική και κανονική Ορθόδοξη παιδεία στους μελλοντικούς ιερείς, καθώς η επιρρέπεια προς τον Προτεσταντισμό είναι το αγκάθι άλλων σχολών του είδους στη Διασπορά.

Το υπέροχο παρεκκλήσιο στο ισόγειο του Μητροπολιτικού Μεγάρου διακοσμημένο με τοιχογραφίες από άξιο βυζαντινό εικονογράφο, λειτουργεί καθημερινά προκειμένου οι υποψήφιοι ιερείς να ασκούνται στην ψαλμωδία και τη λειτουργική.

Ο εξαίρετος επίσκοπος κ. Χριστόφορος καθώς και ο αρχιμανδρίτης κ. Ιγνάτιος με σοβαρές σπουδές στη θεολογία και τη φιλολογία αντίστοιχα, είναι παρόντες σ΄αυτό το θεολογικό ίδρυμα, που σκοπό έχει να πλάσει τη νέα γενιά της ιεροσύνης στον Καναδά.

Οι Ελληνες του Καναδά ειναι περήφανοι για το δυναμικό και πολυδιάστατο έργο του Μητροπολίτη κ. Σωτηρίου και θα πρέπει να τον πλαισιώσουν προκειμένου να συνεχίσει την πετυχημένη πορεία του στο πηδάλιο της Ελληνορθόδοξης Εκκλησίας του Καναδά.

Κι αν υπάρχουν κάποιες οικονομικές εκκρεμότητες, ας λυθούν επιτέλους ειρηνικά, γιατί ο κ. Σωτήριος δε μοιάζει να ανταγωνίζεται τις αστικές κοινότητες. Αντίθετα τις τιμά με την παρουσία του στις σπουδαίες επετείους προσφέροντας τη σκέπη της Μητρόπολής του στις εκκλησίες και τους ναούς τους (όπως δε συμβαίνει ούτε στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής ούτε σ έκείνη της Αυστραλίας).

Εμείς οι Ελληνες του Καναδά ας βαδίσουμε ενωμένοι με το Μητροπολίτη μας στον αγώνα για την επιβίωση της Ελληνορθοδοξιας, καθώς τα περιθώρια για διενέξεις στενεύουν ασφυκτικά! Η αγάπη, η καταλλαγή, η αλληλοκατανόηση ας γίνουν οι αρετές μας για τη δεύτερη δεκαετία, που ξανοίγεται δυσκολότερη τούτον τον τρέχοντα 21ο αιώνα.

Με το Μητροπολίτη και τον πατερούλη στην είδοσο του Μητροπολιτικού μεγάρου

Τζουστινάκι και πατερούλης στην είσοδο της Μητρόπολης

Ο Μητροπολίτης Καναδά ξεναγεί τον πατέρα στις πολλές εικόνες του παρεκκλησίου

Η Ώραία Πύλη του παρεκκλησίου της Μητρόπολης , που είναι διασκοσμημένο με όμορφες αγιογραφίες

Το Σεμινάριο της Θεολογικής Σχολής εν ώρα διδασκαλίας. Παρόντες ο πατερούλης και ο Τέντ

Με τος δύο σεβαστούς ιερωμένους μας συνδέουν πολλά

Στο γραφείο του Μητροπολίτη Καναδά κ. Σωτηρίου η συμβολική εικόνα του πηδαλιούχου.
Ανάμεσα στο Σεβασμιότατο και τον Αιδεσιμότατο
Ο κ. Σωτήριος τίμησε τον πατερούλη ΄δωριζοντάς του ένα Σταυρό της Μητρόπολης Καναδά
Εξω από το Μητροπολιτικό Μέγαρο απλώνεται ένα υπέροχο πάρκο
Ο πατερούλης ανάμεσα στον επίσκοπο κ. Χριστόφορο και τον Μητροπολίτη Καναδά κ. Σωτήριο

Το Βερνισάζ του Βόικοφ

Αυτό το φθινόπωρο η ζωή μας πήρε διάφορες τροπές. Με τον πατερούλη ή στο περιθώριο της παραμονής του εδώ, παραβρέθηκα σε πολλές όμορφες εκδηλώσεις.

Μιά απ΄αυτές ήταν το βερνισάζ του πολυαγαπημένου φίλου μας Νίκ Βόικοφ, ο οποίος ζωγραφίζει συστηματικά αποτυπώνοντας σε διάφορα σύγχρονα υλικά ένα κολάζ προσλαμβανουσών απο την περιρρέουσα ατμόσφαιρα.

Συνήθως, τα έργα του Νίκ με αναστατώνουν, εμβάλλοντάς με σε πολλές μυχιες σκέψεις και ερωτήματα για την εποχή της ισοπέδωσης των αξιών και του περιβάλλοντος.

Φέτος, πιό ήσυχος και κατασταλλαγμένος από ποτέ, ο Νίκ είδε τη ζωή μέσα από αισιόδοξα χρώματα και κλασσική ομορφιά μοιραίων γυναικών. Λάτρεψα τη δουλειά του, την περιηγήθηκα, την χάρηκα ως την τελευταία της λεπτομέρεια.

Το καλοστημένο βερνισάζ σε μιά έκθεση όμορφων επίπλων, το επιμελήθηκε η Νατάσα Φωτόπουλος, που οργανώνει γενικά όλες τις εκθέσεις του Νίκ. Το λιτό τραπέζι με υπέροχα σταφύλια (τα τυριά δεν τ΄αγγίζω ως γνωστόν) το επιμελήθηκε η λατρεμένη μου φίλη Ελέιν Λαντρύ, η οποία δηλώνει ειδικότητα στο οικοδεσπόζειν.

Ηταν μια βραδυά χωρίς πατερούλη και Τέντ, που έμειναν σπίτι να ησυχάσουν οι καημένοι από τη σβούρα, που λέγεται Τζουστινάκι!

Μια υπέροχη παρέα: Από αριστερά Τζόν Καούσιας, ο ζωγράφος Νίκολς Βόικοφ, η Νατασα Φωτόπουλος, Τζουστινάκι, Αύρα Γεωργίου (πρόεδρος του Ελληνικού Κινηματογραφικού Φεστιβάλ του Μόντρεαλ) και Ελέν Λαντρύ. Επάνω από αριστερά η Νίκα Βόικοφ, η Νάτυ Φωτόπουλος και η δημοτική σύμβουλος Ελεν Φωτόπουλος

Η Ελέν Λαντρύ hostess with the mostess

Ο Νίκ εξηγεί στη δημοριογράφο την οπτική του

Κόσμος πάει κι έρχεται στο βερνισάζ

Ο Τζόν Μάγιο έφτιαξε τον διαδικτυακό τόπο για τα εργα του Νίκου, συνομιλεί με φίλο του

Τζουστινάκι στην αγκαλιά του ζωγράφου

Η Διονυσία Γεωργάκη με τον επισης ζωγράφο συζυγό της Δημήτρη Παπακώστα,τη Τζουστινάκι και Νατασούλα αγκαλιά

Η Αύρα Γεωργίου με το Τζόν Καούσια

Δύο ντόπιες καλλονές έχουν ανάμεσά τους τον παραγωγό ραδιοφώνου Μιχάλη Τελλίδη

Ο κόσμος πίνει και συζητάει

Τα σταφύλια που ήταν μεστά

Nicholas VOEIKOFF-ERENS

Hailing from Russia and Holland by way of Buenos Aires, Argentina, Voeikoff-Erens calls this city and province home having lived here since his emigration at the age of six. Montreal is where he raised his daughter and began his career and love of the arts. Having lived and studied abroad he has experienced the way art is treated throughout the world. A uniform sterilization of creativity by sealing them in what I can only paraphrase as; insane-asylums, white walls with minimal furnishings and a guard next to every doorway, some call these museums.

Voeikoff-Erens’s process and concept are fresh. First, “there is no such thing as a blank canvas”, he means this literally as well as the clichéd figurative meaning. With that belief as the cornerstone for his art he declares;
“I can’t dictate what people see.
I have no agenda.
I can only show you what I saw.
I’m not appealing to a public. I’m appealing to a person.”
From this we are free to understand his process, beginning with weekly publications, the Mirror, the Hour, Voir & ICI, he takes all the distractions from our modern day society and uses acrylic mediums to re-create them. He gives them back to us. Going beyond the frame of the traditional canvas, Voeikoff-Erens uses these free weekly magazines to create the structure of his paintings. Speaking to the abstract illusion of two-dimensional flat imagery, his paintings are 3-D sculptures that are two sided and malleable. Nothing is flat, Voeikoff-Erens is simply emphasizing that the Earth is round. Why should we downgrade our 3d experience to 2d? More over, his paintings are passed on to the new owner who's then empowered to become the artist who reshapes the piece into their personal living space.
“The painting is left to hang loose and free, to catch the light and the air around it as it plays over its undulating surfaces.”

This is a concept that Voeikoff-Erens stands by. He believes one of the most disconnecting settings to show art pieces is in museums and sterile galleries, "Like music, you’ll never get the full message or effect at a music concert. The moment you are alone at home listening to the album, when you are able to focus, that’s when you will be free to connect and identify with what’s being expressed and shared with you." Voiekoff-Erens sliding scale pricing allows those who share a passion for his pieces to indeed enjoy them in their own, intimate living environment.

****************************************************

De la Russie à la Hollande, en passant par Buenos Aires en Argentine, il habite Montréal depuis son immigration à l’âge de six ans. C’est la ville où il a élevé sa fille et où il a découvert son amour pour les arts et débuté sa carrière d’artiste.

Ayant vécu et étudié à l’étranger, Nicholas a été confronté à la façon traditionnelle dont l’art est présenté à travers le monde. L’enclavement de l’art dans ce qu’il qualifie d’asiles pour les fous - murs blancs, ameublement minimaliste et des gardiens à chaque porte - mais que certains appellent des musées, ne peut qu’assurer la stérilisation uniforme de la créativité.

Le processus et les idées de Voeikoff-Erens sont d’une fraîcheur inouïe. «Premièrement, une toile vide n’existe pas», prétend-il dans son sens autant littéral que figuratif. Ce concept est la pierre angulaire de son art. Il renchérit : «Je ne peux pas prévoir ce que les gens verront. Je n’ai pas d’arrières pensés. Je ne peux que vous montrer ce que j’ai vu. Je ne m’adresse pas à un public ; je m’adresse à une personne».

Sa démarche est simple : à partir de journaux tels le Mirror, Voir & ICI, il transforme, à l’aide de substances à base d’acrylique, les images des distractions de la vie moderne afin de les recréer. Et ensuite, il nous les redonne. Voeikoff-Erens utilise ces hebdomadaires gratuits pour structurer ses peintures au delà du cadre traditionnel. De l’illusion créée par l’imagerie abstraite à deux dimensions, ses œuvres sont des sculptures malléables en trois dimensions. Rien n’est plat. Voeikoff-Erens souligne simplement le fait que la Terre est ronde.

Pourquoi diminuer notre expérience tridimensionnelle en la recréant en deux seules dimensions? En plus, quand ses peintures passent à un nouveau propriétaire, ce dernier devient l’artiste avec plein pouvoir de les remodeler selon son décor personnel. «Mes œuvres sont conçues pour pendre librement et capter la lumière et l’air ambiant qui ondulent sur leurs surfaces».

Voeikoff-Erens croit ardument à ce concept. «Les musées et les galeries d’art stériles sont des lieux les plus déconnectés pour présenter des œuvres d’art. Comme pour la musique, vous ne pouvez pas en saisir tout le message ou l’effet dans le cadre d’un concert. Mais lorsque vous vous retrouvez seul à la maison à écouter la trame sonore, bien concentré, vous pouvez mieux comprendre ce que l’on a voulu exprimer et partager avec vous.» Le prix des œuvres de Nicholas Voeikoff-Erens permet à tous ceux qui partagent sa passion d’en profiter chez soi. (διαβάστε λιγότερα)
***** PLEASE SEE VIDEO AT THE BOTTOM OF THE PAGE****

Hailing from Russia and Holland by way of Buenos Aires, Argentina, Voeikoff-Erens calls this city and province home having lived here since his emigration at the age of six. Montreal is where he raised his daughter and began his career and love of the arts. Having lived and studied abroad he has experienced the way art is treated throughout the world. A uniform sterilization of creativity by sealing them in what I can only paraphrase as;... (διαβάστε περισσότερα)

Συναντώντας το όνειρο του Νιαγάρα

Ο πατερούλης ήταν τρομερός γεωγράφος. Τον γοήτευαν οι τόποι , τα ποτάμια, τα φυσικά φαινόμενα. Γι αυτό στις ταινίες της εποχής, που δείχναμε στον τοίχο μας έπαιρνε διάφορα θρυλικά μέρη να μαθαίνουμε τη γή και τις ομορφιές της.

Γιατί ο πατερούλης δε νοούσε ποτέ διασκέδαση χωρίς παράλληλη παιδεία. Ετσι ήταν καμωμένος, γεμάτος δίψα για γνώση.

Το πιό αγαπημένο του σημείο ήταν οι καταρράκτες του Νιαγάρα. Πίστευε πως ήταν το όγδοο θαύμα, γι αυτό στο σπίτι υπήρχε σε ταινία, σε βιού μάστερ αλλά και σε φωτογραφίες.

Φέτος, η μοίρα μας αξίωσε να συνοδεύσουμε τον πατέρα στο ταξίδι που ονειρευόταν. Να επισκεφθεί επιτέλους τους Καταρράκτες του Νιαγάρα.

Οταν αντίκρυσε μέσα απ΄το αυτοκίνητο τα ορμητικά νερά να κατρακυλούν σκορπίζοντας υδρατμούς, θολώνοντας την ατμόσφαιρα, ένιωσε στα σπλάγχνα χαλασμό.Και σιγοψιθύρισε ευχαριστιακά: «Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου Κύριε, πάντα εν σοφία εποίησας».

Τζουστινάκι


Το υπερθέαμα των Καταρρακτών είναι αξεπέραστο φυσικό φαινόμενο

Συγκλονισμένος ο πατερούλης φωτογραφίζεται με κάδρο το όνειρό του

Οι καταρράκτες από το παράθυρο του ξενοδοχείου μας

Με φόντο τους καταρράκτες στο δωμάτιο με θέα

Εδώ λάιβ στους Καταρράκτες κοριτσάκι και πατερούλης

Κι έδώ το κοριτσάκι και ο πατερούλης στο παραθυρο της απόλυτα μαγευτικής θέας